Tags Posts tagged with "Universiteit Utrecht"

Universiteit Utrecht

3d geprint kunststof hoefbeslag

Op de Diergeneeskunde Universiteit Utrecht heeft een paard voor het eerst volledig op maat gemaakt 3D geprint kunststof hoefbeslag aangemeten gekregen.

Dierenartsen, onderzoekers en hoefsmeden van de faculteit werkten hiervoor samen. Het team hoopt met deze personalised hoofcare ‘het welzijn en de gezondheid van paarden en paardachtigen te kunnen verbeteren’.

Verder onderzoek

De komende weken zullen nog een aantal paarden van op maat gemaakt 3D geprint hoefbeslag voorzien worden. Het onderzoeksteam zal het effect van dit gepersonaliseerde hoefbeslag in kaart te brengen door onder andere te kijken naar slijtagekarakteristieken en de eventuele invloed op de hoefhoek, het bewegingspatroon en de drukverdeling in de hoef.

Biomechanica en bewegingsanalyse

Hiervoor maken de onderzoekers gebruik van state-of-the-art meetinstrumenten op gebied van biomechanica en bewegingsanalyse. Met behulp van op de hoef bevestigde sensoren worden parameters zoals staplengte en lengte van de zweef- en steunfase gemeten.

De vergelijking tussen de vrijgekomen krachten vóór en na aanbrengen van het 3D geprinte kunststof beslag geeft inzicht in de wijze waarop het hoefbeslag de drukverdeling in de hoef al dan niet beïnvloedt.

Zie ook: Paard krijgt hoefschoenen op maat uit 3D-printer

Bron en foto: Universiteit Utrecht

0 689

De Universiteit Utrecht zet steeds minder proefdieren in. Maar de faculteit Diergeneeskunde op het Utrecht Science Park kan voorlopig nog niet zonder, ondanks een groeiend aantal alternatieven. “Bij ieder dier overweeg je: kan dit wel of kan dit niet?”

Onderwijs en onderzoek

Tachtig duiven, veertien fretten, elf katten, veertig honden, vijftien paarden, drie pony’s en 54 koeien. Dan zijn de varkens, parkieten, papegaaien, geiten, schapen, vissen en knaagdieren nog niet benoemd. Al deze dieren worden op het Science Park in Utrecht door de Universiteit Utrecht en het UMC Utrecht gebruikt voor onderwijs en onderzoek.

Groter doel

Sommige studenten of medewerkers gaan dagelijks met de dieren om en ‘vertroetelen’ ze. De honden worden ook door hen uitgelaten, bijvoorbeeld op de fiets. Toch is het volgens dierenarts Ronald Corbee niet de bedoeling dat er echt een band met de dieren ontstaat. “Daarom hebben de honden geen namen maar nummers.” De honden worden vooral gebruikt voor het hanteren door studenten, maar soms ook voor het testen met voer en onderzoeken, zoals het het fokken met bepaalde genen. Ook hier is nog geen alternatief voor gevonden, maar probeert de universiteit wel minder dieren in te zetten. Corbee is dierenarts geworden uit liefde voor de dieren en gaat nooit met een slecht gevoel naar huis. “De onderzoeken die wij op ze doen, zijn niet zo heel vervelend. En daarnaast: ze dienen een groter doel.”

Haptic Horse

Naast het gebouw voor gezelschapsdieren is de afdeling voor de paarden gevestigd. Hier wonen vijftien onderwijspaarden en drie pony’s voor een onderzoek naar artrose. De paarden worden meestal aangekocht en anders gedoneerd door mensen die niet meer voor ze kunnen zorgen. Studenten leren allerlei basisvaardigheden op ze, zoals naar hun hart luisteren en het halster omdoen, en mogen op ze rijden, bijvoorbeeld in de bossen. De paarden staan ’s zomers vaak de hele dag buiten in de wei. Zo eens in de maand moet het paard ook een meer belastende oefening ondergaan: rectaal onderzoek. “Om zo min mogelijk van deze sessies te hoeven doen, heeft de instelling sinds kort een ‘haptic horse’. Dat is een soort robot waardoor je 3D kunt oefenen. Hierdoor hoeven de studenten nu nog maar één keer in hun studietijd echt rectaal onderzoek op een paard uit te voeren”, aldus paardeninternist Mathijs Theelen.

Tegenstrijdig

Theelen begrijpt dat zijn werk soms als tegenstrijdig wordt gezien. “Je gaat diergeneeskunde studeren omdat je van dieren houdt en staat als dierenarts voor het welzijn van een dier, maar daar hoort ook bij dat je op ze moet oefenen. Daarom kijken wij naar wat er écht essentieel is en proberen we waar nodig alternatieven te gebruiken.” Als de paarden toe zijn aan pensioen, mogen ze naar een rusthuis. Dat geldt niet voor de onderzoekspony’s. Op dit moment worden zij gebruikt voor een onderzoek naar artrose, dat voor de dieren én de mensen een doorbraak zou kunnen betekenen. Zij blijven maximaal een jaar bij de paardenkliniek en worden dan geëuthanaseerd, zodat de weefsels onderzocht kunnen worden. De organen van de dieren worden gebruikt tijdens de lessen van de dierenartsen in spe.

Ongerief

Vorig jaar werden de meeste dierproeven binnen de Universiteit Utrecht uitgevoerd door de faculteit Diergeneeskunde, blijkt uit het jaarverslag van de universiteit. In totaal deden ze 6495 proeven op dieren. Op de faculteit Bètawetenschappen, waaronder bijvoorbeeld Farmacie en Biologie vallen, werd ook op dieren getest, maar wel aanzienlijk minder. Daar deden ze 2596 dierproeven. De faculteit Sociale Wetenschappen deed vijf dierproeven. De universiteit is verplicht om bij te houden of de proefdieren ‘ongerief’ ondervinden. Dat is een wettelijke term voor alle negatieve ervaringen die proefdieren door dierproeven ervaren. Er is een indeling tussen licht, matig en terminaal. Terminaal is gedood onder narcose, zonder verder ongerief. Vorig jaar ondervond 25 procent van de dieren voor onderwijs en onderzoek van de universiteit matig ongerief. Ernstig ongerief komt bij de proefdieren voor onderwijs niet voor, maar soms wel bij onderzoek.

Bron: AD

Foto: Remco Veurink

korte hoeven

Zou het kunnen dat ijzers vervangen gaan worden door iets anders? Volgens onderzoekers van de Faculteit Diergeneeskunde van Universiteit Utrecht mogelijk wel. Zij zijn bezig met een onderzoek naar het 3D-printen van hoefbeslag als aanvulling op het reeds bestaande orthopedisch hoefbeslag voor paarden.

Voornamelijk paarden die in revalidatie staan hebben baat bij de schoenen die precies op maat gemaakt worden. Hoefsmid Gerben Bronkhorst licht toe: “Wij, collega Jan de Zwaan en ik, zijn natuurlijk altijd bezig om het paarden zo comfortabel mogelijk te maken. We denken echter wel dat dit een stukje extra toevoeging is.”

Zware ijzers

“Waar we tegenaan lopen, is dat een hoefijzer relatief zwaar is. En dan moeten er ook nog nagels in om deze vast te zetten aan de hoef,” vertelt Bronkhorst over de motivatie achter het onderzoek. “Wij doen ook veel aan orthopedie voor paarden met ondersteunende zolen en vullingen, waardoor het geheel nog weer zwaarder wordt. Er zijn wel kunststof alternatieven, maar die passen eigenlijk nooit goed. De paarden die deze kunststof schoenen wel passen, kunnen we meestal ook wel goed beslaan.”

Scan

Bronkhorst ging samen met zijn collega-hoefsmid Jan de Zwaan op zoek naar een apparaat wat ook bewegende delen kon scannen, gezien het gegeven dat een paard niet altijd stilstaat. “Ik had al wel gekeken naar hoe ik het aan kon pakken. Je moet de voet scannen, maar dat is moeilijk met de bewegende delen van een paard. Vorig jaar liepen wij op een beurs en ontmoetten wij iemand die een scanner had die ook licht bewegende delen kon vastleggen. Hij gebruikte deze onder andere ook in de humane geneeskunde. Toen zijn we gaan kijken of dit ook voor een hoef van een paard kon werken.”

De scanner werd succesvol getest op een paard en de hoefschoen kon gemaakt worden. Na lang zoeken hebben de heren een passend materiaal gevonden en zijn ze het hoefbeslag gaan printen. “We hebben ook de voet van het paard geprint en we hebben het 3D geprinte hoefbeslag daarop bevestigd,” zie onderstaand.

 

Het hoefbeslag op de geprinte voet.
Foto’s: Universiteit Utrecht, Faculteit Diergeneeskunde

 

Bevestiging

Het nieuwe hoefbeslag wordt vastgezet met lijm. Op de vraag of dat niet te snel loslaat, reageert Bronkhorst: “Tegenwoordig zijn er hele goede lijmsoorten in de handel. Ook scheelt het heel veel dat je de hoef niet meer beschadigt door er nagels in te slaan. We lijmen al enkele jaren, en dat gaat bijna altijd goed. Je kan natuurlijk altijd een keer pech hebben. Als je de voet goed schoon hebt op het moment van het lijmen, dan kan de gelijmde hoefschoen de beslagperiode wel overbruggen.”

Tijd

“We lopen wel een beetje tegen de tijd aan,” geeft de onderzoeker toe. “Op dit moment kost het printen van een schoen ongeveer 9 uur. Het is dus niet zo dat het paard om 11 uur binnen komt, en om 13.00 uur weer kan gaan. Het gaat nu in eerste instantie wel om paarden die al wat meer problemen hebben, dus ik denk dat de eigenaren sneller de moeite nemen om hun paard wat langer op de kliniek te laten staan.”

Ook zal het, volgens de smid, sneller kunnen in de toekomst. “Het is niet zo dat de hoef heel veel verandert. Hierdoor kan de schoen misschien al wel eerder geprint worden voordat het paard aan de volgende beslagwissel toe is. Waar we op hopen is dat de printers in de toekomst sneller gaan printen. We denken dat we paarden daar nog comfortabeler mee kunnen maken. Het is echt een extra stukje maatwerk wat we dan kunnen leveren.”

Onderzoek

“We willen proberen om gelden te genereren om een onderzoek te starten of het ook echt goed gaat werken. Via Vrienden Diergeneeskunde, het ‘goededoelenfonds’ van de Faculteit Diergeneeskunde, zijn wij een crowdfundingsactie gestart. Wij hopen dat heel veel paardenliefhebbers ons gaan steunen, we zijn erg dankbaar met elke bijdrage.”

Bronkhorst vertelt ook waarom het naar zijn idee belangrijk is om het onderzoek voort te zetten. “Je kunt alle aanpassingen maken in de geprinte hoefschoen. Wat je er met bekappen niet uit kan halen, kan je met de schoen wel. Via de digitale mal kunnen we millimeterwerk uitvoeren, en dit met minimale toevoeging van gewicht aan de voet van het paard. Dit is heel erg handig wanneer je bijvoorbeeld de pezen wil ontlasten.”

 

Tekst: Femke Verbeek voor Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Istockphoto.com

Voor het eerst is bij een paard in Duitsland het West Nijl Virus (WNV) aangetoond. Het Duitse Friedrich Loeffler Institut heeft dat bekendgemaakt, meldt de Universiteit Utrecht.

Het Friedrich Loeffler Institut is het officiële Duitse referentie laboratorium voor West Nijl.

Oosten van Duitsland

De besmetting is in het gebied van Brandenburg, in het Oosten van Duitsland, maar betekent wel dat deze aandoening mogelijk ook in Nederland zou kunnen optreden. Gezien de momenteel al koudere nachten ligt dit echter niet voor de hand, denkt de Universiteit. ‘Immers, er zijn al veel minder muggen en het virus kan zich als het kouder wordt ook niet meer vermenigvuldigen in de muggen.’

Symptomen

Een infectie met het West Nijl virus kan bij paarden (en mensen) volledig ongemerkt verlopen. De infectie kan ook wat griepachtige symptomen geven: sloomheid, slecht of niet eten en een wat verhoogde lichaamstemperatuur (38.6 – 39.4 ˚C).

Bij ongeveer een derde deel van de klinisch besmette paarden treden zenuwverschijnselen op: spiertrillingen, ataxie (lopen als een dronkenman), verlammingen, rare vage kreupelheid en/of veranderingen in het gedrag. Rustige paarden kunnen heel lastig worden en lastige paarden heel rustig.

Ernstige gevallen

In het ernstigste geval kunnen de paarden ook niet meer staan en sterven, of moeten worden geëuthanaseerd. Deze symptomen lijken deels op die van de neurologische vorm van rhinopneumonie (EHV-1), maar de twee aandoeningen zijn voor een dierenarts doorgaans wel te onderscheiden.

‘Niemand kan voorspellen of West Nijl nu, zo laat in het jaar, nog zal uitbreken in Nederland,’ zegt prof.dr. Marianne Sloet van Oldruitenborgh-Oosterbaan. ‘De kans daarop lijkt klein en als het uitbreekt is dit mogelijk slechts bij enkele dieren in een klein gebied.’

Goede vaccins

Er zijn voor het paard goede vaccins beschikbaar tegen West Nijl, maar op dit moment is het de vraag of nu vaccineren nog zinvol is omdat pas enkele weken na de tweede vaccinatie er een goede bescherming is opgebouwd.

West Nijl is een vector-gebonden ziekte (bijvoorbeeld via de mug) en dan is de besmetting anders is dan bij een direct van dier tot dier besmettelijke ziekte. Bij West Nijl kan een eigenaar er voor kiezen om één of enkele paarden wel en de rest niet te vaccineren. Bij influenza of rhinopneumonie is dat heel onverstandig en dat heeft te maken met infectiedruk.

Toch nog ziek

Als er op een bedrijf een aantal paarden niet tegen influenza gevaccineerd is, dan kunnen die dieren influenza krijgen en vervolgens zulke hoge concentraties virus gaan uitscheiden dat ook gevaccineerde dieren toch nog ziek kunnen worden. Bij een direct besmettelijke ziekte als influenza of rhinopneumonie moeten dus alle paarden op een bedrijf gevaccineerd zijn om een optimale bescherming te hebben.

Bij West Nijl ligt dit anders. Paarden worden besmet door met het virus geïnfecteerde muggen, maar paarden die de ziekte krijgen scheiden zelf geen virus uit en zijn dus niet.

Bron: Universiteit Utrecht

Foto: archief

0 141
dressuur algemeen

De beste Nederlandse ruiters en de beste Nederlandse paarden zijn nu voor de Olympische Spelen in Brazilië. Er zijn zoals altijd kansen op medailles, want in Nederland worden toppaarden gefokt. Het trainen van sportpaarden gaat vooral op gevoel, maar de wetenschap krijgt een steeds grotere rol. Aan de Universiteit van Utrecht wordt aan een app gewerkt, die de prestaties van het paard kan meten.

In de paardenkliniek van de universiteit worden de paarden beplakt met sensoren. Op een computer worden de bewegingen van het dier omgezet in bewegende bolletjes, die laten zien hoe het gesteld is met de symmetrie van het paard. ‘Hierdoor kunnen we de dieren in een eerder stadium bijsturen’, legt doctor Wim Back van de universiteitskliniek voor paarden uit. Enerzijds om sneller vooruitgang te boeken en anderzijds om blessures te voorkomen. Volgens Back zijn er heel veel mensen met paarden die nog niet zo veel verstand hebben van hun dier. ‘Op deze manier kunnen we het gat in kennis en kunde verkleinen.’

Het computerprogramma om de symmetrie te meten is nog maar het begin. De bedoeling is dat er een app komt waarop de ruiter de fysieke gesteldheid van zijn paard continu kan aflezen.

Het item dat de NOS maakte is hier te bekijken.

Bron: NOS

Foto: Remco Veurink

banner-website

Ruim een maand radiostilte met mijn blogjes. Misschien is het jullie niet eens opgevallen, maar ik was dus even ‘weg’. Niet omdat ik op vakantie was, geen inspiratie had of mijn inkt op was. Was het maar zo’n feest. Vier weken geleden kreeg mijn paard Wim (foto) ernstige koliek. Het was zo acuut dat hij direct naar de kliniek in Utrecht moest. Daar was het meteen duidelijk dat hij geopereerd moest worden. Even schrikken, maar natuurlijk stemden we in. Rond middernacht kwam de chirurg vertellen dat ze een goedaardige tumor had gevonden, die een draaiing in de dunne darmen had veroorzaakt. Gelukkig had ze het rotding goed kunnen verwijderen en als er geen complicaties zouden optreden, was de kans op volledig herstel groot. Een klein uurtje later was Wim alweer in de benen en mijn hulptroepen en ik gingen opgelucht naar huis.

Op het randje

Wim gaf niet op. Hij vocht voor zijn leven

Maar in de dagen die volgden kwamen die complicaties dus toch. De dunne darmen wilden niet op gang komen. De maag- en darmsappen werden niet afgevoerd naar achteren, maar bleven teruglopen naar de maag. Iedere vier uur moest via een sonde in zijn keel zijn maag leeg worden gehaald. Liters en liters, elke keer weer. Er werd mij verteld dat paarden het meestal maar drie dagen volhouden om dat sonderen toe te laten. Daarna willen ze niet meer. Ze geven op. Wim daarentegen vocht voor zijn leven. Hij gaf niet op, nooit niet. Hij bleef vrolijk en toonde geen greintje pijn of lijden, waardoor we door konden blijven gaan. Na tien(!) dagen zaten we voor de zoveelste keer rond de tafel met de artsen. Zijn kansen waren al geruime tijd minder dan een procent en de medicijnen sloegen niet aan. Ze waren gestopt met behandelen en stonden meer met de rug tegen de muur aan dan ooit. ‘Diep in blessuretijd’ was de boodschap. Waarschijnlijk waren de zenuwen aangetast en die konden daardoor de darmen niet goed genoeg aansturen. Het enige wat daarvoor hielp was tijd en dat was precies hetgeen we eigenlijk niet meer hadden. Dat was het moment dat ik voor het eerst de moed echt begon te verliezen. En juist dat was ook het moment dat Wim zijn darmen gingen werken. Werkelijk ongelofelijk, maar godzijdank!

Achtbaan van emoties

We zijn welgeteld één weekend in euforische stemming geweest. Alle artsen spraken van een wonder (en dat doen deze wetenschappers niet snel), maar het leek heel mischien wel goed te kunnen komen. Tot de maandag ochtend dat hij hoge koorts kreeg. Een buikwondinfectie. Natuurlijk dat kon er ook nog wel bij… Normaal gesproken hoeft dat niet fataal te zijn, maar hoge koorts bij een paard dat zo verzwakt is geraakt, is als longontsteking voor een 80-jarige. Het lijkt onschuldig, maar kan iemand ijskoud de das om doen. Dus weer waren er vele kritieken momenten, maar weer liet Wim zich niet kisten en richtte hij zichzelf voor de zoveelste keer op. Ik kan het nog steeds bijna niet geloven terwijl ik het op papier zet, maar HIJ IS ER NOG. Beter nog, hij is sinds eergisteren weer thuis. De afgelopen tijd is een bizarre achtbaan van emoties geweest. Ik ben iedere dag van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat (soms tot 3 uur ‘s nachts) bij hem of in ieder geval in de buurt geweest. Vele slapeloze nachten en vele tranen, maar uiteindelijk ook van geluk. Er is zoveel gebeurd dat dat onmogelijk in één blog is samen te vatten. Wim zou Wim niet zijn als hij niet voor een berg aan anekdotes en verhalen zou zorgen. Daarom zal ik de komende weken met terugwerkende kracht in deze blog dat allemaal te vertellen. Voor nu moet ik vooral een hele hoop mensen bedanken. Zonder hen hadden Wim en ik het niet gered. Dus… 

Wim wordt mede mogelijk gemaakt door:

uitgeleide Wim in UtrechtAllereerst mijn geweldige vriend (wat een rothobby is het toch, he schat?) en fantastische ouders voor jullie eindeloze steun en geduld. Ten tweede de Reddingsbrigade Tom, Peet, Suus, Pris, Niek, Charis, El en Mal voor de nachtelijke uurtjes, wandelingen en schouders om op te huilen. Dan de allerbeste anesthesist en IC-arts van de heeeele wereld a.k.a ‘Chef Wim’ Thijs van Loon, voor simpelweg het redden van zijn leven door de briljantse dingen te bedenken en nooit op te geven. Artsen Janny, Emi, Danse, Lian, Clara, Ellen en Jos voor hun kennis en betrokkenheid. Dierverzorgers Jan, Lia, Anne, Ab en de twee Henk’en voor het alsmaar binnenlaten en helpen van mij. Alle studenten, jullie hebben vaak te maken met geïrriteerde eigenaren die jullie er niet bij willen hebben, maar zonder jullie waren er nooit genoeg handjes en goede ideëen geweest om Wim op de been te houden. Erg blij dat jullie er waren dus. En tot slot, last but not least, mijn andere paard Las Vegas (foto rechts), die al die tijd als gezelschap bij Wim op de IC heeft gestaan en hem er ongetwijfeld persoonlijk doorheen heeft gesleept. Er zijn nog veel meer mensen die voor Wim hebben gezorgd en die ik nu misschien vergeten ben, mijn excuses, mijn dankbaarheid is er niet minder groot om.

Koosje Mulders

Sportjournaliste Koosje Mulders schrijft voor de Hoefslag en is daarnaast fanatiek dressuuramazone op Lichte Tour niveau. Voor onze website houdt ze een blog bij over alles wat ze meemaakt als ze op pad is om te schrijven en over haar paardenleven als ambitieuze amateur tussen de grote jongen.

Klik hier voor de vorige aflevering van Koos & Co

Volg ons!

102,097FansLike
0VolgersVolg
7,057VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer