Tags Posts tagged with "Z1"

Z1

Bronte van Eeken en Femke van de Vrijheid.

Toen Bronte van Eeken 13 was, kwam de toen 10-jarige Friese merrie Femke van de Vrijheid in haar leven. Samen met haar moeder en zus leidde de amazone de merrie op tot het Z1. “We zouden voor de lol gaan rijden, en zijn uiteindelijk wat gaan starten. Dat we nu zo ver zijn gekomen, was eigenlijk helemaal niet de bedoeling”, klinkt Van Eeken vrolijk.

Puberen

“Eigenlijk kocht mijn moeder Femke negen jaar geleden voor zichzelf”, steekt de amazone van wal. “Mijn zusje en ik reden wel paard, maar mijn moeder dacht dat we het niet meer leuk zouden vinden als we gingen puberen. Ik ben nu 21 en mijn zusje is 19 en we vinden het allebei nog steeds leuk. Daarom doe we het nu met zijn drieën. Ik rijd Fem twee dagen, maar ben wel bijna elke dag op stal te vinden om daar lekker bezig te zijn. Daarnaast heb ik sinds 6 weken een nieuw paardje die ik deel met mijn moeder. Ik mag haar opleiden en dat vind ik onwijs leuk!” Van Eeken is heel dankbaar voor de kans die ze van haar moeder kreeg om Femke te rijden en uit te brengen. “Mijn moeder gaat altijd mee op wedstrijd, helpt me overal bij en is onze grootste fan. Dat vind ik echt heel lief.”

Spierkracht opbouwen

“Fem kwam van een onwijs lief vrouwtje, maar ze had er niet fanatiek mee gereden en gestart”, vertelt Van Eeken. De merrie moest nog echt wel wat verder opgeleid worden. “Toen ze bij ons kwam kon ze eigenlijk niet eens echt galopperen, daar had ze de kracht niet voor. We hebben haar spierkracht opgebouwd en haar allemaal nieuwe dingen aangeleerd. Dat ging eigenlijk heel goed, Fem is dan ook een onwijs braaf paard. Je kan er zo andersom op gaan zitten en op wedstrijden kun je nog zonder zadel uistappen.” Om die reden is de combinatie dan ook maar gewoon gaan starten. “Eerst FNRS en toen KNHS, elk jaar gingen we een klasse verder en nu zijn we zo ver gekomen. Dat was helemaal niet de bedoeling, maar het is gewoon zo gelopen.”

Fanatiek aangelegd

Dat er eventueel nog een Z2-debuut in zou zitten, had niemand veracht. “De instructrice van mijn moeder zei bij de aankoop van Femke dat we er waarschijnlijk wel voor de lol wat mee konden starten, maar dat we dan tot het M1 of zo kwamen. Ik moet zeggen dat ik zelf best wel fanatiek ben aangelegd, maar ik werk wel altijd vanuit ontspanning. Op die manier kwamen we steeds een stapje verder. Vanaf het M2 werd het wel moeilijker, toen het appuyeren en de travers er in kwamen, dat vindt Fem heel lastig. Maar omdat het toch heel goed ging, was ik wel bezig met de wissels er in rijden. Dat ging eigenlijk heel goed, ik had nooit verwacht dat ik dat ooit met haar zou doen. Ze is helemaal niet lenig aangelegd, en nu ook wel op leeftijd.”

Voor elkaar krijgen

Op het moment is Van Eeken ook druk bezig met het opleiden van haar nieuwe paard. Geen Fries, dit keer. Ze vertelt: “Ik heb meer dan een half jaar gekeken voor een nieuw paard, daarbij heb ik ook wel naar Friezen gekeken. Het leek me wel weer heel leuk om met een Fries te starten. Op wedstrijd zie je 9 andere KWPN’ers, nummer 10 waren dan Fem en ik. Met een Fries val je altijd wel op, dat is niet per sé altijd positief maar vaak wel”, lacht ze. “Ik vind vooral het karakter van Friezen heel fijn, hun manier van interactie. Ik houd ook echt van de manier waarop ze bewegen. Ze zijn wat lomper, maar wat ik vooral heel gaaf vind is dat mensen niet verwachten dat je het doet, en je het toch voor elkaar krijgt”, aldus Van Eeken.

Veel meer rijden

Dat wisselen tussen haar jonge paard en Femke is soms wel even omschakelen. Toch versterkt het elkaar volgens Van Eeken wel heel erg: “Mijn jonge paard is wel heel anders dan Fem. Bij haar maakt het niet uit hoe ik er op ga zitten, maar bij het jonkie gaat dat wel anders. Ik leer er onwijs veel van, wat ik ook weer kan toepassen op Fem. Op mijn jonkie moet ik echt veel meer rijden. Als ik op haar heb gezeten en ik ga daarna op Fem zitten, dan merk ik dat ik veel meer in het zadel dit en veel meer om mijn paard heen. Het is wel een heel groot verschil, maar het is wel heel erg leuk.” De amazone leidt haar jonge merrie op om in de voetsporen van Femke te treden voor wanneer zij straks met pensioen gaat. “Volgende zomer wil ik rustig aan starten met een B-proefje, vervolgens zien we wel waar het schip strandt.”

Meer dan verdiend

Voor Femke worden er eigenlijk geen doelen meer gesteld op dit moment. “Zij heeft echt meer dan al mijn doelen bereikt”, klinkt het trots. Ze gaat verder: “Ik wilde bijvoorbeeld vorig jaar nog heel graag voor de tweede keer een kür op muziek rijden. Dat hebben we zelfs nog twee keer gedaan! Dat is onwijs leuk en iets wat ik heel graag wilde. Ook wilde ik heel graag het sportpredicaat behalen met haar, dat is bij Z1+5, dus dat hebben we gehaald. We hebben het Z1 ondertussen uitgereden, en het lijkt me wel leuk om nog Z2 te starten, maar dan moet het wel lukken. Het moet vooral leuk blijven en eerlijk blijven voor Fem, zoals ik zei hebben we meer dan onze doelen bereikt en daar ben ik heel blij mee.”

“Ik heb echt het gevoel dat we samen zijn opgegroeid, dat is wel heel bijzonder. Ik kan me echt geen leven zonder haar voorstellen.” De amazone sluit af: “Fem mag straks lekker van haar oude dag genieten, zij heeft haar sporen gewoon meer dan verdiend.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Bronte van Eeken

Marloes Bode Bullens en Harmony. Foto: Madinja Photography.

Marloes Bode Bullens en haar Appaloosa-pony Harmony vallen wel op in de dressuurring. Ondertussen is de combinatie naar het Z1 geklommen, iets wat de amazone nooit verwacht had. “Ik heb haar echt zonder verwachtingen ergens uit een weiland gehaald”, vertelt ze. “Je weet dan natuurlijk nooit wat je meeneemt. Maar ze blijft het iedere keer weer beter doen.”

Per ongeluk

“Ik ben eigenlijk een beetje per ongeluk tegen haar aan gelopen”, stelt Bode Bullens. “Ik was op zoek naar een tweede paard en wist eigenlijk niet zo goed wat ik wilde. Na een half jaar zoeken kwam ik haar tegen; een vierjarige Appaloosa, ze zou een paard van 1.60m zijn. Ik dacht: ‘Laten we het er gewoon op gokken, we zien het wel’. Ik heb 2,5 uur met een trailer naar ‘the middle of nowhere’ gereden. Toen ik daar was dacht ik: ‘Wacht eens even, hier staat helemaal geen paard.’ Ik had me voorgenomen om haar gewoon mee te nemen als ze lief was, dus is ze meegegaan.”

Natuurlijke behoeftes

“Mijn paarden staan 24/7 buiten, met een grote inloop/schuilschuur”, vertelt Bode Bullens over de plek waar
Harmony terechtkwam. “Eigenlijk omdat mijn andere paard niet op stal kan, maar ze doen het zo goed dat ze beiden buiten staan. Ik vind het belangrijk dat een paard zoveel mogelijk aan zijn natuurlijke behoeftes kan voldoen. Als ze buiten in een kudde gehouden worden komt dat naar mijn idee dichter bij die behoeften dan wanneer ze veel op stal staan. Ook de interactie en dynamiek in zo’n kudde is echt mooi om te zien. Alle verschillende karakters komen er mooi in naar voren, en ze hebben altijd vrije keus over wat ze doen. Eten, slapen, stoeien, rennen. Alles wanneer ze er zelf behoefte aan hebben.”

Lang jong

“Toen ik haar kocht zag ze er slecht uit”, gaat ze verder. “De vorige eigenaren waren er zeker heel gek mee, maar ze had hele lange voeten en aan alle vier haar voeten rotstraal. Toen ze bij me kwam heb ik haar eerst op gewicht laten komen en laten uitgroeien. Ze bleef namelijk heel lang jong in haar lijf. Pas sinds een half jaar is ze echt een beetje volwassen geworden en nu gaat ze echt met sprongen vooruit.” Dressuurambities waren er niet, tot Bode Bullens begon aan een opleiding bij de NCSAH. “Mijn andere paard was geblesseerd en Harmony deed het zo leuk, toen ben ik maar met mijn groene, kleine Appaloosa de opleiding ben gaan doen”, licht ze lachend toe.

Harmonie en balans

Op het moment dat Bode Bullens aan de opleiding begon, was Harmony alleen zadelmak en kende ze verder nog niets. “Maar ze is heel lief en ontzettend zachtaardig in de benadering. Voor mij was het zo’n lekker rustig paardje om mee aan het werk te gaan. Harmony doet haar naam echt eer aan, harmonie en balans zijn echt ‘key words’ bij haar. Als je vanuit die punten werkt, loopt ze echt de sterren van de hemel. Maar doe je dat niet, dan laat ze dat wel merken.” Toen het zo goed ging in de opleiding, besloot de amazone een stapje verder te gaan. “Langzaam maar zeker zijn we een keer op concours gegaan. Ik voelde me de eerste keer net een Penny-meisje, met al die grote paarden om mij heen. Toch kwam ze prima mee, als we niet in de prijzen reden dan zaten we er net onder.”

Geen nadeel

“Mensen zeggen altijd dat je in het nadeel bent met een pony, maar zo heb ik dat niet ervaren”, stelt ze. “Tijdens de opleiding merkte ik dat ik het prettig vind om een paard te trainen met oog voor de ontwikkeling van het paard. Vanuit biomechanica, balans en harmonie. Elk paard is anders, en op die manier probeer ik dan ook het beste uit Harmony te rijden. Natuurlijk blijft het een pony en heeft ze geen grote paardengangen, maar daar ben ik nooit echt op benadeeld. Dat idee had ik van tevoren wel.” Tot en met het M1 vloog de combinatie de voorgaande klassen zo door. De overstap van het M1 naar het M2 was echter wat pittiger. “Dat zie je wel bij veel paarden, dan kom je natuurlijk al meer aan het verzamelen toe. Harmony is wat overbouwd, dus voor haar is het best moeilijk om haar achterhand bij te zetten. Toch bleef ik wel een stijgende lijn in haar ontwikkeling zien.”

Vertrouwen

Bij de aankoop van Harmony wist Bode Bullens eigenlijk helemaal nog niet wat het doel was met de gespikkelde pony. Dat de combinatie het zo goed zou doen in de dressuursport, had ze dan ook niet verwacht. “Uiteindelijk ben ik toen begonnen met de opleiding. We zijn er zonder verwachtingen heen gegaan, maar Harmony blijft het iedere keer steeds beter doen en me verbazen. Om af te studeren moet ik voor mijn opleiding volgend jaar Z2+1 zijn. Ik vind het moeilijk om te zeggen, maar ik denk dat we dat nog gaan redden ook! Ook mijn instructrice heeft er vertrouwen in. Ik zou het wel heel gaaf vinden als we daarna nog verder kunnen gaan, ze laat wel hele leuke dingen zien. Maar dat zien we dan wel weer, daar probeer ik nu nog niet te veel aan te denken want anders word ik te fanatiek”, klinkt het vrolijk. “Het lijkt me wel echt fantastisch.”

Beter begrijpen

Verder geeft Bode Bullens lessen vanuit haar eigen bedrijf ‘Enjoy your horse in Harmony’. Ze hoopt vooral haar lesklanten en hun paarden te helpen bij het ontwikkelen van heldere communicatie. “Dat vind ik echt super om te doen. Ik heb verschillende lesklanten, met verschillende leeftijden en verschillende paarden. Daarnaast geef ik ook les op een manege voor mensen met een beperking. Ik vind het zo mooi om te zien als een combinatie elkaar steeds beter leert begrijpen. Dat de ruiter snapt waarom een paard iets doet, en dat het paard daardoor veel meer werkwilligheid toont. Als je dan ziet hoe ze samen groeien, is dat echt geweldig. Iedereen op zijn eigen tempo en eigen manier, want iedereen leert anders. Maar ik geloof dat je uit elk paard, mits hij geen fysieke problemen heeft, het maximale kan halen”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Madinja Photography

0 3065
Ellis van Kampenhout en haar Ferro tijdens de training. Foto: Leuni van Kampenhout-Van de Niet

Eigenlijk stond het voor Ellis van Kampenhout helemaal niet meer op de planning om wedstrijden te rijden. Maar, toen het trainen van haar paard Fevereiro Forte (Ferro) alsmaar beter ging, begon het toch wel weer te kriebelen. “Vorige maand behaalden we ons eerste winspuntje in het Z1!”, vertelt ze uitgelaten. “Dat beetje geduld wordt beloond, het ging namelijk niet vanzelf.”

Andere dingen

“Met mijn eerste paard heb ik heel veel wedstrijden gereden”, legt Van Kampenhout uit. “Uiteindelijk was ik er helemaal klaar mee. Die wedstrijdambitie heb ik al helemaal laten varen toen ik daarna een Lusitano merrie kocht. Met haar was ik al blij als ik een rondje door de bak reed zonder stress”, vertelt ze. Omdat het rijden erg moeizaam ging, deed de amazone veel andere dingen met haar merrie. Zo reed ze aangespannen op M-niveau, werkte ze haar paard aan de hand en aan de lange lijnen. Uiteindelijk kocht Van Kampenhout Ferro als veulen, waarna ze hem met behulp van instructrice Monya Spijkhoven opleidde.

Sportgericht

“Voor mij was deze klassieke manier van werken helemaal nieuw”, vervolgt ze over de hulp van Spijkhoven tijdens de opleiding van Ferro. “We maakten hele kleine stapjes en hadden een hele rustige opbouw. Dit was voor mij helemaal prima, want ik hoefde toch geen wedstrijden te rijden. Uiteindelijk stopte Monya met lesgeven om zich te focussen op haar opleiding. Ik ben toen naar een andere instructie gegaan, die was meer sportgericht. Iedereen vroeg toen aan mij: ‘Waarom ga je niet starten?’. Toen zijn we toch maar een keer gegaan. We zijn in de L1 begonnen, daar was hij zo doorheen.”

Best zwaar

“Ferro is super, super braaf, maar niet echt getalenteerd”, geeft Van Kampenhout lachend toe. “Maar hij schrikt echt nooit. Nou ja, behalve van verkeer… De L was hij dan ook zo door, en dat alleen maar op zijn braafheid. Vanaf de M kreeg hij het lastiger, hij vindt het moeilijk om zicht op te richten en te sluiten van achteruit. Het was allemaal best zwaar en moeilijk, het is voor mij ook allemaal nieuw. Het is op die manier dus voor ons allebei een nieuwe studie. Afgelopen jaar werd Ferro ook positief getest op PSSM, een spierafwijking. Dat verklaarde wel een hoop, alles duurde altijd al lang bij hem. Ferro is daardoor heel lang slap geweest en hij is ook heel erg snel stijf.”

Makke beer

“Ferro is eigenlijk helemaal geen doorsnee Lusitano”, vertelt Van Kampenhout over haar 10-jarige ruin. “Ze zijn meestal heel gevoelig, wat aan de hete kant en eenkennig. Ferro is van jongs af aan eigenlijk al een hele makke beer. Hij vindt iedereen lief en aardig en kan nooit genoeg knuffelen. Wel houdt hij heel erg van eten en is hij zijn hele leven al te dik. Als hij eenmaal bezig is vindt hij het wel leuk om te werken, maar hij heeft het werken niet echt uitgevonden. Hij is gewoon heel makkelijk: als het niet hoeft, dan doet hij het niet. Je moet hem echt heel erg triggeren, maar als je hem heet hebt gemaakt dan kan hij veel meer dan je van hem verwacht.”

Afwisseling

Hoewel de amazone nooit een recreatieve ruiter zou willen zijn die alleen maar buiten rijdt, geniet ze toch echt wel van haar wekelijkse strandritten. “Ik wil Ferro zo veel mogelijk afwisseling geven. Om hem fris in zijn hoofd te houden gaan we één à twee keer per week naar het strand. Dat is natuurlijk ook om het allemaal leuk te houden, én om Ferro sterker te maken. Omdat hij snel dik is en veel moet bewegen doe ik bijna elke dag wat met hem. Zo pak ik hem ook eens per week op aan de lange teugel. Dat is lekker onbelast en hij vindt het heel leuk. Hij gaat dan heel mooi zitten en gedragen draven. Dan oefenen we bijvoorbeeld ook de appuyementen meer, onder het zadel mis ik zelf wat kracht waardoor ik hem er net niet lekker doorheen kan helpen. Aan de lange teugel trainen we zo wat onder het zadel wat lastiger gaat”, vertelt ze enthousiast.

Doortrainen

De amazone wisselt af tussen haar twee vaste instructeurs Herman Wientjes en Ed van der Meij. “Die combinatie werkt heel goed. Bij Ed doen we veel aan het basiswerk, en het echt goed door zijn lijf laten lopen. Ik ben zelf een hele voorzichtige en behoudende ruiter, Herman triggert mij dan juist weer om een stapje verder te zetten. Hierdoor zijn we verder gekomen dan ik ooit had verwacht, dus dat is heel erg leuk. Zo lang hij het lichamelijk aan kan trainen we door. Natuurlijk moet ik wel rekening houden met zijn spierafwijking, maar ik weet dat als ik stop met hem op deze manier te trainen, dat ik hem volgend jaar op kan vegen. Zo lang hij nog progressie laat zien in de training denk ik: ‘Waarom niet?’. We gaan rustig door, misschien krijgen we er nog wel wat puntjes bij en gaan we nog een stapje verder…”, stelt Van Kampenhout voorzichtig.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Leuni van Kampenhout-Van de Niet

0 1620
Simone Dijkstra en Gizmo. Foto: Cinderella Wemmers Fotografie

Na heel, heel veel pech zijn Simone Dijkstra en haar paard Gizmo nu weer helemaal terug. Begin deze maand startte de combinatie eindelijk weer in het Z1, het niveau waarop ze twee jaar geleden strandden. “Het is wel heel jammer van de tijd, maar ik denk niet dat Gizmo het erg vond. Hij vindt het namelijk hartstikke leuk in de wei en de paddock”, lacht ze.

Lang op rust

De strubbelingen begonnen in december 2017, toen Gizmo lastiger werd in het rijden. “Hij begon te bokken en wilde eigenlijk niet meer voorwaarts. We zijn toen bij de fysiotherapeut van de kliniek geweest. Die heeft hem behandeld en gezegd dat ik hem even lang en laag moest rijden. Twee dagen voor de volgende behandeling moest ik hem weer oppakken en kijken wat hij deed. Toen ging hij weer aan het bokken”, vertelt Dijkstra. Om deze reden wierp ook de veearts een blik op Gizmo. “Het bleek dat hij een geïrriteerde aanhechting van zijn pees naar het bot had. Toen heb ik hem heel lang op rust gehad. Hij is wel de wei op geweest en ik heb veel met hem gestapt, maar hij mocht echt niet te gek doen.”

Een sprongetje

Toen het zo ver was dat Dijkstra haar paard in februari 2018 weer kon oppakken, brak ze die zomer zelf haar pols. “Toen ik daarvan hersteld was, scheurde ik in november 2018 mijn enkelband. Een maand later, in december, trapte een ander paard in mijn knieholte. In februari vorig jaar zat ik er weer op en ging het weer beter. Ik dacht: ‘We gaan even een sprongetje doen'”, vervolgt ze. “Nou, dat had ik beter niet kunnen doen! Het was een klein hindernisje van 30 centimeter, maar Gizmo sprong er ruim 1.40m hoog overheen, met een grote bok er achteraan. Ik lag 20 meter achter de hindernis.”

Niet gebroken

In eerste instantie leek de amazone door de val haar rug gebroken te hebben, maar gelukkig bleek dit in het ziekenhuis aangekomen niet het geval. “Daar deed het natuurlijk niet minder pijn om, maar als je iets breekt dan ben je nog langer onderweg.” Na nog wat kleine kreupelheden tussendoor, was Dijkstra ook nog eens de hele zomer van 2019 ziek. Uit onderzoek bleek dat ze een Vitamine B-12 tekort had, waar ze nu medicatie voor heeft. Op de opmerking dat ze wel heel veel pech hebben gehad, reageert ze lachend: “Ik snap ook niet hoe het allemaal gebeurt.”

Op niveau

Gelukkig voor de combinatie is alles nu goed onder controle, en zijn ze weer actief op hun oude niveau. “Het heeft wel lang geduurd om het weer voor elkaar te krijgen”, geeft ze toe. “Spieren zijn altijd veel sneller weg dan weer terug. Normaal gesproken begin je bij de B en kom je vanzelf weer op niveau. Op een gegeven moment had ik gelukkig wel weer het gevoel dat we vooruit gingen. Thuis en in de les ging het weer super goed, maar dat op wedstrijd ook weer voor elkaar krijgen is wel lastig. De eerste keer dat we weer op wedstrijd gingen, durfde Gizmo de baan niet eens door. Maar ja, hij was dan ook 2 jaar niet weggeweest.”

Altijd door

Op 8 maart reed de combinatie voor nu hun laatste wedstrijd in verband met het coronavirus. “Dat ging eigenlijk weer heel goed! Hij loopt nu eigenlijk bijna beter dan voor de blessures. Die drie jaar was natuurlijk een beetje zonde, maar Gizmo was toen ook nog maar zes. Het is ook wel goed voor hem geweest dat hij nu gewoon helemaal uitgegroeid is en in vorm kan komen.” Over haar paard vertelt de amazone: “Gizmo is echt liever moe dan lui in plaats van liever lui dan moe. Hij gaat echt altijd door, ik moet echt goed opletten dat ik op tijd stop. Hij is heel erg eerlijk en omdat hij altijd zo zijn best blijft doen is hij een heel fijn paard om te rijden in de dressuur. Hij is ook heel aanhankelijk, dat vind ik ook wel heel leuk.”

Stabiel krijgen

“Waar ik nu vooral naartoe werk is dat ik hem op wedstrijd net zo fijn kan krijgen als thuis en in de les”, vertelt Dijkstra over haar doelen. “Thuis zijn we nu bezig met alle Z-oefeningen stabiel krijgen. Ook zijn we bezig met dat hij meer over zijn rug en op zijn achterhand gaat lopen, dat hij wat meer bij elkaar komt. Voor nu is het ultieme doel ZZ-zwaar, als we daar zijn zie ik wel wat er nog allemaal uit gaat komen. Het zou natuurlijk vet gaaf zijn als we nog hoger komen, maar ik wil ook niet te hoge doelen stellen”, aldus de nuchtere amazone. “Stel het gaat super makkelijk, dan kan er altijd nog een schepje bij.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Cinderella Wemmers Fotografie

0 1354
Sanne Eerens en Heros. Foto: Mandy's Animal Fotografie

Sanne Eerens was eerder eigenlijk meer een spring- dan een dressuuramazone. Met die insteek startte ze de springgefokte ruin Heros dan ook in de spring- en eventingsport, tot ze na een harde val het vertrouwen een beetje verloren. Nu, ruim een jaar later, is de combinatie succesvol actief in zowel de dressuursport als de Working Equitation.

Harde val

Aanvankelijk begonnen Eerens en Heros met wat springwedstrijdjes. Na een harde val tijdens een indoor crossclinic deden Eerens en Heros volgens de amazone tien stappen terug. “We zijn weer heel simpel begonnen. Toen zag ik dat er een oefendressuur in de buurt was, dus we dingen daar maar eens kijken. Die eerste keer reden we naar 214,5 en 210,5 punten, met zelfs een 10 voor het halsstrekken! We dachten: ‘Dit is leuk!”, dus we zijn het gaan oppakken”, vertelt de amazone enthousiast. “In het begin pakte ik het zelf op, ik keek gewoon hoe ver we konden komen. Maar op het moment dat je hoger gaat rijden en ook met zijgangen bezig gaat, dan heb je toch iemand op de grond nodig. Sylvia van der Graaf heeft ons toen heel fijn begeleid. Soms moet je dingen even van de grond zien, want je voelt niet altijd helemaal hoe het eruit ziet. Ook zonder mijn groom Michiel was ik nooit zo ver gekomen. Grooms zijn echt heel belangrijk.”

Verwerken

De laatste keer dat Eerens en Heros aan start kwamen was eind 2019. “We waren toen Z1, en eigenlijk ook wel redelijk aan het eind van het Z1. Als je gaat trainen naar een nieuwe klasse heb je altijd wel een tijd waarin je wat minder start. Aan het eind van het Z1 kwam de issue van de galopwissel om de hoek kijken. Daar hebben we nu fijn op kunnen trainen en dat gaat nu goed.”  Eerens en Heros reden binnen het tijdsbestek van een jaar van de B naar het Z1. “In het begin ging het heel snel, maar nu hebben we iets meer tijd nodig om het allemaal even te verwerken. De stap naar het Z2 is best groot, we hebben nu een stap terug genomen om eigenlijk gewoon lekker door te trainen.”

Heel veel karakter

Over Heros vertelt Eerens: “Het is geen makkelijk paard. Het ziet er van de buitenkant heel makkelijk uit omdat hij heel soepel is en veel gangwerk heeft. Maar ik heb er wel eens mensen op laten zitten, die me vervolgens vragen: ‘Wow, hoe doe je dat?’. Heros is hypermobiel, heel gevoelig en heel sensibel. Als je je kleine teen verplaatst, gaat hij als het ware al een zijgang in. Anderen laten rijden gaat ook eigenlijk niet, want hij is ontzettend eenkennig. Het is een moeilijk paard met heel veel karakter, maar wel ook een ontzettend lief paard. Ik heb er wel een heel systeem van moeten maken om hem mee op wedstrijd te nemen, hij heeft een bepaalde spanning die hij bij zich draagt en die er dan uit moet. Maar daarna kan je er op gaan zitten en dan doet hij het voor je.”

10.000 keer

Afgelopen jaar werd de combinatie als kers op de taart ook nog eens Nederlands Kampioen Working Equitation in de klasse TWE B. Tijdens deze wedstrijd behaalde de combinatie tevens haar rundercertificaat. Dag ging echter niet geheel zonder slag of stoot. “De eerste vier wedstrijden die we reden hebben we volledig verknald. Maar dan ook echt vólledig. Dat was een vertrouwensdingetje waar ik zelf ook heel hard aan heb moeten werken, anders hadden we het NK nooit gered. We reden daarvoor ook mee in een clinic van Aletta Stamhuis. Zij zei: ‘Met dit paard moet je alles 10.000 keer doen en je moet vooral je geduld houden. Op het moment dat je dit paard gaat forceren doet hij het niet meer voor je, hij moet het echt willen gaan doen.’ Daar had ze helemaal gelijk in. We hebben veel geoefend en thuis alle oefeningen nagebouwd. Dat heeft er toe geleid dat het op het NK wel heel goed ging”, vertelt ze.

Plezier

“Voor nu ligt mijn grootste doel meer bij de dressuur”, geeft Eerens toe. “In de Working Equitation wil ik echter wel ook klasse L gaan starten. Hier zitten eigenlijk de oefeningen bij die ik nu in de dressuur ook meeneem. In het buitenseizoen wil ik graag Z2 starten en uiteindelijk hoop ik naar het ZZ-licht door te stromen. Ik voel gewoon dat hij dat kan.” De amazone weet ook dat dit niet altijd even makkelijk zal gaan. “Je krijgt altijd wel een paar dipjes en ups en downs. Het is in ieder geval ook een uitdaging om Heros mij altijd te laten vertrouwen. Het draait bij ons niet alleen om wedstrijden en winnen, het gaat ook gewoon om het plezier. Elk jaar gaan we lekker naar het strand en op maandagen nemen we nog springles. Plezier staat heel erg hoog, maar die Z2 en ZZ-licht moeten we ook wel kunnen”, stelt Eerens ten slotte.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Mandy’s Animal Fotografie

0 7058
Heleen de Haas en Jelte. Foto: Arjen Schilperoord

Heleen de Haas en de goedgekeurde Fjordenhengst Jelte zijn een bijzondere verschijning in de dressuurring. Afgelopen weekend maakte deze combinatie haar Z1 debuut. “Ik vind Jelte echt een fantastisch paard”, vertelt De Haas. “Als het ook nog mag lukken dat we een winstpunt gaan halen dan is het al helemaal fantastisch.”

Boven verwachting

“Het ging eigenlijk hartstikke goed, boven verwachting”, gaat de amazone verder. “Ik ben echt heel tevreden. Ik weet dat er in de galop nog moeilijke dingetjes zijn, en daar liepen we dan ook eigenlijk op stuk. Dat gedeelte overkwam hem een beetje; thuis trainen we alle losse dingen, maar nu moest alles in 1 proefje. Toen dacht hij wel even: ‘Wow, wat is dit?!'”, lacht ze. “Jelte doet wel altijd heel goed zijn best, hij heeft heel veel inzet. Het is natuurlijk een Fjord dus hij heeft wel zijn beperkingen. Ondanks dat probeert hij heel erg zijn best te doen.” 

Er het beste uit halen

Ondanks de strubbelingen in de galop, was De Haas erg tevreden met haar ‘goudgele vriend’. “De punten vielen me voor nu reuze mee. Ik kon me er goed in vinden. Het is natuurlijk ook maar net hoe een jury hem ontvangt. Als je een heel talentvol paard hebt dan heb je ook wel punten over. Je probeert er het allerbeste uit te halen, maar sommige dingen zijn voor Jelte gewoon wat moeilijker.” Volgens De Haas blinkt Jelte vooral uit in de zijgangen. “De schouderbinnenwaarts en de travers kan hij bijvoorbeeld heel goed.”

Best bijzonder

Jelte leidt als het ware een dubbelleven. ’s Winters staat hij bij De Haas op stal, waar hij wordt uitgebracht in de sport. ’s Zomers gaat hij terug naar zijn eigenaresse Fenny Haas, waar hij beschikbaar is voor de dekdienst. “Vorige week hebben we te horen gekregen dat hij ook goedgekeurd is op zijn nakomelingen. Hij is 7, dat hij zo actief is in de dekdienst en zo hoog in de sport loopt vind ik best bijzonder.” Over de eigenschappen van de hengst vertelt De Haas: “Hij is heel rustig, zowel op stal als in de omgang is hij heel lief. Op concours is hij ook nergens bang voor, hij heeft een heel groot hart. Bij een hengst verwacht je misschien wat meer bravoure en zo, maar als iemand hem van zijn sokken rijdt op concours doet hij eigenlijk niets, dat is super fijn”, looft De Haas het paard.

Iets anders doen

Jelte is voor De Haas zeker niet het enige paard dat ze rijdt. “Op dit moment heb ik iets van 11 trainingspaarden. Die variëren van net zadelmak tot op dit moment Lichte Tour. Vorig jaar reed ik met een Friese hengst in de Grand Prix, maar hij is nu verkocht. Dat is natuurlijk wel jammer, maar dat wist ik van tevoren. Hij heeft een super plek gekregen en dat is ook wat waard.” Op de vraag of de amazone misschien een beetje een voorkeur heeft voor ‘aparte’ paarden, antwoordt ze lachend: “Ja, eigenlijk wel een beetje. Ik reed ook Lichte Tour met een halve tuiger en ik fok nog steeds met haar dochter. Ik vind het wel heel leuk om wat anders te doen dan een ander. Nooit ga ik met de rest mee, ik doe altijd mijn eigen ding. Dat is met Jelte net zo.”

Gewoon Jelte

“Ik vind Jelte echt een fantastisch paard”, aldus De Haas. “Ik heb altijd gewoon heel veel zin om te kijken wat er in zit. Als het nu met Jelte ook nog mag lukken dat we een winstpunt gaan halen dan is dat al helemaal fantastisch. Het hoeft niet, hij is er verder niet meer of minder om, maar nu we zo ver zijn gekomen zou het heel leuk zijn als het lukt.” Tijdens de training beseft De Haas vaak niet dat het best bijzonder is wat ze doet. “Als ik thuis aan het rijden ben dan is het gewoon Jelte, dan weet ik niet beter. Maar haal ik hem op concours uit de trailer, dan denk ik wel: ‘Oh hij is toch inderdaad niet zo groot'”, lacht ze. “Het is wel heel wat anders, maar als hij het dan zo goed doet geeft dat wel een heel goed gevoel”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Arjen Schilperoord

0 1040
Lisette Westerbeek en Summer van Stal Berkmeer tijdens de Fokdag Noord- en Zuid Holland. Foto: Ingrid Truijens

Afgelopen weekend wonnen Lisette Westerbeek en de Friese stermerrie Summer van Stal Berkmeer (v. Wylster) hun allereerste kür op muziek. Tijdens de Koole Ruitersport kür op muziek in de klasse Z1 behaalde de combinatie een score van 67,75%. “Ik dacht tijdens het opnoemen van de prijsuitreiking dat ze me vergeten waren, dat kón niet anders. Toen werd ik ineens eerste! Het was super gaaf dat ik won, ik ben echt super blij en super trots op Summer.”

Op de handrem

“Ik had het nooit verwacht natuurlijk”, gaat de amazone verder. “Ik was de enige in de basissport met een Fries, tussen de KWPN’ers. Zo’n eerste keer was voor mij best spannend en Summer heeft altijd wel last van wedstrijdspanning. Dan sluit ze zich wat af. Dat deed ze nu ook wel, ze kwam een beetje terug. Het is niet alsof ze nergens langs wil, maar gevoelsmatig gaat ze een beetje op de handrem. Je ziet het niet gelijk, maar je weet dat ze bijvoorbeeld in de uitgestrekte draf veel meer kan uitstrekken.” De muziek voor haar kür leende Westerbeek van haar instructrice, Leonie Evink. Zij rijdt deze altijd met Wylster, de vader van Summer. “Dat maakt het wel extra speciaal om op deze muziek te rijden.”

Allemaal nieuw

Foto: Ingrid Truijens

In 2016 kwam Westerbeek met haar toenmalige paard op Stal Berkmeer te staan. Voor de eigenaren van de stal reed ze in 2017 een ‘paardje voor de verkoop’. Een video hiervan werd gestuurd naar Henswoude dekstation, een grote Friesenfokkerij. “Zij zeiden: ‘Die ruiter willen we op Summer hebben!'”, licht ze toe. “Zodoende dat de vraag kwam. Summer was toen net 4 en net zadelmak. Ze kon verder nog niets. Toen ze er aan toe was zijn we op wedstrijd gegaan. Begin dit jaar hebben we het sportpredicaat behaald, dus we zijn best wel heel hard gegaan. Het klikt ook gewoon heel goed. Summer is voor mij het eerste paard dat ik op dit niveau heb lopen. Vanaf het M2 was het dus ook allemaal nieuw voor mij. Nu zijn we onderhand met de vliegende wissels begonnen en dat pakt ze heel goed op.”

Mooie kansen

De overwinning in Wormerveer was voor Westerbeek en Summer zeker niet de enige. Zo won de combinatie tweemaal de Bestgaande rubriek op de fokdag en reden ze mee in de halve finale van de Pavo Fryso Bokaal. Op dit moment rijdt de amazone meerdere paarden voor de eigenaren van Stal Berkmeer. “Ik ben er steeds meer gaan rijden omdat het zo goed klikt met de eigenaren. Sinds 2017 rijd ik nog een Friese merrie, die ik na de verkoop van mijn toenmalige paard heb aangehouden. Zij is vorig jaar ook ster geworden en maakte recent haar Z1 debuut. Met haar ga ik dit jaar ook voor het eerst een eigen veulentje fokken, dat is heel spannend.” Hiernaast rijdt de amazone nog een 5-jarige Friese merrie voor Stal Berkmeer. “Een heel talentvol paard. Zij maakt binnenkort haar M2 debuut, maar daarna gaan we afbouwen want in juni krijgt ze een veulentje.”

Vorm krijgen

Dat Westerbeek op het moment alleen maar merries rijdt, is vooral toeval. “Als het goed is komt er binnenkort een hengst van Stal Wijdewormer bij. Volgend jaar komen er nog twee jonge hengsten aan die ik voor Stal Berkmeer ga rijden. Sinds het laatste jaar komen er ook geregeld wel wat trainingspaarden van buitenaf. Dat begint steeds meer te lopen. Ook heb ik steeds meer lesklanten, dus dat is heel leuk. Ik hoop nog steeds van mijn hobby mijn werk te kunnen maken, op deze manier begint dat wel echt vorm te krijgen.” Voor de kans die Stal Berkermeer haar heeft gegeven om Summer te rijden, is de kürwinnares erg dankbaar. “Als ik hier niet op stal was gekomen was het balletje nooit zo gaan rollen. Ik heb daar heel veel aan te danken. Het klikt gewoon heel goed met Summer en met Bertus en Lia, de eigenaren van Stal Berkmeer. Ik denk dat dat ook heel belangrijk is. Je doet een hoop voor elkaar. Het is een kwestie van geven en nemen en dat gaat gewoon super.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Ingrid Truijens

0 5422
challenger

Antoinette van Oortmarssen heeft met Gairloch Challenger, waarmee ze in het Z1 rijdt, officieel de hoogst geklasseerde dressuur-Shire van Nederland. Maar de amazone heeft haar doel nog lang niet bereikt. ‘Volgens Bastiaan de Recht kan Challenger de eerste Grand Prix Shire ter wereld worden.’

Voor Van Oortmarssen is de ruin niet haar eerste Shire. ‘Mijn vorige paard is helaas aan de complicaties van de narcose bij een cornage-operatie overleden,’ vertelt de amazone. ‘Ik ging met hem regelmatig naar speciale Shire-shows in Engeland, waar we altijd tweede werden, want Challenger won alles.’

Hoe bizar

Amper een week nadat haar eerste paard overleed, kreeg ze via messenger een berichtje van de eigenaar van Challenger. ‘Dat hij Challenger wilde verkopen en dat hij aan mij dacht. Hoe bizar. Mijn reactie was: Ik kom er gelijk aan!’

Met een vrachtwagentje reed Van Oortmarssen samen met haar moeder naar een plaatsje boven Manchester, een reis van in totaal achttien uur. ‘We reden achter Roy, de eigenaar, aan naar de wei. Het paard was al betaald, want Roy wilde er niet bijblijven, hij was te emotioneel. En daar stond Challenger, op een heuveltje in de mist.’

Het was de eerste keer dat Van Oortmarssen haar paard van dichtbij zag. ‘We hebben hem ingeladen en zijn weggereden.’

Les van Bastiaan de Recht

Dat was op een zondag in 2015. ‘In de week erna nam ik Challenger mee naar mijn opleiding aan de Neo-Classical School for the Art of Horsemanship. In die module had ik les van Bastiaan de Recht. Hij zei: Dat wordt de eerste Grand-Prix-Shire van de wereld. Hij zag meteen de venijnigheid en de scherpte van Challenger. Hij heeft er die enorme zelfhouding en de attitude voor en kan bij wijze van spreken van 0 tot 100 in 1 seconde.’

Van Oortmarssen had die ervaring niet met haar vorige paard. ‘Met hem reed ik tot en met de L2. Ik ben wel een keer M1 gestart, maar dat was geen succes. Hij zat aan zijn taks, het was te zwaar en te moeilijk. Ook de lessen van Bastiaan vond hij lastig. Ik bedacht dat ik ermee zou gaan mennen en kocht een karretje. Helaas is het er nooit van gekomen.’

Basis, impuls en buiging

Met Challenger begon de amazone van vooraf aan. ‘Ik heb heel lang de tijd genomen om hem te leren kennen. We hebben lekker de B doorgereden tot 30 winstpunten en daarna ook lang in de L gereden. Ik trainde toen bij Marina van der Panne waar we veel tijd besteedden aan de basis, impuls en buiging.’

Vorig jaar besloot Van Oortmarssen over te stappen naar Lotje Schoots. ‘Een samenloop van omstandigheden. Ik vind nieuwe dingen vaak moeilijk en eng, ik had het nodig om gepusht te worden. In augustus debuteerden we in het M1 en toen ging het ineens snel. Afgelopen winter werden we 4e bij de Utrechtse regiokampioen.’

Gewoon doorrijden

‘En dan maar gewoon doorrijden,’ dacht de amazone. ‘Volgend jaar doe ik examen en dan heb je Z2 + winst nodig. Ik wil snel winstpunten halen, dus we werken nu al aan de wissels. De contragalop moet goed blijven om dat aan te gaan. Er zit nog veel meer in het vat, Challenger doet het op zijn pinkjes.’

Geheel tegen wat je van een Shire verwacht, zit de uitdaging vooral in het laten wachten van de ruin. ‘En controle houden, ontspannen en geduldig blijven. Eindeloos wachtoefeningen doen. Dat maakt hem zo uitzonderlijk. Hij is ook wel koel, schrikt nooit en staat klaar om te doen wat je vraagt.’

Losse bovenlijn

Vanzelfsprekend heeft Challenger zijn bouw voor de hogere dressuuroefeningen niet mee. ‘Zijn kruis is heel hoog, hoger dan zijn schoft. Hem leren zijn bekken te kantelen en te zitten is een uitdaging. Met Lotje werken we aan lossigheid en een losse bovenlijn, ook tijdens de oefeningen. Daarnaast moet hij van de hand blijven en niet duwen. Challenger weegt 800 kilo en kan best sterk worden. Het is de kunst om niet met hem te stoeien en fijn en zacht te blijven. De hulpen klein houden werkt goed bij hem.’

Altijd hetzelfde

Het koele karakter is weer wel helemaal ‘koudbloedig’. ‘Challenger is altijd hetzelfde; thuis, op wedstrijd, tijdens een clinic. Hij heeft het nodig dat jij dat ook bent, en dus altijd dingen op dezelfde manier vraagt. Zo ben ik ook, naar nieuwe dingen moeten we samen stap voor stap toe groeien. Die voorspelde Grand Prix zie ik wel gebeuren. Challenger doet het allemaal zo makkelijk. Met macht-tien komen we erin.’

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding niet toegestaan

Foto: SLK Fotografie, Sam Knott

0 44

Onder haast tropsiche omstandigheden rijden de deelnemers aan de Hippiade paarden vandaag in zomertenue de eerste onderdelen. In de klasse Z2 staan vandaag twee proeven op het programma. Hans van Bedaf en Arthur van Rooij hebben de eerste proef gewonnen. In de klasse Z-springen mogen de beste 25 morgen terugkomen voor de finalewedstrijd. Vasco Campana was in de eerste wedstrijd vanochtend de snelste.

Chantal Leusink was vanmiddag de snelste foutloze in de klasse ZZ. Wanneer ze de vorm vasthoudt is ze morgen een van 25 kanshebbers op de Hippiade-titel. Ook voor deze klasse staan morgen twee omlopen van parcoursbouwer Jack Meuleman met eventueel een barrage op het programma. Omdat iedereen met een schone lei begint morgen is de winnaar van de barrage of de beste na twee omlopen kampioen.

In de eerste proef van de Z1 dressuur liggen de toppers nog dicht bij elkaar. Later vandaag komen de combinaties nog een keer in actie om zich voor morgen te kwalificeren. In ring 4 zetten de juryleden Mercedes Verweij met de bekende – en eerder door Lotje Schoots uitgebrachte – merrie Zarah (v.Oscar) op kop. Het verschil met Chantal Nijpjes en Checavara N (v.Rubiquil) is slechts 0,2 procent. In ring 5 i shet winnende percentage van 68,14 voor Diana Boer met Hotfever (v.Hotline). Op 0,3 procent staat Femke Beljon nu tweede met Charmante (v.Jazz).

KNHS, bewerkt door Hoefslag

Volg ons!

102,859FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer