Lisanne van Wakeren: ‘Mensen zeiden dat het nooit wat zou worden met Finn’

10 december 2020, 00:00 Dressuur Op haar zeventiende was Lisanne van Wakeren op zoek naar een paard, een bruine ruin, maar ze kwam thuis met een schimmelmerrie. Ze fokte één veulen uit de merrie; Finaly, oftewel Finn. Toen hij geboren was, was het een klein en krakkemikkig veulen. Het was een hobbelige weg, maar Lisanne geloofde in Finn en inmiddels starten ze succesvol in het Z1. “Toen ik op zoek was naar een paard wilde ik graag een bruine ruin. Dat liep dus iets ander en ik kwam thuis met een schimmelmerrie. Het belangrijkste vond ik dat ik een klik had met een paard en dat had ik met haar. Ze had een gebruiksaanwijzing en de meeste mensen hadden geen klik met haar, maar ik kon heel goed met haar. Ze was heel fijn te rijden en heel werkwillig”, vertelt Lisanne

Pittig veulen

“Helaas raakte ze ongeschikt voor de sport. Toen besloot ik haar te laten dekken. Het eerste jaar bleef ze gust en het tweede jaar lukt het wel. Toen kwam er dus een klein en krakkemikkig veulen uit en dat was Finn.  Hij heeft zes maanden bij zijn moeder gelopen voor hij naar de opfok ging. Finn was een pittig veulen voor zijn moeder. Finn is in 2010 geboren en in 2012 heb ik zijn moeder in moeten laten slapen. Ik had altijd gehoopt op nog een moeder-zoon moment samen, maar dat is er helaas niet meer van gekomen.”

Brutaal

“Toen hij 3,5 jaar was heb ik Finn uit de opfok gehaald. Als veulen had ik hem al aan veel laten wennen, zoals het scheerapparaat, een keer wat op zijn rug en om zijn benen. Toen hij terug kwam zat ik er na twee weken al op. Ik heb hem zelf zadelmak gemaakt samen met de hoefsmid. Hij was zo braaf, het was net of hij nooit anders had gedaan. Ik reed ook al vrij snel los met hem. Na twee, drie maanden ging het helaas niet meer zo goed en werd hij heel brutaal en fris.”

Aan het werk

“Ik stond op een grote pensionstal met veel onrust en het was winter. Mijn instructeur dacht dat het het beste was om Finn de winter niet meer te rijden en dan in het voorjaar weer op te pakken. Hij was er van overtuigd dat het dan goed kwam en dat kwam het. Vijf jaar geleden ben ik bij Ada Hamoen gaan lessen. Met haar heb ik het nu tot het Z gebracht. Finn deed waar hij zin in had, dus ik moest hem wel flink aan het werk zetten. Hoe meer je van hem vraagt hoe beter hij wordt. Hij is heel leergierig en pakt alles snel op, maar ik heb hem bewust langer in de klasses gehouden om hem de tijd te geven.”

Zwanger

“In 2016 kreeg hij helaas een zware blessure. In het weiland had hij zijn achterbeen verdraaid. We zijn er toen anderhalf jaar uit geweest. In 2018 zijn we weer gestart en vorig jaar waren we in een paar wedstrijden Z1 plus vijf. De laatste start had ik zelfs twee winstpunten in één proef. Toen werd ik zwanger, dus moest ik even stoppen. Ik hoop dat we nu weer snel op pad kunnen.”

Bekroning

“Toen ik zwanger was heb ik een vriendin gevraagd om Finn te rijden. Inmiddels rij ik hem ook weer na mijn bevalling, maar zij ook. Ze start hem ook en ze was binnen een paar wedstrijden de B uit. Dat voelt voor mij als bekroning op mijn werk, dat zij hem na kan rijden. Ik wil nog wel graag Z2 starten, maar ik denk dat er daarna niet veel rek meer in zit. Het is geen subtop-paard. Daarnaast heb ik dus een kindje van zeven maanden. Dat mijn vriendin hem ook rijdt is dus een super oplossing. Ik help haar ook altijd met rijden en ik word er heel enthousiast van als ik ze samen zie.”

Dankbaar

“Van mijn merrie heb ik dus maar kort plezier gehad helaas, maar ze heeft me wel Finn gegeven. De bruine ruin die ik eigenlijk wilde. Daar ben ik haar enorm dankbaar voor. Mensen zeiden altijd dat het niks met Finn zou worden, maar ik ben er trots op dat we nu zover zijn. Van zelf gefokt en zelf zadelmak maken tot het Z. En hij is niet klein en krakkemikkig meer, maar 1.70m.” Bron: De Hoefslag