Tags Posts tagged with "wedstrijd"

wedstrijd

0 4610
Liz Barclay met Pixel en Pinokkio. Foto: Privébezit

“Als je vreselijk veel van je paard houdt moet je er geen wedstrijden mee rijden”. Een uitspraak van springruiter Albert Voorn in een artikel van vorige week.

Ik heb de eer gehad de heer Voorn een paar maal te spreken omdat ik graag zijn mening wilde weten over enkele paardgerelateerde zaken en waardeer enorm dat hij altijd ruim de tijd nam die mening aan mij te geven.

In dit artikel legde hij uit waarom hij een paard van zijn zoon dat hij in training had terugtrok uit de wedstrijdsport. Daarin kwam weer heel duidelijk naar voren dat deze gerenomeerde springruiter het hart op de juiste plaats heeft zitten. Hij heeft een zeer uitgesproken mening en steekt deze niet onder stoelen of banken. Dat vond ik de keren dat hij mij te woord stond ook juist zo prettig. Of je het er nou helemaal mee eens was of niet.

Bewonderenswaardig

Dit keer ben ik het even niet met meneer Voorn eens. Het paard kon blijkbaar de druk niet goed aan en kon daardoor niet meer op zijn niveau presteren. Alhoewel ik het bewonderenswaardig vind dat hij dit paard niet meer mee op wedstrijd neemt, was bovenstaande uitspraak voldoende aanleiding om weer eens in de digitale pen te kruipen.

Gebruiksvoorwerp

Jaren geleden al begon ik het verschil waar te nemen tussen mensen die van hun paard houden en diegenen die hun paard als gebruiksvoorwerp zien. Zo benoemt de heer Voorn het ook. Ikzelf vind dat ik van paarden houd. Maar ik heb wel altijd wedstrijden gereden. Nooit vaak, want ik houd meer van trainen dan in m’n mooie pakje rijden. Wel reed ik vaak genoeg om me te meten, te kijken of ik op de goeie weg zat en natuurlijk ook om me als trainer te laten zien. Er moest wel brood op de plank komen.

Als een paard presteert zit ‘ie goed in z’n vel

Ik heb altijd alle tijd genomen om mijn paarden te laten wennen aan de wedstrijdsfeer. Na misschien wat beginspanning uit groenigheid heb ik nooit enig ongemak waargenomen. Mijn paarden aten en sliepen op de reis in de vrachtwagen en ook weer op de terugweg. Sterker nog, vaak werd de band met mijn paard in de ring nog inniger en dat had niets te maken met een hoge score of een lintje.

Als ze dan thuiskwamen konden ze nog even de wei in. Na lekker gerold te hebben en een klein galopje met een paar stevige bokken duwden ze snuivend en tevreden hun neus in het gras. Dan kon mijn dag niet meer kapot.

Ik heb ieder paard in z’n waarde gelaten, daarbij heb ik in acht genomen dat elk paard weer even ietsje anders is. De een doet het goed als je regelmatig op wedstrijd gaat en de ander juist weer als je ietsje minder vaak gaat. Als een paard graag wil presteren zit ie goed in z’n vel en dat moet altijd de maatstaf zijn.

Onkunde, sponsordruk en competitiedrang

Nu ga ik het even van de andere kant bekijken. Ik heb inderdaad veel, te veel, ongelukkige paarden gezien op wedstrijden. Op alle niveaus. Op de lagere niveaus vaak uit onkunde en op hogere niveaus omdat misschien de sponsordruk teveel meespeelde. Of omdat het paard ooit de verkoop in moet, geld dus. Ook vanwege ongezonde competitiedrang, op alle niveaus, heb ik helaas paarden ongelukkig zien worden.

Ik hou van mijn paarden!

Maar ik wil zelf liever niet op de hoop gegooid worden van ruiters die hun paarden puur als gebruiksvoorwerp zien omdat ik ze meeneem op wedstrijd. Ik hou van mijn paarden en daar hoort wat mij betreft een wedstrijdje op z’n tijd best bij. Dat het wedtrijdschema voor de toppaarden veel intensiever is en ze dan misschien een gebruiksvoorwerp worden is een andere zaak. Maar ik kan ook een handvol ruiters op hoog niveau noemen die volgens mij toch echt van hun paarden houden.

Meneer Voorn, uw eigen woorden: “Hij doet het omdat het moet, niet omdat hij er plezier in heeft.” Daarom trekt u dit paard terug uit de wedstrijden. Dat vind ik samen met heel veel anderen echt een dappere en bijzonder eerlijke stap die veel ruiters niet zouden nemen. Maar met die uitspraak geeft u zelf ook aan dat een paard ‘plezier’ kan hebben op een wedstrijd.

Tekst: Liz Barclay

0 287
Simone Blum
Simone Blum - DSP Alice FEI World Equestrian Games Tryon 2018 © DigiShots

Na de geboorte van haar dochter wilde de Duitse springamazone Simone Blum eigenlijk in april beginnen met de voorbereiding op de Olympische Spelen in Tokio. Helaas gooide het coronavirus roet in het eten, waardoor niet alleen Tokio, maar ook alle andere wedstrijden werden afgelast.

Nu, vier maanden na de geboorte van Hannah Sophie, is de amazone weer tussen de gekleurde balken te vinden. Voor haar wedstrijdrentree had ze vier paarden meegenomen naar het Duitse München-Riem. Haar toppaard DSP Alice (v. Askari 173), waarmee ze het WK in Tryon won, zat hier niet bij.

Foutloze rondes

Als eerst kwam ze aan de start met haar nieuwe troef Ciara, die pas sinds begin dit jaar deel uitmaakt van het Blum-team. Ook nam ze plaats in het zadel van Qualibro, waarmee ze een vijfde plek in het Z wist te bemachtigen.

De negenjarige schimmel Lebouché, die normaal gesproken gereden wordt door haar echtgenoot Hans Günther, werd door de amazone uitgebracht op CSI*-niveau. Ook had ze het op een na beste paard van stal meegenomen. Met DSP Cool Hill wist ze twee foutloze rondes te rijden.

Zie ook: Simone Blum: “Wedstrijden simuleren is onmogelijk”

Bron: St. Georg

Foto: Digishots

Hoefslag@Home

Het eerste gedeelte van de Hoefslag@Home-online competitie zit er op. Zoals eerder aangegeven worden er extra prijzen verdeeld onder de mensen die aan minimaal drie van de vier competities meegedaan hebben.

De beste ruiters/amazones in iedere klasse heeft de Academy4Horses cursus schakelen met Alex van Silfhout (t.w.v. 65 euro) gekregen. De tweede prijs is een kaartje voor de Hoefslag masterclass on Tour!

Buiten deze prijzen hebben Kingsley en Koole Ruitersport toffe extra prijzen beschikbaar gesteld, zoals cadeaubonnen en toffe sneakers!

De winnaars

De extra prijs bestaat uit een waardebon van 75 euro, te besteden bij Koole Ruitersport. De waardebonnen zijn gewonnen door: Debbie van der Wal, Lotte van ’t Wout en Marielle Ansems! Gefeliciteerd! Jullie ontvangen allemaal een mail waarin staat hoe jullie je prijs in ontvangst kunnen nemen.

Inmiddels is ook bekend dat Hoefslag@Home nog tot en met 30 juni doorgaat. Er zijn in juni twee extra competities, waarin je kans maakt op een clinic van een top-instructeur!

Ben je opzoek naar andere goede en betaalbare producten? Neem dan ook zeker even een kijkje op de website van Koole Ruitersport!

Bron: Hoefslag

 

Anique van der Eijk

Anique van Eijk is opgegroeid tussen de fjorden van haar moeder, de liefde voor het ras komt dus niet van een vreemde. Toen ze oud genoeg was begon ze met het rijden op een manege, waar haar oog meteen op een van de fjorden viel.

“Ik heb Donna negen jaar verzorgd toen ze op een manege in de buurt stond”, begint de amazone te vertellen. “Vanaf het begin had ik gelijk een klik met haar, dus toen de manege er mee ophield, moest en zou ik haar overnemen. Ze is ondertussen alweer anderhalf jaar van mij”.

Gevoelig

Het paard is heel bijzonder voor de amazone. “Ondanks dat ze heel braaf is, gaat zeker niet alles vanzelf. Je moet haar vertrouwen winnen en dan gaat ze ook echt voor je door het vuur. Waarschijnlijk heeft ze vroeger dingen meegemaakt waardoor ze nu bang is voor bijvoorbeeld de trailer. Ze is soms echt heel gevoelig, daar moet je wel echt rekening mee houden”.

Ondanks de trauma’s van de merrie, kan Van der Eijk leven en schrijven met haar. “Ik ben altijd eerlijk naar haar geweest. Ik heb goed voor haar gezorgd en haar vertrouwen gegeven. Ze weet dat ik er voor haar ben en dat ze zich niet druk hoeft te maken over bepaalde situaties”.

Thuiswedstrijd

Door het trailerprobleem kan de amazone niet op wedstrijd, al zou ze dat wel heel graag willen. “Voor mij is zo’n thuiswedstrijd als Hoefslag@Home echt ideaal. Het is leuk, leerzaam en ik heb goede feedback gekregen. Als tip kreeg ik mee om Donna wat meer van achter naar voren naar de hand toe te rijden. Dat zijn we nu hard aan het oefenen”, legt ze uit.

“Mijn doel is wel echt om haar zo ver te krijgen dat ze de trailer op durft, maar dat heeft gewoon tijd nodig. Ik wil met haar kunnen starten, maar ook gewoon naar het bos kunnen om lekker te gaan rijden. Heel stiekem wil ik ook een keer een cross met haar rijden. Ze kan heel goed springen voor een fjord van 1,40.”

Fjorden zijn het leukst

Ondanks dat fjorden niet bekendstaan om hun sportprestaties, wil de amazone niks anders meer. “Mijn moeder had vroeger drie fjorden, waarvan twee zelf gefokt. Zij heeft nu een rijpaard waar ik ook wel eens op rijd, maar fjorden blijven toch het leukst”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Miranda Wielemout met Gentleman

Toen Miranda Wielemout plotseling haar paard in moest laten slapen, spatte haar droom om het Z te bereiken plotseling uiteen. Daarom kocht ze de zwarte ruin Gentlemen (Wynton x Rhodium), waar alle knopjes al opzaten.

Ondanks dat Gentleman alle oefeningen van het Z al kent, is het alles behalve opstappen en wegrijden. “Het is nog best lastig om een paard te snappen, dat reageert op alles wat je doet en alle hulpen die je geeft”, legt ze uit.

Hard achteruit

“Het is allemaal begonnen met een vosruin van 1,70. Die heb ik anderhalf jaar gehad en samen met mijn instructrice Dineke Verhoog opgeleid tot het M2”, begint Wielemout te vertellen. “Het was echt een super mooi en lief paard waar ik ontzettend veel van geleerd heb. Helaas kwamen we er na een half jaar achter dat hij lekkende aortakleppen had. Daar bovenop kreeg hij ook nog een peesblessure, dus toen heeft hij maanden stil moeten staan. Na een half jaar zou hij weer een controle van zijn hart hebben. Hij had dan wel lekkende kleppen, maar hij functioneerde nog goed dus we zouden per controle bekijken wat hij aan kon. Helaas kwamen we er bij die controle achter dat hij zo hard achteruit gegaan was dat we hem per direct in moesten laten slapen. Ik was er echt kapot van”.

Nieuw paard

Om het verdriet wat te verzachten besloot de amazone op zoek te gaan naar een nieuw paard. “Ik ben goed gaan nadenken over wat ik precies wilde. Ik mocht natuurlijk M2 starten en mijn grote droom was om het Z door te komen. Dan moet je wel een beetje gaan nadenken over het paard wat je koopt. Via onze hoefsmid kwamen we bij een zwarte ruin genaamd Gentleman. Hij wist dat mijn paard recent was overleden en dacht dat dit misschien wel wat voor mij zou zijn. Na de eerste keer kijken was ik gelijk om. De tweede keer heb ik mijn instructrice meegenomen zodat ook zij hem even kon aanvoelen. Daarna hebben we hem laten keuren en hebben we hem meegenomen”.

Leerpaard

“Ik heb een paard gekocht wat al Z liep, maar van nature niet altijd op het achterbeen loopt. Hij wil graag heel hard tijdens het trainen. Het is echt een onwijs leerpaard. In het begin had ik echt het gevoel dat ik de beginnersles tussen de zesjarigen weer in kon. Ik dacht dat ik het kon, maar dat had ik dus flink mis”, geeft ze lachend toe. “Ik heb heel anders moeten leren rijden”.

Ze vult aan: “Toen ik hem net twee weken had besloot ik om mee te doen met een L2 proef op eigen terrein. Ik dacht, ik gooi hem er gewoon in en dan zien we wel. Ik heb die hele proef in verzamelde galop gereden want ik kreeg hem er niet uit”, grinnikt ze. “Daarna ben ik begonnen met drie keer in de week lessen, en nu gaat het steeds beter”.

Indy

Miranda Wielemout met Independent (Indy)

Naast Gentlemen rijdt Wielemout ook het paard van de staleigenaresse Independent (Apache x Wynton). “Indy rijd ik nu al een tijdje en daar kan ik echt mee lezen en schrijven. Wij vinden elkaar wel. Alles wat ik op hem leer en voel kan ik daarna weer toepassen op Gentleman. Het vult elkaar perfect aan. Indy is echt mijn grote liefde”.

Knopjes

“Ik wil echt leren dat ik met Gentlemen kan leren en schrijven. De knopjes van de hogere paarden zijn af en toe best ingewikkeld. Ik wil leren hoe ik hem het Z door ga krijgen op een manier dat ik hem echt snap. Dat ik hem écht kan rijden. Met Indy wilde ik heel graag starten, maar die staat nu helaas te koop”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

© Digishots

Lisanne Boer heeft de grote ruin Soulignac helemaal zelf opgeleid naar het Z2. Ondanks dat ze nog wat moeite hebben met de verzamelde oefeningen, hebben ze een stijgende lijn te pakken. “We hebben het knopje gevonden en hij gaat als een speer”, vertelt ze.

Soulignac

“Vier jaar geleden zag ik de grote vosruin Soulignac Biolley op Marktplaats staan”, vertelt de amazone. “Ik heb met de eigenaresse gebeld en we zijn dezelfde dag nog naar België gereden. We zijn heel hartelijk ontvangen en ik heb proefgereden op Soulignac. Na de eerste keer rijden twijfelde ik nog een beetje, dus toen zijn we uitgenodigd om een week te verblijven daar. Ik heb hem een hele week kunnen proberen en na die proefweek hebben we hem meegenomen terug naar Nederland”.

Knopje

Toen de ruin in Nederland stond, begon zijn amazone met de training. “Ondertussen heb ik hem helemaal opgeleid naar het Z2, wat de laatste tijd heel goed gaat. We hebben in het begin heel veel moeite gehad met het verzamelen. Het is een onwijs groot paard, dus dat is niet heel gek. De laatste tijd gaat het echt goed, we hebben het knopje gevonden en dat is echt heel leuk”.

Fanatiek

Boer is een van de mensen die zich ingeschreven heeft voor onze online-competitie Hoefslag@Home. “Ik ben best wel een fanatieke ruiter. Ik train bij Monique Preutz en ga minimaal twee keer per maand op wedstrijd. Dat de wedstrijden nu niet meer door gaan is wel echt heel jammer. Toch zorgt de Hoefslag@Home competitie ervoor dat we wel een doel blijven houden”, legt Boer uit.

“Op de een of andere manier vond ik dit spannender dan normale wedstrijden. Je kan natuurlijk steeds opnieuw een filmpje maken, maar de ene keer gaat de middendraf minder en de andere keer zit er een storing in je appuyement. Het is toch anders dan als je op wedstrijd gaat. Ik stond nog te kijken van het commentaar op mijn protocol. Als je op wedstrijd gaat, lijkt het vaak alsof de jury alleen maar kijkt naar wat er slecht gaat. Nu krijg je goed opbouwend commentaar terug, ik heb echt het gevoel dat het bijdraagt aan mijn training.”

Uitdaging

Ondanks de coronamaatregelen is de amazone nog hard aan het trainen. “Mijn doel? De slipjas en hoed!”, grinnikt ze. “Vroeger mocht je je hoedje nog dragen in het Z1 en Z2, maar ondertussen ligt hij alweer drie jaar te verstoffen in de kast. De slipjas is wel echt mijn doel en dat kan dit paard met gemak. Het is alleen een uitdaging om hem te laten verzamelen zoals het hoort, daar zit nog genoeg werk in.”

Opvolger

De amazone heeft nog een driejarige merrie staan die ze zelf beleerd heeft. “Met haar ga ik ook een proef insturen. Eigenlijk was het de bedoeling om haar ook een keer mee te nemen deze zomer, maar dat lukt dus nu helaas niet meer. Deze gaat straks de verkoop in. Verder heb ik nog twee tweejarige hengsten staan die ik volgend jaar langzaam op ga pakken. Als alles goed is wordt een van hen een opvolger van Soulignac”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’: Digishots

Claire Dijkman met J'adee

Toen Claire Dijkman vorig jaar van haar grote ruin J’adee af viel, is ze zo bang geworden dat ze hem verkocht. Toen hij na een tijdje onverwachts terugkwam heeft ze haar angst overwonnen en is ze toch weer opgestapt. “Na onze eerste les begon het vertrouwen langzaam terug te komen”, vertelt ze.

Geschiedenis

“Ik heb een KWPN ruin van bijna zes, J’adee. Ik deel hem samen met een vriendin, die heeft hem al sinds hij zeven maanden is”, begint Dijkman haar verhaal. “We hebben nogal een geschiedenis samen. Vorig jaar heb ik een nare val gemaakt. Het vertrouwen was weg en we durfden er beide niet meer op. Toen hebben we de moeilijke beslissing gemaakt om hem te verkopen. Hij kwam terecht bij de politie, maar bleek achteraf toch niet geschikt te zijn voor dat werk. Dus toen kwam hij weer terug bij ons.”

Valeriaan

Toen de ruin plotseling terug was, besloot de amazone haar angst aan de kant te zetten. “Na lang twijfelen heb ik de beslissing gemaakt om hem dan toch weer op te pakken. De eerste tijd durfde ik er eigenlijk niet op. Ik heb voor mijn eerste les vooraf valeriaan genomen, tegen de spanning”, geeft de amazone lachend toe. “Ik zei tegen mijn instructrice dat ik absoluut alleen wilde stappen. Toch hebben we na vijf minuten gedraafd, en zelf en galopje gedaan. Hierna begon het vertrouwen langzaam terug te komen.”

Wedstrijdgevoel

Het vertrouwen groeide zo snel dat Dijkman besloot zich op te geven voor een wedstrijd. “Sinds een half jaar zijn we weer fanatiek aan het lessen. Ik heb zelf een startkaart aangevraagd en had mijn eerste wedstrijd al gepland staan. Helaas kan dat nu niet meer door het coronavirus. Toch vind ik het heel leuk om een doel te hebben. Ik ben best wel ambitieus van mezelf. Daarom heb ik me opgegeven voor Hoefslag@Home, zo kan ik toch een soort van wedstrijden rijden. Ik wil gewoon graag weten waar ik sta, in combinatie met het jurycommentaar heb ik toch nog een beetje dat wedstrijdgevoel.”

Video

“Het is goed dat er aangepaste mogelijkheden zijn om wedstrijden te rijden, maar het is wel moeilijk om de video’s aan de eisen te laten voldoen. Je moet bijvoorbeeld filmen bij de C, maar daar zit een deur bij ons. Bij de A zit een tribune waar je makkelijker kan staan. Ik heb vandaag alle bakletters omgedraaid en ik ben de bak andersom gaan rijden, zodat er breed gefilmd kon worden”, lacht Dijkman. Het commentaar wat ik tot nu toe gehad heb, kan ik echt heel veel mee. Het was heel positief en opbouwend. Ik krijg er gewoon heel veel energie van om er weer mee aan de slag te gaan. Ik kon me er heel goed in vinden. We hebben vandaag onze tweede video opgenomen, die gaan we ook zeker insturen.”

Finnegan

“In de tijd dat J’adee weg was hebben de amazones een tinker gekocht, Finnegan. “Het is een hele coole sporttinker. Hij is nu een beetje dik, omdat we niks konden doen door een blessure, maar we zijn bezig met het oppakken. Onze bijrijdster gaat ook meedoen aan de Hoefslag@Home competitie, het is leuk om te weten waar ze staan in de training.”

Finnegan met zijn mede-eigenaresse Angelique Jornick

Trots

De amazone had nooit verwacht dat ze zo ver zou komen met haar paard. “De angst was heel diep geworteld. We komen nu echt steeds verder, dat gevoel is echt onbeschrijfelijk. Dat we vandaag zo’n proefje konden rijden heb ik nooit durven dromen. Het is nog maar een B proefje, maar dit hebben we maar mooi even voor elkaar gekregen”, vertelt ze trots.

 

“De komende tijd ben ik wat makkelijker met het trainen. We gaan af en toe lekker naar het bos en richten ons nu op de afwerking van oefeningen. Mijn doel is wel echt om hoger te komen in het sport. Het liefst wil ik toch wel in het Z komen”, sluit ze haar verhaal af.

 

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Foto: Privébezit

Fabiënne van de Kamp rijdt sinds drie jaar een zwarte Welsh Cob genaamd Grand Slam. Ondanks dat ze niet heel fanatiek wedstrijden rijdt, is de amazone vastbesloten om het M te halen.

“Hoefslag@Home is een leuke manier om toch feedback te krijgen op mijn proef”, vertelt ze.

Wales

De amazone rijdt de 15-jarige Grand Slam voor iemand anders. “De eigenaar gaat altijd naar Wales om daar paarden weg te halen. Zodoende heeft hij vier jaar geleden Grand Slam meegenomen. Ik leste vroeger altijd op zijn stal, dus zo ben ik begonnen hem te rijden”,  legt ze uit.

Wedstrijden

Anderhalf jaar geleden begon Van de Kamp wedstrijden te rijden met hem. “Niet heel fanatiek, maximaal één keer in de maand. Soms gaat het heel goed en af en toe gaat het wat minder. Ik merk nu wel dat er een stijgende lijn in zit. We rijden nu in de L1 met winst, dus ik hoop dat ik uiteindelijk in het M kan starten.”

Goede Feedback

De amazone doet, mede ook vanwege de maatregelen rondom het coronavirus, ook mee aan de online-competitie Hoefslag@Home. “Ik mis het wedstrijden wel een beetje, dus deze manier is wel echt leuk om toch nog een beetje het wedstrijdgevoel te krijgen. Ik vind die extra beoordeling en feedback heel fijn en ik kon me er ook in terugvinden. Op het protocol stond dat het aan de haastige kant was, en dat gevoel had ik zelf ook. Het is wel een beetje anders dan normaal, want je rijdt nu thuis in plaats van op een andere locatie. Maar het is wel heel prettig dat je gewoon door kan gaan. Ik heb goede feedback gekregen waar ik zeker mee verder kan.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Foto: MomentsFrozen

De jonge amazone Quincy Bierstedt wist haar D pony Fudge (v. Anjershof) in twee jaar tijd op te leiden naar het Z2. Ondanks dat hij in die twee jaar nooit kreupel of ziek is geweest, ging het daarna snel de verkeerde kant op.

“Ik had nooit kunnen bedenken dat onze wedstrijdcarrière op deze manier zou eindigen”, vertelt Bierstedt.

Fudge

“Maart 2018 kreeg ik mijn eerste D pony Fudge. Toen ik hem voor het eerst zag, was ik op slag verliefd op zijn kleur en zijn helderblauwe ogen. We begonnen rustig te trainen en besloten na een paar maanden dat we wel klaar waren voor onze eerste wedstrijd in de L. Dat was echt een top idee, want we mochten gelijk een eerste prijs mee naar huis nemen. Sinds die dag heb ik geen wedstrijd gereden waar we geen prijzen wonnen”, lacht de amazone. “Vanaf dat ik begon heb ik alle regiokampioenschappen mogen rijden. Ook de kaderwedstrijden en de meerdaagse wedstrijden waren echt voor ons weggelegd. Binnen twee jaar mochten we Z2 starten, dat was toch wel echt een droom die uitkwam.”

Verkoop

In oktober vorig jaar maakte Bierstedt het lastige besluit om Fudge te verkopen en de overstap naar de paarden te maken. “We hebben hem röntgenologisch laten keuren en daar kwam hij glansrijk doorheen. Hij was helemaal gezond verklaard en klaar om met een jong ruitertje weer in het B te beginnen. In december kwamen de eerste potentiële kopers. Voor hen was het, net zoals bij mij, liefde op het eerste gezicht. We waren onwijs blij dat een jong meisje zo’n goede klik met Fudge had. Ik had er echt een goed gevoel bij”.

Twee dagen na de proefrit werd de pony echter kreupel. “Fudge en ik hadden onze selectiewedstrijd voor de Friese Kampioenschappen, maar tijdens het inrijden voelde ik dat hij anders liep dan normaal. Uiteraard heb ik besloten om ons af te melden. Ik had nooit verwacht dat de daaropvolgende periode zo onzeker en bizar zou worden.”

Kliniek

Bierstedt liet de pony gelijk onderzoeken door een dierenarts. “We hebben Fudge onder begeleiding van onze dierenarts twee weken de tijd gegeven om te herstellen. Wellicht had hij zich verstapt, een spier verrekt of had hij een hoefzweer. Zijn kreupelheid was lastig te verklaren. Via een vriendin van ons zijn we bij een zeer deskundige kliniek in Duitsland terecht gekomen, waar de arts snel handelde en besloot dat Fudge een week op de kliniek moest blijven,” legt ze uit.

“Na een zeer uitgebreid onderzoek bleek dat Fudge een metabole aandoening heeft genaamd EMS (Equine Metabool Syndroom). Dit syndroom wordt gekenmerkt, in Fudge zijn geval, door insulineresistentie waardoor hij hoefbevangen is geraakt. De uitkomst van het bloedonderzoek en de röntgenfoto’s verklaarden dus ook waar Fudge zijn kreupelheid vandaan kwam. In overleg met de mensen daar is toen besloten dat Fudge op speciaal beslag moest worden gezet.”

Herstel

Dat was een spannende tijd voor Bierstedt en haar familie. “We wisten niet hoe hij op het speciale beslag ging reageren of wat de stand van zaken was. Tot we na een aantal dagen een positief telefoontje kregen van de arts; Fudge reageerde goed op het beslag. Hier was ik echt ontzettend blij mee, we waren weer een stapje dichter bij zijn herstel.”

Na een week op de kliniek mocht Bierstedt de pony weer ophalen. “Meteen daarna moest hij een maand op boxrust. We hebben het hooi laten analyseren en hem op een speciaal, suikervrij dieet gezet. In die tijd heb ik hem heel veel liefde en poetsbeurten gegeven, ik merkte echt dat hij genoot van de aandacht. Hij gedroeg zich ook echt keurig, ik denk dat hij voelde dat we hem probeerden te helpen. Na een maand rust mochten we beginnen met opbouwen. In het begin was dat maximaal tien minuten per dag, ondertussen mag hij ‘s ochtends veertig minuten in de paddock, en ‘s avonds veertig minuten stappen.”

Goed nieuws

Een tijdje terug kreeg de positieve amazone goed nieuws. “Fudge zijn röntgenfoto’s zien er goed uit en hij komt er weer helemaal bovenop! Het heeft natuurlijk wel tijd nodig, maar die krijgt hij zeker van ons. We mogen over een week weer beginnen met het rijden opbouwen, en daar ben ik echt heel dankbaar voor”, concludeert ze.

“Ik had nooit kunnen bedenken dat onze wedstrijdcarrière op deze manier zou eindigen. Ons doel voor nu is om Fudge weer gezond, gelukkig en aan het werk te krijgen. Hij geniet echt van de trainingen, de bos- en strandritjes. We hopen dat hij in 2021 gewoon weer met ons mee op pad kan. Hij heeft gelukkig een goede prognose gekregen, maar het was een bizarre en onzekere tijd voor ons allemaal.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: FrozenMoments

Foto: Vera Marjoleine Fotografie

Drie jaar geleden begon Joan Cornelissen met het rijden van de bruine ruin George Alfonso. Ze hadden beide geen wedstrijdervaring toen ze begonnen,  toch zijn ze nu al aan het trainen voor het ZZ-licht.

“Het gekke is dat ik nu alleen nog maar meer wil,” vertelt de amazone.

Fons

“Een boer in de buurt had toevallig een paar leuke paarden staan, dus daar ben ik drie jaar geleden begonnen met het rijden van Fons”, legt Cornelissen uit. “Het was echt zo’n boerenpaard. Heel normaal, standaard bruin maar super lief. Absoluut geen paard waar iedereen tegenop kijkt, maar hij kan goed lopen en wil graag voor je werken. Toen ik hem ging rijden kon hij alleen stap, draf en een klein beetje galop. Hij was ook redelijk snel bang, wat ik terugzag in het rijden. Zelf had ik ook geen ervaring met zulke paarden. Ik reed altijd recreatief en heb heel vroeger wat wedstrijdjes op de manege gereden. Ik zei altijd dat ik net zo veel kon als hij: stap, draf en galop”, lacht de amazone.

Fanatiek

“Ik ben best wel fanatiek en ik wil graag leren. Van de eigenaar van Fons mocht ook alles. Hij vroeg of ik op wedstrijd wilde, en toen ik daarmee instemde kocht hij een auto en een trailer zodat hij ons kon brengen. Je kan het zo gek niet verzinnen en het mocht van hem. Dus toen besloot ik dat ik ook wilde gaan lessen. Ik vond een instructeur die net zo fanatiek was als ik, hij heeft mij door het hele proces heen gesleept. Toen het trainen steeds beter ging, besloot ik dat het maar eens tijd was om fanatiek wedstrijden te gaan rijden.”

Wedstrijd

De eerste wedstrijd ging niet helemaal zoals gepland. “Op mijn allereerste wedstrijd kwam ik er achter dat Fons het doodeng vond als er andere mensen tegelijk met ons reden. Thuis reed ik altijd alleen, dus dat was hij niet gewend denk ik. Op een gegeven moment gingen we zo hard over het terrein, dat de hele wedstrijd werd stilgelegd”, grinnikt de amazone. “Ik stond echt voor schut en vroeg me af waar ik aan begonnen was.”

Maar ze gaf niet op. “Ik ben heel hard door gaan trainen, en niet zonder resultaat. Vlak voor de coronacrisis heb ik mijn derde Z2 wedstrijd gestart. Ik haalde 69.7% en ik was echt super trots. Het gaat echt super goed en ik ben heel erg gemotiveerd om door te trainen voor het ZZ-licht. Natuurlijk ligt dat nu even stil, dat vind ik helemaal niet erg, want nu gaan we gewoon lekker naar het bos! Hij is inmiddels zo braaf en lief, het is echt mijn maatje geworden.”

Slipjas

De amazone ziet de toekomst rooskleurig in. “Het is niet mijn paard, dus ik hoop dat hij niet verkocht wordt. Dat zou wel echt jammer zijn, ik doe alles voor hem en hij voor mij. Met de dingen die hij nu laat zien kunnen we sowieso de subtop halen. Als ik ooit een slipjas mag gaan kopen, ben ik al helemaal blij. Ik ben nog steeds verbaasd dat we dit allemaal geflikt hebben en ik had dit nooit durven dromen. Het M was al een te gekke prestatie en het Z had ik al helemaal nooit verwacht. Het gekke nu is dat ik alleen nog maar meer wil.”

Veulen

Het opleiden van een paard is Cornelissen goed bevallen. “Er staat nog een merrie bij de boer waar ik ook wedstrijden mee gereden heb. Helaas heeft zij een blessure en kunnen we niet meer starten, dus we gaan met haar fokken. Als het goed is wordt dit veulen uiteindelijk mijn veulen, en ik hoop stiekem dat dit mijn eerste toppaard gaat worden. We laten haar dekken door de hengst Desperado, omdat die hele fijne karakters doorgeeft. Het was voor mij dan ook een geluk bij een ongeluk dat hij weer vers beschikbaar is nu.”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Vera Marjoleine Fotografie

Volg ons!

102,923FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer