Tags Posts tagged with "Tinker"

Tinker

De 12-jarige tinker Bob is nu vijf jaar van Monique Versaevel, waarvan ze al drie jaar uitkomen in de dressuursport. Samen hebben ze het geschopt tot het M2+10 en zitten ze nog lang niet aan hun max.

Versaevel had vroeger een shetlandpony op een pensionstal in de buurt staan, waar ze Bob voor het eerst zag. “De eigenaresse van die stal kreeg Bob van zijn toenmalige eigenaar, en vroeg of ik hem bij wilde gaan rijden”, steekt Versaevel vrolijk van wal. “Uiteindelijk klikte het zo goed tussen mij en Bob, dat ze vroeg of ik hem wilde hebben. Natuurlijk zei ik daar geen nee tegen, dus heb ik hem van haar gekregen”.

De clown van stal

De amazone is vanaf het begin af aan al helemaal weg van de donkere tinker. “Bob wil altijd voor je werken en vindt alles leuk om te doen. Daarnaast is het de clown van stal, hij haalt altijd wel iets uit. Het is gewoon echt een superleuk paard”.

De combinatie rijdt nu M2+10 bij de KNHS. “We rijden nu een jaar of drie wedstrijden, wat we beide heel erg leuk vinden. Voor zo’n log paard is hij heel erg lenig”, legt Versaevel uit. Omdat de reguliere wedstrijden nu stilliggen vanwege de coronapandemie, kwamen ze terecht bij de Hoefslag@Home Unlocked competitie. “De proeven zijn heel leuk en net weer wat anders dan de KNHS, dus ik besloot om gewoon mee te doen”.

Tactisch

Over haar proef vertelt ze: “De proef ging heel erg goed. Bob vindt het vaak nog moeilijk om alle oefeningen achter elkaar goed te doen, maar hij was nu lekker wakker en werkte goed mee. We kregen ook superleuke feedback van de jury, het was echt opbouwende kritiek waar we echt wat mee kunnen. Het commentaar was heel tactisch omschreven waardoor ik niet het idee heb dat we onderdelen verkeerd deden, het waren meer tips om nog hogere punten te behalen”.

De komende tijd gaat de amazone hard trainen om straks weer officieel te kunnen starten. “Bob heeft nog wel eens de neiging om te diep te gaan lopen. De juryleden hebben me een paar tips gegeven om dit echt te kunnen verbeteren”. Over haar uiteindelijke doelen vertelt ze: “We gaan door met wedstrijden zolang Bob het leuk vindt en het aan kan, en dan zien we wel hoe ver we gaan komen. Het is natuurlijk geen standaard dressuurpaard, dus met bijvoorbeeld de galop heeft hij nog wel wat moeite. Hij kan het wel, maar het kost hem heel veel inspanning. We kijken dus gewoon hoelang hij het volhoudt”, sluit ze af.

Klik hier voor meer informatie en om je in te schrijven voor de Hoefslag@Home Unlocked competitie.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Liesbeth van Eck

Fenna en Dreamy © Luna Gerets

Fenna van den Akker is nu ongeveer drie maanden de vaste amazone van de Tinker-merrie Dreamy. Dreamy had daarvoor nog niet veel gedaan en barstte van de energie. De amazone is iedere dag met haar pony bezig en het begint zijn vruchten af te werpen. Een officiële wedstrijd rijden is, als de quarantaine het toe laat, dichtbij, maar de combinatie rijdt al wel fanatiek mee in de online Hoefslag@Home-wintercompetitie

Mooi moment

“Samen met Syrche van Codewever en Jasmijn van Kan besloot ik om mee te doen aan de WeAllRide Hoefslag@Home-wintercompetitie. Ik heb meegedaan met de pony van Syrche, Dreamy. Dreamy is een 11-jarige Tinker merrie die nu ongeveer 3 maanden bij ons op stal staat. Toen we haar kregen was het eigenlijk de bedoeling dat we zouden bekijken of we iets met haar konden, want ze was niet echt de braafste”, vertelt Van den Akker lachend. “Ik ben met haar aan de slag gegaan, ben haar gaan rijden en nu vond ik het een mooi moment om onze proef te laten beoordelen.”

Super braaf

Dreamy wordt elke dag door de amazone bereden. “Want ze moet wel echt haar energie kwijt! Het is een enorme druktemaker, ze wil het liefst zo hard mogelijk gaan en als ze de kans krijgt om te bokken, dan doet ze het. Dat vindt ze alleen maar leuk. Toen we haar kregen stak ze alleen maar haar hoofd tussen haar benen en sloeg ze aan het bokken, het was bijna niet uit te zitten, maar ze is enorm vooruitgegaan. Je zou wel kunnen zeggen dat ze nu super braaf is.”

Energie

Het probleem van de merrie was dat ze vooral erg veel energie over had. “Voordat ze bij ons kwam stond ze bij een boer op stal en hoefde ze weinig te doen. Het was dus een deel energie wat ze kwijt moest, maar ook in haar rug zaten een aantal dingen niet goed waardoor het zadel niet lekker lag. Dat kan er natuurlijk ook aan meegewerkt hebben dat ze zo reageerde. Maar het is een slim paard, na verloop van tijd kreeg ze in de gaten dat als ze maar lang genoeg bleef bokken, ik er af zou vallen en zij klaar zou zijn. Door haar iedere dag te rijden en te longeren én er een masseur bij te halen gaat het nu zo goed.”

Wereld van verschil

“Qua omgang is het een mega lieve en knuffelige pony. Je kunt er de kleinste kinderen bij in de buurt laten en ze laat zich gewillig poetsen en knuffelen. Maar met rijden is het een ander verhaal, dan is ze super druk”, lacht de amazone. “Het is echt een wereld van verschil, maar dat is ook wel de reden dat ik haar zo leuk vind denk ik.”

Uitdaging

“Ik kies meestal de niet-brave pony’s uit, die uitdaging vond ik altijd al leuk, maar bij haar sprak mij het feit aan dat er wat te verbeteren viel. Ik vind het gaaf om te zien dat een paard door er fanatiek mee aan de slag te gaan zoveel kan verbeteren. Dan krijg je echt terug wat je er in stopt. Zelf ben ik een enorme druktemaker, dat is zij ook, dus soms botst dat wel, maar je ziet ook dat het samen goed kan gaan.”

Vooruit komen

Het leukste wat de amazone met Dreamy heeft gedaan was de allereerste wedstrijd. “Toen heeft zij mij zo verbaasd, omdat ze ondanks alle toeters en bellen enorm rustig bleef. Ik dacht; we gaan gewoon voor een rustig rondje, maar we werden gewoon vijfde! Ze heeft toen echt laten zien dat ze het zeker kan. Het lijkt me hartstikke leuk om zo ver mogelijk met haar te komen. Dat wil zeggen, officieel starten en hogerop komen. Het is wel de bedoeling dat ze gewoon bij ons op stal blijft, dus voor nu hebben we nog veel tijd om samen vooruit te komen. Een van de belangrijkste doelen is om haar rustig genoeg te krijgen dat ze uiteindelijk met meer kinderen in de les mee kan lopen. Het lijkt mij fijn om te zien dat er kleinere kinderen ook van haar genieten.”

Mooie set

Als je meedoet aan de Hoefslag@Home-wintercompetitie maak je kans op op maat gemaakte Kingsley rijlaarzen. Van den Akker zou ze graag willen winnen, omdat de laarzen haar wedstrijdset compleet zouden maken. “Als ik straks met haar officieel op wedstrijd mag starten en het is mij gelukt om haar rustig en braaf te krijgen, zou het wel heel erg leuk zijn als ik dat kan doen met mooie laarzen.  Het zou mijn outfit echt af maken”, besluit de amazone. 

Klik hier voor meer informatie over de Hoefslag@Home-wintercompetitie. Een video insturen kan via de website van WeAllRide.

Tekst Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto:   

0 1834

Vier jaar geleden liet Dominique Kaffa haar ultieme kinderdroom uitkomen: haar eerste eigen paard. Ondanks alle tegenslagen van de afgelopen tijd, is de band tussen haar en haar tinker Bella nu sterker dan ooit. Zowel de amazone als haar pony vullen elkaar zo goed aan, dat tegenwoordig niks meer te gek is. Op Instagram geven ze veertienduizend volgers een kijkje in hun bijzondere verhalen.

Kaffa was negentien jaar oud toen ze besloot op zoek te gaan naar haar eerste paard. “Ik studeerde aan het hbo en had op dat moment de middelen om een paard te komen”, blikt ze terug. “Natuurlijk is een eigen paard als paardenmeisje altijd al mijn droom geweest, maar toen het zo ver was wist ik opeens niet meer waar ik moest beginnen. Na veel zoeken op Marktplaats en zelfs een bezichtiging kon ik maar niks vinden wat bij me paste. Ik besloot de zoektocht op een lager pitje te zetten en het een beetje op me af te laten komen”.

Driekleur

De amazone focuste zich op andere dingen, totdat ze spontaan een keer Marktplaats opende in de trein naar school. “Het eerste wat ik zag was een foto van Bella, ik was op slag verliefd”, legt Kaffa enthousiast uit. Ze besloot de voormalige eigenaresse een berichtje te sturen over de merrie. “Een week later ging ik bij Bella langs, ze was zadel- ruiter en verkeersmak maar ze was nog niet ingereden. Ik heb er even opgezeten en dat was toen kwam ik er achter dat ze echt de kat uit de boom kon kijken. Toen ze een klein bokje gaf bij het rijden wist ik het gelijk: ‘Dit is de eigenwijze driekleur die ik zó graag wilde hebben’. Ik herkende heel veel van mezelf in haar. Dat afwachten, niet gelijk super geïnteresseerd doen maar wel nieuwsgierig zijn en het opstandige. Voor mijn gevoel kon dit heel leuk gaan worden”.

Twijfelen

De eerste tijd samen verliep niet zonder slag of stoot. “Toen zelfs het hoeven uitkrabben vreselijk ging, begon ik heel erg aan mezelf te twijfelen. Ik wist niet of ik haar wel aankon en of ik wel genoeg ervaring had voor een eigen paard. Longeren snapte ze ook niet en de bak was een grote blubber bende, dus ik besloot om haar mee naar buiten te nemen om te kijken hoe ze dat aan zou pakken. Gewoon om te proberen en dan zouden we wel zien hoe het ging. Op dat moment kwam ik er achter dat ze super braaf was buiten en dat ze het super leuk vond. We zijn toen verhuisd van stal en zijn ons gaan focussen op het rijden”.

Tegenslagen

Kaffa vervolgt: “Het rijden ging super en er was geen wolkje aan de lucht, totdat in 2017 beek dat ze CPL bleek te hebben. Dat is een chronische en progressieve ziekte aan de lymfe. Hierdoor kunnen de lymfe afvalstoffen niet goed afvoeren waardoor er vochtophopingen ontstaan in de benen. Dat ging gepaard met kreupel lopen, open wonden, pus en bloed. De ene tegenslag na de andere volgde, maar ik wist dat ik alles voor haar moest doen. Dat zal ik ook altijd blijven doen, dat verdient ze gewoon. Zij doet alles voor mij, dus ook tegenslagen kunnen we samen aan”.

Op dat moment zat de amazone even met haar handen in haar haar. “Die periode ging gepaard met super veel tranen en onzekerheid over het verdere verloop. De afgelopen jaren zijn haar benen wel achteruit gegaan, maar momenteel is het wel stabiel. We staan nu op een superfijne stal waar ze de hele dag buiten staat en onbeperkt hooi kan eten. De ziekte is er nog steeds, maar hij slaapt op dit moment”.

Bitloos

In 2018 reed de combinatie hun eerste dressuurwedstrijd. “Dat was heel grappig. We waren nog helemaal niet klaar voor onze eerste wedstrijd maar reden wel gelijk naar een winstpunt. De galop was nog helemaal niet bevestigd, maar op het moment dat we de ring in kwamen liep ze de sterren van de hemel. Ze deed alles zoals het zou moeten volgens de boekjes, ik heb ook echt tranen gelaten na het afgroeten. We hebben dat samen voor elkaar gekregen, dat was echt een bijzonder moment”.

Vlak daarna maakte de combinatie de overstap naar bitloos rijden. “Ik heb een paar shows gezien waar ze bitloos reden en ik voelde me daar heel erg fijn bij. En als een bit niet nodig is, dan hoeft het van mij ook niet persé. Bella vond het eerst een beetje gek, maar pakte het erg snel op en nu gaat het echt fantastisch”.

Spiegel

De combinatie is ondertussen alweer ruim vier jaar bij elkaar en dat is ook wel af te lezen aan de band die ze opgebouwd hebben. “Bella en ik kunnen elkaar intens aanvoelen”, legt Kaffa uit. “Ze is een enorme spiegel voor mij. Als ik blij, maar ook chagrijnig of verdrietig ben kan ze dat heel erg reflecteren. Ze zoekt me dan echt op en probeert kan dan echt haar hoofd in mijn armen leggen. Alsof ze wil zeggen dat alles goed komt, dat is erg bijzonder om mee te maken. Ik kan doen alsof ik me goed voel, maar als dat niet zo is prikt ze daar dwars doorheen. Zo ben ik een hele poos overspannen geweest, Bella heeft me daar echt doorheen getrokken. Ze heeft mij geleerd om te zijn wie ik ben en om dicht bij mezelf te blijven. Ik weet nu dat ik me niet voor hoef te doen als iemand anders”.

Kinderdroom

“Toen ik haar kocht had ik nooit verwacht dat ik met een paard zo op hetzelfde level zou zitten, het is intens mooi om dit gevoel vanuit haar terug te krijgen. Zelfs op het strand hebben we nu een paar keer tuigloos gereden, dat is zo’n onwijs goed gevoel. Ze kan weg als ze wil, maar ze blijft bij me en ze past op me. Niks is te gek. Ze denkt altijd mee en wil altijd voor me werken, zelfs als ik me minder voel trekt ze me gewoon mee. Bella is de pony waar ik als klein meisje altijd van droomde. Ze is alles wat ik ooit gewild heb als kind, dat is fantastisch”, vertelt de amazone trots.

“Bella heeft mij de beste versie van mezelf gemaakt. Ik ben door haar veel meer geduldig geworden, want anders krijg je bij haar niks voor elkaar. Ze heeft me geleerd dat we in ons eentje net niks zijn en dat we samen de hele wereld aan kunnen. Dat gevoel is heel sterk. De afgelopen jaren is ze van een gesloten oester veranderd in een open boek, we doen alles samen. De connectie wordt steeds sterker, het is net alsof we elkaar al een leven lang kennen. We kunnen lezen en schrijven samen. Ik wil haar dan ook zo lang mogelijk een pijnvrij en comfortabel leven bieden. Daarnaast wil ik leren haar zo goed mogelijk te begrijpen en willen we verder met het tuigloos rijden. We gaan kijken hoe gek we het samen kunnen maken, want elke dag met Bella is een feestje. Ze staat altijd op de eerste plaats en ik hoop haar bij me te houden totdat ze hopelijk heel oud wordt”.

Volg Dominique en Bella ook op Instagram: @Gypsyhorsebella

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Eliane van Schaik Photography/ Renate Vos Fotografie

Tammy Bakker met Finnegan

De achttienjarige Tammy Bakker begon in november 2019 met het verzorgen van Tinker Finnegan. Ondanks de vooroordelen die eerst ze over Tinkers had, wordt ze steeds gekker op de ruin.

“Ik heb twaalf jaar op een manege gereden, maar op een gegeven moment vond ik dat niet zo leuk meer. De uitdaging was een beetje weg”, begint Bakker te vertellen. “Ik ging op zoek naar een bijrijdpaard en kwam via Facebook terecht bij Claire Dijkman en Angelique Jornick. Zij hadden een hele leuke tinker staan die ik wel mocht rijden: Finnegan”.

Anders

Ze vervolgt: “Finn is echt een topper. Als hij eenmaal ‘aan’ is kan je heel lekker met hem werken. Voordat ik op Finn reed had ik nog nooit op een Tinker gereden. Ik dacht altijd dat ze heel eigenwijs en lomp waren. Ik vond ze nooit heel leuk en neigde meer naar de warmbloeden, zoals KWPN’ers. Maar Finn is heel anders, het is echt een sport-tinker. Ik kan het heel goed met hem vinden”.

Uitzondering

De amazone wil de Tinker heel graag uitbrengen in de dressuursport. “Mijn kinderdroom is dat ik officieel kan starten, dat is ook een beetje de reden dat ik een bijrijdpaard heb genomen. Ik hoop dat ik dat uiteindelijk ook met Finn kan doen, al heb ik daar wel lang over na moeten denken. Het is niet niks om met een koudbloed de sport in te gaan. Maar Finn kan veel en ik denk dat ik best ver met hem kan komen. Het is wel een uitdaging, maar daar hou ik wel van”.

Kleine hulpen

Om zich alvast voor te bereiden stuurde de combinatie een proef in naar Hoefslag@Home. “Het is een leuk initiatief in deze tijd. En omdat je zelf kan plannen wanneer je rijdt, en je je niet aan bepaalde kledingvoorschriften hoeft te houden, kan je alles op je gemakje doen. Het is heel leuk en ik heb er heel veel van geleerd, de tweede proef ging ook al een stuk beter dan de eerste proef”.

Ze sluit af: “We zijn momenteel bezig met het actief maken op de hulpen. Daar had ik eerst wel wat moeite mee omdat hij best wel wat kracht moet verzamelen om bijvoorbeeld aan te springen in galop. Mijn doel is om de hulpen zo klein mogelijk te maken zodat we elkaar steeds beter gaan begrijpen”.

Zie ook: Claire Dijkman: “Het vertrouwen was helemaal weg”

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

0 2320
Siofra of the Finlay stabels en Marinda Admiraal © Jacqueline Netten

Marinda Admiraal en de Tinker-merrie Siofra of the Finlay stabels (v. Forest) komen uit in het M1 dressuur. Admiraal rijdt de merrie voor haar eigenaresse Liesbeth van Eck en de combinatie is twee jaar geleden met de in de B begonnen. Nu de amazone met de Tinker in het L2 uitkomt, merkt ze helaas wel dat haar merrie soms toch op haar ras beoordeeld wordt, maar dat houdt Admiraal niet tegen om aan start te verschijnen.

Voor de lol

De amazone begint te vertellen over het hoe het allemaal is begonnen. “Ik had zelf eerst een fries, maar die heb ik helaas moeten laten inslapen. Ik mocht toen van mijn stal-eigenaresse en tevens de eigenaresse van Siofra, haar gaan rijden. Dat ging vanaf het eerste moment super goed! Dus toen ben ik haar eigenlijk voor de lol een keer gaan starten en dat beviel ook prima. Ik heb een jaar-startpas aangevraagd en zo zijn we er in gerold.”

Veel oefenen

Hiervoor had de merrie nauwelijks wedstrijdervaring. Admiraal vertelt verder: “Ze was wel gewoon goed zadelmak en ingereden, maar ze had nog nooit een wedstrijdje gestart of iets in die richting. Dat hebben we samen opgepakt en ook dat was hartstikke leuk. Eerst leste ik bij Ineke Winkels, zij gaf altijd al les op onze stal. Daarna ben ik bij haar dochter Marlou van Kempen gaan lessen en heb ik om de week les gehad. Zo hebben we alle oefeningen aangeleerd, maar we hebben tussendoor natuurlijk wel enorm veel geoefend”, vertelt de amazone lachend.

Minder koudbloedjes

“De B-proeven gingen eigenlijk heel erg makkelijk en in de L1 hadden we ook niet heel veel problemen. In de L2 werd het moeilijker. Dan start je toch met een Tinker tussen de KWPN’ers. In de lagere klassen lopen er nog wel meer koudbloedjes rond, maar als je hogerop komt zie je toch wel dat die verdwijnen. Ik merkte vooral dat jury’s af en toe zoiets hadden van; je komt toch met een Tinker… Siofra deed gelukkig altijd heel goed haar best dus ik ben enorm trots op hoe ver we al zijn gekomen.”

Lastiger

Ze vervolgt: “Vanaf de L2 is het wel lastiger geweest. Ik was vaak de enige met een Tinker en had toch wel het gevoel dat we ons extra moesten bewijzen. Sommige jury’s waren heel enthousiast en die vonden het juist super leuk dat ik met een Tinker startte, maar soms had ik zelf een heel goed gevoel over mijn proef, zag het filmpje er prima uit en viel de score heel erg tegen. Maar het heeft mij nooit tegengehouden om te starten”, lacht de amazone. 

Rijpaard-model

Sommige Tinkers kunnen wel wat sloffen, maar daar heeft Siofra volgens haar amazone geen last van. “Zij heeft hele mooie bewegingen. Ze kan enorm goed uitstrekken en ook netjes verzamelen,. Haar gangen zijn wel beter dan die van een standaard paard van haar ras. Ze is een wat rijtypische Tinker die wat slanker en wat langer gebouwd is, dus echt een rijpaard qua model.”

Beste beentje voor

Siofra is wel een klein beetje eenkennig. Het is een merrie, maar als ze je kent gaat ze voor je door het vuur. Het is wel een paard dat enorm haar best doet, ook al vindt ze het moeilijk, ze zal het altijd proberen. Ik ben heel trots op het feit dat ze altijd haar best doet. Bijvoorbeeld op een dag toen we naar een wedstrijd in Ouddorp zouden gaan”, begint de amazone te vertellen. 

Siofra Foto: Privébezit

Haast

“We hadden ongeveer 3 kwartier voordat we weg moesten, maar 3 kwartier later stond Siofra nog steeds niet op de trailer. Nog een kwartier later.. Nog steeds stond ze er niet op. Ondertussen liep ik te ijsberen en stressen. Ik had al gebeld naar het wedstrijdcomité dat ze maar niet meer op mij moesten rekenen. En ja hoor, daar stap Siofra eindelijk de trailer in. Daar gingen we, op naar Ouddorp. Eenmaal aangekomen had ik 5 tot 10 minuten om; aan te melden, op te zadelen, outfit aan te trekken en los te rijden. Gelukkig had ik een groep fantastische vrienden mee die mij hielpen opzadelen en mij aanmeldden.” 

Op het gemakje

Ze vervolgt: “Dus ik het paard op, een paar rondjes los gestapt en wat gedraafd. Toen werd mijn naam omgeroepen. Ik zette Siofra nog snel een rondje in galop en toen gingen we de wedstrijdring in. Dat ging tegen mijn verwachting in verbazingwekkend goed! Eind goed al goed, met in 1 proef de 2e plaats en de andere een 4e plaats. En wie liep er op het gemakje lachend de trailer op toen we terug naar huis moesten? Juist… Siofra!”

Het M1 proberen

Voor komend jaar heeft de amazone nog niet veel concrete plannen. “ Siofra heeft nu een veulen van Bing van Monique Bijl en ze heet Lisa. Ze wordt waarschijnlijk weer gedekt en tussendoor wil ik weer proberen in het M1 te starten. En het lijkt mij wel leuk om online wat proeven te laten beoordelen door de KNHS”, besluit de amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Jacqueline Netten

 

 

Foto: Hannah Verhoeven

Ansjel van Brakel had twee doelen met haar Tinker Jesse: rijden in het Z en het sportpredicaat bemachtigen. Toen deze doelen afgelopen jaar behaald waren, gingen ze opzoek naar een nieuwe uitdaging. Deze nieuwe uitdaging vonden ze in TREC. “Het enige wat mij in het begin tegenhield was mijn richtingsgevoel”, lacht ze.

Jesse

“Ik heb een Tinker: Jesse”, vertelt de amazone. “Ik kocht hem toen hij twee weken oud was, hij is nu bijna dertien. Ik rijd voornamelijk dressuur met hem. Van kleins af aan was mijn droom al om een keer in het Z te starten, ik was dan ook ontzettend blij dat ik vorig jaar de punten voor het Z wist te bemachtigen. Dat was zó gaaf!

Sportpedicaat

Ondertussen begon het bij de amazone te kriebelen om hem te laten keuren. “Ik was heel nieuwsgierig naar wat hij daar ging doen en ik wilde heel graag weten onder wat voor type Tinker hij valt. Een van mijn doelen was het behalen van zijn sportpredicaat, het is toch vet als je die aan de muur hebt hangen!”, lacht ze. “Bij de reguliere keuring behaalde hij zijn 1e premie en werd hij dagkampioen, bij de daaropvolgende centrale keuring werd hij Nederlands kampioen. Toen had ik opeens naast een sterpredicaat ook het sportpredicaat te pakken.”

Doelgericht

De klasse Z én het sportpredicaat waren dus binnen voor de combinatie. “In het najaar had hij al mijn dromen waargemaakt. Sterker nog, hij is er overheen gegaan. En toen moest ik bedenken wat we nu wilden gaan doen. Ik vind het belangrijk dat je doelgericht, afwisselend en functioneel traint, je bewust bent waar je mee bezig bent. Dit vind ik juist heel leuk, het past goed bij Jesse en mij. Maar, je moet niet uit het oog verliezen dat je rijdt voor de liefde van je paard, en voor je plezier. Dat is de basis. Dat moet je goed in de gaten houden, en dat lukte. Maar nog steeds miste ik dat gevoel om een doel te hebben, ik heb iets nodig waar we naartoe kunnen werken,” legt Van Brakel uit.

Update

“De afgelopen jaren deelde ik elke maand een update waarin stond waar ik mee bezig ben en wat mijn doelen zijn. Toen ik daarmee stopte kwamen er veel vragen, dus toen heb ik gezegd dat ik doelen en berichtjes even had losgelaten. Daar kreeg ik een reactie op van een van mijn leerlingen. Zij stuurde mij een appje met de vraag of ik open stond voor een nieuwe discipline: TREC. Zij doet dat al ruim tien jaar en is er ook Nederlands Kampioen in geweest. Dus zo begon het balletje te rollen.”

TREC

Van Brakel ontdekte dat TREC echt bij haar en haar paard past. “Zijn conditie is natuurlijk super goed, dus we begonnen langzamerhand met trainen. Het moeilijke onderdeel vind ik het kaartlezen”, grinnikt Van Brakel. “Dat was ook het enige wat me tegenhield, tegelijkertijd vind ik het een interessante uitdaging. Mijn leerling helpt mij hierbij en geeft me allemaal goede tips die ik kan toepassen bij het trainen,” vertelt ze.

“Op dit moment wil ik me lekker gaan verdiepen in TREC. Wat clinics rijden, trainen en hier en daar een wedstrijdje starten. Het lijkt mij vet om dit op wedstrijdniveau te kunnend doen en er gewoon heel goed in te worden. Dat is wel nog een doel. Voor de rest is het plan om lekker door te gaan met de dressuurwedstrijden, maar TREC staat voorlopig op nummer één.”

 

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Hannah Verhoeven/ Foto Verhoeven

0 9315
Foto: FFama Foto's

De 17-jarige Nungka Schefer is chronisch ziek en wordt elke dag wakker met veel pijn. Ondanks dat heeft de amazone zich ten doel gesteld dat ze haar paard op wil leiden tot het Z. “Het is niet makkelijk, maar omdat ik het zo graag wil ga ik toch door”, vertelt ze.

Ziek

Schefer is nu bijna tien jaar chronisch ziek. “Ik heb veel verschillende aandoeningen; mijn maag-darmstelsel werkt niet, ik heb de ziekte van Crohn, chronische pijn en mijn gewrichten zitten niet goed vast. Hierdoor heb ik verzwakte benen, waardoor ik tijdens het rijden nauwelijks hulpen kan geven. De afgelopen drie jaar waren heel zwaar. Ik heb veel in het ziekenhuis gelegen en heb heel veel revalidatietrajecten gevolgd”, legt ze uit.

Sterre

“Ik reed vroeger altijd op een manege, maar werd bang toen ik een keer van een paard ben gevallen. Ik heb toen besloten om een tijdje een pauze te nemen, maar juist in die periode werd ik ziek. Toch kon ik het paardrijden niet loslaten, dus ik besloot weer te beginnen met rijden. Mijn gezondheid ging steeds meer achteruit, dus ik had steeds meer aanpassingen nodig. Ik heb weinig kracht in mijn benen, dus ik begon met het rijden met twee zweepjes, sporen en ben ik nu aan het kijken voor magnetische beugels. Nadat ik weer een tijdje op de manege had gereden begon ik met het rijden van paarden van eigenaren. Dat werd steeds lastiger, omdat mijn gezondheid steeds meer achteruit ging. De ene dag kon ik alles, en de andere dag kon ik niks. Dat vond ik echt heel moeilijk.”

De amazone wilde absoluut niet stoppen met rijden, dus besloot ze haar eigen tinker te kopen: Sterre. “Mijn paard is de reden dat ik s’ochtends opsta. Als ik wakker word, heb ik gelijk pijn. Er zijn soms dagen dat ik huilend wakker word van de pijn. Als je dan niks hebt om naar uit te kijken, dan blijf je gewoon liggen. Ik moet altijd plannen en ik heb altijd hulp nodig. Het is niet makkelijk, maar omdat ik het zo graag wil, ga ik toch door. Mijn doel is om met Sterre in het Z te rijden, dan heb ik écht wat neergezet.”

Blog

Vanaf de buitenkant is het vrijwel niet zichtbaar dat Schefer ziek is. “Als mensen me zien lopen, hebben ze vaak niet door dat ik ziek ben. Ze zien niet dat mijn benen minder goed werken, en dat ik altijd pijn heb. Ze zien wel dat er íets niet klopt, omdat ik een sonde heb. Maar ze hebben niet door dat het erger is dan het lijkt vanaf de buitenkant. Mensen snappen het niet. Daarom heb ik besloten een blog bij te gaan houden.  Ik schrijf over hoe het is om op zo’n jonge leeftijd ziek te zijn, maar toch de paardensport in te willen. Ik heb heel veel moeten aanpassen en opgeven, ik wil dat mensen dat begrijpen. Het moet meer open worden. In het begin ging de blog vooral over ziek zijn, maar nu heb ik een tijdje geleden de switch gemaakt om meer positieve dingen te plaatsen. Ik wil laten zien hoe moeilijk sommige dingen zijn, maar vooral ook hoe ik ze oplos. Het is echt niet makkelijk en ik moet er heel veel voor laten. Maar ik heb er voor gekozen om de paardensport in te gaan, dus nu ga ik er ook vol voor!”

Doel

Schefer legt uit dat het trainen nu op een laag pitje staat, door het coronavirus. “Ik heb een heel zwak immuunsysteem, als ik corona krijg lig ik waarschijnlijk op de intensive care. Dus ik ga nu drie keer per week naar stal, en de rest van de week wordt Sterre verzorgd door hele lieve stalgenoten. Normaal gesproken probeer ik vijf keer in de week een half uur te rijden, en één keer in de twee weken heb ik les van Ingrid Gerrtisen. Zij kijkt mee met hoe ik het rijden makkelijker voor mezelf kan maken.  Er zijn weken dat dat goed gaat, maar er zijn ook weken dat mijn benen echt niet meewerken. Ik weet van mezelf dat ik ook niet meer moet doen dan ik aankan, want dan heb ik de dag erna dubbel zoveel pijn. Als ik over mijn grens ga, moet ik de vier dagen daarna bijkomen, dus dat probeer ik te voorkomen.”

De amazone wil graag haar verhaal delen. Ze wil laten zien dat mensen vooral door moeten gaan als iets niet lukt. “Mijn doel met Sterre is binnen nu en een paar jaar het Z te bereiken, en ik wil heel graag mijn Instagram account laten groeien. Ik wil mensen inspireren en aanmoedigen dat je nooit moet opgeven, ook al is de weg ernaartoe ontzettend zwaar”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: FFama Foto’s

 

 

 

 

 

 

0 5930
Foto: Rosaly Sluiter

Julia van Bruchem start met haar tinker B-Star in het Z. Dat blijft vaak niet onopgemerkt, want iedereen wel een mening over haar koudbloed.

“Mijn paard kan natuurlijk nooit tippen aan het beenwerk van een warmbloed, maar toch voert hij de oefeningen prima uit”, vertelt ze.

B-Star

“Ik heb B-Star eerst een paar jaar verzorgd voordat ik hem kocht”, begint de amazone haar verhaal. “Hij was van een meisje dat er niet heel veel meer mee deed, dus ik nam de hele verzorging op me. Toen ik langzamerhand helemaal gek op hem werd, kwam het moment dat ze hem wilde verkopen. In eerste instantie was het helemaal niet de bedoeling dat ik hem zou overnemen, maar ik had het gevoel dat ik hem niet kon laten gaan. Na lang zeuren bij mijn vader mocht het eindelijk. Vanaf dat moment had ik opeens een eigen paard”.

Wedstrijden

Van Bruchem verplaatste het paard naar een stal in de buurt, waar bijna iedereen wedstrijden reed. “Iedereen in mijn omgeving had een startkaart, en toen begon het bij mij ook te kriebelen. Toen ook mijn instructeur zei dat we het prima konden, heb ik toch besloten om een wedstrijd te gaan proberen. Dat ging zo goed dat ik niet meer gestopt ben”.

Vooroordelen

De amazone merkt dat er veel vooroordelen zijn over starten met een koudbloed. “Ik heb er heel lang over gedaan om door de B heen te komen, zeker een dik jaar. Het M ging veel sneller, ik denk omdat ze me daar wat serieuzer namen. Er zijn veel vooroordelen over ons. Mijn paard kan natuurlijk nooit tippen aan het beenwerk wat een standaard dressuurpaard heeft, maar hij doet de oefeningen gewoon keurig. Ik word ook regelmatig benadeel; ik heb wel eens een jury gehad die zei dat ik beter kon stoppen met wedstrijden rijden. Of dat mensen me een beetje belachelijk maakten tijdens het losrijden. Dat maakt het extra leuk als ik vervolgens hogere punten rijd”, lacht ze.

Stimuleren

Van Bruchem benadrukt dat je wel stevig in je schoenen moet staan om dressuur te rijden met een koudbloed. “Ik krijg regelmatig berichten op Instagram van mensen die willen starten met hun koudbloed, maar het gewoonweg niet durven. Mijn doel is om juist te stimuleren om het wel te doen. Natuurlijk ben ik wel eens verdrietig geweest door de reacties die ik heb gekregen. Of wanneer ik weer eens onderaan eindig, terwijl een warmbloed die bokkend de baan doorgaat, eerst wordt. Dit soort dingen horen er bij, maar je moet je er gewoon niks van aantrekken.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Rosaly Sluiter

0 4042
Laar Valk en Frontriemenshop's Uitslover. Foto: Mandy van der Vlist.

Laar Valk en haar paard Frontriemenshop’s Uitslover werden binnen het tijdsbestek van een week niet één, maar wel twee keer kampioen in de klasse M1 van de Winterkampioenschappen. “Ik reed twee Winterkampioenschappen door elkaar, en voor allebei plaatsen we ons voor de finale. Uiteindelijk wonnen we ze zelfs alle twee!”, vertelt Valk vrolijk.

Wat een werk

Dat Valk Uitslover aan zou houden voor de sport, was in eerste instantie niet de bedoeling. “Ik ging er voor de eerste keer op zitten, toen dacht ik: ‘Jemig, wat een werk’. Maar na de eerste keer dat we gestart waren dacht ik: ‘Jeetje, die houd ik even aan. Die gaat voorlopig nergens heen’.” Onderhand heeft de amazone Uitslover 1,5 jaar onder het zadel, met succes. “Uitslover is heel fijn op wedstrijd, hij slooft zich echt uit dus hij doet zijn naam eer aan. Hij vindt het echt superleuk om weg te zijn. Zijn schouderbinnenwaarts is heel goed, in de galop krijgt hij ook achten en acht-en-een-halfs. Het is een Irish Cob, dus hij komt echt uit het Tinkerstamboek. Een draf zul je er dus echt op moeten trainen, maar met zijn galopscores haalt hij die zesjes wel op.”

Niet makkelijk, wel ijverig

“De sterkste punten aan Uitslover zijn zijn looplust en zijn ‘will to please'”, vervolgt Valk. “Dat heeft hij echt extreem. Hij heeft zadelbreedte xxxl, dus qua buiging heeft hij het echt niet makkelijk. Akash Saddlery komt hem elke 3 maanden hem opmeten, hij is in anderhalf jaar al vier boommaten gegroeid”, lacht ze. “Maar hij is zo ijverig, dat het hem lukt. Het is een heel leuk dier om mee te werken.” Niet alleen in de dressuur valt Uitslover op. Hij wordt regelmatig gevraagd voor andere optredens. “Hij speelde bijvoorbeeld afgelopen jaar de hoofdrol in een videoclip van een rapper. Ook doet hij veel modellenwerk, samen met mijn zoontje van vier. Uitslover is heel allround, ik wil ook graag TREC of WE met hem rijden, maar dat bekijken we van de zomer. Hij is dol op vrijheidsdressuur en zwemmen, ook kan hij goed springen. Dat doen we alleen niet zo vaak, want hij weegt ruim 700 kilo en ik wil hem wel heel houden. Met zo’n zwaar paard heb je natuurlijk sneller kans op blessures.”

Nek er op

Het ultieme doel van Valk en Uitslover, is toch eigenlijk wel de subtop. “Er loopt op dit moment één tinker in het ZZ-zwaar, geloof ik. Ons doel is ook echt om de subtop te behalen, en dan om zo hoog mogelijk te komen. Zijn galop is zoals ik zei heel goed. Aan zijn draf hebben we nog veel werk, maar als hij straks dat stukje verzameling beheerst denk ik dat we nog heel ver kunnen komen. Wat ik vooral heel leuk vind is een kür rijden. Het is ook wel mijn grote droom om eens op Jumping Amsterdam of iets dergelijks te rijden. Het lijkt me wel vet om in zo’n grote entourage te rijden. Ook Uitslover vindt shows nog leuker dan dressuur.  Veel mensen in het publiek, geklap… Het maakt hem niet uit. Hoe gekker hoe beter, lijkt het wel. Hij is al vrij makkelijk in nageeflijkheid, maar dan gaat hij nog even extra zijn nek er op zetten.”

Too much

Of het nu aan zijn ras ligt dat je tijdens een kür op muziek met vlaggen om Uitslover heen kunt zwaaien (echt gebeurd!), en hij er niets om geeft? “Ik denk dat het heel erg wisselt. Bij ieder ras heb je heethoofden en relaxte paarden. Op zijn manier is Uitlover heel sensibel. Soms zet hij looplust namelijk om in ‘too much’. Als je dan te veel aan hem gaat rijden, dan krijgt hij een bepaalde zenuw. Soms doet hij het dan maar vast voor je. Dat is goed bedoeld, maar op dat moment kan je het natuurlijk niet gebruiken. Wat dat betreft zou hij nog wel iets geduldiger mogen worden.”

Voor Valk is het vooral belangrijk dat ze haar paard zo fijn mogelijk krijgt op zo min mogelijk hulpen. Dit probeert zij zelf ook over te dragen in de dressuurlessen die zij geeft. Maar vooral de uitdaging blijkt belangrijk bij haar Uitslover. Voor nu blijven ze lekker doortrainen: “De wil is er zeker vanuit hem.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Mandy van der Vlist

ansjel van brakel jesse
Foto: Marana Dam Photography

Voor Ansjel van Brakel en haar zwart met witte (niet bonte!) ruin Jesse van d’Eierkurf (v R.Baggio van de Kushti Grai) was de reguliere en centrale keuring van het Nederlands Stamboek voor Tinkers in Achterveld het afgelopen weekend een feestje!

De 12-jarige Jesse kreeg niet alleen het sterpredicaat, maar werd ook uitgeroepen tot dagkampioen en vervolgens zelfs tot Nederlands kampioen. “Dit had ik nooit durven dromen,” vertelt de trotse eigenaresse.

Bed and breakfast

Van Brakel kocht de ruin bij d’Eierkurf in het Zeeuwse Groede. “Ik had hem op Marktplaats zien staan,” vertelt ze. “We verbleven daar in de Bed and Breakfast en ik maakte een strandrit op de oma van Jesse. Deze stermerrie was een ontzettend leuk paard. Ze hadden ook de moeder en nog meer paarden uit die lijn staan. Jesse was twee weken oud toen ik hem kocht. Het is een echte boef, heel sterk en slim. Mensen gaan de mist met hem in wanneer ze bij het buitenzetten denken dat hij een manegepony is. Dan loopt hij voor je het weet los over het erf. Dat is Jesse, altijd kijken waar de uitgang is. Het is een lief paard, waar ik ook mijn 3-jarige dochter op zet, dat graag veel mensen om hem heen heeft. Hij houdt van aandacht.”

Bastiaan de Recht

De amazone kende hoogte- en dieptepunten met haar eerste eigen paard. “Er is een heleboel gebeurd en we hebben van alles meegemaakt. Toen Jesse vier was hebben we samen een flink ongeluk gehad. Ik heb lang moeten revalideren. In 2016 zijn we bij de hippische beroepsopleiding van Bastiaan de Recht terecht gekomen. Bij de NCSAH kwam de omslag, toen ik leerde over bijvoorbeeld biomechanica. Jesse was eerste tinker binnen opleiding. Ik ben mijn paard anders gaan trainen en voeren. Het balletje is gaan rollen. Toen daar de mentale coaching bijkwam ging het in de sport ook hard. Dit jaar had ik heel snel de punten bij elkaar om in het Z te mogen starten.”

Trots en attent paard

Van Brakel liet de ruin klaarmaken voor de keuring bij Stal Veldhoeve. “Ik dacht: Als ik het doe, dan doe ik het goed’. In de sport laat ik Jesse graag als sporttype zien. Op de keuring is het net even anders. Corné (Veldjesgraaf, red.) is onder meer bezig geweest met het voorbrengen zelf, ook daarin is Jesse nogal een boef. Ik dacht bij de ereronde ook: ‘Als ik hem maar houd’. Het was even erop of eronder, ik moest even goed opletten. Ook het draven is op de keuring anders, zelf vraag ik met het rijden veel verzameling en doe ik veel galopwerk. De jury wil op de keuring een ruime draf zien, en ook een ruime stap. Het neerzetten moest ook worden geoefend, er moet een trots en attent paard staan. Dat is gelukt! Wellicht had ik zelf ook een mooi resultaat gehad, maar deze uitslag had ik zelf nooit voor elkaar gekregen.”

Type-indeling

Op de ochtendkeuring in Achterveld deelde de jury Jesse in bij de cobs. “Dat had ik zelf ook zo ingeschat, maar de jury doet de type-indeling. Daar kreeg hij Jesse meteen het sterpredicaat en werd hij dagkampioen bij de cobs, dus mocht hij naar de Centrale Keuring. Die was meteen ’s middags op dezelfde locatie. Daar werd hij Nederlands kampioen. Ik ging met een heel speciaal gevoel naar huis, een meisjesdroom is uitgekomen. Ik zocht toentertijd een leuk, recreatief paard. Lekker naar buiten, tutten misschien een sprongetje maken, ik zag het helemaal voor me. Inmiddels zijn mijn ambities met Jesse meegegroeid.”

Werken aan de hand

Nadat Van Brakel bij de NCSAH het basistraject en een sportjaar deed en aan de slag ging als instructeur, breidde ze de training van Jesse uit met het werken aan de hand. “De piaffe-knop zit er al op, dus wie weet waar dat onder het zadel nog toe leidt. Ik wil verder komen, zo lang het voor Jesse leuk blijft. Het moet haalbaar zijn voor hem. Jesse werkt graag, maar we lopen uiteraard ook tegen beperkingen aan. Daarnaast blijft dressuur een jurysport, al hebben we inmiddels al een flinke fanclub. Ik ben zelf kritischer geworden op de basis, zodat ik daar geen punten laat liggen. Ik wil voor een tien binnenkomen, want daar zitten onze punten. Dat eerste gevoel bij de jury moet zijn: ‘Wat leuk wat daar binnenkomt.’ Aan zijn karakter ligt het in ieder geval niet. Jesse heeft ondertussen ook het sportpredikaat behaald, maar als ik destijds echt serieuze ambities in de dressuur had gehad, had ik wel een KWPN-er gekocht. Jesse heeft al mijn verwachtingen overtroffen, dus wie weet….”

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Marana Dam Photography

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer