Marloes Bakker-Maan: “Ik haal zoveel voldoening uit het leven met de paarden”

10 juni 2020, 00:00 Dressuur Waar Marloes Bakker-Maan altijd al met paarden bezig was, lag ze er door haar zwangerschap enkele jaren uit. Ze werd namelijk na 29 weken zwangerschap van haar tweeling ernstig ziek van het HELLP-syndroom. Nu, 3,5 jaar later, heeft ze het paardrijden weer opgepakt met haar nieuwe troef: de 6-jarige Jewel TC. “Ik kom niet uit een paardenfamilie, maar vanaf mijn 5e jaar riep ik dat ik wilde paardrijden”, begint Bakker-Maan te vertellen. “Dat bleef ik maar roepen, dus ik ben op mijn 7e op paardrijden gegaan. Dat werd echt mijn grote passie. Mijn eerste pony kwam, en zo volgoeden er nog velen. Na mijn ponytijd ging ik verder bij de paarden en ook dat beviel goed. Na het afronden van de Havo heb ik zelfs een jaar in de paarden gewerkt. Het was een leuke ervaring, maar niet iets wat ik fulltime wilde gaan doen. Ik ben het rijden wel altijd naast mijn werk in het ziekenhuis blijven doen.”

Niet meer rijden

Tot de amazone zwanger raakte van een tweeling. Eigenlijk wilde ze nog een hele tijd door blijven rijden, maar dit bleek niet haalbaar. “Vanaf de eerste week dat ik wist dat ik zwanger was, werd ik enorm ziek. Ik ben misselijk geweest tot week 16, dus paardrijden ging niet meer. Met mijn ZZ-Zwaar merrie was ik al gestopt omdat mijn vader een veulentje met haar wilde fokken. Het paard van Karin de Haan wat ik destijds reed, kon ik helaas niet meer rijden. Gelukkig fokt mijn vader dus, waardoor ik wel veel bij de paarden kon zijn en alsnog bezig was met de paarden. Alleen het rijden ging al heel snel niet meer”, aldus Bakker-Maan.

Foute boel

Hoewel ze merkte dat ze wat meer vocht vasthield, gingen er bij Bakker-Maan nog geen alarmbellen rinkelen. Ze vertelt: “Ik had zoiets van niet piepen en lekker doorgaan. Ik had wel door dat ik veel vocht vasthield, maar het was warm en ik dacht dat het bij het een tweelingzwangerschap zou horen. De avond voordat ik voor de 29 weken echo ging, was ik de bak nog aan het slepen. Toen ze in het ziekenhuis zagen hoeveel vocht ik vasthield, wilden ze toch zeker weten of het wel goed was. Met de kinderen was het super, dus we wachtten alleen het bloedonderzoek nog af. Toen kwamen ze met twee doktoren terug: ga maar liggen, want het is echt foute boel.”

Elke dag beter

Vanaf daar ging het snel bergafwaarts met de amazone. “Het bleek een wonder dat ik nog op de been was. Ik ben direct naar het Sophia Kinderziekenhuis gebracht, waar ik 3 dagen op de IC-box heb gelegen. Op zondagavond hebben de doktoren tegen mijn man en ouders gezegd dat ze de kinderen gingen halen, omdat ik het anders niet ging redden. Op dat moment was ik zelf al niet echt meer bij. Sinds de kinderen zijn geboren ben ik in de nacht erna al veel vocht kwijtgeraakt. Sindsdien ging het elke dag een stukje beter, al moest ik wel rekening houden met een revalidatietraject van een jaar”, vertelt ze openhartig.

Voldoening

“De eerste weken was het nog even spannend, maar daarna ging het gelukkig goed met onze jongens”, vervolgt ze. “Toen ze eenmaal thuis waren hoefde ik me niet veel zorgen meer om ze te maken. Toch was wel lastig dat ik nog steeds niet naar de paarden kon. Ik haalde zoveel voldoening uit het leven met de paarden. Dat was ineens weg. Want toen de kinderen kwamen, had ik geen tijd meer om bij mijn vader te gaan rommelen. Omdat ik moest revalideren en mijn lichaam sterker moest maken ben ik een tijdje gaan boksen. Dan was ik wel moe en voldaan aan het eind van de dag, maar daar haalde ik bij lange na niet hetzelfde uit als wat ik bij de paarden had.”

Heel dankbaar

Een half jaar na de geboorte van haar zoons besloot Bakker-Maan weer een paard te kopen. “Maar na 2 tot 3 maanden voelde dat niet goed richting zowel thuis als richting het paard. Als ik weg was van huis dacht ik altijd aan de tweeling, en ik kon het paard niet geven wat ik hoopte. Daardoor heb ik dat paard al vrij snel verkocht. Een hele tijd later ben ik door een collega aan mijn haren meegesleept naar de manege waar zij reed: Hippisch Centrum Hoeksche Waard. Daar ben ik haar nog steeds heel dankbaar voor. Sindsdien is het paardrijden weer een beetje op de rit gekomen.”

Groen maar braaf

Na een tijdje op de manege gelest te hebben bij Stephanie Bezemer, besloot ze weer een eigen paard te kopen. Met de hulp van Stephanie viel haar oog op de 6-jarige Jewel. “Ik ben super blij met haar!”, klinkt Bakker-Maan opgetogen. “Als 3-jarige is ze zadelmak gemaakt en heeft ze een IBOP gelopen waar ze Elite werd verklaard. Daarna heeft ze twee jaar niets gedaan en twee veulens gehad. Toen ik bij haar ging kijken was ze net weer drie weken onder het zadel. Nog heel groen, maar wel super braaf. Ik doe van alles met haar: we rijden buiten, ze gaat mee op vakantie naar het strand, maar ze heeft ook voldoende talent om in de toekomoest weer wat hoger te rijden.”

Lager pitje

“Ze is gewoon ontzettend braaf, en dat vind ik heel fijn. Ik ben nu ik moeder ben wel veel voorzichtiger. Jewel heeft talent, en een super nuchter en lief karakter. Afgelopen vrijdag was ik zelf druk met klussen, en dan rijdt er zo een meisje van 10 op weg. Iedereen op de manege is gek van haar.” Voor de amazone is het wel weer het doel om te gaan starten. “Al gaat het nu wel wat rustiger aan dan voorheen. Eerst had ik altijd wel een doel dat ze een jongepaardenwedstrijd moesten lopen, maar dat is een stuk rustiger. Wel les ik nog elke week wel bij Stephanie en dat gaat eigenlijk heel hard. Ik denk dat we stiekem toch volgend jaar wel Z kunnen starten”, klinkt ze ambitieus. Voorlopig blijft ze vooral nog genieten van haar paard en haar jongens. “Eerder had ik nog wel een verkoopgedachte bij een paard, maar dat heb ik nu niet. Jewel mag lekker blijven en misschien kan ze nog een keer een veulentje krijgen. Het staat allemaal op een wat later pitje, maar de ambitie van vroeger verlies je nog niet helemaal. Als er weer wedstrijden komen, schrijf ik me zeker in!”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schrijftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan. Foto: Esther Blok fotografie