Fleur Berkhof: “Ondanks een beperking toch je doelen bereiken”

Systemische lupus erythematodes

In die periode – Fleur was achttien jaar – werd bij haar de diagnose Systemische lupus erythematodes (afkorting: SLE) gesteld, een zeldzame auto-immuunziekte waarbij niet je gewrichten gaan ontsteken zoals bij de ‘standaard’ reuma, maar dit is een reumasoort waarbij de huid en de organen ontsteken. “In het begin had ik er behalve dat ik vocht vasthield niet heel veel last van, maar in 2017 werd ik ernstig ziek waardoor mijn nieren niet meer werkten. Nu, zes jaar later, lijken mijn nieren in orde te zijn door prednison, maar ik moet continu bedacht zijn op ontstekingen en sta dus continu onder controle. 

Bevrijding

Die zes jaar geleden kon Fleur lange tijd niet rijden. “Ik was enorm zwak en vermagerd omdat mijn lichaam geen voedingsstoffen vasthield. Anderhalf jaar lang is mijn paard Bambino DB (v. Oscar x Cabochon), die ik vlak voor mijn ziekte had gekregen, verzorgd en gereden door fantastische pensionklanten en mijn broertje. Wat was ik blij dat ik na al die rotmaanden het rijden weer langzaam kon opbouwen! Als ik met ‘Bambi’ bezig was, vergat ik de zorgen. In het ziekenhuis werd er zo op me gelet en ‘moest’ ik zoveel of juist niet, dat ik het rijden als bevrijding ervoer.”

Pijn

Fleur genoot van het trainen met Bambi totdat ze na ruim een jaar pijn kreeg. “Ik zat niet fijn meer, ging scheef zitten en had vooral veel last van mijn knieën. Allerlei onderzoeken en doktersbezoeken ten spijt werd er niet echt een oorzaak gevonden. Totdat een CT-scan uitwees dat het probleem voortkwam vanuit mijn heupen. Beide heupen waren aangetast de prednison in mijn lijf.”

In juli 2020 en maart 2021 kreeg Fleur haar heupprotheses. “Mijn doel was om weer te kunnen rijden, maar de artsen konden me niet vertellen of dat ooit weer mogelijk zou zijn. Ik had zoiets van ‘dat zal ik laten zien!’ Ik had echt een doel voor ogen.” Vóór de operaties kon ze nauwelijks lopen, nu rijdt ze weer! “Het was zwaar, want de houding die je aanneemt als je op een paard zit, is niet het meest ideaal voor je heupen.”

Klein hartje

Haar ultieme droom was om ook met Bambi – net als met haar eerdere E-pony – Z-dressuur te kunnen rijden. En die droom is inmiddels uitgekomen, ondanks alle tegenslagen en periodes waarin ze lange tijd niet heeft kunnen trainen. “Maar dat was niet gelukt zonder de steun van mijn familie.” Fleur omschrijft de inmiddels zeventienjarige Bambi als een heel lief paard met een klein hartje. “Hij doet stoer, maar het liefst kruipt ‘ie in je. Op vreemd terrein ziet hij overal spoken, dat maakt het lastig. We hebben ook wel gedacht of we niet een braver paard moeten kopen. Ik moet er niet afvallen; als ik bijvoorbeeld mijn bovenbeen breek, heb ik een serieus probleem volgens de orthopeed. Dus dat doen we dan maar niet...” 

“Niks is onmogelijk”

Maar uiteindelijk doe je je paard waar je gek op bent toch niet weg, concludeerde Fleur. “De mensen om me heen zijn banger dat ik val dan ikzelf. Ik ben daar niet mee bezig. Bambino kan echt heel goed lopen en we vormen steeds meer een team. Samen met mijn instructrice Ellen Lambers trainen we hard. Ik kan niet goed lopen en zeker geen langere afstanden, maar op hem voel ik me sterk.” Omdat ze dispensatie heeft aangevraagd – “een hele stap om onder ogen te zien dat ik hulpmiddelen nodig heb” – mag ze inmiddels met magnetische beugels rijden en een zweep gebruiken. 

De magnetische beugels - Sharp Photo Experience

“Ik hoop met Bambi nog eens naar de Gelderse kampioenschappen en naar het NK te mogen”, besluit Fleur. “Daarnaast hebben we hier nog een 2,5-jarig eigen fokproduct (v. Ferguson x Cabochon), waar we volgend jaar mee aan de slag gaan.” Fleurs weg naar het Z was misschien wel tien keer zo moeilijk als voor iemand zonder fysieke beperking. “Maar niks is onmogelijk, dat wil ik heel graag meegeven aan iedereen die dit leest.”

Bron: De Hoefslag, overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: Sharp Photo Experience