Column Adriana van Tilburg | “Dank je vrijwilligers, jullie zijn onmisbaar!”

Onzichtbaar

Ik heb de paardensport in verschillende rollen meegemaakt: als groom, als journalist én als vrijwilliger en juist die combinatie maakt dat ik de wereld van binnen en buiten ken, van de stallengang tot de VIP-tribune. Elk van die perspectieven leert je iets over hoe onze sector draait. En als je één ding snel leert als vrijwilliger, dan is het dat een concours pas echt functioneert dankzij een leger van mensen dat vaak onzichtbaar blijft.

Van het parkeren begeleiden in de regen, het klaarmaken van startlijsten, de organisatie in de stallen, tot het toezien op de VIP tribune, het zijn allemaal taken die je pas opvallen als ze níét worden gedaan. Een wedstrijd draait niet op glitter en glamour, maar op vrijwillige inzet, teamwork en verantwoordelijkheid.

Neerbuigende houding

Tijdens het CHIO Rotterdam hielp ik Marjan de Wildt (coördinator Servicemedewerkers) en daar maakte ik een moment mee dat me aan het denken zette. Er ontstond wat irritatie omdat er tijdens een proef geen startlijsten lagen, terwijl daar een volkomen logische reden voor was. Toch kwam er iemand op me af met de opmerking: “Weet je wel wie ik ben? Nadat ze had gevraagd waarom er geen startlijsten waren. Nee, dat wist ik niet en eerlijk gezegd: het maakte me ook niet uit. Die houding, dat neerbuigende tegenover vrijwilligers, raakte me diep. Ik moest letterlijk even stilstaan en ademhalen om niet te reageren. Want iemand die zich vrijwillig inzet, verdient niet een minachtende blik, maar waardering. 

Marjan zegt over vrijwilligers: “Vrijwilligers, ze worden niet betaald, omdat ze onbetaalbaar zijn. Vaak bieden ze een evenement meer dan een betaalde kracht, omdat ze het vanuit passie doen en niet om het geld. Zelf doe ik ook vrijwilligerswerk op allerlei vlakken en ik geniet daar enorm van, heerlijk om je nuttig te maken voor je medemens.” Vrijwilligers zijn geen obstakel op weg naar de VIP- tribune. Ze zijn de lijm die alles bij elkaar houdt  en ze doen dat zonder vergoeding, vaak zelfs met kosten uit eigen zak.

Verbinden van mensen

Tijdens Indoor Friesland, waar ik drie dagen bij de dressuur hielp, had ik leuke gesprekken, spontaan, oprecht en vaak verrassend. Zo sprak ik onverwacht met Herman Wientjes, een man die ik nog niet kende, maar die bleek een bijzonder boeiende gesprekspartner. Zulke ontmoetingen maken vrijwilligerswerk waardevol; het verbindt mensen die anders nooit met elkaar in contact zouden komen.

Wat me op beide concoursen opviel, is dat sommige mensen niet lijken te weten hoe ze met vrijwilligers moeten omgaan. Vrijwilligers doen hun best om alles goed te laten verlopen, maar zijn daarbij gebonden aan regels. En soms stuiten ze op onbegrip of zelfs agressie.

Respect tonen

Een voorbeeld? Een vrijwilliger die een perstribune vrij moest houden, kreeg een scheldkanonnade over zich heen van iemand die weigerde te vertrekken. Op een andere tribune werd een vrijwilliger uitgescholden omdat hij in het ‘verkeerde’ vak zat. Pas toen andere bezoekers tussenbeide kwamen, keerde de rust terug. Dat soort situaties blijven me bij. Niet omdat ze zo uitzonderlijk zijn, maar omdat ze helaas nog te vaak voorkomen. En dat wringt, juist in een sector die draait op passie, samenwerking en respect voor het paard. Waarom zouden we niet hetzelfde respect tonen voor de mensen die achter de schermen werken?

Een groot dankjewel

Een vrijwilliger is niet minder dan een ruiter, eigenaar, sponsor of toeschouwer. Zonder vrijwilligers geen parcours, geen startlijst, geen koffie in de perskamer, geen startschot voor de sport. We willen allemaal hetzelfde: genieten van mooie sport en bijdragen aan een geslaagd evenement. Daarom: een groot dankjewel aan alle vrijwilligers, aan iedereen die vroeg opstaat, laat naar huis gaat, soms kritiek te verduren krijgt, maar toch met een glimlach doorgaat.

Glimlach

Vrijwilligers verdienen niet alleen een dankwoord, maar ook ons gedrag dat laat zien dat we hun waarde begrijpen. Dus, als je de volgende keer op een concours bent kijk even om je heen, glimlach naar de vrijwilliger die het hek opent of de lijst ophangt en zeg gewoon: “Dank je wel.” Want zonder hen zou er niets te bedanken zijn.