Esmee Minkman: “Verloren tijd nu inhalen”
23 februari 2026, 14:00
Springen
Esmee Minkman reed op jonge leeftijd fanatiek bij de pony’s, maar door drukte rondom haar studie legde ze het een paar jaar lang naast zich neer. Via haar bijbaan, waar ze vooral in de vakanties werkte, bleef ze in contact met de sport en in april 2024 besloot ze op zoek te gaan naar een eigen paard.
Het lijkt alsof het verhaal voorspelbaar is, dat Esmee een paard kocht en daarna terug de sport in ging, maar niets bleek minder waar. Haar paard Fasir Dyhre Olympic Z (v. Favorit ASK) werd na een paar maanden doodziek en artsen wisten niet wat er aan de hand was.
Niet meteen groots alarm “We waren een paar maanden bezig, leerden elkaar kennen en verhuisden van stal. We staan nu op een super fijne stal waar ze haar rust gevonden heeft, maar in mei 2025 leek ze een soort mok plekje te hebben op haar been. Vreemd, maar we sloegen niet meteen groots alarm”, laat Esmee weten.
“Maar de volgende ochtend werd ik gebeld door de staleigenaar. Fasir had twee dikke benen en wilde niet opstaan. Vreemd, dus ik ben naar stal gegaan en heb de dierenarts gebeld. Die kon er niets van maken, maar we dachten aan Einschuss, omdat ze wat wondjes op haar benen kreeg. Fasir kreeg medicatie, maar het werd erger. De wonden werden groter en ze wilde niet meer staan of bewegen. Niets meer. We hebben toen naar de kliniek gebeld en die adviseerden om een swab af te nemen voor Droes. Dat hebben we gedaan en opgestuurd en de volgende ochtend bleek het positief.”
Zware periode Er werd dus snel een quarantaine stalling gemaakt. “Uiteindelijk hebben we meer dan vier maanden lang om de dag het verband om haar benen moeten verwisselen en penicilline inspuiten. De wonden bleven heel lang open en vies en Fasir had er onwijs veel pijn aan. Dat was een hele heftige periode. Het is dan misschien fijn te weten wat er aan de hand is, maar je paard met zoveel pijn zien zonder dat je echt iets kan doen, is heel zwaar.”
Terug op niveau Na vier maanden mocht Fasir voor het eerst weer de paddock in buiten. “Je hoopt dan dat ze voorzichtig doet, maar dat is natuurlijk niet realistisch. Gelukkig hield ze zichzelf heel en konden we daarna de trainingen weer rustig opbouwen. Inmiddels is ze weer terug op conditie en hartstikke fit. Ze heeft littekens op haar benen, maar heeft er verder geen last van of pijn aan. We starten nu weer 1.00m en daar ben ik super dankbaar voor.”
“Ik hoop dat we komend jaar op IICH Groningen kunnen starten in het 1.20m. Dat deden we afgelopen jaar al in het 1.00m en dat smaakt naar meer! Ik weet niet of dat doel realistisch gaat zijn hoor. Ik weet zeker dat mijn paard het kan, maar we moeten het dan natuurlijk ook als combinatie gaan doen samen. Ik heb zin in de toekomst met haar. We hebben wat dat betreft wel wat maanden tegoed door alle pech.”
Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan