Marieke Cobben wint Aanlegtest voor Jonge Paarden: “Paulo is gewoon een happy athlete”

Fraulein Lita

Het verhaal van Marieke en Paulo begon eigenlijk al jaren geleden. “Mijn zelfgefokte merrie, Fraulein Lita (v. Jazz) heeft vroeger bij Emmelie Scholtens gestaan met het oog op het WK in Verden, maar is vanwege een blessure uiteindelijk weer terug naar mij gekomen”, steekt Marieke van wal. 

“Na de revalidatieperiode volgden er twee veulens, Mona Lita en Noa Lita, beiden van Desperado N.O.P.. Hoewel ik zelf eigenlijk nooit echt actief ben geweest in de wedstrijdsport, wist mijn vriend Wim mij ervan te overtuigen om het met Fraulein toch een kans te geven. Binnen recordtijd groeiden we door naar het Z, wat ontzettend gaaf was. Helaas gooide een nieuwe blessure roet in het eten van een verdere wedstrijdcarrière.”

Verkoop 

Door de financiële gevolgen van de coronaperiode was Marieke uiteindelijk genoodzaakt om beide nakomelingen van Fraulein te verkopen. Mona Lita ging naar Romy Bemelmans en wordt momenteel succesvol uitgebracht op Z-niveau. 

“Hoewel ik Mona Lita echt als mijn opvolger van Fraulein zag en ik haar absoluut niet wilde verkopen, ben ik blij dat ze uiteindelijk naar Romy is gegaan. Die twee gaan als een speer in de sport en doordat ik bij Romy op stal sta, kan ik Mona nog iedere dag zien. Dat is iets waar ik veel waarde aan hecht.”

“Blijkbaar hadden ze last van me”

Toen Marieke’s eigen zaken een jaar geleden weer goed begonnen te lopen, kocht ze een veulen van Kjento aan, Sweet. “Het probleem was echter dat ik nog steeds geen paard had om te rijden. Zonder dat ik het zelf door had, bleek ik daar bloedchagrijnig van te worden. Toen ik met het idee kwam om nóg een paard aan te schaffen, dit keer een rijpaard, kon iedereen om mij heen zijn geluk niet op. Blijkbaar hadden ze echt veel last van me”, lacht ze. 

Gunfactor 

“Aan de ene kant was ik best kieskeurig in wat voor een paard ik zocht, maar aan de andere kant heb ik ook de ‘als het past, dan past het’-mindset. Romy stelde daarom voor om eens op Paulo te rijden. Hoewel ik het in het begin echt niet zag zitten, ben ik toch opgestapt. Maar dat viel me nog niet mee”, lacht ze. 

“Paulo voelde ontzettend braaf en betrouwbaar aan, maar ik stond echt doodsangsten uit. Na meerdere andere paarden te hebben bezichtigd, was ik eigenlijk wel klaar met mijn zoektocht. Overal was wel iets mis. Daarom besloot ik om met een andere blik toch nog eens plaats te nemen in het zadel van Paulo.”

“De tweede keer beviel me dat zo goed, dat ik besloot om voor hem te gaan. Romy wilde hem eigenlijk niet kwijt, maar aangezien ik haar Mona een aantal jaar daarvoor gegund heb, gunde ze mij Paulo.”

“Alleen maar plezier gehad”

Zo was Marieke ineens de trotse eigenaresse van de toen nog maar driejarige Paulo. “Ik vond Paulo eigenlijk nog wat te jong om hem echt door te rijden, dus in overleg met de dierenarts heb ik besloten hem zo’n één à twee keer in de week rustig te rijden. Zo bleef hij in beweging en kon hij alvast rustig aan mij wennen, zonder dat er fysiek en mentaal te veel van hem gevraagd werd.” 

Na een aantal maanden aan een goede basis te hebben gewerkt besloot Marieke de jonge ruin begin januari aan start te brengen in de Aanlegtest voor Jonge Dressuurpaarden in Beek. “Toen ik de startlijst zag, brak mij het zweet al uit. Al die professionals die met jonge hengsten de ring in gingen; ik wilde eigenlijk terugkrabbelen. Maar Romy wist mij ervan te overtuigen om toch te gaan.”

“Ik had me voorgenomen om alleen van start te gaan als het op de locatie zelf goed voelde en Paulo op zijn gemak was. Ik had immers niets te bewijzen. Paulo kwam van de trailer af, keek om zich heen, zag de vertrouwde gezichten van iedereen die mij dagelijks helpt met de paarden en was net zo ontspannen als thuis. En dat is de rest van de dag zo gebleven. We hebben eigenlijk alleen maar plezier gehad”, blikt ze enthousiast terug.

Foto: Privébezit

“Nooit gedacht”

Dat de ruin zichtbaar plezier had in zijn proef werd beloond door de jury. Met een score van 86 punten stak de combinatie met kop en schouders boven de concurrentie uit. “Nu moet ik eerlijk zeggen dat het enorm in ons voordeel heeft gewerkt dat Paulo echt een happy athlete is.”

“Ik had nooit verwacht om na de eerste ronde bij de top drie te zitten, laat staan te winnen. Ik ging voor mezelf, om mijn eigen comfort zone te doorbreken, maar ik moet toegeven dat ik na afloop wel even een traantje heb weggepinkt van alle ontlading. Ik had nooit gedacht dat dit tot de mogelijkheden bestond voor mij.”

De weg er naartoe 

“Dit smaakt zeker naar meer. Niet per se het winnen, want dat heeft voor mij nooit op één gestaan, maar het gevoel dat dit paard mij geeft is ongelooflijk. En dat terwijl ik de eerste keer doodsangsten uitstond!”, lacht ze. “Paulo is een onwijs nuchter en lief paard dat altijd zijn beste beentje voor zet. Het gaat hem allemaal heel gemakkelijk af. Dat vind ik ook belangrijk, dat mijn paarden het net zo leuk vinden als ik.”

“Als er één ding zeker is, is het dat Paulo lekker bij mij blijft en we samen rustig verder gaan timmeren aan onze weg in de sport. Ik hoop met hem nog net een stukje verder te komen dan ik met Fraulein gekomen ben, maar het is vooral de weg er naartoe die telt voor mij”, sluit ze af. 

Foto’s: Privébezit