Wieneke van Holsteyn: “Het was best raar om ineens met ‘waslijnen’ te rijden”

16 mei 2020, 00:00 Algemeen Oorspronkelijk was Wieneke van Holsteyn dressuuramazone. Tot ze een weekje op de Quarter Horses van een stalgenoot paste, en verliefd werd op het ras. Inmiddels staat ze op de tweede plek in de ranglijst van de Western Ruiter Associatie Nederland (WRAN). “Toen ik begon wist ik niet eens wat de onderdelen inhielden”, lacht ze. “Mijn moeder werkte vroeger op een dressuurpaardenfokkerij”, begint Van Holsteyn te vertellen. “Voordat ik kon lopen zat ik al bij mijn moeder voorop het zadel. Altijd op grote paarden, wat dat betreft zijn we wel veel kleiner gegaan. We hebben verschillende dressuurpaarden gehad. Uiteindelijk werd één van mijn dressuurpaarden kreupel. Een stalgenoot ging met één van haar vijf Quarters naar een internationale wedstrijd en vroeg mij of ik de overige vier wilde verzorgen. ‘Veel plezier ermee!’, zei ze. Daar zat een merrie bij, Mea, zij was een beetje een aparte. Of ze liet je zitten, of je ging tussen haar oren van haar af.”

Relaxte sfeer

Van Holsteyn bleef zitten, en toen bleek dat haar dressuurpaard niet meer herstelde, kregen zij en haar moeder Mea aangeboden. “Omdat ze niet zomaar iemand toeliet was ze natuurlijk niet heel makkelijk te verkopen. Ik verzorgoede Mea inmiddels al een half jaartje en ik dacht dit is het wel. Toen ze vervolgens een half jaar bij mij was besloten we een keer een wedstrijdje te starten. Ik wist dat ze al hoog had gelopen in de westernsport, maar ik was nog helemaal nieuw. We reden vijf onderdelen en kwamen gelijk met vijf eerste plekken thuis. Dat was wel heel bijzonder”, stelt ze. “Er hing op die wedstrijd een hele relaxte sfeer. Ook nu ik op het hoogste niveau rijd is dat er nog steeds.”

Overstappen

Wel was het even wennen om over te stappen van dressuur naar western. “Ik was natuurlijk gewoon gewend om via de teugel contact te hebben met de mond van mijn paard. In de western wil je ook die aanspanning van de spieren, maar wel via een lange teugel en met de oren ter hoogte van de schoft in plaats van opgericht.” Na het overlijden van haar vader besloot Van Holsteyn een eigen westernpaard te kopen: haar Grace. “Ik had al mijn hele leven gespaard en gaf nooit wat uit. Mea was toen al wat ouder en had veel gelopen. Ze had een hoefbeenkanteling, dus daarna was het ook wel vrij snel einde verhaal. Even later kocht mijn moeder de Palomino-merrie Joy aan. Mijn moeder heeft zelf inmiddels geen wedstrijdambities meer, dus breng ik Joy nu sinds 1.5 jaar uit.”

[caption id=”attachment_179721” align=”aligncenter” width=”300”] Wieneke van Holsteyn met Joy, het paard van haar moeder.[/caption]

Investeren

Vorig jaar had Van Holsteyn weer hetzelfde idee als na het overlijden van haar vader. Ze had opnieuw veel geld gespaard en besloot te investeren in een jong paard. “Ik wilde graag een paard die nog niet zo lang zadelmak was, maar waar ik wel al lekker van alles mee kon doen. Hope is dit jaar vier geworden en we zijn lekker rustig begonnen. We trainen nu niet langer dan een half uurtje, maar ze pakt het ook al heel goed op. Ze heeft net afgelopen weekend haar eerste wedstrijdje gelopen, wel online natuurlijk . We zijn gelijk twee keer vierde geworden! Ik had het niet verwacht, maar ze liep het paard van mijn moeder er uit. Hope kijkt nergens van op of om en ze is heel erg nuchter. Dat zijn ze alledrie wel, dat vind ik heerlijk aan de Quarters.”

[caption id=”attachment_179718” align=”aligncenter” width=”300”] Wieneke van Holsteyn en Hope.[/caption]

Zo veel mogelijk onderdelen

De amazone is actief in zes verschillende disciplines van de westernsport. Twee daarvan voert ze aan de hand uit, de andere vier onder het zadel. “Alledrie mijn paarden zijn reiners, dus gefokt voor rennen, spinnen, stoppen en even glijden op de achterbenen. Toch vind ik het ook heel belangrijk dat ze leren om rustig een stapje, drafje en galopje te rijden. Daarom rijd ik ook Horsemanship-proeven, dat zijn een soort van dressuurproeven. Gelukkig hebben ze dat nu alledrie goed onder de knie. Ik vind het zelf dan ook altijd leuk om zo veel mogelijk onderdelen te rijden op wedstrijd. Op één wedstrijddag rijd ik wel 12 onderdelen op een dag. Ik ben dan echt van half 7 ‘s ochtends tot 10 uur ‘s avonds weg.” 

Een hele gave gesp

In haar sportcarrière behaalde de amazone eigenlijk een beetje onbedoeld al vele mijlpalen. “Toen ik startte wist ik helemaal niet wat al die onderdelen betekenden, dus ik ben er echt zonder verwachtingen in gegaan. Ondertussen ben ik in 2015 en 2016 Nederlands Kampioen geworden in de In Hand Trail en in 2016 waren we zelfs nog Allround Kampioen. Dat was wel echt heel erg gaaf. Toen ik later 500 wedstrijdpunten behaald had, kreeg ik de Bronzen Trophy. Afgelopen weekend behaalde ik ook de mijlpaal van 750 wedstrijdpunten. Daarmee kreeg ik als derde van Nederland de Zilveren Trophy. Dan krijg je echt een hele gave gesp voor op je riem, waar dan je naam op staat en in welk jaar je de Trophy hebt gewonnen. Dat is echt een hele eer”, vertelt ze.

Afwisseling

Voor nu vindt ze het vooral belangrijk om heel veel plezier te maken met haar paarden. Van Holsteyn en haar moeder reizen regelmatig samen af naar de Veluwe, en ze wisselt heel veel af in het werk. “We gaan een keer de renbaan op, dan lopen we weer balkjes of ik pak ze een keer aan de longe. Bij alle drie merk ik dat het ze heel veel plezier brengt. Ze gaan altijd voor me en willen altijd werken. Dat is wel echt bijzonder. Ik moet ze wel voor hunzelf beschermen, want als je ze niet stopt gaan ze gewoon maar door. Maar van alledrie is Grace toch wel echt mijn maatje, ik kan alles met haar doen. Net als zonder hoofdstel rijden.”

[caption id=”attachment_179724” align=”aligncenter” width=”300”] De drie paarden van Van Holsteyn.[/caption]

Samen bezig zijn

Dat laatste vonden de stalgenoten van Van Holsteyn in het begin wel een beetje spannend. Ze vertelt lachend: “Ik sta op een dressuurstal en dat waren ze helemaal niet gewend. Toen ik zei dat ze gelijk stilstond als ik ‘ho’ riep, was het goed en wilden ze het wel eens zien. Als ik soms bezig ben met een heel balkenparcours, doen ze ook wel eens mee. Vorig jaar was er een onderlinge dressuurwedstrijd op stal en heb ik op mijn beurt weer bij hun meegereden. Dat was ontzettend leuk en we reden ook nog eens ruim in de 190 punten! Ik vind het onwijs leuk om zo samen met elkaar bezig te zijn met de sport.”

Europese dromen

Doelen heeft ze nog zeker, al weet Van Holsteyn nog niet precies wanneer ze uitgevoerd gaan worden. “Als het met heel veel plezier van zowel Grace als mij kan, zou ik het heel leuk vinden om me individueel te kwalificeren voor het Europees Kampioenschap. Daar moet je je wel twee keer voor kwalificeren, waardoor je een paar keer met je paard naar Duitsland moet. Daar is de sport, maar ook de concurrentie, veel groter. Grace is inmiddels 14 en ik weet niet of ik haar volgend jaar nog plezier doe met die reis naar het EK. Eigenlijk was dat het doel voor dit jaar, het is nu even zien en afwachten of we het volgend jaar gaan doen of niet. Maar het wordt nooit saai, hoor. Ik verzin altijd wel weer iets leuks om te doen”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan. Foto: Privébezit Wieneke van Holsteyn