Onlangs debuteerde ‘onze’ Indian Rock met zijn nieuwe ruiter in de Verenigde Staten in de Grand Prix. Met bijna 77% kwam hij de ring uit. In de Spécial kwam de score zelfs uit op 79%. Megascores dus. Aan de ene kant een hele dikke pluim naar Emmelie Scholtens die de hengst super heeft opgeleid, maar aan de andere kant reizen er toch wat vraagtekens.
Deze scores worden hier namelijk nooit gehaald. Waar ligt dan dan aan? Jureren ze over de grote plas met een roze bril? Soms zeker wel. Ik kan wel combinaties daar aanwijzen die daar op handen gedragen worden, maar aan deze kant van de plas absoluut geen voorbeeld voor de dressuursport zijn. De proeven van Indian Rock waren echter wel fijn om naar te kijken. Waar ligt het dan aan?
We roepen met z’n allen hier wel dat er correct paardgereden moet worden en het beeld er harmonieus uit moet zien. In de praktijk zien we dit helaas nog niet altijd terug. Zijn we wel kritisch genoeg op onszelf? Aan de andere kant wordt harmonie soms wel, maar vaak ook niet beloond. Zo zagen we onlangs prachtige proeven in Den Bosch en Tolbert van Marlies van Baalen en Habibi, maar de score blijft maar hangen. Omhoog gaat het niet. Hoe mooi wil je het dán hebben als jury? Dat is ook niet meer te begrijpen. “Correct rijden moet voor spektakel gaan”, vinden veel ruiters over het opleiden van paarden, maar als dat correcte rijden dan niet beloond wordt?
En dan heb ik het niet alleen over de topsport, want ook in de basissport zijn maar weinig juryleden die correct paardrijden belonen. Daar ligt echt nog een grote taak voor de juryleden. Aan de andere kant zijn we er ook nog lang niet. Er is nog veel winst te behalen wat betreft de eenvoud terugbrengen in de dressuursport en het spektakel de kop in te drukken. Ontwikkelen heeft tijd nodig, maar kritisch blijven op je eigen rijden is altijd belangrijk. Datzelfde geldt voor het jurycorps. Misschien krijgen we dan ruiters en juryleden in dezelfde goede richting en komen we hier ook eens tot zulke scores.