Tags Posts tagged with "Wim"

Wim

koosje wim
Foto: Sushilla Kouwen

Negen maanden lang heb ik tussen hoop en vrees geleefd. Alles geprobeerd om Wim een pijnvrij pensioen te geven. Het heeft niet mogen baten. Enkele weken geleden heb ik mijn speciaalste paard ooit in laten slapen.

Nog steeds ben ik vol ongeloof. Verbijsterd. Maar het is de keiharde realiteit. Het is gewoon niet gelukt…. Met geen pen valt mijn verdriet te beschrijven, dus dat ga ik ook niet doen. Wel kan ik jullie een beetje vertellen over het hoe en wat.

Niets hielp nog goed genoeg

Eerder schreef ik al (zie vorige blog) over de heftige blessure aan zijn hoefgewricht, waardoor hij behoorlijk kreupel was en eigenlijk niet zonder pijnstilling kon. Allerlei behandelingen en zelfs een operatie er aan gewaagd, maar niets hielp nog goed genoeg. Wim bleef er, zoals altijd, erg vrolijk onder, dus was er nog geen directe reden om al op te geven.

Tot hij weer koliek kreeg. Weer een week op de kliniek. Niet levensbedreigend, maar ik realiseerde me dat dat het begin van het einde was. Hij kon te weinig bewegen voor zijn koliekgevoelige buik en dat zou dus altijd een probleem blijven.

koosje wim

Een keerpunt

Vlak daarna tijdens een les met Filia sprak mijn juf de wijze woorden: ‘Er komt een moment dat je het weet’. Dat was een keerpunt, want ze had gelijk, ik wist het eigenlijk al. Ik moest het vreselijke besluit nemen waar iedere diereneigenaar uiteindelijk mee geconfronteerd wordt. En dat jij, alleen jij, zoiets kan en moet besluiten voor een ander levend wezen is zo bikkelhard.

Zijn laatste dag was Wim gelukkig nog steeds op z’n Wims. Bokkend en piepend de wei in, binnen vijf minuten het halster van zijn buurman gesloopt en weer tien minuten later stond hij te zwaaien met de rubberen waterbak tussen zijn tanden. De clown had nou eenmaal een reputatie hoog te houden. Eenmaal op de Uithof genoot hij van alle aandacht die hij kreeg van de artsen en verzorgers die hem gedag kwamen zeggen. Hij was er totaal relaxt onder. Iets teveel kind aan huis, zullen we maar zeggen.

Het letterlijke loslaten

De arts die hem vier jaar geleden nog kon redden, en daardoor een diepgaande band had met Wim, gaf hem het spuitje. Ik vond het een hele geruststelling dat de procedure hetzelfde was als onder narcose brengen. Daar was Wim na drie operaties ervaringsdeskundige in, dus hij kende het. Het allermoeilijkste moment vond ik het letterlijke loslaten en aan de arts meegeven om hem tussen de schotten te zetten. Ik gaf het halstertouw over en ineens viel er gevoel van paniek over me heen. Deed ik hier wel goed aan? Het liefste wilde ik me vastklampen en nee roepen, zoals kinderen dat bij hun ouders doen op een eerste schooldag. Ik heb het bij rationele rust gehouden. Hopelijk was Wim het met me eens.

Altijd blij

Lieve Wim, Schwimpie, Wim Mulders (als ik hem streng toesprak), je laat een groot gat achter. Kon ook niet anders met je 1.80! Ik heb een stal vol potentiële opvolgers, maar dat is slechts sportief. Geen paard zal jouw karakter evenaren. Je was betweterig, Oost-Indisch doof, lomp, lief, rete-intelligent en prettig gestoord. Altijd blij en de grootste bikkel. Je wist iedereen om je vingers te winden, dus kwam je overal mee weg.

Ik heb er een hekel aan als paarden worden gepersonifieerd, maar verdomme wat kwam jij dichtbij mens-zijn. Jij kon mij echt recht in de ogen aankijken en je begreep het. Het waren zes zeer bijzondere jaren.

Dank je wel.

Foto’s: Sushilla Kouwen

wim koosjes mulders
Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Ik weet al een tijdje dat ik deze blog moet schrijven, maar ik heb de grootste moeite gehad om mij er toe te zetten. Niet omdat niet open en eerlijk wil zijn of de juiste woorden niet kan vinden.

Ik stak gewoon liever nog even mijn kop in het zand. Zwart op wit confronteert. Zodra je iets op papier zet, voelt het nog meer als de werkelijkheid. En in dit geval is de werkelijkheid erg verdrietig. Daar gaat ie dan: de carrière van Wim is ten einde. Hij zal nooit meer onder het zadel lopen. Sterker nog, ik weet niet eens zeker of we hem voldoende pijnvrij kunnen krijgen voor een pensioen.

Leven redden

De mensen die het koliekverleden van Wim kennen, denken nu waarschijnlijk meteen dat er iets met zijn buik is, maar nee hoor. Mijn witte ongelukskind heeft gewoon weer een heel andere blessure op gedaan en ditmaal kunnen we misschien niet weer zijn leven redden.

Vorig jaar had hij eerst een lichte blessure aan een collateraal bandje. Na twee maanden stappen was het over en dus mocht hij weer opbouwen. Dat ging allemaal goed tot hij in het najaar ineens van de ene op de andere dag heftig kreupel was. Na heel wat onderzoeken en een MRI bleek hij een fors kraakbeen probleem te hebben in het hoefgewricht. Slechts twee maanden daarvoor was er nog een MRI gemaakt en was er niets aan de hand. Het was plotseling razendsnel gegaan, de artsen waren stomverbaasd. Hoe dat kan? Waarschijnlijk een verkeerde beweging. Dat is alles. Pech. Ik kan het woord niet meer horen.

Magnetische platen

Door de bot op bot werking was er een kneuzing ontstaan en dat doet hem pijn. We hebben allerlei behandelingen geprobeerd, van inspuiten tot magnetische platen, maar het mocht allemaal niet baten.

Ondertussen werd ook de angst voor koliek steeds groter. Hij moet bewegen voor zijn buik, maar kon dat niet genoeg door zijn kapotte voet. Een typische catch-22. Uiteindelijk was er slechts een redmiddel over, een zenuwsnede. Daar heerst een taboe op, maar ik wilde het niet doen om mijn paard weer terug in de sport te krijgen. Het ging alleen nog om een waardig pensioen. Bovendien was het alternatief in laten slapen.

Wim stond er trouwens al die maanden, zoals altijd eigenlijk, super vrolijk bij en kon nog gerust gek doen in de paddock. Ik dacht: ‘zolang hij niet opgeeft, doe ik dat zeker niet, ik wil alles hebben geprobeerd’.

Gedroomde Grand Prix

Het besef dat ik nooit meer op zijn rug zou zitten, begon langzaamaan te komen. Ongelofelijk wrang dat na alles wat we hebben meegemaakt samen (ik twee hersenbloedingen, hij twee koliekoperaties en bijna dood) het met zo’n sisser moet aflopen. Eindelijk waren we in de gedroomde Grand Prix, eindelijk konden we echt beginnen. Vijf keer hebben we Zware Tour gestart, toen was het klaar. Nog veel erger vind ik dat we nooit meer samen zullen rijden. Niet eens een bosritje.

koos & co

Had ik dat maar geweten de laatste keer. Die Grand Prix lukt misschien nog wel een keer met een ander paard, maar ik had zo gehoopt dat ik met Wim iets langer door had gekund, omdat hij echt bijzonder is. Het gaat lastig worden om ooit een ander paard te vinden met een uitgesproken karakter en hoge intelligentie zoals Wim heeft. Hij is echt een persoonlijkheid.

Onder het mes

Maar goed, mijn 16-jarige schimmel ging dus voor de derde keer in zijn leven onder het mes. Wederom op de Uithof, want tja daar was hij toch al kind aan huis haha. Bovendien waren zijn darmen het grootste risico en in Utrecht kennen ze Wim zijn buik als geen ander.

Alles verliep gelukkig heel soepel. Hij wist nog precies hoe hij op moest staan en stond er bij te kijken alsof wij ons aanstelden met onze zorgen. Ook de twee weken stalrust gingen voorspoedig. De operatie heeft hem absoluut geholpen in het lopen, maar helaas heeft hij nog steeds pijnstilling nodig. Hij staat nu hele dagen op het land en is zielsgelukkig. Uren achtereen een beetje rondlopen is ook het meest gunstig voor de artrose. Opa gaat iedere ochtend in een drafje over het erf en vervolgens bokkend de wei in.

Olympisch niveau

Wim was een goed dressuurpaard, maar zijn grasmaaien is pas echt op olympisch niveau. Maar in de winter kan hij bij mij op stal niet zoveel naar buiten en liever zoek ik plek voor hem waar dat wel kan en waar hij met andere paarden staat. Voorwaarde is echter dat hij zijn dagen ergens anders kan slijten zonder pijnstilling.

Of dat gaat lukken moet nog blijken. Hoe dan ook gun ik hem een zomer vol eten, zonnebaden en knuffelen. En ik blijf duimen draaien voor een goede afloop.

Gelukkig is er ook blij nieuws op paardengebied. Daar vertel ik jullie de volgende keer alles over!

koos & co

blog koosje mulders

Eerder schreef ik hier dat ik Wim helaas een tijdje niet kon rijden. Dat werd besloten door een verrekt bandje. Mijn andere paard Las Vegas rijd ik inmiddels ook al even niet meer. Maar dat werd besloten door mij.

Na eindeloos wikken en wegen heb ik een tijdje terug de knoop doorgehakt om niet meer verder te gaan met Las en ik denk dat ik hem daar heel blij mee maak.

Teveel moeite

Het zit zo. Las liep al een aantal jaren niet geheel onverdienstelijk Lichte Tour met mij. Geen topscores, maar wel internationaal. Hij leerde zelfs langzaamaan alle Grand Prix oefeningen en even hebben we gedacht dat hij dat wellicht ook zou redden. Maar ik moet eerlijk zijn tegenover mezelf en vooral tegenover mijn paard, het kost hem echt veel moeite.

In tegenstelling tot zijn witte broer Wim moet Las het uit zijn tenen halen en hij zou dat voor mij nog doen ook. Zo lief is ‘ie. Inmiddels weet ik hoe zwaar het is om al die oefeningen in de proef aan elkaar te breien en dat wil ik hem eigenlijk niet aandoen. Dan neem ik hem liever in bescherming, want zelf zou Las dat nooit doen.

Conclusie: Las Vegas hoeft van mij de Grote Overstap niet te maken. Hij is alleen ‘pas’ 15 en topfit, dus wat dan?

Geen heftige dingen meer

Kijk, ik vind wedstrijd rijden onwijs leuk, maar ik wil alleen gaan als ik op den duur kan verbeteren. Na vier jaar Lichte Tour weet ik dat Las niet ineens heel veel hogere percentages gaat halen. Daarnaast vind ik het juist wel lekker voor hem als hij geen heftige dingen meer hoeft te doen.

Verkopen daarom liever niet, want dan moet hij misschien toch weer op hoog niveau lopen. Maar het is wel fijn als we de maandelijkse kosten kunnen inperken, hij staat immers op een pensionstal.

Zij blij, ik blij, Las blij

Uiteindelijk heb ik de ideale oplossing kunnen vinden. Een stalgenootje van me, die Las al wel eens reed als ik op vakantie was, least hem nu. Zij blij, ik blij, Las blij. Perfect! Hij blijft in zijn eigen stal, krijgt mega veel aandacht (ook nog van mij natuurlijk) en gaat hooguit af en toe nog de ring in voor een M-proefje. Hoe fijn!

Bovendien doet hij alweer net zo zijn best voor haar als voor mij. Fantastisch om te zien. Zo kan Las nog een beetje ‘schoolmasteren’ tot aan zijn pensioen en kan ik nog elke dag van hem genieten.

Rustig opbouwen

Gelukkig gaat het met Wim intussen weer de goede kant op en mogen we rustig opbouwen. Na twee maanden niet trainen ben ik terug waar ik het liefste ben: in het zadel.

Foto’s: Koosje Mulders / Digishots

0 2068
Koosje Mulders
Koosje Mulders en Wim

In het kader van openhartigheid moet ik helaas mededelen dat Wim en ik voor een behoorlijke tijd op non-actief zijn gesteld. Mijn lievelings schimmel (makkelijk, ik heb er maar een) is geblesseerd en voorlopig uit de running. Wim kan nog wel eens gekke capriolen uithalen en ergens in een van zijn sprongetjes heeft hij een bandje verrekt. Een rottige diagnose, want je bent zo een half jaar verder, als het niet langer is.

Zielig verhaal

Nu kan ik hier heel stoer over doen en roepen dat het nou eenmaal bij onze sport hoort. Dat is namelijk ook zo en iets anders dan accepteren kun je toch niet doen. Maar ik moet bekennen, het nieuws kwam even heel hard aan. Nu wil ik geen zielig verhaal afsteken, maar Wim en ik hebben toch al best wat meegemaakt. In de vijf jaar dat dit bijzondere dier in mijn leven is, hebben we twee hersenbloedingen (van mij) en een bijna-doodervaring (van Wim) moeten doorstaan. Eindelijk, eindelijk, eindelijk maakten we afgelopen oktober, drie jaar later dan we ooit hoopten, ons Grand Prix debuut. De droom was uit gekomen. Als je dan na een paar maanden starten alweer uitgeschakeld bent, word je toch een beetje moedeloos. Ik voel me vooral ook dom en naïef, omdat ik al die tijd de stille hoop koesterde dat we onze portie pech wel gehad hadden. Ik zei nog zo: geen zielig verhaal. En wat doe ik? Toch even zwelgen in zelfmedelijden. Ik weet het, aansteller he? Not a good colour on me. Het is ook maar relatief, ik heb verder ongelofelijk veel geluk in het leven.

Gebroken sporthart

Godzijdank heeft Wim ditmaal geen pijn, hij is niet kreupel, en mag hij naast het stappen in de wei. Mits hij zich koest houdt. En dus zit ik op een camping stoeltje in het gras deze blog te schrijven terwijl ik de wacht hou. Het komt ook echt goed, de positiviteit is er heus niet uitgeslagen. Dat is natuurlijk nog altijd het belangrijkste, als het paard er maar weer bovenop komt. Daarbij is mijn respect voor de professionele topruiters weer enorm gegroeid. Ik ben er op mijn micro-niveautje al verdrietig over, laat staan als je dit soort dingen overkomt vlak voor een Olympische Spelen. Ik weet dat het met paarden niet alleen om de prestaties moet draaien, maar potverdomme (zo netjes hou ik het in privé sferen niet haha). Je gebroken sporthart huilt als je ineens langs de zijlijn wordt gezet. Als dat hart dan toch blijft kloppen, getuigt het van een immense veerkracht. Het getuigt van pure passie, misschien soms zelfs tegen beter weten in.

Foto: Leanjo de Koster / Digishots

Koosje Mulders - Las Vegas
Koosje Mulders - Las Vegas CDI Zeeland Outdoor 2017 © DigiShots

De vorige keer vertelde ik al dat mijn paarden Wim en Las Vegas heel verschillend van elkaar zijn, maar dat ik dat juist super leerzaam vind. Daarom schrijf ik een klein serietjes blogs, waarin ik vertel wat ik dan zoal heb opgestoken van mijn lievelingsmonsters, want monsters zijn het af en toe echt.

In deel 1 en 2 legde ik uit hoe zij mijn beoordeling van een goed dressuurpaard hebben veranderd (en wie weet verbeterd) en wat hun verschillende bouw van mijn rijderij verlangt. Dat ging dus over het uiterlijke vertoon, vandaag ga ik het hebben over hun innerlijk. Daar zit per slot van rekening de ware schoonheid, toch?

Dat zeggen ze ja, maar tjonge jonge jonge wat zit er een kop op deze beesten. Zelden heb ik paarden gehad met zulke uitgesproken karakters. Leuk hè?

Trouw als een hond

Zo baas, zo paard. Misschien wel, maar in mijn geval zou dat betekenen dat ik extreem bipolair ben, want Lassie en Wim zijn elkaars tegenovergestelde. Wederom vergt dat van mij een verschillende benadering. Zowel op stal als onder het zadel. Zoals ik al zei: erg leerzaam.

Toen ik ooit in een ver verleden Las kocht, was hij een beetje bangig van mensen. Je moest vooral niet met teveel bombarie zo op hem afstappen, want dan raakte hij echt in paniek. Inmiddels is zijn vertrouwen in de mensheid gigantisch gegroeid, maar ik probeer nog steeds rust hetzelve te zijn als ik met hem bezig ben.

Constante factor

Hij is dus een tikkie onzeker en onderdanig en zoekt zijn steun altijd bij mij. Puur en alleen omdat ik zijn constante factor ben en hij er van op aan kan dat ik er voor hem ben. In de omgang is hij een volgzaam hondje.

En ook in het rijden heeft hij mijn leiderschap nodig. Ik moet niet boos op hem worden, want dan begrijpt hij er niets meer van en dat zou ook echt niet eerlijk zijn. Ik moet hem daarentegen aan het handje meenemen en rustig uitleggen dat iets niet eng is of dat hij het heus wel kan.

Door het vuur

Las is enorm werkwillig en gaat voor mij door het vuur. Soms moet ik hem tegen zichzelf beschermen. Ik voel hem dan ook onder mij groeien van zelfvertrouwen als ik hem beloon. Zo hebben we jaren geleden erg lang gedaan over de vliegende wissel. Hij bleef ze in tweeën springen. Mijn juf kon ruim een jaar haar geduld bewaren en legde mij telkens uit dat ik van de rustige aanpak in de toekomst profijt zou hebben.

Natuurlijk, zoals altijd, had ze gelijk. Toen het kwartje eenmaal viel, sprong hij ze geweldig. Later heeft het ons zelfs wel eens tienen voor de series opgeleverd op het protocol. Belangrijker nog: hij vindt de wissels inmiddels leuk en ik kan ze gebruiken om hem te laten ontspannen (met hartslagmeter bewezen!) en meer vertrouwen te geven.

Bijzonder eigenwijs

Dan komen we bij Wim. Het grootste geval apart wat ik ooit heb meegemaakt. Nu ben ik natuurlijk behoorlijk bevooroordeeld, maar er wordt mij door anderen toch wel erg vaak verteld wat voor een bijzonder paard hij is. Dat bleek ook wel toen hij zo doodziek was dat hij alle records moest breken om te overleven. Ik zeg altijd: ‘Wim kon zich simpelweg geen wereld voorstellen zonder Wim, daarom is hij er nog’.

Zo is het ook echt, het is een arrogant ding. En heel intelligent, soms meer dan goed voor mij is. Godzijdank, want het heeft hem destijds gered. Maar dat maakt hem ook op z’n zachtst gezegd ingewikkeld. Hij laat zich gewoon niets vertellen, Wim weet het namelijk allemaal beter. En oh zo blij met zichzelf, zelfs van vier weken IC op de kliniek kon hij niet chagrijnig worden.

Constante discussie

Onder het zadel betekent dit constante discussie. Wim hoeft niets uitgelegd te krijgen, Wim loopt reeds olympisch, al zegt hij het zelf. Dus ben ik al vijf jaar op zoek naar een manier om een beetje de baas te worden. Iedere pas moet eigenlijk van mij zijn, maar dat lukt lang niet altijd.

Het vraagt om zo’n klein motorische techniek, poeh, moeilijk! Als ik even een seconde niet oplet, neemt hij het over. Fysiek en technisch gezien (wederom met geregelde hartslagmetingen gezien) zou hij nog makkelijk een tandje er op kunnen zetten. Wim: “Maar ach, waarom zou ik? Ik ben toch sterker en groter en mijn baasje vindt mij toch wel lief.”

Hij heeft nog gelijk ook. Ik kan er ook wel om lachen als hij me weer eens in volle galop achter zich aantrekt naar de paddock of terug naar stal omdat hij even geen zin heeft in de smid. Het symboliseert de gedachte die als een rode draad door zijn leven (ook in de proeven) gaat: ‘Super gezellig als je mee gaat, maar ik weet wel al waar ik heen wil’.

Gemene deler

Gelukkig hebben ze een ding met elkaar gemeen: ze zijn allebei ongelofelijk lief en aanhankelijk. Hoewel ze ieder op eigen wijze om aandacht vragen. Waar Las bij mijn aankomst op stal zachtjes en beleefd een hoog piepend hinnikje geeft en mij lieflijk aankijkt, eist Wim brullend dat ik NU (ja echt NU) mij kom melden. En ze krijgen ook altijd hun zin, want met twee van die blije enthousiastelingen kan ik niet zonder knuffels gewoon langs lopen. Verwend tot het bot. Dus toch zo baas, zo paard.

Volgende week sluit ik het serietje af met de hartslagmetingen die ik hier al even noemde. Want hoe goed ik ook dacht mijn paarden te kennen, de keiharde wetenschap heeft me nog veel meer inzichten gegeven.

Foto: DigiShots

0 1320
Koosje Mulders-Wim

Op de Subtop wedstrijd in Den Dungen gingen Koosje Mulders en de Rubels-zoon Wim er met een van de oranje linten vandoor. De combinatie wist in de zwaarste klasse de concurrentie mooi voor te blijven met een totaalscore van 64,62% en daarmee waren zij de enige die winst wisten te rijden.

‘Het ging niet slecht, maar het kon beter. Wim was een beetje… vrolijk,’ lacht Koosje Mulders. ‘We hadden een aantal vreugde bokjes en in de Grand Prix is dat niet heel handig met onderdelen die zo snel achter elkaar komen. We hadden dus een paar flinke onvoldoendes, maar ook echt goede stukken die mooie cijfers opleverden.

Negens voor eners

De eners zijn één van de onderdelen die Wim het beste uitvoert. ‘Iedere keer als de eners eraan komen denk ik ‘Yes, dit kunnen we goed laten zien!’. We scoorde daar vandaag ook een negen voor en daar ben ik toch wel trots op. Ik ben over best een aantal onderdelen tevreden, maar er is nog genoeg ruimte voor verbetering, bijvoorbeeld de piaffe. De passage ging vandaag een alweer een stuk beter dan de vorige keer, maar in de piaffe verloor hij te veel ritme. Hij is een beetje vlug en bij de hand en het lukt mij dan nog niet om hem goed bij me te houden.’

Zigzag

‘Ik struikel nogal over de zigzag, maar ondanks de grote fout (en onvoldoende) ben ik er eigenlijk best tevreden mee. We gingen er met een bokje in en kreeg hem daardoor niet meer mooie scherp. Oké, we kregen er een onvoldoende voor, maar de zigzag is voor ons beide een moeilijk onderdeel en voor ons doen ging het nog vrij goed.’

Concrete plannen heeft Koosje Mulders nog niet met Wim. ‘Ik train bij Nicole Werner. Haar en de trainingen vind ik echt tof! We gaan eerst nog even verder oefenen en een beetje groeien op dit niveau, daarna zien we wel verder.’

ZZ-Zwaar

In de eerste proef van het ZZ-Zwaar konden geen winstpunten uitgedeeld werden. De klasse werd gewonnen door Joyce Komejan met Griendheuvel’s Exxon (v. Oscar). Veronique van der Panne zette met de Rubiquil-nazaat Hexagons Feno Rubiquil de tweede proef op haar naam met 63,29%. Op de tweede plaats eindigde Joelle Peters met Dacar’s Dream (v. Johnson), zij uit bij Young Riders, die in de zelfde klasse werd verreden.

Lichte Tour

Lichte Tour-winst en de hoogste dagscore was voor Nienke van der Muil, die de San Remo-nakomeling Molenkoning Zanzibar zadelde. Uitkomend in de Intermediaire I reed de combinatie naar een score van 66,47%. Laura Roling eindigde op een tweede plaats met Tsjalling D.L. (v. Leffert 306), uitkomend in de Prix St. George scoorden zij 61,62%.

Bron: Hoefslag

Foto: DigiShots

Koosje Mulders - Wim Subtop 2017 © DigiShots

Laat ik jullie eens meenemen in mijn gedachtegang tijdens de proef nu ik Grand Prix rijd (super tof trouwens om alleen al te kunnen zeggen). Dat gaat ongeveer als volgt. ‘Ok, daar gaan we, A-X binnenkomen moet lukken, hebben we vaker gedaan. Uitstrekken, hobbel de bobbel, maar vooruit, niet slecht. Jeetje wat zijn die appuyementen toch scherp! Wie heeft die B dichterbij gezet?! Halthouden. Wim, vijf passen achterwaarts. Wim? WIMMM??!!! Godsamme, wat gênant. Dat moesten er in de L2 al kunnen…. Goed, passage. Kom. Eens. Met. Die. Benen. Van de grond. Laat maar, we zijn al bij de piaffe. Nee, niet stilstaan. Nee, niet te voorwaarts. NEE, niet achterwaarts. Lekker dan, nu kan je het ineens wel? Gelukkig kunnen we even stappen. Blijven ademhalen. Doe nou toch even je kop naar beneden, er valt daar niets te zien. Oh, oh, hoe gaat de rest van de proef ook al weer?

’Leuk, kunnen we!’

Yes, galop, eindelijk even gas geven. Series: leuk, kunnen we goed. Zigzag: vreselijk, kunnen we niet. Zit ik nu al op zes? En nu alweer?? Maar we moeten ook nog opzij. Waren dat 15 eners of 17? Iemand? Nee Wim deze middellijn betekent niet halthouden op X, nog een pirouette. En nee, Wim deze middellijn betekent ook geen halthouden op X, we moeten nog piaffe-passage. Dit ging zo snel, heb ik eigenlijk alles wel gehad? Zucht, het is achter de rug. Toch best wel cool eigenlijk, net echt!’

Verdomd lastig

Als ik iets geleerd heb de laatste maanden is het wel dat Grand Prix rijden verdomd lastig is. Het grootste gedeelte van de proef voel ik me net Brett Kidding, de rol van een grijze oude man met de motoriek van een slingeraap die met verve wordt vertolkt door Tristan Tucker (check YouTube, je lacht je rot. Tenzij het, zoals voor mij, herkenbaar is…). In de Lichte Tour dacht ik bij wijze van spreken nog wel eens aan de boodschappen die ik later die dag nog moest doen. ‘WC-papier niet vergeten’, in die trend. Daar krijg ik nu de kans niet meer voor, maar het is geweldig. Zoals ik al zei, het voelt net echt! Whoohoo!

Hoge duikplank

En twee weken geleden was het ook echt echt. Geen oefenwedstrijd meer, geen HC meer, maar officieel debuteren. Om de sprong in het diepe een beetje kracht bij te zetten, had ik een behoorlijk hoge duikplank uitgezocht: It’s all Dressage in Zeeland. Waar meerdere Olympische ruiters blijkbaar ook graag rijden. Oeps. Maar we hebben ons redelijk staande gehouden en scoorden ruim 65%. Het coolste moest nog komen. De dag daarna mocht ik meteen mijn eerste Grand Prix kür rijden. Omdat ik nog geen eigen heb, mocht ik van niemand minder dan Edward Gal een kür lenen. Namelijk die van Lingh! Vet stoere muziek en natuurlijk heel bekend. Dat maakte het pas echt net echt. Het was helemaal te gek en we hadden nog 68,5% ook. Het gevoel van ‘net echt’ went denk ik nooit.

Beetje chillen en flirten

Voor de mensen die zich nu afvragen wat Wim denkt gedurende zo’n proef, het komt eigenlijk neer op maar een enkele gedacht: ‘Hehe eindelijk, wat relaxt, we zijn in de ring. En terwijl zij zich mega druk maakt, kan ik rustig een beetje chillen en flirten met de mensen langs de kant.’
Tijdens de Grand Prix:

Tijdens de Kür op Muziek:


Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Grand Prix-niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongens.

Foto: DigiShots (archief)

‘Als ik een hippe blogger was geweest, had ik nu in deze blog het volgende gezegd: #lovemyjob. Of ik daar helemaal mee weg kom op mijn 32e (ben er misschien wel nooit cool genoeg voor geweest), ik weet het niet, maar vooruit, het staat nou toch al. En het moet gezegd, ik heb echt een te gekke baan als hippisch journalist.’

Bijzondere ervaring

‘Zo mocht ik laatst in één week een les bijwonen van Rixt van der Horst bij de para dressuurbondscoach Joyce Heuitink én op bezoek bij hengstenhouder en fokker Gertjan van Olst. Rixt en Joyce was heel gezellig en ook echt leerzaam. Maar Gertjan schonk mij onverwachts wel een hele bijzondere ervaring, dus daar wil ik jullie even in meenemen. Beide artikelen zijn trouwens te lezen in de nieuwe Hoefslag, aanradertje!’

Hard, harder, hardst

‘Op een grijze woensdag ochtend reed ik naar het Brabantse Den Hout met een bijzondere opdracht. Ik mocht een van de grootste namen uit de paardensport interviewen en wel tijdens een buitenrit. Een aantal weken eerder belde ik Gertjan met het voorstel. Zijn reactie was al goud: “Goh ja, ik heb al een jaar niet op het paard gezeten, maar doen we gewoon, goed idee.” Top! Ik helemaal blij, maar stuitte direct op het probleem dat mijn eigen paarden totaal niet geschikt zijn voor zo’n ritje.

Het vergt namelijk behoorlijk wat geduld van de paarden vanwege de fotografie. ‘Paar keer op en neer stappen of draven, even wachten, staan ze er goed op? Ja, en weer door naar de volgende mooie plek.’ Las Vegas en Wim zijn daarentegen gewend aan het volgende:  ‘Ik zie bos, daar gaan we, geen houden meer aan, hard, harder, hardst enzovoort.’(allemaal zeer geschikte hashtags by the way). Kortom je hebt een echte brave nodig, dus ik vroeg aan Gertjan of ik misschien een paard van hem mocht lenen. “Geen probleem.”

Stront nerveus

‘Fastforward naar die bewuste woensdag. Ik heb heel veel zin om met de grote van Olst te mogen praten, maar ben ondertussen stront nerveus over wat ik te rijden krijg. Dressuurheld op sokken. Straks krijg ik een springerig, jong ding van drie die nog nooit in het bos is geweest. Ik probeer mezelf gerust te stellen: ‘Dat gaan ze me heus niet aandoen’.

Lord Leatherdale

‘En inderdaad. Ik kreeg van Gertjan een absoluut droompaard te rijden. Ik sloeg haast achterover van verbazing toen hij mij op de poetsplaats wees op de wereldberoemde goedgekeurde dekhengst Lord Leatherdale. #knapstepaardever (toch nog een keer proberen, hoort volgens mij ook nog een smiley met hartjes in de ogen bij, toch?).

Deze prachtige donkerbruine stond mij lieflijk aan te kijken en vroeg met zijn neusje meteen om een aai. Zijn groom wist me te vertellen dat hij heel braaf is en vaak mee naar buiten gaat. Godzijdank. En wat een eer dat ik hem mag rijden. En wat geweldig dat dit Lichte Tour paard dus blijkbaar regelmatig zijn beentjes mag strekken op een ruiterpad.’

It was fantastic

‘Nog geen tien minuten later mocht ik dat strekken onder mij voelen. Ongelofelijk, zoveel power en toch een topkarakter. We hebben een heerlijk rondje gereden en ik heb alleen maar zitten genieten. Daarbij was het interview onwijs leuk, ook belangrijk. Eenmaal weer onderweg naar huis was ik in alle staten van wat ik zojuist had mogen meemaken.

Om een beetje in de actualiteit te blijven, heb ik meteen getwitterd: “It was fantastic, huge. We made the woods great again. The Dutch stallions are the best stallions in the world. All the other stallions are just losers. They’re fake.” Hahaha, nee hoor, geintje. Niet echt getwitterd natuurlijk, ondanks de kern van waarheid, want tja zie bovenstaand…. #niethipgenoegomtehashtaggen’

 

Koosje Mulders en Gertjan Van Olst
Koosje Mulders interviewt Gertjan Van Olst tijdens een buitenrit. Lees het hele verhaal in Hoefslag 02, te verkrijgen bij de betere boekhandel of online te bestellen

 

Foto’s: Remco Veurink

Koosje Mulders
Koosje Mulders en Wim
‘Wim is altijd al een blije eikel geweest. Zelfs toen hij vorig jaar weken lang moest vechten voor zijn leven was hij niet chagrijnig te krijgen. Dat heeft hem denk ik ook gered. Maar ondanks dat hij nog steeds iedere dag vrolijk is en hartstikke fit maak ik me nog regelmatig zorgen. Vooral als we weer een stapje verder gaan. Twee weken geleden ging Wim weer voor het eerst mee uit logeren op een internationaal concours. Ik koos expres voor Roosendaal. Niet te ver weg, mocht hij toch ergens last van krijgen.’
‘Super spannend vond ik het, maar Wim liet al snel merken dat ik me aanstelde. Mijn patiënt liet me duidelijk weten geen patiënt meer te zijn. Op stal stond hij met iedereen te flirten die langs kwam gelopen. Iedere dag begon het losrijden piepend en bokkend en in de afsluitende kür (ik dacht: ‘hij zal wel een beetje moe zijn’) was hij ronduit stout en soms zelfs een tikkie op hol. De ring werd het decor voor zijn eigen feestje en ik mocht hooguit een paar dansjes meedoen. Maar de leiding krijgen, ho maar. Conclusie: de fluwelen handschoenen kunnen uit. En natuurlijk de geruststelling dat hij het werk weer heel makkelijk aan kan!’
Koosje Mulders
Koosje Mulders en Wim geconcentreerd in de ring.

‘Het weekend daarna had ik nog twee selectiewedstrijden gepland staan. Ik twijfelde in eerste instantie nog of dat niet te veel voor hem zou worden, maar na die babbels in Roosendaal besloot ik toch te gaan. Wim had tussendoor een paar dagen vrij gehad, maar was daarvan veel te veel bijgekomen. Opnieuw had ik met losrijden niets in te brengen. Om je een beeld te schetsen: hij gaat niet echt gek doen ofzo (vindt hij veel te veel moeite) maar loopt gewoon daar waar hij wilt. En is er geen houden aan, want hij is beresterk en groot. En dat weet ie. Het ziet er dus ook super lullig uit. Wim draaft in een sukkeldrafje zo ineens de bak uit bijvoorbeeld en mij zie je dan met man en macht die tank proberen bij te sturen. Je ziet op concours wel eens van die eigenwijze Shetlanders die tijdens de Bixie proef even lekker gaan staan grazen en het ruitertje van zes even helemaal buitenspel zet. Heb je dat beeld voor ogen? Stel je dan nu eens voor dat je iets soortgelijks ziet gebeuren op een Subtop wedstrijd, maar dan is het paard 1,80 meter en de 32-jarige vrouw er bovenop draagt een slipjas. Dat dus, heel prutserig. Hij heeft in ieder geval wel humor. Pas in de laatste proef dat weekend kon ik spreken van enige controle, dat leverde dan ook 70% op. Niets te klagen natuurlijk!’

‘Nu heeft Wimpie even een weekje vrij, en ik ga met familie kerst en oud en nieuw vieren in de bergen. Hopelijk kunnen we het in januari weer zo oppakken, want ondanks het bijdehante gedrag van Wim ongelofelijk irritant kan zijn, heb ik hem toch het liefste zo. Zo hoort hij namelijk en ik zou het niet anders willen. Het moet ook niet te saai worden he! Ik wil iedereen bedanken voor de steun en de enthousiaste reacties het afgelopen jaar, dat was echt geweldig. Ik wens jullie hele fijne feestdagen en een fantastisch 2017. Tot dan!’

Volg ons!

103,362FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer