Silke de Boer: “Steeds meer een team”

Dion kwam in 2011 in de familie en werd in eerste instantie gereden door Silke haar zus. Toen Silke te groot werd voor hun pony Synthia nam zij Dion over. Met hem reed ze M dressuur sprong tot en met het L en reed ze meerdere oefen crossen. “Hij heeft chronische astma, waardoor wedstrijden te intensief werden. Daarom rijden we nu vooral recreatief”, vertelt Silke. “Dion hoort echt bij de familie en we hebben hem nog steeds.”

Even wennen

Omdat Silke in de sport verder wilde groeien, maar Dion daar vanwege zijn gezondheid niet meer geschikt voor was, besloot ze op zoek te gaan naar een bijrijdpaard. “Ik had niet direct het budget om zelf een paard te kopen en ik wou Dion niet kwijt. Daarom zette ik een oproepje op Facebook. Via die weg kwam ik bij Ienimieni terecht. Haar eigenaresse was toevallig de fokker van onze eerste pony.”

Ienimieni was een groene fokmerrie, maar Silke had meteen een klik met haar. “De overstap van pony naar paard was natuurlijk wel even wennen, maar ik wist meteen dat ze iets bijzonders had.”

Een mooie kans

Na een jaar besloten we dat ik Ienimieni over zou nemen. “Zo’n mooie kans wou ik niet laten schieten. Ik wist wat ik kocht en wilde er echt voor gaan. Ik dacht: als het rijden niks wordt, kan ik altijd nog een veulentje met haar hebben. Gelukkig gaat het rijden juist steeds beter. Beetje bij beetje worden we samen meer een team, en op haar leer ik echt wat rijden is.”

Welsh-pony’s en veulens

Silke wil in de toekomst graag een veulen fokken met Ienimieni. “Dat wordt dan wel een KWPN-veulen in plaats van een Welsh natuurlijk. “Mijn ultieme droom is om ooit weer iets met de Welsh pony’s te doen. Zelf passen ze niet meer bij mijn lengte, maar het lijkt me geweldig om later een leuke lijn op te zetten. Ondanks dat ik enorm geniet van de sport bij de paarden, blijft die liefde voor de Welsh pony’s altijd.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan
Foto: Sanne Uphoff