Goedkoop geslaagd: Zamira

Voor een talentvol sportpaard moet je vaak diep in de buidel tasten. Maar dat wil niet zeggen dat je met minder geld altijd veroordeeld bent tot een matig paard. Hoefslag portretteerde in haar decembernummer een drietal ‘goedkope’ paarden die later grote successen in de sport behaalden.

Als Kerstcadeautje geven we één verhaal cadeau. Het verhaal van  Bloomfeld Zamira (v. Oramé)  van Justin Maarse, die als recreatiepaard werd gekocht en nu op driesterrenniveau in de eventing loopt. Wil je de andere portretten ook lezen? Bestel dan Hoefslag Magazine december online, of ga naar de betere boekhandel waar deze ook te koop is.

Hoe ben je aan Zamira gekomen?

‘Mijn schoonzus was op zoek naar een recreatiepaard voor haarzelf. Bij een handelaar kwam ze Zamira tegen. Deze handelaar had het paard verkregen, omdat ze gedekt was, maar niet drachtig bleek te zijn toen ze gescand werd. Mijn schoonzus heeft Zamira laten keuren en kocht haar voor een bedrag tussen de 2000 en 3000 euro. Later kwamen we erachter dat Zamira een volle zus was van Virginia; die won dat jaar een zilveren medaille op het WK voor jonge springpaarden.’

Waarom was ze zo goedkoop?

‘Ze was maar net zadelmak en ze zag er slecht uit. Echt heel mager en weinig bespierd. Meer was ze op dat moment ook niet waard.’

Was het liefde op het eerste gezicht?

‘Ik was niet mee bij de aankoop van het paard. Toen mijn schoonzus er mee op stal aan kwam, verklaarde ik haar voor gek. Hoe had ze nou zo’n gratenpakhuis kunnen kopen? Wij zijn haar heel veel gaan voeren. Ze werd uiteindelijk steeds dikker, het bleek dat ze toch wél drachtig was. Nadat Zamira het veulen had gehad, ging mijn schoonzus haar weer rijden. Dit veulen van Ustinov is nu overigens succesvol in het 1.40 meter springen in Ierland. Zamira was niet een echt rustig recreatiepaard, dus toen ben ik haar gaan rijden. Ik had meteen een klik met haar. Ze heeft veel karakter, een echte merrie, maar pakte het werk goed op. Ze was vlot en intelligent.’

Zag je toen al dat zij potentie had voor het zwaardere werk?

‘Ja, ik merkte al snel dat ze ver kon komen. Ik ben met haar eerst enkele BB springparcoursjes en oefencrossen gaan rijden. Dat deed ze met enorm veel inzet. In de ring is ze echt een vechtertje en ze geeft niet snel op. We zijn haar gaan trainen richting het KWPN kampioenschap voor vijfjarige eventingpaarden en daar werd ze vijfde. Het jaar daarna reden we op het WK voor jonge eventingpaarden. Elke keer kwamen we een stapje hoger en we werden Nederlands kampioen bij de Young Riders. Uiteindelijk hebben we ook driesterrenwedstrijden gereden, waarbij ik twee keer een top vijf klassering met haar heb behaald. Naast de eventingwedstrijden reed ik haar op Z-niveau zowel in de discipline dressuur als springen.’

Was het gemakkelijk om dit niveau te bereiken?

‘Zamira is best eenkennig en soms moeilijk te overtuigen. Je moest haar met beleid dingen leren. Je kunt het bij haar niet afdwingen. De waterbak bijvoorbeeld heeft met haar best veel moeite gekost. Uiteindelijk deed ze het wel, maar het bleef altijd een uitdaging. Je moet er voor zorgen dat ze het leuk vindt en dan wil ze het voor je doen. Door veel afwisseling en dus iedere dag iets anders met haar te doen, bleef het interessant voor haar. Bij Martin Lips volgoede ik crosstrainingen en hij vond het meteen al een goed paard. Er wordt altijd hard gelachen als ik het verhaal van Zamira vertel. Hoe het met Zamira gelopen is, is natuurlijk heel bijzonder, maar ook een uitzondering. Ik ben paardendierenarts en op de praktijk zie ik vaak genoeg de ellende van mensen die denken voor een klein prijsje een gezond paard te hebben gekocht.’

Wat zijn je toekomoestplannen met Zamira?

‘Mijn zusje rijdt sinds deze zomer op Zamira. Zij moeten nog echt een team vormen. Voor mijn zusje is het een fijn leerpaard en we zien wel wat de toekomoest hen brengt. Zelf heb ik nu ook een veertienjarig eventingpaard waar ik veel van kan leren. Daarnaast leid ik een jonge volbloed op, die niet goed genoeg was voor de renbaan. Hij kostte ook minder dan 3000 euro, maar moet zich natuurlijk nog bewijzen.’

Tekst: Carlijn de Boer