Eline Swinkels: “Nooit gedacht dat ze zó zou verbeteren”

“Toen we Evita kochten was ik nog maar tien jaar oud. Logisch dus dat ze toen veel te heftig was voor mij. Mijn moeder heeft haar de eerste jaren gereden tot zij op het punt kwam dat ze er niet meer op wilde. Ook zijn was er bang van geworden”, begint Eline haar verhaal.

“Dat was ongeveer vier jaar geleden, mijn pony was toen net verkocht toen mijn moeder stopte met Evita. Het leek dus vanzelfsprekend dat ik met haar verder zou gaan, maar ik zag dat op het begin helemaal niet zo zitten. Ze kon namelijk best enge streken uithalen. Ze draait soms ineens heel snel om, gaat steigeren en vond dan alles eng. Ze super sensibel en best heftig voor een vijftienjarige amazone.”

Kleine stapjes

Eline besloot door te zetten en daar plukt ze nu de vruchten van. “Het is nu echt een paard van goud, ik heb er super veel plezier van! Dat had ik in het begin nooit durven dromen hoor, dat het zó zou uitpakken! Ik kan me nog herinneren dat we haar op een gegeven moment wilden verkopen en dat mijn instructrice zei: ‘Kom, we proberen het nog een half jaar’. Ik denk dat ze ons toen verstaan heeft, want vanaf dat moment gingen we elke les met kleine stapjes vooruit.”

Wat veroorzaakte het kantelpunt? “Dat weet ik eerlijk gezegd niet zo goed. Er is niet één ding geweest waardoor het verbeterde. We hebben heel veel privelessen gehad en in die lessen ging het steeds een klein beetje beter. Daarnaast heb ik van Evita natuurlijk heel goed leren rijden. Ik ben nu altijd alert als ik op een paard zit, ook als er op dat moment niets vreemds aan de hand is. Je weet namelijk nooit wat er komen gaat. Maar tegelijkertijd is het de kunst om, naast die alertheid, je niet aan te spannen in je lichaam. Dan zie je dat een paard juist op zoek gaan naar hetgeen dat spannend zou moeten zijn. Het is een soort vizieuze cirkel en het gevoel tussen allertheid en onbewuste spanning is heel klein.”

Niet helemaal eruit

Sinds afgelopen zomer rijden Evita en Eline wedstrijden. “Dressuur vindt ze nog moeilijk hoor, maar springen vindt ze fantastisch. Dan doet ze werkelijk alles voor je, dan gaat ze door het vuur! Je kan dan op haar vertrouwen dat ze negen van de tien keer afgaat, al heb je de meest stomme afstand voor de sprong! Ik had nooit verwacht dat het zo zou uitpakken, dat ze in vier jaar tijd zó zou verbeteren!”

“Al denk ik dat haar onvoorspelbaarheid er nooit helemaal uit gaat. Vooral in de winter kan ze nog wel eens vreemd uit de hoek komen, maar afgelopen zomer was ze super braaf! Het is dus al een stuk minder dan vroeger, maar ik denk dat het er nooit meer helemaal uitgaat.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaand
Foto: Nils Boeser