Jolijn Verhagen: “Ik had echt onderschat hoe groot Modesta’s probleem was”

13 november 2020, 00:00 Dressuur De PRE-merrie van Jolijn Verhagen was zo sensibel dat alleen zij met haar om kon gaan. Nu, negen jaar verder, merkt ze dat het buitenrijden Modesta veel goeds heeft gedaan en pakken ze voorzichtig het werk in de bak weer op. “Op een gegeven moment kwam ik tot het besef dat wij samen verder moesten, of dat zij helemaal niet niet meer aan het werk kon”, vertelt ze openlijk. “Eigenlijk was ik gestopt met paardrijden”, begint Verhagen haar verhaal. “Tot een kennis zei dat ze een heel leuk paard voor mij wist. Alleen was ze alles wat ik niet wilde. Ik wilde geen witte, ik wilde geen pony, geen heet karakter en geen merrie. Dat is enigszins mislukt, want toen ik bij haar ging kijken zag ik gelijk dat ze een gouden paard was. Zo kwam ze hier. Ik wist wel dat ze een aparte was, want de eerste keer kon ik alleen haar hals aaien en haar longeren. De rest van haar lichaam aanraken was niet te doen. Gaandeweg ben ik er pas achter gekomen hoe erg het was. De eerste drie maanden heb ik nog niet eens een halster kunnen wisselen, waardoor Modesta met een koeienband om buiten stond. Dat was wel even slikken.”

Geen spijt

“In het eerste jaar heb ik echt geen spijt gehad van mijn aankoop. We stonden op een vrij kleinschalige stal en ik was de enige die haar in de hand had. Dat ging regelijk goed. Modesta was wel een pittig ding, maar ik had niet het idee dat het verkeerd zou gaan. Later zijn we naar een iets grootschaligere stal verhuisd en daar begonnen de problemen. Meer mensen hadden haar in hun handen en dat trok ze niet. Door een stom ongeluk is de staleigenaar zelfs zijn duim verloren. De volgende week heb ik gezorgd dat ik de enige was die haar nog buiten zette. Dat ging goed, maar na een week ben ik tijdens het rijden van haar af gevallen en brak ik mijn heup. Toen was het hele verhaal wel even compleet”, stelt de amazone.

Hoogspanningskabel

Na het ongeluk was Verhagen best angstig. Er werd geprobeerd om een andere, tijdelijke amazone voor Modesta te zoeken, maar dat ging volgens de amazone helemaal verkeerd. “Ik heb haar even laten staan en ben er uiteindelijk zelf weer op gegaan. De eerste jaren daarna heb ik nog geprobeerd om met haar in de bak te rijden, maar daar raakte ze zo ontzettend overprikkeld. Ze is een paard dat dan niet eens ademt. Het is net alsof je op een hoogspanningskabel zit, ik kon dan ook echt nergens aankomen. Je ziet dat bijna niet aan haar, maar ik heb het inmiddels geleerd en zie het nu meteen. Ze kruipt eerst naar binnen en schiet daarna op slot. Heel lang laat ze neits merken, maar als ze het dan laat merken is het ook gelijk heel extreem.”

Met losse teugel

[caption id=”attachment_187834” align=”alignright” width=”300”] Foto: Femke Dobbelaar[/caption] “Uiteindelijk heb ik Modesta verhuisd naar een kleinschalige stal. Ik wist dat het hem niet ging worden met dat in de bak rijden voor ons. Op buitenrit ging het veel beter, dan kon ik er ook aan komen. Ze is in het bos nog wel heet, maar dan anders. In het eerste jaar dat ik haar had dacht ik niet dat ik ooit met haar aan een losse teugel kon rondstappen. Maar tegenwoordig galopperen we met een losse teugel door het bos.” Na veel buitenrijden werd Modesta steeds rustiger. “Ze liep inmiddels echt van achteren naar voren naar de hand toe als we in het bos reden”, licht Verhagen toe. “En ook echt zonder dat er hoogspanning bij kwam kijken. Toen begon het toch wel weer te kriebelen om haar wat op te pakken.”

Een beetje dressuur

Inmiddels is Modesta verhuisd naar het Paddock Paradise bij Verhagen aan huis. “Daar kreeg ik twee pensionklanten die ik al jaren ken. Zij waren helemaal verbaasd over hoe ontspannen Modesta was, en zeiden dat ik het wel weer eens kon proberen in de bak. Toen zij op een middag naar de bak gingen, besloot ik aan te haken. Zonder druk en zonder verwachtingen, om gewoon even te voelen hoe het ging. Dat ging eigenlijk heel erg goed!”, is ze enthousiast. “Inmiddels rijden we weer een klein beetje dressuur. Als het goed gaat, ben ik ook wel iemand die daar meer van wil. Maar we rijden maximaal één keer per week dressuur en voor de rest rijden we nog lekker buiten. Ze moet in de basis echt ontspannen blijven.” [caption id=”attachment_187835” align=”alignright” width=”200”] Foto: Femke Dobbelaar[/caption]

Alle winst is binnen

Stiekem kijkt Verhagen nu ook weer een beetje naar de toekomoest. “Mijn eerste doel is om te kijken of we een les door kunnen komen zonder dat we in de knoop raken. Daarna weet ik het nog niet. Zelf heb ik eerder wel wedstrijden gereden, maar daar werd ik niet per sé een leukere ruiter van. Voor haar wil ik ook zo min mogelijk mentale druk erop. Ik zit eraan te denken om misschien bij de rijvereniging te gaan. Wie weet dat we daar een keer een oefenwedstrijd meeakken. Ik vind het belangrijkste dat Modesta goed in haar vel zit en het goed blijft doen. Voor mij is alle winst al binnen. Ik stel pas doelen als ik op haar zit, dan kijken we wat haalbaar is voor de dag. Soms is vijf minuutjes stappen ook al meer dan genoeg.”

Ongeluk als redding

“Modesta en ik hebben echt een speciale band. Voordat ik haar had, wist ik niet zo goed wat ik me moest voorstellen als iemand het over een ‘once-in-a-lifetime-horse’ had. Nu weet ik dat wel. Het ongeluk waarbij ik mijn heup brak is denk ik onze redding geweest. Toen besefte ik me dat of wij samen verder moesten, of dat Modesta helemaal niet meer verder kon. Ik had echt ongerschat hoe groot haar probleem was. Sommigen onderschatten het nu nog wel eens. Het is gewoon niet een paard waarmee je moet gaan rotzooien. Of we kwamen er samen doorheen, of ze moest ergens op de wei gaan waar niemand er ooit meer aan zou zitten. We zijn voor het eerste gegaan en dat heeft zijn vruchten afgeworpen”, besluit ze trots. Tekst: Femke Verbeek Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan. Foto’s: Femke Dobbelaar [adrotate banner=”987”]