Carmen Römer over ophef endurance

21 juli 2014, 00:00 Algemeen Het rommelt binnen de Nederlandse endurancesport. Vorige week gooide Marc van den Dungen, ex-voorzitter van de Technische Commissie endurance, de knuppel in het hoenderhok. Hij stelde dat de KNHS met het oog op de komende Wereldruiterspelen prestaties boven paardenwelzijn prevaleert en dat er in Nederland op deze wijze sprake is van Midden-Oosten praktijken. Zijn besluit en woorden konden op bijval rekenen, veelal ook van mensen die niet van de hoed en de rand weten. Het is allemaal tegen het zere been van Carmen Römer. Nederlands bekendste enduranceamazone wil graag enkele belangrijke nuances plaatsen en vooral ook de lucht klaren. Ze benaderde de Hoefslag voor een interview. Het probleem richt zich bovenal op de drie paarden die Nederlandse amazones, waaronder de 28-jarige Römer, vanuit de Verenigoede Arabische Emiraten (UAE) tot hun beschikking hebben gekregen voor de komende Wereldruiterspelen. Zo wordt er onder meer geageerd tegen het feit dat ruiters zonder hun paard echt te kennen een 160km-wedstrijd rijden en direct weten te voldoen aan de verplichte kwalificatie. Römer benadrukt dat het op deze manier rijden van paarden van anderen helemaal niet vreemd is voor topruiters in de endurance. €˜Als ik voor mezelf spreek, reed ik in 2002 voor het allereerst een wedstrijd met een paard waar ik nog nooit opgezeten had. Het was in Australië en mijn eerste internationale 120km. We reden netjes naar een vierde plek. Later ben ik naar Namibië gegaan om een voor mij vreemd paard van een ander te rijden en werden we derde. Zo kan ik nog vijftien van dergelijke avonturen opnoemen, waar ik gevraagd ben om voor goede stallen een paard op wedstrijd te rijden. Je wordt daar niet zomaar voor gevraagd. Je moet een goede ruiter zijn en je paard aanvoelen, weten wat hij kan en strategisch kunnen rijden. Er zijn in Nederland niet zoveel ruiters die dat kunnen.' Om haar ervaring nog maar eens te benadrukken somt ze haar indrukwekkende track record op: meer dan 150 goed uitgereden wedstrijden, meer dan 15.000 afgelegoede wedstrijdkilometers en in totaal 24 uitgereden 160km-wedstrijden met veertien verschillende paarden. €˜Ik hoop de 25^ste 160km in Normadië uit te rijden', aldus Römer. €˜Ik heb daarnaast een aankomoestpercentage van rond de 80%. Als je kijkt naar internationale wedstrijden valt gemiddeld 50% uit. Verschillende van mijn eigen, oude wedstrijdpaarden staan nog bij ons op stal. Mijn eerste paard Sheida is nu 36, Joker, mijn eerste internationale paard, is negentien en liep vorig jaar nog 80km met junior Imke Lamsma en Fadilah met wie ik Europees kampioen was, is nu zeventien en drachtig.’

Iedereen blij

Voor het WK in 2010 werd Römer nog uit de brand geholpen door een Amerikaanse eigenaresse. Ze kreeg door het op ongelukkige wijze wegvallen van haar eigen troeven Tuff Enuff (foto) tot haar beschikking. Deze Arabische volbloed wist ze bij de eerste de beste kwalificatiemogelijkheid te plaatsten voor Kentucky. €˜Dat was een moeilijk paard, was me verteld. Het had nog nooit een 160km gelopen. Toch voel ik wel aan of een paard het wel of niet kan. We wisten die wedstrijd ex aequo te winnen en Tuffie kreeg de dag erna nog de prijs voor paard met beste conditie. Iedereen was toen blij dat endurance vanuit Nederland vertegenwoordigd was op het WK.' Ruim vier jaar later zaten de jonge amazones Marijke Visser en Joyce van den Berg in een vergelijkbare situatie. Römer stelde eerst haar beste paard Alicia d'Havenne ter beschikking aan Visser. ‘Deze was bij de kwalificatiepoging echter na 160km aan de finish licht onregelmatig, waardoor er één week voor de gestelde deadline nog steeds geen team was’ aldus de Limburgse. Mede dankzij de contacten die zij en bondscoach Emile Docquier hebben in het Midden-Oosten kregen de twee amazones op het laatste moment paarden tot hun beschikking van een stal uit de UAE. €˜In mei zag het er niet naar uit dat we naar de Wereldruiterspelen zouden gaan', vervolgt Römer. €˜We hadden wel ruiters, maar niet de paarden en daardoor geen combinaties die voldeden aan de KNHS-eisen. Kort voor de deadline stelde Anzac de paarden ter beschikking Hij is al van voor 2005 de hoofdtrainer van de stal, die in eigendom is van Sjeik Abdullah bin Faisal al Qasimi, afkomoestig uit een heel klein Emiraat vlakbij Dubai. Anzac heeft een opleiding genoten van Meg Wade, de Australische dame waar ik als veertienjarige ook veel van heb geleerd. Daar hebben we elkaar leren kennen.'

Rondje zwemmen

Wat Römer steekt, is dat alle UAE-stallen door de mensen over één kam worden geschoren. €˜Er is veel negativiteit over stallen uit de UAE. Daar zit zeker een kern van waarheid in en er moet ook stevig opgetreden worden. Maar er zijn ook UAE-stallen, die wel het paard op een manier trainen zoals wij dat doen, er verantwoord mee omgaan, geen doping gebruiken en rare methodes toepassen. Ik durf mijn hand in het vuur te steken voor de mensen van de stal van Anzac. Zover ik weet hebben ze nog nooit een dopinggeval gehad of fracturen bij paarden. Ik ben daar enkele weken wezen trainen. Ze hebben een twintigtal wedstrijdpaarden en trainen niet heel anders dan wij doen. Zij zijn alleen dag en nacht met de paarden bezig. Die paarden hebben het daar echt goed. Als ze terugkomen van training gaan ze altijd een rondje zwemmen ter ontspanning van de spieren. Ze laten ze rollen, ze worden gewassen en vervolgens blijft er op stal een werknemer bij staan totdat ze geplast hebben. Ze moeten leren goed te plassen op stal voor de wedstrijden. Een mooi voorbeeld is hun paard Castlebar Sobia. Die liep al in 2005 een eerste FEI-wedstrijd, is onder meer tweede geworden op het open EK in Assisi, heeft nog een veulentje gehad en begin dit jaar een wedstrijd goed gelopen. Dan hebben we het over een nu vijftienjarig paard en een tijdspanne van negen jaar.'

Laatste mogelijkheid

Römer is nu met Riverwatch van de stal van Anzac gekwalificeerd. €˜Of ik dat paard tot mijn beschikking krijg, is even afwachten. Naast Riverwatch heb ik nog drie andere troeven, die staan al het hele jaar bij mij in training. Hoofdzaak is dat we met een goed team met gezonde paarden kunnen deelnemen aan de WEG en dat we daar ook thuishoren.' De genoemde Marc van den Dungen, die zijn voorzittersfunctie vorige week neerlegoede, richt zijn pijlen vooral op de paarden van Marijke en Joyce, respectievelijk Laiza de Jalima en Run du Colombier. Bij deze twee dieren zou er volgens hem sprake zijn van inbreuk op het welzijn. Ze liepen in drie weken tijd twee wedstrijden, eerst een 120 km in Compiègne (Frankrijk) en later een 160km in Italië die als kwalificatie diende voor het WK. Römer: €˜Het paard van Marijke heeft heel hard gelopen in Compiègne, maar is wel een heel goed paard dat dit aankan. Die van Joyce heeft bewust met de rem erop gelopen. Ik ben in Compiègne geweest en Joyce heeft er echt aangehangen om hem in te houden. Beide paarden zijn super fit uit die wedstrijd gekomen. Ze hebben drie weken verplichte rust gehad volgens de FEI-regels en vervolgens hebben ze in Italië rustig en precies op de norm van wat de KNHS gesteld heeft (gemiddeld 16km/uur) zich weten te kwalificeren. Die paarden kunnen makkelijk boven de twintig per uur lopen. Ik ben het er wel mee eens dat het geen ideale situatie was. Het was alleen de laatste mogelijkheid om een Nederlandse afvaardiging naar de Wereldruiterspelen te krijgen. Maar het is niet ten koste van de paarden gegaan. Die paarden stonden er in Italië na de wedstrijd topfit bij en als ze na Compiègne niet fit waren geweest, hadden we dit zo niet gedaan. We zullen nooit onverantwoorde risico's nemen met paarden. Zoals gemeld heb ik en anderen van het team ervaring om dit in te schatten.'

Antwoorden met prestaties

De geroutineerde Römer neemt het in deze kwestie op voor haar jongere teamgenoten. €˜Nu worden die twee meiden eruit gelicht, terwijl we juist trots op hen mogen zijn. Hebben we eindelijk twee grote talenten, die weten hoe ze moeten rijden en dan worden ze zo de grond ingetrapt. Joyce heeft van de winter nog getraind bij Anzac en reed haar eerste 160km uit in Italië. Een prachtige prestatie, maar dat wordt met de grond gelijk gemaakt. De drie paarden van Anzac staan nu in Engeland. Marijke en Joyce zijn daar ook tot en met de Wereldruiterspelen om te werken met die paarden.' Vermeldenswaardig is nog dat Jannet van Wijk, de parToener van de opgestapte Van den Dungen, ook in de race was voor het WK. Römer heeft eerder dit jaar zelfs paarden ter beschikking gesteld aan Van Wijk met het oog op Normandië. Toch wil ze hier verder geen woorden aan vuil maken. €˜We zullen proberen te antwoorden met mooie prestaties in Normandië', besluit Römer. Bron: Hoefslag (Foto: Veurink/Sanoma)