Tags Posts tagged with "wetenschap"

wetenschap

fokken veterinair gezondheid onderzoek

Inzicht verkrijgen in de nieuwste (wetenschappelijke) ontwikkelingen op gebied van paarden? Kom dan op 11 en 12 oktober naar ‘Paard & Wetenschap’, het symposium van de Universiteitskliniek voor Paarden van de faculteit Diergeneeskunde Universiteit Utrecht.

Het belooft een heel bijzonder event te worden, want op 11 en 12 oktober opent het ‘UKP symposium’ voor de 10e keer haar deuren voor alle paardenliefhebbers, eigenaren, en paardenprofessionals.

Op vrijdag, 11 oktober staat een leerzame én gezellige nascholingsdag voor paardendierenartsen in de planning.

Krachtige updates

De specialisten zullen de aanwezige dierenartsen en para-veterinairen korte maar krachtige updates geven over nieuwe wetenschappelijke ontwikkelingen en klinisch. Daarnaast presenteren ze interessante casussen op diverse gebieden. Op de monsterbaan-beursvloer kun je uitgebreid onder het genot van een hapje en een drankje bijpraten met collega’s, maar tegelijkertijd ook nieuwe ontwikkelingen van de industrie zien!

Recente ontwikkelingen

Op vrijdag, 11 oktober staan de specialisten in de avonduren klaar om de professionele paardenhouders op de hoogte te brengen van de meest recente ontwikkelingen op gebied van paard en recht, het circulatieapparaat (hart & vaten; belang voor prestaties maar ook voor keuringen) en de luchtwegen (nieuwste inzichten in stalklimaat en stofmanagement).

Op zaterdag, 12 oktober, zijn paardenliefhebbers en –eigenaren van harte welkom op een leerzame dag. In het strodorp presenteren zich zowel leveranciers van diverse paardenproducten als organisaties die zich bezighouden met paardenwelzijn.

Nieuwste inzichten

Zoals altijd staan er deze dag presentaties met updates over de nieuwste inzichten in de paardengeneeskunde en wat die betekenen voor eigenaren op het programma. Overkoepelend thema van de dag zal zijn: ‘Waarom doet de dierenarts wat-ie doet?’ en is er alle ruimte om vragen te stellen, kennis op te doen en een kijkje te nemen achter de schermen van de faculteit Diergeneeskunde.

Kijk hier voor meer informatie en voor registratie: ukpsymposium.nl

0 143
neus paard algemeen
© DigiShots

Op 24 augustus vindt tijdens de Europese Kampioenschappen springen, dressuur en para-dressuur het congres ‘Horses, Healthcare & Science Connected by Horsepower‘ plaats.

Tijdens het congres behandelen internationale gastsprekers het belang en succes van interventies ondersteund door paarden binnen de gezondheidszorg.

Talent van paarden

“Terwijl op korte afstand van het congres de topsporters (op twee en vier benen) laten zien wat paarden en mensen gezamenlijk in de sport kunnen bereiken, zoomen de internationale sprekers tijdens dit congres in op een ander buitengewoon talent van paarden”, legt Fred Rozendaal, algemeen directeur van de Longines FEI Europese Kampioenschappen, uit.

Kwetsbare personen

Paarden assisteren professionals bij interventies bij kwetsbare personen, zoals kinderen met autisme, kinderen met cerebrale parese (spasticiteit) en patiënten met psychiatrische of psychologische problemen. “Op de agenda staan praktijkvoorbeelden, uitkomsten van wetenschappelijk onderzoek, internationale ontwikkelingen in zorgstelsels en de noodzakelijke voorwaarden waaraan moet worden voldaan als we zorgvuldig, effectief en op een integere wijze de paarden in deze wereld willen inzetten.”

Sprekers

Prof. Dr. Marie-José Enders-Slegers is een van de sprekers. Enders-Slegers is werkzaam bij de faculteit Psychologie en Onderwijswetenschappen, leerstoel Antrozoölogie, aan de Open Universiteit in Heerlen. Ze is ook voorzitter van het bestuur van de Human-Animal Interaction Organizations en voorzitter van het Instituut voor Antrozoölogie.

Zij introduceert het onderwerp van het congres, zoomt in op de achtergronden, geeft een overzicht van recent wetenschappelijk onderzoek en de belangrijkste internationale ontwikkelingen op dit gebied.

Ook Dr. Machteld van Dierendonck maakt deel uit van het programma. Dierendonck werkt bij de Universiteit Utrecht, is klinisch etholoog (gedragsbioloog) / klinisch diergedragstherapeut en dierwelzijnsspecialist. Zij bespreekt binnen het congresthema welke uitdagingen moeten worden overwonnen bij het zekerstellen van het welzijn van dieren en mensen.

PTSS

Nina Ekholm Fry, MSSc. is directeur van het ‘Equine Program’ bij het instituut ‘Human-Animal Connection’ Universiteit Denver, USA. Zij spreekt over therapie met inzet van paarden bij veteranen in de USA, de genezende kracht van paarden tijdens de behandeling van posttraumatische stressstroornis (PTSS). Nina geeft een overzicht van het verrichte onderzoek en rapporteert de ervaringen.

Inschrijven kan via www.rotterdam2019.com

Foto: archief Digishots

0 1946
algemeen oog paard pony

Russische onderzoekers zijn erin geslaagd om vloeibaar bloed en urine te halen uit een meer dan 40.000 jaar oud karkas van een veulen, meldt RTL Nieuws. Het dier werd vorig jaar opgegraven uit de modder in Siberië.

Het veulen was naar schatting slechts twee weken oud toen het overleed. Onderzoekers vonden het in de Batagaikakrater.

Equus lenensis

Wetenschappers hebben het dier schoongemaakt en toen werd duidelijk dat het een lichte voskleurige vacht heeft met zwarte manen en staart en een donkere aalstreep. Het zou gaan om de uitgestorven soort Equus lenensis.

Uit een autopsie bleek later dat het karkas van het veulen nauwelijks was aangetast. Daardoor kunnen onderzoekers met zekerheid zeggen welke kleur de uitgestorven paarden in het pleistoceen hadden.

Klonen

Nu is ook vloeibaar bloed en urine in het paardje aangetroffen. Dat gebeurt zelden omdat deze normaal gesproken volledig stollen of verdampen. Het brengt de wetenschap weer wat dichter bij het ultieme doel: het klonen van dit allang uitgestorven paardenras. Dat gaan Zuid-Koreaanse wetenschappers nu proberen.

Het veulen zelf zal in Japan tentoon worden gesteld, als onderdeel van een mammoet-expositie.

Bron: RTL Nieuws

Foto: Jessica Pijlman

0 1895
paard algemeen oog

Het 40.000-jaar-oude veulen dat onlangs werd opgegraven uit de modder in Siberië wordt mogelijk gekloond. Het veulen was toen het werd gevonden volledig intact.

Wetenschappers hebben het dier schoongemaakt en toen werd duidelijk dat het een lichte voskleurige vacht heeft met zwarte manen en staart en een donkere aalstreep. Het zou gaan om de uitgestorven soort Equus lenensis.

Twintig dagen oud

De wetenschappers hebben via Twitter foto’s gedeeld van het onderzoek van het oeroude veulen.  Het dier zou ongeveer twintig dagen oud zijn geweest toen het stierf. Het werd gevonden in de Batagaikakrater, dat ontstond rond 1960, toen een groot stuk land begon te verzakken door de smeltende laag permafrost.

De ontdekking werd gedaan door wetenschappers van het Scientific Research Institute of Applied Ecology of the North (onderdeel van de North-Eastern Federal University) en de Japanese University of Kindai. Daar was ook een cameraploeg bij aanwezig.

Russische en Koreaanse wetenschappers gaan proberen het veulen te klonen. Hetzelfde team probeert dat ook te doen met de wolharige mammoet. Inmiddels is mogelijk geschikt materiaal bij het veulen afgenomen.

Levende cel

Als het lukt om een embryo te verkrijgen, zal dat bij een ‘gewone’ merrie worden ingebracht. ‘Wanneer we een levende cel vinden, dan kunnen we dit paard klonen,’ vertelt een van de onderzoekers. ‘Deze cel kunnen we vermeerderen om vervolgens net zoveel embryo’s te maken als we willen.’

Overigens is het nog nooit gelukt om een levende cel te vinden in zo’n oude vondst. De oorzaak is dat door bevriezing water kristalliseert, wat de cellen kapot maakt.

Bron: horsetalk.co.nz

Foto: Archief

 

0 1222

Kunnen paarden praten met mensen? Dat was de vraag die Europese onderzoekers zich afvroegen. Dat antwoord lijkt volgens hun onderzoek een ja te zijn, al is het ook weer geen Mr. Ed conversatie.

Rachele Malavasi uit Italië deed haar onderzoek samen met Ludwig Huber uit Wenen, Oostenrijk. Malavasi vertelt: ‘Paarden zijn sociale dieren die in staat zijn om een sociale eenheid te bewaren, waarbij binnen een kudde een hechte sociale hiërarchie ontstaat. Paarden communiceren met elkaar en leren ook van elkaar op sociaal vlak. We weten nu dat paarden hun manier van communiceren ook bewust op mensen reflecteren.’

Veertien paarden werden betrokken bij het onderzoek. Twee emmers werden in de buurt van elk paard gezet, maar zodanig dat het dier er zelf net niet bij kon. In de emmers zaten verschillende soorten voer, zodat de onderzoekers zeker wisten dat het paard in ieder geval iets uit de emmer lekker zou vinden. Het paard en een vrouwelijke peroon stonden binnen een afgesloten omheining, de emmers er net buiten.

Emmers met voer

De proefpersoon deed niks behalve staan en aanwezig zijn. Het was aan het paard om een manier van communiceren te vinden, zodat de vrouw er voor zou zorgen de emmer te pakken zodat het paard hieruit kon eten. Malavasi: ‘De paarden wisselden hun blik af tussen de mens en de emmer, mogelijk in de hoop om de aandacht van het mens te vestigen op de emmer. Als dat niet hielp, gingen paarden met hun hoofd knikken of zwiepen met de staart. Ook het heen en weer bewegen van hun hoofd tussen de mens en de emmer kwam er aan te pas.’ Volgens Malavasi was dit gedrag extra sterk als de mens de aandacht had gevestigd op het dier. De acties van de paarden waren minder heftig als de vrouw met haar rug naar hen toe stond. In dat geval probeerde het paard eerst de aandacht van de persoon te trekken, eer ze de aandacht van de mens richting de emmers trokken.

‘De paarden zochten oogcontact en als ze op die manier nog geen toegang kregen tot de emmer gingen ze een stap verder, waarbij ze ook richting de vrouw liepen en haar aanraakten.’ Volgens Malavasi is tot nu toe dit gedrag enkel bij honden waargenomen. Nu blijkt dat paarden deze eigenschap ook bezitten, zal er verder onderzoek gedaan worden naar concreet probleemoplossend gedrag.

Een plan

‘Deze eigenschap toont aan dat paarden zich niet zomaar willekeurig gedragen zonder na te denken over de consequenties. Zij zijn in staat om een plan te bedenken, waarbij ze inzien dat ze een ander nodig hebben om hun doel te bereiken’, aldus Malavasi.

De onderzoekster raadt aan om zelf eens in de wei te staan bij het paard. ‘Mensen met paarden moeten eigenlijk weten hoe paarden communiceren, zeker wat betreft hun eigen dier. Sommige paarden communiceren veel en duidelijk, anderen zijn weer heel subtiel. Voor een eigenaar kan het van belang zijn om te weten hoe hun eigen paard ‘praat’.’ Daarbij waarschuwt Malavasi: ‘Het is mogelijk dat je paard niet meer communiceert richting zijn eigenaar, omdat deze toch nooit luistert. Dat is een onfortuinlijke situatie, maar kan opgelost worden. Wees creatief en probeer situaties uit.’

Bron: The Horse / Hoefslag

Foto: Andrzej Kubik/Shutterstock.com

 

Poolse onderzoekers hebben problemen met de trainingsmethode van de Amerikaanse trainer Monty Roberts. Een element uit zijn trainingen noemen zij zelfs gevaarlijk. “Door de enorme overdreven populariteit van Monty Roberts worden zijn boeken door veel mensen gelezen, terwijl zij niet de mogelijkheid hebben om de geclaimde feiten te kunnen controleren.” Volgens de wetenschappers kunnen de trainingsmethodes van de Amerikaan zelfs permanente trauma’s veroorzaken bij jonge dieren.

Pawel Muller, Anna Chranowska en Wojciech Pisula van de Academie van Wetenschappen in Warsaw voerde kritische analyse uit van de interpretaties van paardengedrag die worden omschreven in de publicaties van Roberts. Met name Roberts’ ‘centaurisme’ – de assumptie paarden mensen zien als hun eigen soort – kan een gevaarlijke over-interpretatie zijn van paardengedrag, aldus de onderzoekers. “Het samenwerken en dominantie tijdens het werken met paarden is niet duidelijk. Bepaalde elementen in Roberts’ publicaties kunnen negatieve effecten hebben op mensen die weinig ervaring hebben met paarden, als ook op de dieren zelf. Daarnaast is de verdeling in verschillende manieren van zadelmak maken – in nieuwe (goede) methodes en traditionele (slechte) methodes -historisch niet accuraat. Het is zelfs onrechtvaardig naar de mensen die jarenlang goede relaties hebben met hun paarden. De radicale suggesties van Roberts, dat paarden vroeger altijd mishandeld werden, zijn niet eerlijk en redelijk.”

Ook de door Robberts’ bedachte join up is volgens de onderzoekers een “overinterpretatie van paardengedrag in een longeerkraal en een product van Roberts’ wishful thinking”. “De join up is nooit bewezen in gedragsonderzoek. Mensen worden door paarden niet behandeld alsof zij van dezelfde soort zijn. Dat is de reden waarom doen alsof een paard een centaurische rol speelt potentieel gevaarlijk.”

Het trio zette vijf “slechte termen” van Roberts’ trainingsmethode op een rij:

  • Partnership. Volgens Roberts kan geweld en daardoor dominantie verminderd worden, wat zou kunnen leiden tot een anti-autoritaire omgang met paarden door mensen. Dit is volgens de onderzoekers niet waar en onveilig.
  • Vrijheid tot kiezen, maar binnen een kooi. Het paard had vrijheid om te kiezen, maar alleen binnen de condities die Roberts’ bepaalde. “Simpel gezegd betekent dit dat de afwezigheid van een zweep niet synoniem is aan keuzevrijheid, maar alleen aan een vermindering van stress.”
  • Vertrouwen. Na twintig minuten opjagen is het gedrag van het paard niet het resultaat van een ‘gevoel van veiligheid’, maar simpel een reactie op het weghalen van de druk. “Het verdienen van vertrouwen kost veel tijd. Dagelijks werk met jonge paarden is hiervoor nodig. Het verdienen van vertrouwen in twintig minuten opjagen is riskant en kan permanent trauma bij het dier opleveren.”
  • Geen geweld. Geweld is nooit het antwoord, schrijft Roberts in 2002. “Deze boodschap is niet gebaseerd op natuurlijk paardengedrag en wordt ook niet door hemzelf gebruikt in de parktijk. Tijdens een demonstratie in Duitsland corrigeerde hij een Arabische merrie bijvoorbeeld door scherp aan de lijn te trekken.”
  • Onnauwkeurigheid. “Roberts zegt dat hij positieve beloning gebruikt, echter gebruikt hij in de longeerkraal met name bestraffingen (hij jaagt het paard op, hij bedreigt het met visuele signalen) en negatieve versterking (weghalen van de druk).

Volgens de onderzoekers moeten lezers van Roberts’ werk opletten. “Gefascineerd door zijn ideeen, beginnen de lezers een hun eigen avontuur waardoor zowel zijzelf als de dieren gevaar lopen.”

Foto: Remco Veurink
Bron: Psychology Journal

 

0 135

Uit Brits en Nederlands onderzoek is gebleken dat de samenstelling van mondbacteriënbij paarden met een goede of slechte gezondheid drastisch kan verschillen.

Equine Periodontal Disease is een pijnlijk probleem. In een ernstige vorm: periodontitis, kan het zelfs leiden tot tandverlies. De oorzaak van dit probleem is nog altijd een raadsel, hoewel steeds meer veterinairen zich bewust zijn van deze ziekte.

Onderzoeksresultaten

Dr. Marcello Pasquale Riggio en zijn collega’s verzamelden DNA monsters om de bacteriële samenstelling in kaart te brengen. Tandplakmonsters van 24 paarden met periodontitis werden verzameld. Daarnaast werden ook monsters van gezonde paarden afgenomen. Bij de laatstgenoemde controlegroep bleken de bacteriën Gemella en Actinobacillus dominant, terwijl de zieke paarden een grotere diversiteit kenden en bij hen vooral de bacteriegroepen Prevotella en Veillonella hoogtij vierden.

Volgens de onderzoekers bepalen Gemella en Actinobacillus voor een groot gedeelte de normale gezondheid van de mond. Aanverwante bacteriën van de Gemella groep, worden ook geregeld aangetroffen op het oppervlakte van de menselijke tong. Actinobacillus equi is geregeld aanwezig rond de tanden van een gezond paard.

Meer onderzoek nodig

‘Omdat er nog geen enkele ander diepgaand en gedetailleerd wetenschappelijk onderzoek naar de orale bacteriële huishouding in de paardenmond is uitgevoerd, is de kans zeer aannemelijk dat veel bacteriën bij zowel een gezonde mondflora als bij paarden met problemen als periodontitis worden aangetroffen.’

De studie gaat verder, waarbij de onderzoekers zich richten op bacteriën die actief zijn bij de ontwikkeling van tandvleesziekten.

Klik hier voor het volledige onderzoek.

Bron: Hoefslag/Horsetalk

Foto: Remco Veurink

0 512

Er is een mogelijke doorbraak in OC(D)-onderzoek bereikt. Tijdens een Amerikaanse studie localiseerden wetenschappers twee gebieden op chromosoom 14 die relevant zouden zijn voor de ontwikkeling van osteochondrose op het spronggewricht.

OC en OCD

OC (OsteoChondrose) is een erfelijke verstoring van het verbeningsproces van kraakbeen naar bot, waardoor er afvlakkingen aan of scheurtjes in het kraakbeen en bot ontstaan. We spreken van OCD (OsteoChondrosis Dissecans) als er bij dat proces ook losse stukken bot loskomen. OC/OCD ontwikkelt zich veelal voor het derde levensjaar. Onjuiste voeding en te weinig beweging zijn naast erfelijkheid de belangrijkste oorzaken voor deze aandoening. OC/OCD komt vooral voor in het kniegewricht, het spronggewricht, de kogels en de halswervels. Meestal worden paarden hiervan niet kreupel, maar dat kan wel op termijn als gevolg van irritatie of het losraken van het losse fragment. De kans om kreupel te worden is bij OCD wel groter dan bij OC. Paarden die last hebben van OCD kunnen een verdikt, pijnlijk en/of warm gewricht hebben en/of kreupel zijn.

Tijdens de wetenschappelijke studie werden 182 Amerikaanse dravers uit dezelfde fokkerij nauwlettend gevolgd. 70 van deze dieren bleken OC in het spronggewricht te hebben, terwijl de overige 112 schoon waren. Op alle dieren werd hetzelfde voermanagement en trainingsschema gebruikt. Tijdens het genetische onderzoek werd een brede genoom analyse uitgevoerd met bloed- en haarmonsters. Hierbij bleken er om chromosoom 14 twee locaties aanwezig die geassocieerd kunnen worden met OCD aan het spronggewricht. Ook de genen MAT2B, HMMR, CCNG1 en ARHGAP26 zouden voor een groter risico zorgen binnen het veertiende chromosoom. Hier zal nog aanvullend onderzoek naar worden gedaan.
Chromosomen 10 en 21 zijn weliswaar niet zo vatbaar als risicolocatie, maar moeten volgens de wetenschapper eveneens genoemd worden als risicogebieden.

Relevante resultaten

‘De resultaten van dit onderzoek zijn zeer relevant in de aanloop naar het ontstaan van een genetisch risicobeeld voor OC(D). Het zou kunnen betekenen dat er in de toekomst genetische testmodellen en risico analyses voor mensen gemaakt kunnen worden. Bij paarden zullen de testresultaten bijdragen aan het aanscherpen van de risico-evaluaties en management, maar ook bij het identificeren en uitsluiten van stamboomlijnen met een verhoogd risico op het ontwikkelen van osteochondrose.’ aldus de conclusie.

Klik hier voor het onderzoek.

Bron: Hoefslag/BMCGenomics

Foto: Remco Veurink

0 1426
Foto: Remco Veurink

Het is algemeen bekend dat paarden subtiele bewegingen en lichaamstaal van mensen kunnen oppikken. Maar een recente studie suggereert dat paarden dit voornamelijk leren door voorgaande training en ervaring met mensen.

Wetenschappers aan de Universiteit van Florida onderzochten de invloed van trainingsmethodes op de mogelijkheid van paarden om aanwijzingen van mensen correct op te volgen. Uit de studie bleek dat grondwerk en communicatie via het lichaam (Parelli methode) ervoor zorgen dat paarden sneller leren om aanwijzingen van mensen op te volgen, in tegenstelling tot paarden die op de klassieke manier zijn getraind.

De onderzoekers werkten met twee groepen paarden die een verschillende trainingsachtergrond hadden. De helft van de dieren werd getraind door officiële Parelli instructeurs, waarbij grondwerk sterk leunt op het herkennen van lichaamstaal, zoals hand- en hoofdbewegingen. De tweede groep had de klassieke methode doorlopen, waarbij het relatief snel onder het zadel kwam en er weinig grondwerk bij kwam kijken.

Parelli methode brengt succes

Twintig paarden werd aangeleerd dat snoepjes onder één van twee emmers werden geplaatst. Zodra de paarden snapten dat het eten slechts in één emmer werd neergelegd, begon de testfase. Iemand wees naar de emmer waar het eten in zat en het paard mocht vervolgens kiezen naar welke emmer het liep. Slechts één paard, een Parelli getraind dier, bleek bij de eerste keer al in staat om direct naar de correcte emmer te lopen nadat de mens deze had aangewezen. Na tien sessies bleken de Parelli paarden echter sneller in staat om het truukje aan te leren, terwijl de klassiek getrainde paarden het vaak nog altijd niet begrepen. Tegen het einde van het experiment wist 90% van de Parelli paarden steeds weer de goede emmer uit te kiezen, tegenover slechts 40% van de klassiek getrainde paarden.

‘We denken dat de Parelli paarden het sneller door hadden omdat onze testmethode niet veel afwijkt van de Parelli Methode. Ik denk dat de klassiek getrainde paarden het ook kunnen leren, maar zij hebben didelijk meer tijd nodig,’ aldus een woordvoerder. De studie concludeert tevens dat paarden niet per definitie handgebaren herkennen. ‘Ik durf met zekerheid te zeggen dat deze dieren niet vanaf de geboorte al begrijpen wat handsignalen betekenen.’

Klik hier voor de complete studie.

Bron: Hoefslag/The Horse

Foto: Remco Veurink

0 948

Nieuw onderzoek door wetenschappers in de VS is gebleken dat zoogdieren meer genetisch materiaal gebruiken dat van hun vader afkomstig is dan van hun moeder. De studie aan de Universiteit van North Carolina School of Medicine toont aan dat, hoewel zoogdieren gelijke hoeveelheden genetische mutaties van hun ouders erven – de mutaties die een individu maken tot wie ze zijn – ze uiteindelijk meer ‘gebruik maken’ van DNA dat van de vader afkomstig is.

Het onderzoek, gepubliceerd in het tijdschrift Nature Genetics, heeft gevolgen voor de studie van de menselijke ziekten. Bij muizen die speciaal gefokt worden voor onderzoek naar ziektes wordt bijvoorbeeld geen rekening gehouden met het feit dat specifieke genen van de vader of moeder komen. Dit onderzoek toont echter aan dat een mutatie een ander gevolg heeft voor zoogdieren, al naar gelang de genetische variant is geërfd van de moeder of vader.

‘Dit is een uitzonderlijke bevinding die de deur naar een geheel nieuw onderzoeksgebied in de menselijke genetica opent,’ aldus Fernando Pardo-Manuel de Villena, PhD, hoogleraar genetica en senior auteur van deze case. ‘We weten dat er 95 genen die onderworpen zijn aan dit ouder-afhankelijke effect. Het zijn zogenaamde imprinted genen, die een rol kunnen spelen bij ziekten, al naar gelang de genetische mutatie van de vader of de moeder afkomstig is. Nu is vastgesteld dat er duizenden andere genen zijn die een ouder-afhankelijk effect hebben.’ Het is zelfs zo dat de overgrote meerderheid van de genen, ongeveer 80 procent, in meer of mindere mate ouder-afhankelijk zijn. ‘We ontdekten een nieuwe, genoom-wijde onbalans in het voordeel van de vader’, aldus eerste auteur PhD James Crowley, die deel uitmaakte van het onderzoeksteam. 

Pardo-Manuel de Villena: ‘Stel je voor dat een bepaalde soort mutatie ongewenst is. Als die van de moeder geërfd zou zijn, zou die niet zozeer tot uitdrukking komen dan wanneer het van de vader afkomstig is.’

Horsetalk/Hoefslag

(Foto: Remco Veurink)

Volg ons!

102,946FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer