Michelle Roomer: “Bo was alles wat ik niet wilde”

“Omdat de paardensport al zoveel jaren een hele belangrijke uitlaatklep voor me was en ik paarden van veel verschillende mensen had gereden, gingen we uiteindelijk op zoek naar iets voor mezelf. Ondanks dat ik nog jong was werd het wel een paard, dan zou ik er de komende jaren mee vooruit kunnen. Een paard vonden we, maar Bo voldeed lang niet aan alle eisen die ik had! Toch ben ik nog altijd dolgelukkig met haar”, laat Michelle aan Hoefslag weten.

Op slag verliefd

“Ik wilde een paard van ongeveer 1.60m, een ruin, ongeveer tien jaar oud mét ervaring en ik wilde absoluut geen vos of schimmel. Via een kennis van mijn vader kwamen we bij Bo terecht, ondanks dat ik van tevoren wist dat ze niet aan mijn wensen voldeed. Mijn vader wist me toch te overtuigen om langs te gaan onder het mom van ‘misschien heeft ze nog wat anders staan’. Toen we daar aankwamen stond ze in de paddock met een dikke wintervacht en iets te lange manen, maar ik was opslag verliefd.”

“We zijn toen op maandag bij haar gaan kijken en de zaterdag erna reed ik haar voor de eerste keer. De vorige eigenaar van Bo was ook de fokker. Zij gaf me de kans om de eerste paar weken een drie keer per week te komen rijden onder begeleiding. Ik was tenslotte een onervaren meisje van dertien en ging aan de slag met een paard van 1.75m!”

Springen

De twee gingen samen aan de slag. Er werd een startkaart aangevraagd en dressuurwedstrijden gereden. Later kwam Michelle bij Maxi en Renee de Weert op stal, die haar verder hielpen binnen de springsport. “Ik ben niet zo’n held, vond springen op het begin behoorlijk spannend en al helemaal met een paard van 1.75m onder je! Maar door de super begeleiding van Maxi en Renee hebben Bo en ik veel geleerd en heel veel wedstrijden gereden!”

“Bo was niet de makkelijkste. Zo heb ik er weleens vier keer in tien minuten naast gelegen. Als we op wedstrijd gingen en ze brak van tevoren zo ongeveer de poetsplaats af, dan wist ik dat we met winst naar huis zouden keren aan het eind van de dag! Ze is namelijk één keer rustig geweest op de poetsplaats voor een wedstrijd en toen brak ik bijna mijn neus tijdens het losrijden omdat ze zo gek deed.”

In 2020 trok Michelle Bo terug uit de springsport. “In 2018 had ze al een keer een peesblessure gehad. Ze had zich in de wei aangetikt tijdens het rennen. De blessure was niet heel ernstig, maar bij een iets ouder paard duurt het herstel natuurlijk lang. Tijdens de laatste springwedstrijd die we reden voelde ze niet helemaal fijn. Ik heb haar toen laten nakijken, ze bleek beginnende artrose in haar achterbenen te hebben. Ik heb toen abrupt besloten niet meer met haar te springen, ik wil niet dat ze ergens last van heeft.”

 Foto: Equifoto

Oma ritjes

Bo gaat nooit meer weg bij Michelle. “Na bijna twaalf jaar samen kan ik met haar lezen en schrijven. Ik vind het veel belangrijker dat ze gezond oud wordt dan dat ze presteert in de sport! Natuurlijk mis ik het springen soms zelf wel, maar ik vind dat ik me nu moet aanpassen aan mijn paard. Ik ben nu niet degene die de koers bepaald. Wellicht dat ik later met een ander paard nog de springsport in ga, maar dat is voorlopig nog niet aan de orde.”

Af en toe rijden Michelle en Bo nog dressuurwedstrijden. “Alle extraatjes die we samen doen zijn puur voor de lol. We starten nu L1. In het voorjaar is er hier in de buurt altijd een leuke wedstrijd. Wellicht dat we daar gaan starten, maar als dat niet goed uitkomt is er geen man overboord als we daar niet rijden. Laatst had ik er bijvoorbeeld twee weken niet opgezeten. Ik heb haar toen opgezadeld en we zijn lekker naar het bos gegaan. Dat is toch geweldig, dat dat nog kan? We hebben een heel mooi ritje door het bos. Ik noem dat het ‘oma ritje’, haha! Maar dat is prima, Bo is tenslotte al 19!”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: AJpictures Verpoorte