Richelle Wijsbeek: “Ik krijg nooit meer een paard als Joris”

“Op mijn zesde ben ik begonnen met paardrijlessen op de manege, dit heb ik tot mijn achttiende gedaan. In die tijd kwam ik Joris tegen, het paard dat ik nu nog steeds heb. Die tijd was zo leuk, Joris ging mee naar ponykamp en we reden wedstrijden en clinics. De leukste clinic die ik me kan herinneren was die van Rien van der Schaft, dat vind ik zo’n goede instructeur.”

Eindelijk een eigen paard

“Zoals elk jong paardenmeisje wilde ik heel graag een eigen paard. Toen mijn vader het gezeur zat was, zei hij dat ik een paard zou krijgen als ik veertien werd. Dit zei hij in de hoop dat ik op dat moment meer bezig zou zijn met jongens dan met paarden. De buurman heeft gehoord dat mijn vader dat tegen me zei en hij kwam op mijn veertiende verjaardag met het nieuws dat zijn zoon een jong paard had gekocht. Hij vertelde dat zijn zoon hulp nodig had met het zadelmak maken en vroeg of ik dat wilde doen. Natuurlijk wilde ik dat! Dat paard was Joris, het was (nog) niet mijn eigen paard, maar ik was alsnog heel erg blij.”

“Vier jaar later, op 5 juni 2008, werd Joris mijn eigen paard. Mijn ouders hebben hem voor me gekocht, dat was het allermooiste cadeau dat ik ooit heb gekregen. Door de jaren heen heb ik van alles gedaan met Joris, dressuur, springen, buitenritten, samen zwemmen en hij ging mee naar mijn paardenhouderij opleiding. Ik wilde namelijk een paard dat alles kon. Uiteindelijk zijn we verder gegaan in de dressuur, waar we het tot het Z2 hebben geschopt. Dat had ik van tevoren nooit verwacht, het Z was echt een soort heilig. Joris is een kruising Tinker met Tuiger, dus niet bepaald dressuurgefokt. Ik denk dat we zo ver hebben kunnen komen omdat we alles samen hebben geleerd, we hebben zo’n sterke band. Hij is zo lief maar tegelijkertijd ook koppig. Ik denk niet dat ik ooit nog een paard zoals hem krijg.”

“In 2009 hebben we meegedaan aan ‘Hollands Next Top Horse’, dat ging om wie het mooiste paard had. Mijn vriendinnen van de paardenhouderij waar ik toen studeerde, hebben zoveel op Joris gestemd dat we zelfs een tijdje op de eerste plek stonden. We hebben uiteindelijk niet gewonnen maar mochten wel naar Hoofddorp waar de finale plaatsvond”, vertelt de amazone enthousiast.

Blessure

“Naast rijden vind ik het ook heel leuk om les te geven en ik jureer op wedstrijden. Tijdens mijn instructeursopleiding kreeg Joris helaas een peesblessure, waardoor ik de opleiding heb afgerond met een ander paard. Ik mag lesgeven tot en met het ZZ Licht, maar heb dat zelf dus niet gereden door Joris’ blessure.”

“Hij had een blessure aan de diepe buigpees van zijn achterbeen. De blessure was zo erg dat hij eraan is geopereerd, het genas niet vanzelf. Ik heb een half jaar met hem gestapt, maar het werd niet beter. Uiteindelijk is hij zelfs aan beide achterbenen geopereerd. Hij herstelde zo goed dat ik nog twee jaar wedstrijden heb kunnen rijden, daarna merkte ik dat het te zwaar werd voor hem. Ik rijd hem nu nog om hem lekker fit te houden, hij is ondertussen vierentwintig.”

Bron: Hoefslag, overname zonder toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto: Janneke Lukkien Fotografie