Manouska Everts-Oosterbroek: “Gijs heeft mij het plezier in de paardensport teruggegeven”

Afscheid van de sport

Nadat Manouska een aantal jaar geleden een ongeluk had met haar vorige paard, besloot ze afscheid te nemen van de paardensport. “Na mijn ongeluk was ik het plezier in het rijden helemaal kwijt en had ik te veel angst om verder te gaan. Ik besloot mijn merrie te verkopen, met het idee om voorgoed afscheid te nemen van de sport. Tot mijn man merkte dat ik zonder het hebben van een paard niet goed in mijn vel zat en niet mezelf was. Hij drong erop aan om toch nog één keer op zoek te gaan naar een paard waarop ik mij wél veilig voelde”, vertelt ze.

Op slag verliefd

Met de instelling om enkel met het ‘perfecte’ paard richting huis te keren, begon Manouska haar zoektocht. “Ik wilde niets meer van de sport weten en wilde enkel en alleen een paard waarmee ik recreatief kon rijden. Ik wilde mijn liefde voor paarden, waarmee het op mijn zevende allemaal is begonnen, weer terug. Omdat ik gek ben op barokke paarden, besloot ik op zoek te gaan naar een PRE. Toen ik voor het eerst op Derrote II, oftewel Gijs, stapte, wist ik direct dat hij mijn nieuwe paard werd. Hoewel hij destijds pas vijfenhalf jaar oud was en nog ontzettend onzeker was, gaf hij mij een heel veilig en steady gevoel. Dat was wat ik zocht; een paard waarop ik mij weer veilig voelde.”

Z-dressuur

Hoewel Manouska de ruin kocht voor de recreatie en niets meer van de sport wilde weten, brengt ze hem nu toch op Z1-niveau uit in de dressuursport. “We reden in het begin voornamelijk veel buiten, maar ik vond het ook belangrijk om onze dressuurmatige basis op peil te houden. Dat ging ons zo goed af dat ik toch maar besloot om nog voor één keer een startpas aan te vragen. We zijn samen in de B begonnen en zijn uiteindelijk heel geleidelijk doorgegroeid naar het Z. Op één winstpunt na zijn we nu Z2-startgerechtigd.”

Foto: Privébezit

Equine Astma

Desondanks ging het voor deze combinatie allemaal niet van een leien dakje. “Dat we staan waar we nu staan, is voor mij enorm bijzonder. Gijs is vorig jaar van de een op de andere dag enorm ziek geworden. Na meerdere onderzoeken, veel onzekere weken en bij dierenartsen aandringen dat er voor mijn gevoel iets écht niet klopte, kwamen we erachter dat hij een ernstige vorm van astma heeft. Dat we ooit nog terug konden keren in de sport was zeer onwaarschijnlijk volgens de dierenarts. We zijn ons er daarom op gaan focussen om hem in ieder geval weer goed genoeg te krijgen voor de recreatie. Ik heb zijn hele management omgegooid en heb er wekenlang alles aan gedaan om het hem zo comfortabel mogelijk te maken. Toen we na zes weken terugkeerden naar de kliniek voor een controlescopie, wist de dierenarts niet wat hij zag. Er was niets meer van zijn astma te zien.”

Eeuwig dankbaar

Na dit geweldige nieuws kreeg Manouska groen licht om het rijden weer rustig te gaan opbouwen. “Een aantal maanden later reden we weer onze eerste dressuurwedstijd. Gijs is nu sterker, beter en fitter dan ooit. Ik ben nog steeds ontzettend voorzichtig met hem, maar hij is gewoon weer terug. We wilden voor hem blijven vechten en dat werd beloond. Gijs heeft mij door moeilijke periodes heen geloodst, dus het minste wat ik voor hem kon doen was niet opgeven. Hij is mijn beste vriendje en therapeut, die mij met beide benen op de grond heeft gezet en mij na al die tijd toch weer het plezier in het rijden heeft teruggegeven. Daar ben ik hem eeuwig dankbaar voor.”

“Niets anders dan het beste voor hem”

“In 2019 hebben Gijs en ik mee mogen doen aan het NK en EK MCI. Zo ben ik via Hester Bischot en Marco Boavista uiteindelijk ook bij de Working Equitation (WE) en TREC uitgekomen. Hoewel we ons WE-debuut nog niet hebben gemaakt, staat dat wel op mijn bucketlist. Het heeft training en tijd nodig om alle onderdelen onder de knie te krijgen, maar we beginnen er langzamerhand onze weg in te vinden. Ik wil Gijs daarin alle tijd geven die hij nodig heeft. Hoewel ik mijn sportieve doelen telkens een beetje bijstel en het mij heel gaaf lijkt om nog verder te komen, wil ik er geen druk achter zetten. Ik heb een paard voor mijn plezier en ik hoef er geen geld mee te verdienen, dus de sport is bijzaak. Zolang ik Gijs blij en gezond kan houden en we zo fijn blijven samenwerken, ben ik gelukkig. Het is een goudeerlijk paard dat nooit iemand kwaad zal doen en altijd voor mij klaarstaat. Ik wil niets anders dan het beste voor hem, helemaal na wat hij mij de afgelopen jaren allemaal gebracht heeft”, sluit ze liefdevol af. 

Bron: De Hoefslag, overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via hoefslag@mphorses.nl is niet toegestaan

Foto’s: Laura Dijkslag Fotografie / Privébezit