Tags Posts tagged with "symptomen"

symptomen

0 6018
paardenziekte
foto: Remco Veurink

Op twee locaties in Drenthe is deze week een nieuwe melding van het besmettelijke droes gedaan. Het gaat hierbij om Stal De Oude Meerdijk in Emmen en Hippisch Centrum Exloo in het gelijknamige Exloo. Op laatstgenoemde manege is de infectie vastgesteld bij een manegepony. Sinds afgelopen woensdag is het bedrijf dan ook gesloten en zijn lessen en wedstrijden tot nadere berichtgeving afgelast.

Ook bij Stal De Oude Meerdijk is de droesepidemie bij een enkel paard bevestigd en is het complex tijdelijk niet opengesteld voor bezoekers van buitenaf.

Wat is droes?

Droes is een zeer besmettelijke ziekte voor paarden. Het wordt veroorzaakt door een bacterie, die Streptococcus equi heet. Deze bacterie zorgt voor een infectie van de voorste luchtwegen waarbij abcessen van de lymfeknopen ontstaan. De mandibulaire lymfeknopen, die tussen de kaaktakken liggen en de retropharyngeale lymfeknopen, die boven de keel liggen worden het vaakst aangetast. Het is meestal een ziekte die paarden op jongere leeftijd al doormaken en daarna enige immuniteit tegen opbouwen. Deze immuniteit is niet levenslang en ook oudere paarden kunnen droes krijgen.

Symptomen
De tijd tussen besmetting en het ontwikkelen van de symptomen is ongeveer 2 tot 6 dagen. Meestal begint het met koorts, niet eten en daarna het opzwellen van de lymfeknopen. De lymfeknopen worden abcessen en breken naar buiten. Soms breken de lymfeknopen naar de keel of in de luchtzak door en zie je alleen dikke neusuitvloeiing. Een paard met droes kan ook wat benauwd worden door de zwelling rond de keel.

Klik hier voor updates over Hippisch Centrum Exloo.

Klik hier voor updates over Stal De Oude Meerdijk

Bron: Hoefslag/KNHS

Foto: Remco Veurink

0 1550
export, transport, reis
foto: Remco Veurink

Reisziekte.. Niet alleen mensen, maar ook paarden kunnen hier het slachtoffer van worden. Wanneer de viervoeters langer dan drie of vier uur op de trailer of vrachtwagen staan, lopen zij groot risico op het ontwikkelen van een luchtweginfectie die bekend staat als de ‘transportziekte’. Het is daarom belangrijk om zoveel mogelijk voorzorgsmaatregelen te nemen.

Voor de reis:
– Wees zeker van een goede gezondheidsconditie van je paard. Paarden die mogelijk nog verzwakt zijn van een recente trip, zijn vatbaarder voor infecties.
– Een goed uitgerust en weldoorvoed paard zorgt voor een optimaal immuunsysteem.
– Wees op de hoogte van de reguliere temperatuur, hartslag en ademhalingsratio.
– Hoewel het een goed idee lijkt om een paard preventief antibiotica toe te dienen, heeft onderzoek uitgewezen dat deze maatregel preventief weinig uithaalt.
– Zorg voor geldige vaccinaties als influenza en rhinopneumonie. De entingen moeten twee tot drie weken voor de reis worden toegediend om het paard zoveel mogelijk te kans te geven het maximale aantal antilichamen op te bouwen.

Tijdens de reis:
– Goede ventilatie is een must. Urenlang in een warme, vochtige en stoffige ruimte verblijven is een recept voor luchtweginfecties.
– Krijgt het paard hooi tijdens de reis? Laat dit goed weken om de hoeveelheid stof te minimaliseren.
– Stop iedere drie tot vier uur om de paarden een half uur te laten rusten. Veel paarden willen niet drinken of urineren tijdens de reis. Een pauze zorgt ervoor dat zij even kunnen relaxen. Laat het paard tijdens de pauze zijn nek strekken. Deze natuurlijke hoofdpositie zorgt ervoor dat vocht, bacteriën en stofdeeltjes minder snel grip krijgen op de bovenste luchtwegen.
– Controleer tijdens een lange reis regelmatig de hartslag en lichaamstemperatuur. De polsslag zal wegens de reis-stress iets verhoogd zijn, maar bij een verhoogde lichaamstemperatuur is de kans groot op infectie.

Na de reis:
– Laat het paard na de reis een uur of langer in een kleine paddock lopen. Dit zorgt ervoor dat het dier kan relaxen, de spieren kan rekken en grazen voor het naar stal kan.
– Blijf de vitale lichaamsfuncties controleren en check het paard regelmatig op koorts, hoesten en neusvloeing. Neem contact op met een dierenarts wanneer het paard ziektesymptomen vertoond.

Bron: Hoefslag/Equinews

Foto: Remco Veurink

0 1383

Waar heeft een paard met kissing spines eigenlijk last van? Om daar antwoord op te geven, is enige kennis van de anatomie van de paardenrug gewenst. Een paardenrug bestaat uit 18 borstwervels en 6 lendewervels. Op elk wervellichaam zit een lang, verticaal doornvormig uitsteeksel. Dit zijn de spinaaluitsteeksels, bestaande uit bot. Normaal gesproken staan deze uitsteeksels een paar millimeter uit elkaar. Bij kissing spines komen deze uitsteeksels tegen elkaar, waardoor beschadiging en irritantie van het bot ontstaat. In reactie hierop kan nieuw bot gevormd worden of kan soms botverval optreden. Dit kan erg pijnlijk zijn voor het paard. Kissing spines komen het meeste voor op de plaats waar de ruiter zit, tussen de tiende en achttiende borstwervel.

Hoe ontstaan kissing spines eigenlijk?

Hierbij speelt erfelijke aanleg een rol. Zo zijn volbloeden gevoeliger dan andere rassen voor het ontwikkelen van kissing spines, omdat hun spinaaluitsteeksel dichter bij elkaar staan. Ook factoren uit de omgeving kunnen een rol spelen. Denk bijvoorbeeld aan de leeftijd bij het inrijden, het zadel, de ruiter en de manier van trainen.

Symptomen

Hoe zijn kissing spines te herkennen? Verminderd presteren is de meest voorkomende klacht, maar klachten kunnen ook sterk variëren. Denk bijvoorbeeld aan pijn bij borstelen of aanraken van de rug, protest bij het opzadelen, het scheef dragen van de staart, bokken, steigeren en/of staken tijdens het rijden. Ook kunnen kissing spines, zonder dat er klachten zijn, bij toeval gevonden worden op een röntgenfoto.

Diagnose & behandeling

De paardenarts zal het paard op verschillende manieren onderzoeken en zal beginnen met een uitgebreid onderzoek van het bewegingsapparaat. Eventuele kreupelheid kan worden vastgesteld en de beweeglijkheid van de rug kan worden beoordeeld. Ook wordt er gelet op bijvoorbeeld drukplekken van een slecht passend zadel en de ligging van het zadel. Spieren en uitsteeksels van de wervelkolom worden met de hand onderzocht om eventueel pijnlijke en stijve gebieden op te sporen. Met röntgenologie kunnen de benige structuren van de rug in beeld worden gebracht. Op de röntgenfoto hierboven staan ernstige kissing spines weergegeven. De wittere gebieden geven botnieuwvorming aan en de donkere ‘holtes’ botverval. Wekere delen van de rug (spieren, banden e.d.) kunnen met echografie beoordeeld worden. Een succesvolle behandeling hangt af van het totaalplaatje en eventuele andere problemen die aanwezig kunnen zijn. Behandeling kan bijvoorbeeld bestaan uit inspuiten met ontstekingsremmers, mesotherapie, e.d. Ook kan de behandeling worden aangevuld met fysiotherapie, osteopathie of chiropractie.

Wil je meer weten over de behandeling van kissing spines en wat de vooruitzichten zijn voor een paard met kissing spines? Lees dan hier het volledige artikel over Kissing spines bij paarden op Paardenarts.nl.

Meer over de auteur:
Iris van Gulik (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): “In mei 2008 ben ik in Utrecht afgestudeerd als Erkend Paardendierenarts. Tijdens mijn studie heb ik veel stage gelopen in verschillende paardenklinieken in Nederland, Amerika en Nieuw-Zeeland. Ook heb ik twee jaar deel uitgemaakt van de Veulenbrigade, opvang van zieke en te vroeg geboren veulens. Na mijn studie ben ik meteen als paardendierenarts aan de slag gegaan bij Dierenkliniek Hellendoorn-Nijverdal en daar werk ik nog steeds met veel plezier. In 2009 ben ik naar Kentucky (Rood&Riddle, grootste paardenkliniek van de wereld) en Florida geweest om stage te lopen. In 2010 naar een paardenkliniek in Texas. Ik vind het erg leuk om op deze manier mijn kennis te verbreden en te zien wat er allemaal mogelijk is met betrekking tot behandeling van paarden. Mijn persoonlijke interesse binnen het werk gaat uit naar de interne geneeskunde (waarbij zieke pasgeboren veulens een speciaal plekje verdienen), kreupelheidonderzoek (vooral echografie), embryotransplantatie, wond behandeling en oogproblemen.”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders en paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Paardenarts.nl

0 3108

Waar heeft een paard met kissing spines eigenlijk last van? Om daar antwoord op te geven, is enige kennis van de anatomie van de paardenrug gewenst. Een paardenrug bestaat uit 18 borstwervels en 6 lendewervels. Op elk wervellichaam zit een lang, verticaal doornvormig uitsteeksel. Dit zijn de spinaaluitsteeksels, bestaande uit bot. Normaal gesproken staan deze uitsteeksels een paar millimeter uit elkaar. Bij kissing spines komen deze uitsteeksels tegen elkaar, waardoor beschadiging en irritantie van het bot ontstaat. In reactie hierop kan nieuw bot gevormd worden of kan soms botverval optreden. Dit kan erg pijnlijk zijn voor het paard. Kissing spines komen het meeste voor op de plaats waar de ruiter zit, tussen de tiende en achttiende borstwervel.

Hoe ontstaan kissing spines eigenlijk?

Hierbij speelt erfelijke aanleg een rol. Zo zijn volbloeden gevoeliger dan andere rassen voor het ontwikkelen van kissing spines, omdat hun spinaaluitsteeksel dichter bij elkaar staan. Ook factoren uit de omgeving kunnen een rol spelen. Denk bijvoorbeeld aan de leeftijd bij het inrijden, het zadel, de ruiter en de manier van trainen.

Symptomen

Hoe zijn kissing spines te herkennen? Verminderd presteren is de meest voorkomende klacht, maar klachten kunnen ook sterk variëren. Denk bijvoorbeeld aan pijn bij borstelen of aanraken van de rug, protest bij het opzadelen, het scheef dragen van de staart, bokken, steigeren en/of staken tijdens het rijden. Ook kunnen kissing spines, zonder dat er klachten zijn, bij toeval gevonden worden op een röntgenfoto.

Diagnose & behandeling

De paardenarts zal het paard op verschillende manieren onderzoeken en zal beginnen met een uitgebreid onderzoek van het bewegingsapparaat. Eventuele kreupelheid kan worden vastgesteld en de beweeglijkheid van de rug kan worden beoordeeld. Ook wordt er gelet op bijvoorbeeld drukplekken van een slecht passend zadel en de ligging van het zadel. Spieren en uitsteeksels van de wervelkolom worden met de hand onderzocht om eventueel pijnlijke en stijve gebieden op te sporen. Met röntgenologie kunnen de benige structuren van de rug in beeld worden gebracht. Op de röntgenfoto hierboven staan ernstige kissing spines weergegeven. De wittere gebieden geven botnieuwvorming aan en de donkere ‘holtes’ botverval. Wekere delen van de rug (spieren, banden e.d.) kunnen met echografie beoordeeld worden. Een succesvolle behandeling hangt af van het totaalplaatje en eventuele andere problemen die aanwezig kunnen zijn. Behandeling kan bijvoorbeeld bestaan uit inspuiten met ontstekingsremmers, mesotherapie, e.d. Ook kan de behandeling worden aangevuld met fysiotherapie, osteopathie of chiropractie.

Wil je meer weten over de behandeling van kissing spines en wat de vooruitzichten zijn voor een paard met kissing spines? Lees dan hier het volledige artikel over Kissing spines bij paarden op Paardenarts.nl.

Meer over de auteur:
Iris van Gulik (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): “In mei 2008 ben ik in Utrecht afgestudeerd als Erkend Paardendierenarts. Tijdens mijn studie heb ik veel stage gelopen in verschillende paardenklinieken in Nederland, Amerika en Nieuw-Zeeland. Ook heb ik twee jaar deel uitgemaakt van de Veulenbrigade, opvang van zieke en te vroeg geboren veulens. Na mijn studie ben ik meteen als paardendierenarts aan de slag gegaan bij Dierenkliniek Hellendoorn-Nijverdal en daar werk ik nog steeds met veel plezier. In 2009 ben ik naar Kentucky (Rood&Riddle, grootste paardenkliniek van de wereld) en Florida geweest om stage te lopen. In 2010 naar een paardenkliniek in Texas. Ik vind het erg leuk om op deze manier mijn kennis te verbreden en te zien wat er allemaal mogelijk is met betrekking tot behandeling van paarden. Mijn persoonlijke interesse binnen het werk gaat uit naar de interne geneeskunde (waarbij zieke pasgeboren veulens een speciaal plekje verdienen), kreupelheidonderzoek (vooral echografie), embryotransplantatie, wond behandeling en oogproblemen.”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders en paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Paardenarts.nl

0 4128

Koliek betekent pijn in de buik. Er zijn dan ook legio mogelijke oorzaken. Sommige van deze oorzaken komen relatief meer voor bij het pasgeboren veulen. Maar welke? En hoe kun je zien of een veulen koliek heeft? Hoe kun je het voorkomen?

 

Verstopping van het laatste deel van de dikke darm met darmpek (meconiumobstipatie), een blaasruptuur, aangeboren afwijkingen waarbij een deel van het maag-darmkanaal ontbreekt of waarbij de juiste bezenuwing ontbreekt (witgeboren veulens). Allemaal zaken die de oorzaak kunnen zijn van koliek bij het veulen. Andere mogelijke oorzaken zijn bijvoorbeeld maag-darmzweren, darmontsteking of liggingsveranderingen (waarbij liggingsveranderingen van de dikke darm juist weer relatief minder vaak voorkomen dan bij volwassen paarden, omdat de dikke darm bij het melkdrinkend veulen nog in grootte en functie moet toenemen). Voorgaande problemen liggen in de buik. Maar ook algemene aandoeningen bij het pasgeboren veulen kunnen een negatieve invloed hebben op het functioneren van het maag-darmkanaal. Denk bijvoorbeeld aan een prematuur veulen, waarvan de darmpjes nog niet ‘rijp’ genoeg zijn om melk te kunnen verwerken. Ook door bijvoorbeeld bloedvergiftiging (sepsis, ook wel ‘het geel water’ genoemd) of ernstig zuurstofgebrek voor of tijdens de geboorte kan het maag-darmkanaal niet goed functioneren.

Hoe kun je zien of een veulen koliek heeft?

Koliek bij het veulen uit zich veelal door minder drinken en/of het drinken vroegtijdig te onderbreken, trippelen met de achterbenen, soms met een bolle rug een pershouding aannemen of bij hevige pijn (voortdurend) rollen of op de rug blijven liggen. Vaak is de buik in omvang toegenomen. De kolieksymptomen zijn wel min of meer afhankelijk van de oorzaak en de hoeveelheid pijn die hiermee gepaard gaat. Bijvoorbeeld een veulen met een darmpekverstopping (meestal nog geen 24 uur oud) kan tussen de periodes met buikpijn door goed attent zijn en nog bij de merrie drinken. Het staat vaak met de staart af en een bolle rug op het nog vastzittend darmpek te persen. Een oplettend eigenaar weet dat alleen ‘hopjesvla’ betekent dat alle darmpek er af is. Een ander voorbeeld, met ook een ander symptomenbeeld, is het veulen met een blaasruptuur. Hierbij worden symptomen als matige koliek en een toegenomen buikomvang meestal gezien met twee à drie dagen oud. Het lijkt iets meer bij hengstveulentjes voor te komen. De eigenaar heeft wellicht opgemerkt dat hij het veulen nog niet heeft zien plassen, of dat hij de urine heeft zien druppelen in plaats van een mooie volle straal. Het is echter niet zo dat veulens die normaal lijken te urineren, geen blaasruptuur hebben! Doordat de urine in de buik blijft staan worden hier afvalstoffen en zouten uit geresorbeerd die het veulen snel ziek maken. De concentraties van deze stoffen moeten eerst gecorrigeerd, voordat de blaas gerepareerd kan worden. Soms zijn de concentraties van deze zouten in het bloed zo afwijkend dat er hersensverschijnselen optreden. Als je een zo’n veulen voor het eerst ziet, zou je denken dat het probleem in de hersenen zit in plaats van in de buik. Een valkuil dus!

Maagzweren

Als een veulen ziek is, om welke reden dan ook, kan het van de pijn en stress gemakkelijk een maagzweer ontwikkelen. Afhankelijk van de ernst van de zweren kan dit variëren tot depressiviteit, minder frequent drinken, knarsetanden, schuim op de lippen tot heel hevige koliek met toegenomen buikomvang of zelfs buikvliesontsteking ten gevolge van een maagperforatie. Daarom is het een goede zaak om in geval van ziekte, pijn of stress maagzuurremmers te geven.

De diagnose

Zeker bij het pasgeboren veulen is informatie van de eigenaar erg belangrijk. De dierenarts wil weten hoe lang het veulen al koliek heeft, of alle darmpek al afgekomen is, of dat het veulen normaal kan plassen, of het nog drinkt bij de merrie, etcetera. Door klinisch onderzoek gaat de dierenarts na of het veulen nog in goede toestand is. Zo maakt hij een inschatting van de ernst van het probleem in de buik. Bij een veulen van nog géén dag oud, die in goede toestand verkeert, waarvan de eigenaar nog geen hopjesvla heeft gezien en dat terwijl het vaak staat te persen, is een darmpek (meconium) verstopping de meest waarschijnlijke oorzaak. Als de dierenarts met zijn vinger voor het bekken dan ook nog een harde prop voelt zitten, is de diagnose zo goed als rond. Vaak echter is het zo dat met één momentopname en de middelen die de dierenarts tot zijn beschikking heeft, het niet mogelijk is om tot een sluitende diagnose te komen. Als de koliek minder dan een paar uur bestaat en het veulen, afgezien van de pijn in de buik, in goede toestand is, kan de arts overwegen een darmverslapper en/of milde pijnstiller te geven. Hiermee moet het veulen dan vrijwel direct de oude zijn en mag de koliek niet terugkomen. Anders is nadere diagnostiek en behandeling nodig in een gespecialiseerde kliniek. Zijn er bij het eerste bezoek aanwijzingen dat de algemene toestand van het veulen aangedaan is (afwijkingen in temperatuur, hartslag, ademhaling, slijmvliezen), dan is de kans groot dat het probleem in de buik het hele veulen ziek maakt. Meestal is de koliekoorzaak dan ernstiger en kun je beter meteen met het veulen naar een paardenkliniek gaan.

Opereren

In geval van darmontsteking (diarree) of maag-darmzweren kan een operatie vaak weinig veranderen. Hierbij proberen we liever met medicijnen te behandelen. Een operatie is alleen aangewezen als er een reële kans bestaat dat de chirurg het probleem kan herstellen. Bijvoorbeeld bij liggingsveranderingen van de darm, zoals een invaginatie (instulping), een beknelde liesbreuk, een draaiing van het dunne darmpakket en een blaasruptuur. Verschillende onderzoeken kunnen helpen deze diagnose te stellen:

–           Door middel van het sonderen van de maag gaan we na of de maag niet overvuld is. Dit kan het gevolg zijn van een afsnoering van de darm of bij oudere veulens door een obstructie met spoelwormen of bij een maagprobleem zelf.

–           Door middel van bloedonderzoek controleren we de algemene toestand, eventueel kunnen we die corrigeren middels infusen. In het bloed kunnen aanwijzingen liggen voor ontsteking of urine in de buik.

–           Door middel van echografie van de buik bekijken we of er zich veel vrij vocht in de buik bevindt, of er darmdelen overvuld zijn en zo ja welke. Ook de blaas wordt bekeken.

–           Het buikvocht (verkregen door buikpunctie) kan aanwijzingen geven voor een afsnoering van een darmdeel of voor urine in de buik.

 

Een röntgenfoto van de buik van het veulen wordt zelden gebruikt. Met behulp van een echo kan namelijk een veel duidelijker en bewegend beeld van de darmen gemaakt worden.

Het opereren van veulens

In geval van een liggingsverandering van de darmen of blaasruptuur is chirurgie de enige optie. Dit gaat uiteraard gepaard met risico’s. Er is altijd een risico van de narcose, zeker als de algemene toestand al slecht is. Ook is er een kans dat er verklevingen ontstaan, deze kans lijkt iets groter te zijn bij jonge veulens dan bij volwassen paarden. In de dagen na de operatie is het altijd spannend of de darmen, die soms sterk opgerekt zijn geweest, weer op gang komen. En dan is er nog de buikwond die geïnfecteerd kan raken. Natuurlijk nemen de kansen van welke operatie dan ook toe, als we er zo vroeg mogelijk bij zijn. In bepaalde gevallen, zoals een beknelde lies- of navelbreuk of een slag in de darm, kan de tijd dat het darmdeel gedraaid of knel heeft gezeten een belangrijke rol spelen. Dit bepaalt namelijk of het betreffend darmdeel verwijderd moet worden en of de darm geopend dan wel opnieuw aan elkaar gezet moet worden. Dit heeft een belangrijke invloed op de duur en mogelijke complicaties van de operatie.

Het veulen kan na de operatie pas naar huis als het zelf kan drinken, goede mest heeft en er geen aanwijzingen voor buikvlies of buikwondontsteking zijn. Oftewel: alleen als het maag-darmkanaal functioneert naar behoren. Vanwege de buikwond moet het nog wel zes tot acht weken boxrust houden.

Voorkόmen

Veel van de mogelijke koliekoorzaken zijn niet direct te voorkomen. Voor iedere pasgeborene geldt dat het zich moet aanpassen aan het leven buiten de baarmoeder. Het is voor een ‘normaal’ geboren veulen al een hele opgave zelf zijn temperatuur, voeding en gasuitwisseling te regelen en dat terwijl het maar weinig reserve heeft. Bovendien moet het nu zichzelf beschermen tegen infectie, grotendeels door middel van de antistoffen opgenomen uit de biest. Als het veulen iets mankeert, wordt dit labiele evenwicht gemakkelijk verstoord en kan het veulen snel achteruitgaan. Voor de eigenaar is het dus belangrijk het pasgeboren veulen de eerste dagen intensief te volgen om, als er iets mis lijkt te zijn, zo snel mogelijk een dierenarts te waarschuwen. |

 

Tekst: Eric Leusink / Foto’s: DAP Wolvega

0 429
Losgebroken paarden

Het was in New York, in de nazomer van 1999. Onverwacht stierven vele exotische vogels in de dierentuin van de ‘Bronx Zoo’. In dezelfde tijd vielen ook de wilde kraaien massaal dood uit de bomen. Opvallend was, dat er in deze omgeving ook een duidelijke toename te zien was in het aantal paarden met hersen(vlies)ontsteking.

En enkele bejaarde mensen kwamen te overlijden als gevolg van hersen(vlies)ontsteking. Het was de dierenarts van de ‘Bronx Zoo’ die het eerst aan de bel trok. Deze dierentuindierenarts vermoedde dat hier een verband was tussen de verschillende gebeurtenissen en dat ze werden veroorzaakt door één en dezelfde ziekteverwekker. Uiteindelijk werd na laboratoriumonderzoek de boosdoener geïsoleerd en geïdentificeerd: het West Nijl Virus. Het West Nijl Virus werd toen voor het eerst gevonden op het Amerikaanse continent. Mogelijkerwijs werd het virus van Afrika naar Amerika overgebracht door een geïnfecteerde mug of vogel. In 5 jaar tijd (van 1999 tot 2005) heeft het virus zich van New York, van oost- naar westkust, over de gehele Verenigde Staten verspreid. Dit ging gepaard met vele ziektegevallen en zelfs sterfgevallen onder mens en paard.

Bedreiging?

Het West Nijl Virus (WNV) is de veroorzaker van een ernstige neurologische aandoening bij paarden die kan leiden tot sterfte. Ook mensen kunnen geïnfecteerd raken, want de ziekte is een zogeheten zoönose: een besmettelijke ziekte die van dier op mens kan worden overgedragen. Bij dit virus gaat de overdracht via insecten. Vogels raken het makkelijkst geïnfecteerd: zij vormen het virus reservoir. Het virus vermeerdert zich in de vogel en van hieruit wordt het weer verder verspreid. Insecten dragen het over van vogel op vogel, of op paard of mens. De vraag is nu: vormt het WNV een bedreiging voor onze paarden en onszelf, zoals het in 1999 in de Verenigde Staten is gegaan?

West Nijl Virus

Het virus werd voor het eerst bij een vrouw ontdekt, in 1937 in de provincie ‘West Nijl’ van het Afrikaanse land Oeganda. Hier heeft het virus zijn naam gekregen. Het virus is een arbovirus (arthropod-borne). Dit betekent dat het virus wordt overgedragen door insecten. Het behoort tot de groep van de Flavivirussen (flavus is het Latijnse woord voor geel).  De veroorzaker van de veel in Afrika voorkomende Gele koorts behoort bijvoorbeeld tot deze groep. Maar ook de veroorzaker van bijvoorbeeld Dengue fever of Knokkelkoorts is een zusje van het WNV. Sinds 1937 zijn er talloze uitbraken geweest in de hele wereld, zoals Afrika, Azië, Midden-Oosten, Rusland, Verenigde staten en zelfs in europa, zoals bijvoorbeeld in 2008 in Noord-Italië, Oostenrijk en Hongarije. Dit komt dus al aardig in de buurt van Nederland.

Verspreiding

Het WNV is niet erg kieskeurig en kan zich door veel verschillende soorten insecten laten verspreiden. Van alle zes in Nederland voorkomende muggensoorten weet men dat deze het virus zouden kunnen overdragen. Bij een voldoende warme omgevingstemperatuur kan het virus zich in de mug vermeerderen. De muggen kunnen ook met virus besmette eieren produceren, zodat het een koude winterperiode overleeft. De besmette mug gaat op zoek naar een slachtoffer. Bij het vinden van een slachtoffer blijft de mug net zo lang door de huid heen steken, totdat hij met zijn snuit in een kleine bloedcapillair zit en hier gaat hij zuigen. In het speeksel van de mug zit een anti-bloedstollingsmiddel, zodat het bloed niet stolt tijdens de bloedmaaltijd. Op deze manier komt het virus uit de speekselklieren vrij in de bloedcirculatie van mens of dier. Wordt er bijvoorbeeld een vogel met WNV besmet dan kan het virus zich vervolgens makkelijk vermeerderen. De vogel raakt tjokvol met virus en vormt zo de nieuwe besmettingsbron voor andere stekende muggen. De Amerikaanse kraai is bijvoorbeeld de meest met WNV besmette vogel in Amerika. Net zo min als onze eigen zwarte kraai, is ook de Amerikaanse kraai geen trekvogel. Deze vogel zal het virus niet naar Europa verspreiden. Miljoenen spreeuwen daarentegen, vliegen jaarlijks wel over en weer van het Amerikaanse naar het Europese continent. Het zou dus zomaar kunnen dat deze vogelsoort het WNV wel een keertje meebrengt.

Infectie

Na de beet van de besmette mug treedt er een laaggradige viraemie op: een bloedbesmetting met een kleine hoeveelheid virus. Het virus vermeerdert zich in de lymfeklieren van paard of mens, waarna het door de bloed-hersenbarrière dringt. Dit is de scheiding tussen de bloedsomloop en de hersenen. Eenmaal door de bloed-hersenbarrière bereikt het virus de zenuwcellen van het centrale zenuwstelsel. Hier veroorzaakt het een ontstekingsreactie met schade aan de zenuwcellen en zenuwbanen. Het virus kan erg uiteenlopende verschijnselen veroorzaken afhankelijk van de plaats waar het centrale zenuwstelsel is aangetast. Bij paarden treedt er een viraemie op in drie tot vijf dagen na besmetting door de mug. Door de kleine hoeveelheid virus in het bloed is dit paard niet opnieuw een besmettingsbron voor stekende muggen. Het paard zowel als de mens is eindgastheer van het virus, ook wel ‘dead-end-host’ genoemd. De verspreiding gaat nu dus niet verder, maar loopt dood. De ziekteverschijnselen ziet men zeven tot tien dagen na besmetting (incubatietijd) en kunnen erg ingrijpend zijn. Dit kan variëren van milde koorts tot ernstige neurologische verschijnselen.

Ziekteverloop

Ongeveer tien procent van de WNV-geïnfecteerde paarden laat ziekteverschijnselen zien. Dit is dus het topje van de ijsberg. Aan het overgrote deel van de WNV geïnfecteerde paarden merk je weinig tot niets. Zeventig procent van alle zieke paarden zal het na een week al weer langzaam beter gaan doen. Uiteindelijk zal het overgrote deel in een periode van een tot zes maanden helemaal genezen zijn. Bij de overige dertig procent van de zieke paarden zullen de ziekteverschijnselen verergeren. Ze krijgen ernstige verlammingsverschijnselen en sterven.

Het ziekteverloop bij mensen is iets gunstiger dan bij het paard. Bij de mens zien we dat twintig procent van de geïnfecteerde mensen ziekteverschijnselen heeft. Vaak is dit een voorbijgaande periode van koorts. Oudere mensen of mensen met een verminderde weerstand (ongeveer één procent) kunnen eventueel wel een hersenontsteking oplopen en mogelijk komen te overlijden.

Waarschijnlijkheidsdiagnose

Bij het zien van hersenverschijnselen bij een paard denken we niet gelijk aan het WNV. Het virus is nog nooit in Nederland geweest en het zal dus onwaarschijnlijk zijn het zomaar aan te treffen. Bij  hersenverschijnselen die bij meerdere paarden in de groep voorkomen, denken we dus eerder aan de neurologische vorm van rhinopneumonie (EHV-1). Daarnaast zijn er ook nog allerlei andere oorzaken van hersen(vlies)ontstekingen die eerder voor de hand liggen. Een mogelijke oorzaak is bijvoorbeeld botulisme dat veroorzaakt wordt door het eten van schimmelkuil of kadavers. Ook het eten van gazongras kan neurologische verschijnselen geven als gevolg van een Lolitrem-vergiftiging. Echter, vergeet het West Nijl Virus niet! Het staat als een paal boven water dat het virus eens in Nederland neer zal strijken…

Diagnose

De diagnose kan in het laboratorium gesteld worden door het aantonen van specifieke antistoffen tegen het WNV in het bloed van de patiënt. Ook kan de diagnose gesteld worden door het aantonen van het virus zelf in het hersenvocht. Is de diagnose gesteld, dan geldt er op dit moment een meldingsplicht voor deze ziekte.

Dierenartsen zijn verplicht na vaststelling of bij vermoeden van bepaalde infectieziekten deze te melden. In Nederland zijn 42 infectieziekten meldingsplichtig. Het WNV is ingedeeld in de subgroep C van de meldingsplichtige ziekten. Q-koorts hoort bijvoorbeeld ook in deze groep C. Dit betekent dat er niet gelijk dwingende maatregelen zullen worden opgelegd. Op vrijwillige basis kan men maatregelen nemen en adviezen opvolgen om besmettingsgevaar te voorkomen. Mocht de volksgezondheid in gevaar komen, dan kan de minister, zoals gebeurt bij de Q-koorts, de maatregelen ten aller tijde aanscherpen.

Behandeling

Er is geen geneesmiddel tegen WNV. De behandeling van het zieke paard zal bestaan uit het verplegen en medisch ondersteunen, zoals het geven van pijnstilling en extra vocht door middel van een infuus en het takelen van het paard om het in de benen te krijgen.

Preventie

Voor het paard is er een goed werkend vaccin beschikbaar tegen het WNV. Deze kan toegediend worden vanaf  de leeftijd van zes maanden. Voor de basis moet de eerste vaccinatie na vier weken worden herhaald. Voor een blijvende bescherming dient deze ieder jaar te worden herhaald. De WNV vaccinatie is goed te combineren met de vaccinatie influenza/tetanus. In de Verenigde Staten en Canada is er een ruime ervaring met dit vaccin en ziet men zelden bijwerkingen. Voor de mens daarentegen, is nog geen vaccin geregistreerd. Voor de volksgezondheid zijn we dus afhankelijk van andere preventieve maatregelen. Dit komt neer op het voorkomen van insectenbeten en het bestrijden van insecten. Insecten leggen hun eieren in een natte omgeving. Voorkom het ontstaan van stilstaand water, in dakgoten, plassen en poeltjes rond het huis. Wees alert op grote aantallen stervende vogels en plotseling overlijdende paarden: laat deze onderzoeken op WNV.

Conclusie

Het West Nijl Virus vormt op dit moment geen bedreiging waar we van in paniek zouden moeten raken. Daar tegenover staat dat het wel een virusziekte is die plotseling, net als in het Amerikaanse voorbeeld, letterlijk uit de lucht kan komen vallen. Het is een infectieziekte die zich makkelijk verspreid. Zeker met de huidige reiscultuur, waar het reizen rond de wereld de normaalste zaak is. Daarbij zorgt een afnemend gebruik van landbouwgif voor een toename van de aantallen insecten. Dit werkt ook een snelle verspreiding in de hand. Zowel bij paard als mens heeft een opgelopen WNV infectie onder enkelen desastreuze gevolgen. Dus: wees alert! Voor degenen die geen risico willen lopen is het vaccineren een erg goede oplossing. |

Symptomen

• Milde koorts van 38.6-39.4 graden Celsius

• Niet eten en sloom zijn

• Overgevoeligheid

• Afwijkend gedrag: in Amerika zag men bijvoorbeeld de paarden die normaal rustig zijn, worden nu agressief en omgekeerd worden etterbakken opeens erg makkelijk.

• Koliekverschijnselen

• Neurologische verschijnselen, zoals bijvoorbeeld spier- en/of huidtrillingen worden het meest gezien, maar ook een verminderde bewustzijn of een afwijkende gang of andere verlammingsverschijnselen.

 

Tekst: Reinder Schuurmans |

 

0 708

Maagzweren komen ook bij paarden voor en vaker dan je zou denken. Ongeveer de helft (!) van alle paarden heeft maagzweren en bij renpaarden ligt dit zelfs rond de 90%. Gapen, verminderde eetlust, gewichtsverlies, tandenknarsen, lichte koliekverschijnselen, verminderde prestaties, gapen en/of een slechte vacht kunnen verschijnselen zijn die duiden op de aanwezigheid van maagzweren bij het paard. Het is belangrijk om te weten hoe de paardenmaag werkt om te kunnen begrijpen wat maagzweren zijn en hoe ze ontstaan.

De paardenmaag is anders

Paarden hebben in vergelijking met andere dieren maar een kleine maaginhoud. Bij koeien heeft de maag bijvoorbeeld een bepaalde opslagcapaciteit. De maag van een paard dient echter als een soort doorgeefluik naar de darmen. Dit doorgeefleuk is constant in gebruik; het paard eet de hele dag door constant kleine beetjes. Het paard produceert 24 uur per dag maagzuur, ongeacht tijdstip, eetfrequentie en hoeveelheid voedsel (in tegenstelling tot mensen die pas maagzuur produceren als ze eten). Het maagzuur helpt het voedsel te verteren  en zorgt ervoor dat bacteriën e.d. niet kunnen overleven, waardoor infecties voorkomen kunnen worden. De maagwand wordt tegen het krachtige maagzuur beschermd door een gezonde slijmlaag. Eet het paard niet, dan komt er teveel maagzuur in het de maag, waardoor irritatie aan de maagwand kan ontstaan. Het slijmvlies van de paardenmaag is verdeeld in 2 delen. Het klierrijke onderste deel produceert o.a. het maagzuur en wordt beschermd door een slijmlaag. Het klierarme bovenste deel heeft slechts een dun laagje gladde cellen. In dit bovenste deel komen dan ook de meeste maagzweren voor. Speeksel en voedsel neutraliseren het maagzuur. Als het paard kauwt, met name op ruwvoer als hooi, lucerne, stro en kuil, wordt de aanmaak van speeksel gestimuleerd. Een paard in de natuur kan zo wel 40-60 liter speeksel per dag produceren. Het maagzuur heeft daardoor zelden kans om schadelijk te zijn.

Wat zijn maagzweren precies?

Als de maagzuurhuishouding uit evenwicht raakt, kan het maagslijmvlies beschadigd raken. Er ontstaat een beschadiging van/een wond in de maagwand. Dit wordt een maagzweer genoemd. Door het aanwezige maagzuur geneest zo’n wond slecht en kan groter en dieper worden. Een maagzweer kan erg pijnlijk zijn voor het paard en ook de oorzaak zijn van chronisch bloedverlies.

Het risico op maagzweren bij paarden wordt vergroot door:

  • Voedselopname
    Een maagzweer kan al in elke uren tot een paar dagen ontstaan als de voedselopname onregelmatig is (bijv. slechts enkele grote porties per dag, weinig ruwvoer, vasten).
  • Voeding
    Als het paard weinig ruwvoer kan eten, produceert het ook minder speeksel
  • Training
    Paarden die getraind worden (bijv. renpaarden) eten vaak tijdens de training enkele uren niet. Voeding en speeksel kunnen het maagzuur dan niet neutraliseren. Tijdens het presteren is er vaak ook een toegenomen druk in de maag, waardoor het maagzuur omhoog geduwd wordt en het klierarme deel van de maag kan beschadigen.
  • Stress
    Dit veroorzaakt een verlaging van de bloedtoevoer naar de maag. De maagwand wordt hierdoor minder gevoed en gevoeliger voor maagzuur.
  • Medicijnen
    Als bepaalde medicijnen langdurig of in te hoge doseringen worden gegeven kunnen maagzweren ontstaan.

Symptomen

Deze zijn vaak zeer uiteenlopend en kunnen daardoor ook op andere problemen duiden!

  • Vermindering eetlust
  • Vermagering
  • Doffe vacht
  • Vermindering prestaties
  • Gapen
  • Lichte koliekverschijnselen
  • Tandenknarsen
  • Diarree

Diagnose en behandeling

Alleen met behulp van een maagscopie is het mogelijk om te bepalen of het paard maagzweren heeft. De dierenarts brengt hierbij een slang met camera (endoscoop) via de neus in de maag. Hij of zij kan zo de slokdarm, binnenkant maag en het eerste deel van de dunne darm inspecteren. Als de symptomen al duidelijk aanwezig zijn, bevinden maagzweren zich vaak al in een verder gevorderd stadium en zijn daardoor moeilijker te behandelen. Neem bij twijfel over de symptomen dan ook altijd contact op met je dierenarts.

Wil je meer weten over de behandeling  van maagzweren en hoe je ze kunt voorkomen?
Lees dan hier het volledige artikel over Maagzweren bij paarden op Paardenarts.nl.

Meer over de auteur:
Iris van Gulik (paardenarts en auteur bij Paardenarts.nl): “In mei 2008 ben ik in Utrecht afgestudeerd als Erkend Paardendierenarts. Tijdens mijn studie heb ik veel stage gelopen in verschillende paardenklinieken in Nederland, Amerika en Nieuw-Zeeland. Ook heb ik twee jaar deel uitgemaakt van de Veulenbrigade, opvang van zieke en te vroeg geboren veulens. Na mijn studie ben ik meteen als paardendierenarts aan de slag gegaan bij Dierenkliniek Hellendoorn-Nijverdal en daar werk ik nog steeds met veel plezier. In 2009 ben ik naar Kentucky (Rood&Riddle, grootste paardenkliniek van de wereld) en Florida geweest om stage te lopen. In 2010 naar een paardenkliniek in Texas. Ik vind het erg leuk om op deze manier mijn kennis te verbreden en te zien wat er allemaal mogelijk is met betrekking tot behandeling van paarden. Mijn persoonlijke interesse binnen het werk gaat uit naar de interne geneeskunde (waarbij zieke pasgeboren veulens een speciaal plekje verdienen), kreupelheidonderzoek (vooral echografie), embryotransplantatie, wond behandeling en oogproblemen.”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders en paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

0 330

Het West Nijl virus veroorzaakt de ziekte ‘West Nijl’, wat in Nederland voor de meeste mensen een nog relatief onbekende ziekte is. Naast paarden kunnen ook mensen, vogels en andere kleine zoogdieren ziek worden. De ziekte komt op dit moment nog niet in Nederland voor. Het virus is in het jaar 2000 voor het eerst gesignaleerd in Amerika, waar het zich in 3 jaar over het hele continent heeft verspreid. Op dit moment zien we de ziekte al vrij dichtbij in Oostenrijk en Zuid-Frankrijk. De verwachting is ook dat de ziekte op elke moment in Nederland kan opduiken, omdat trekvogels en muggen, die een belangrijke rol spelen in het overbrengen van de ziekte, volop in Nederland voorkomen. Verspreiding over de wereld wordt vermoedelijk ook veroorzaakt doordat er tegenwoordig meer internationaal en intercontinentaal transport is.

Kennis en herkenning van de ziekte is erg belangrijk, aangezien het West Nijl virus hersenverschijnselen kan geven bij mens en paard en een therapie niet voor handen is. Gelukkig is de ziekte bij paarden in tegenstelling tot bij mensen eenvoudig te voorkomen met een jaarlijkse vaccinatie.

Hoe verspreidt het West Nijl virus zich en is het besmettelijk?

De ziekte wordt overgedragen door veel verschillende muggensoorten. De muggen nemen het virus op wanneer ze bloed zuigen bij een (zieke) vogel. Wanneer een mug die het virus bij zich draagt een mens of paard prikt, raakt deze geïnfecteerd met het virus en kan ziek worden. Anders dan bij de meeste virusinfecties, kunnen paarden en mensen de ziekte niet aan elkaar of aan andere diersoorten overdragen. Ze zijn dus niet besmettelijk. Wel kan de besmette mug ook andere paarden infecteren.

Symptomen van het West Nijl virus

Ongeveer 10% van alle paarden die geïnfecteerd worden met West Nijl virus zullen ziekte symptomen gaan vertonen. De meeste paarden worden dus niet ziek. Gemiddeld 2 tot 6 dagen nadat het paard door een mug werd geprikt, kan het symptomen gaan vertonen als:

– griepachtige verschijnselen; dit wil zeggen milde koorts, sloomheid en niet willen eten
– soms ook koliekverschijnselen

Bij ongeveer 30% van de paarden die ziek wordt, krijgt een hersenvliesontsteking met ernstigere, neurologische verschijnselen. Ze krijgen symptomen zoals:

– spiertrillingen
– zwakte van de achterhand
– ataxie
– moeite met opstaan
– alleen nog maar kunnen liggen

Deze symptomen kunnen erg lijken op die van het rhinovirus. In zeldzame gevallen kunnen paarden ook blind worden.

Diagnose & behandeling

Wanneer een paard ziekteverschijnselen vertoont die bij een West Nijl virus infectie passen, kan de dierenarts deze infectie aantonen door bloedonderzoek te doen. Het zieke paard kan alleen ondersteunend behandeld worden, er bestaat namelijk geen medicatie specifiek tegen dit virus. Veruit de belangrijkste en eenvoudigste manier om te voorkomen dat je paard ziek wordt, is door deze te vaccineren tegen de ziekte.

Mocht er een uitbraak komen in Nederland, dan is het belangrijk om naast het beschermen van de paarden tegen muggen ook jezelf te beschermen, aangezien ook mensen ernstig ziek kunnen worden.

Meer weten over waar het voorkomen van het virus, overdracht, diagnose, prognose, behandeling, preventie en herstel? Lees hier het volledige artikel West Nijl virus bij paarden op Paardenarts.nl 

Meer over de auteurs:
Floor Bernard & Jessica Bakker (paardenartsen en auteurs bij Paardenarts.nl): “Jessica en Floor zijn beide gepassioneerde, erkende paardenartsen en paardentandartsen. Zij hebben in 2013 een mobiele praktijk opgezet waarbij complete en hoogwaardige veterinaire zorg wordt geleverd. Jessica en Floor willen door hun manier van kijken, werken en voorlichting geven een substantiële bijdrage leveren aan het welzijn en de gezondheid van paarden, pony’s en ezels. Hierdoor hopen wij dat onze klanten meer en langer plezier hebben van hun Happy Athlete, weidemaatje of zoals het oneerbiedig genoemd wordt, hun recreatiepaard!”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders en paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.  

Foto: Paardenarts.nl

0 3461

Paardeneigenaren in Engeland zijn gewaarschuwd: Laat je paard niet teveel eikels eten! Er is een ongewone piek geconstateerd in het aantal sterfgevallen ten gevolge van het eten van eikels in het Britse New Forest-gebied. De stof tanine, die voorkomt in eikels, eikenbladeren en takken, is giftig voor paarden, waardoor ontstekingen in de darmen, interne bloedingen en nierfalen kunnen ontstaan. Dit najaar zijn er al 31 pony’s gestorven en 12 koeien. Normaalgesproken zijn het er elk jaar zo’n zes of zeven. De productie van vruchten van sommige boomsoorten, zoals eiken en appelbomen enorm, is enorm dit jaar waardoor er ook meer van gegeten wordt.

Vergiftiging door tanine

Hannah Edgson, dierenarts in de regio Southampton, heeft elke week sinds de eikels begonnen te vallen twee of drie pony’s geëuthanaseerd. ‘Het is erger dan de meeste mensen zich kunnen herinneren, ‘ zegt ze. ‘In principe vormt het eten van eikels geen risico, maar deze pony’s kregen teveel tanine binnen.’

Varkens als schoonmaakploeg

Om te voorkomen dat er nog teveel eikels blijven liggen, heeft de Forestry Commission besloten dit jaar toestemming te geven om varkens zes weken extra (tot 15 december) los buiten te laten lopen, zodat ze de overvloedige eikels kunnen opruimen. Normaalgesproken eten de varkens in New Forest elk najaar zo’n zestig dagen lang eikels.

Geen medicijn

Vergiftiging door eikels is meestal dodelijk en er is geen medicijn dat helpt. Dierenartsen kunnen alleen voeders met houtskool, Epsom zouten en vloeibare paraffine bieden om de darmen aan het werk te zetten. Daarnaast heeft het paard extra vocht en elektrolyten nodig.

Veel eikels door storm

Maggie Drodge uit East Boldre, Hants, verloor haar 18-jarige cob Bob op 1 november, de dag na de zware stormen in het zuidoosten. Massa’s eikels en bladeren werden van de bomen geblazen. ‘Ik controleerde het weiland nog op de dag voordat hij stierf, maar de storm blies veel bladeren in zijn wei. Ik vond hem liggend op de grond. Zijn tandvlees was blauw en hij was erg sloom. Het maakte me woest dat ik hem alsnog verlies ten gevolge van eikels, terwijl ik er altijd zo goed op let dat er niet teveel liggen.’

Symptomen van vergiftiging

Tekenen van vergiftiging door eikels zijn koliek, lusteloosheid, verlies van eetlust en verstopping, gevolgd door bloederige diarree. ‘Het eerste syptoom is een erg rustig paard,’ aldus dierenarts Edgson. ‘Normaal gesproken is het binnen 24 uur gebeurd met het paard als het eenmaal vergiftigd is. Bij twijfel moet onmiddellijk de dierenarts gebeld worden.

Horseandhound/Hoefslag

0 49

De Faculteit Diergeneeskunde in het Belgische Gent waarschuwt voor een toename van paarden met atypische myopathie.
Sinds 19 oktober 2013 werden er aan de Faculteit Diergeneeskunde te Gent reeds 24 gevallen opgenomen met deze ziekte. Meer dan 80 gevallen werden op 5 november gemeld aan het internationale meldpunt voor atypische myopathie.

Recent onderzoek heeft aangetoond dat de oorzaak van deze aandoening een vergiftiging is door een stof (hypoglycine A) die aanwezig is in de zaden van de gewone esdoorn (Acer pseudoplatanus) of de vederesdoorn (Acer negundo). Indien dergelijke bomen in of rond de weide staan of indien er zaden van deze bomen in de weide liggen, is het ten sterkste aangewezen om preventieve maatregelen te nemen. De beste maatregel is de paarden op te stallen of te verplaatsen naar een andere en esdoorn-vrije weide. Indien dit onmogelijk is, moeten de paarden bijgevoederd worden, bijvoorbeeld via een hooiruif, om te verhinderen dat ze de zaden opnemen bij het grazen.

Kenmerkend is een zeer acuut spierprobleem (soms zo acuut dat het paard dood in het land wordt gevonden zonder voorafgaande symptomen) met spierzwakte, stijfheid of spiertrillingen. De paarden weigeren veelal te bewegen en gaan verkrampt staan, laten het hoofd hangen of gaan liggen. De dieren maken daarbij niet altijd een ernstig zieke indruk: ze hebben veelal geen koorts en eten meestal nog wel. Soms wordt er in eerste instantie gedacht aan een (milde) koliekaanval. De symptomen verergeren vaak snel: door aantasting van de hart- en ademhalingsspieren kunnen de dieren benauwd en kortademig zijn. De prognose is niet gunstig en de ziekte kan, meestal binnen drie dagen, tot de dood leiden.

Galop/Hoefslag

Volg ons!

102,866FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer