Column Denise Dekens | “Wanneer extremen afstraffen?”

Alle mensen in de topsport die we spreken geven aan enorm veel van hun paarden te houden en alles voor ze te doen om hun welzijn optimaal te krijgen en te houden. Ik kan van heel veel combinaties ook echt genieten in de ring. De liefde spat er dan af. Toch is het beeld ook nog weleens anders. 

Wedstrijd onderdeel van de opleiding

Ik ben de laatste die zal zeggen dat een paard geen spanning mag hebben. Wedstrijden vormen een onderdeel van de opleiding en je begint het traject niet met een ‘af product’. Soms heb je echter te maken met extremen; paarden die door spanning met de kin aan de hals lopen (waarvan ik me dan afvraag hoe het biomechanisch mogelijk is) of paarden die extra ‘gemotiveerd’ moeten worden door de ruiter, omdat ze het niveau niet aankunnen of niet aan willen. 

Ik kan me er dan echt over verbazen waarom zo’n ruiter of amazone er dan voor kiest om toch de proef af te maken. Ik snap dat je een eind bent komen rijden en dat het veel geld kost, maar als het op dat moment beter is om af te groeten en ontspannen een rondje met een lange teugel te draven, dan zou dat toch moeten gebeuren? 

Proef beëindigen

En juryleden. Wanneer is het voor hen extreem genoeg dat zij adviseren om de proef te beëindigen? Dat wordt nu niet gedaan. Er worden punten afgetrokken per onderdeel en zo’n combinatie kan dan toch nog op een dikke score uitkomen. Of een bondscoach die dezelfde combinatie keer op keer, met hetzelfde beeld, laat starten op internationale wedstrijden? Daar moet toch juist gezegd worden dat het anders moet voordat iemand de ring weer ingaat? 

Ik snap ook dat extreme situaties wellicht subjectief zijn, want wanneer is iets dan extreem? Maar er zijn echt situaties waarin dat overduidelijk is zonder dat er een actie volgt, van welke partij dan ook.