Blog Koosje Mulders: Wat ik heb geleerd van mijn paarden (1)

27 maart 2018, 00:00 Algemeen Ik ben gezegend met een trainer vol wijze woorden die je niet snel vergeet. Zo vertelde ze mij eens dat een van haar grootste leermeesters in haar vak het toppaard was geweest waarmee ze het meeste succes had geboekt. Het paard zelf dus. En het was geen oudere schoolmaster. Juist de opleiding en het management van het uitzonderlijke talent was zo waardevol. Die mooie uitspraak inspireerde mij om na te denken over wat ik heb geleerd van mijn paarden Wim en Las Vegas. Nu ga ik zeker niet pretenderen dat ik veel kennis heb (dat is namelijk niet zo) of dat ik veel techniek in huis heb (ik doe eigenlijk maar wat haha). Maar ik ben, naast een hele goede juf, ook gezegend met fijne, lieve paarden, die mij redden in mijn bewuste onbekwaamheid. Ja, je leest het goed, ik ben inmiddels wel een stapje verder gekomen en ben in ieder geval niet meer ONbewust onbekwaam. Ik schrijf de komende weken een kleine serie blogs over dit onderwerp. Wees gerust, ik ga geen technische adviezen geven (heeft niemand wat aan), maar wel wat algemene wijsheden.

Dat nota bene dat spectaculaire mij later in de weg zou gaan zitten, heb ik me toen geen seconde gerealiseerd.

Las Vegas

Wat ik onder meer heel leuk vind aan mijn paarden is dat ze ongelooflijk verschillend zijn, echt elkaars uitersten. En juist deze verschillen zijn zo leerzaam. Acht jaar geleden viel ik als een blok voor een chique en elegante donkerbruine ruin die spectaculair in de voorbenen kon. Genaamd: Las Vegas. Hij had nog bijna geen wedstrijden gelopen, maar ik was op slag verliefd. Dat nota bene dat spectaculaire mij later in de weg zou gaan zitten, heb ik me toen geen seconde gerealiseerd. Het grote draven was namelijk eigenlijk zijn toevluchtsoord. Hij vindt het moeilijk om verbinding te maken in zijn lijf en zwaait dan liever met zijn benen. Op die manier wil ik het alleen niet. Iedereen roept dan ‘oh’ en ‘ah’, maar in werkelijkheid zet hij zijn rug iets vast en heeft hij moeite om achter constant krachtig door te komen. Het bleek dus een stuk ingewikkelder om hem goed voor elkaar te krijgen dan ik bij aankoop dacht. Is natuurlijk niet erg en ik ben gek op hem, maar het was een klein inschattingsfoutje waar ik veel van geleerd heb. Een sterk achterbeen heb je simpelweg meer aan. [caption id=”attachment_44176” align=”aligncenter” width=”600”] Las Vegas[/caption]  

Wim

Vijf jaar geleden ontmoette ik een grote, beetje grofgebouwde schimmel met groot hoofd en zo mogelijk nog grotere oren. Hij heette Wim en ik had eerlijk gezegd zo mijn bedenkingen. Totaal geen liefde op het eerste gezicht. Maar de eerdergenoemde juf zag een match en daar vertrouwde ik blind op. Wim kan niet echt ‘in de voorbenen’ met zijn relatief (voor zijn enorme lijf) korte pootjes, die overigens wel stevig zijn en niet makkelijk stuk gaan. Daar staat tegenover dat hij altijd los is in zijn lijf en immens veel kracht heeft in de achterhand. Op stal niet de knapste, maar eenmaal onder het zadel toch best aansprekend. Altijd in balans en daardoor nooit een mispas, constant in hetzelfde ritme en immer een stille aanleuning. En gelukkig staan die grote oren blij naar voren. [caption id=”attachment_44178” align=”aligncenter” width=”649”] Wim[/caption]  

Doe mij maar een lelijke

Wim is uiteindelijk, ondanks zijn minder aantrekkelijke uiterlijk, het betere paard van de twee. Zijn stabiliteit en gemak met de oefeningen scoort uiteraard hoger. Dat is logisch en zo hoort het ook te zijn, maar toch was ik me daar toentertijd niet echt van bewust. Mijn beoordeling van een goed dressuurpaard is door Wim aanzienlijk veranderd. Ik heb natuurlijk absoluut geen spijt van Las Vegas, laat ik dat nog even benadrukken! Echter als mensen mij vragen wat voor een paard ik prefereer, roep ik tegenwoordig gekscherend: ‘Doe mij maar een lelijke.’ Dan liever wat minder rank, slank en chique, maar wel sterk, stevig en functioneel.   Wat deze verschillen betekenen voor het rijden en de benadering van mijn paarden vertel ik volgende week in deel twee van deze serie. Foto’s: Digishots