Tags Posts tagged with "subtop"

subtop

Kimberley Pap & Just a Dream - Foto: Wilma Frentz

Kimberley Pap maakte haar Young Riders debuut met haar merrie Just a Dream (v. GLOCK’s Dreamboy N.O.P.) tijdens de onderlinge Subtop wedstrijd tot en met 26 jaar in Nunspeet. De proeven werden beloond met 71,62% en 71,54%. Met haar andere troef Floris (v. Ampère) reed ze 66,84% en 71,84% bijeen in dezelfde rubriek.

Zelf opgeleid

Pap vertelt enthousiast “We mochten eindelijk weer op pad en ik ben heel erg blij met ons debuut. Ik rij Just al vanaf haar derde en op haar vierde heeft ze een veulen gekregen. Ze is mijn eigen paard en ik heb haar zelf opgeleid. Vorig jaar begon ze het werk heel goed op te pakken en liep ze nog M1. Nu loopt ze een Lichte Tour proef door, bizar hoe snel dat kan gaan. Thuis kwam ik netjes de proeven door en het was goed genoeg om te starten maar ik had geen idee hoe de juryleden haar zouden beoordelen.”

Toegift

“De eerste proef was heel netjes gereden en ik probeerde er zoveel mogelijk uit te rijden maar ik wilde ook geen fouten maken. In de serie om de drie ging de laatste wissel mis, die vergat ze te springen. Dat was zonde maar ik kan het haar niet kwalijk nemen. De tweede proef hadden we twee hele stomme foutjes, dat gaat ons niet meer gebeuren. Ze sprong aan in galop tijdens de schouderbinnenwaarts en op de laatste lijn sprong ze een paar ongevraagde wissels. Achteraf kunnen we wel lachen om die onervarenheidsfoutjes” vertelt de amazone.

Ritme

Haar andere Young Riders paard Floris mocht ook weer de wedstrijdring betreden. “Hij heeft wel echt wedstrijdritme nodig. Thuis hebben we doorgetraind en het gaat steeds beter. In de eerste proef merkte ik dat we wat ritme misten maar de tweede proef was heel goed en daar hadden we bijna 72%. Qua lopen wordt hij steeds beter en het komt er steeds meer uit. Ik ben blij met zijn vooruitgang en ik hoop dat we weer wat ritme op kunnen bouwen.”

Sympathiek

De juryleden hadden ook genoten en schreven op het protocol ‘hele mooie combinatie en heel vriendelijk beeld’. “De juryleden werden er blij van en ik werd dat zelf ook. Ze vonden haar een heel sympathiek paard. Het was een onderling meetmoment en voor een debuut was dat ideaal. Ik was blij dat ze weer mee konden maar het blijft anders dan een internationale wedstrijd. Ze zijn er klaar voor en ik hoop dat we snel weer op pad mogen.”

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Wilma Frentz

Corinda Luttjeboer & Endyrava DC tijdens CDI Le Mans

Corinda Luttjeboer reed haar Endyrava DC (v. Lord Leatherdale) naar een prachtige score van 75,52% tijdens het onderlinge Subtop meetmoment tot en met 26 jaar in Nunspeet.

Progressie

De amazone vertelt “Het was super leuk dat er iets was. Met mijn U25 paard Cirano heb ik een paar weken geleden nog gestart in Tolbert. Het was toen nog niet mogelijk om in de Lichte Tour te rijden dus ik was blij dat Endy nu weer mee mocht. Onze laatste wedstrijd was in september in Le Mans (Frankrijk). We hebben doorgetraind en naar progressie gewerkt. Dat kwam er dit concours ook wel uit. Ik denk dat voor veel ruiters geldt dat ze nu meer progressie kunnen maken. Als je continu wedstrijden rijdt maak je niet zulke grote stappen tussendoor.”

Fouten

“Toen ik de ring uit kwam was ik nog helemaal niet zo tevreden” vertelt ze lachend. “Ik was niet tevreden met mezelf, maar wel met mijn paard. Hij was heel fijn te rijden maar ik maakte zelf nog twee grote fouten. De eerste pirouette en de serie om de vier gingen mis wat ook vieren opleverde. Er waren nog wat kleine dingetjes maar de rest was kennelijk heel goed. Endy heeft veel progressie gemaakt en als je makkelijker je proef rijdt kan je ook beter afwerken.”

Hoge cijfers

De combinatie kreeg meerdere negens en zelfs een 9,5 voor een appuyement. “Het was jammer dat er nog twee fouten in de proef zaten. Het zijn nu nog meetmomenten en geen wedstrijden. Ik hoopte dat we internationaal weer iets mochten maar dat gaat nu ook niet vanwege het rhino virus. Ik hoop deze progressie vat te houden en als er weer wedstrijden zijn dit ook te kunnen laten zien.”

Corinda Luttjeboer & Endyrava DC tijdens CDI Le Mans

Zware Tour

“De overstap naar de Zware Tour komt steeds dichterbij. De eners gaan al super goed en de beginselen van de piaffe en passage doet hij ook. We zijn ermee bezig om te finetunen en ik ga de overstap maken als ik iets meer zekerheid heb. Er mag best iets fout gaan maar het moet thuis wel voor elkaar zijn. We hadden nu ook twee dikke fouten en alsnog een hoge score, als het thuis voor elkaar is dan maakt dat niet uit” vertelt Luttjeboer.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Corinda Luttjeboer

0 1016
Ivonne Lawrence - Horses2fly DGH Corazon Subtop 2016 © DigiShots

Ivonne Lawrence stond op het punt om Inter I te starten met DGH Esina, toen ze een ongeluk kreeg. Haar been kwam daarbij onder een paard terecht. Het gevolg: haar been was op vijf plaatsen gebroken. Tijdens een intensief revalidatietraject kwam ze tot inzichten en nu is de amazone positiever dan ooit.

Balans verliezen

“De donderdag voordat we ons Inter I-debuut wilden maken, wilde ik de puntjes nog even op de ‘i’ zetten”, begint Lawrence haar verhaal. “We hadden heerlijk gereden en buiten een rondje uitgestapt. Naderhand stapten we de stal in. Mijn paard stopte wat eerder dan waar ik nogmaal afstap, dus voor het principe gaf ik been om hem een metertje naar voren te zetten. Maar hij was net op zijn been aan het jeuken. Ik voelde dat hij wat heen en weer wiebelde, net alsof hij even zijn balans verloor. Dan denk je natuurlijk niet dat hij een seconde later letterlijk omvalt.”

Hard en snel

Toch was dat laatste wel het geval. “Het ging zo hard en zo snel. Het paard is 1.78 groot en lag ineens op de grond, ik lag met mijn been onder hem. Even was ik bang dat hij door ging rollen, want ik zag hem al naar mij toe komen. In een flits probeerde ik mijn been onder hem uit te trekken, waardoor hij met zijn volle gewicht over mijn been rolde. In eerste instantie denk je: oké, been gebroken, 6 weken gips: daar komen we overheen. Maar dan zie je de artsen toch wel bedenkelijk kijken. De breuken waren zo gecompliceerd dat er meteen een operatie moest plaatsvinden. Dat vond ik wel spannend, want toen ik 18 was zijn mijn stembanden bschadigd door het intuberen tijdens een operatie. Ik wilde niet dat dit nog slechter zou worden.”

Alles aanvoelen

Na een 3,5 uur durende operatie werd Lawrence wakker met een plaat in haar been. “En een jaap van wel 35 centimeter over mijn been. Van 6 weken herstellen ging ik naar 2 maanden. Dat had ik mijzelf voorgenomen. Maar tijdens de operatie zijn er zenuwen geraakt. Ik merkte gaandeweg dat ik het allemaal wel kon willen, maar dat ik er niet op ging zolang dat been niet oké was. Paarden spiegelen alles, dus als hij voelt dat mijn been niet oké is, hoef ik niet te rijden. Na 3 maanden kon ik nog nauwelijks lopen. Ik had een klapvoet en mijn been functioneerde niet. Uiteindelijk durfde ik het, nu 5 maanden verder, aan. Het was best spannend, maar ik heb een ongelooflijk lief paard. Het enige dingetje was dat mijn voet niet in de beugel kon.”

Ivonne en DGH Esina toen ze voor het eerst weer op stal kwam.

Alleen maar vooruit

De eerste keer dat ze weer op haar paard zat, stapte Lawrence drie rondjes terwijl Annemarie Berends haar paard vasthield. “Ik moest zeker weten dat er niets zou gebeuren. Ik wilde niet na 5 maanden complete worsteling en pijn nog verder achteruit gaan. Vanaf nu ga ik alleen nog maar vooruit. De eerste keer dat ik er weer op zat is me goed bevallen, dus woensdag heb ik al gedraafd en gegaloppeerd. Zelfs alle wissels hebben we aan beide kanten gereden. Nu voel ik natuurlijk aan het eind van de dag wel dat het been veel gedaan heeft, dus dan leg ik hem lekker omhoog. Maar ik ben in ieder geval ongelooflijk trots.”

Win-win situatie

Het was wel even hard nadenken hoe het zou moeten met de training van de zes paarden die bij Lawrence op stal staan. “Ik had net ongelooflijk veel geïnvesteerd in DGH Esina, waarmee ik Inter I zou gaan starten. Eind vorig jaar had ik Grand Prix met haar willen rijden. Dat plan ging natuurlijk de mist in. Maar ja, dan staat je goede paard daar. Je kan haar ook niet dag in dag uit longeren. Via-via ben ik twee hele goede meiden tegengekomen. Zij houden de paarden twee dagen in de week aan de gang. Inmiddels geef ik ze ook les. Dat is leuk voor mij en voor hun. Zo blijf ik betrokken bij de paarden, en kunnen zij weer leren. Toch kan ik ook weer niet wachten om het zelf weer allemaal op te pakken.”

Bijzonder rechterbeen

Ondanks dat de amazone er natuurlijk niet op zat te wachten om haar been te breken, was het toch een waardevolle periode. “Doordat je rust krijgt ga je dieper graven. Ik ben een perfectionist en ik analyseer veel. Dan kom je er dus ook achter dat je denkt dat je goed geaard bent, met beide benen op de grond, maar dat is niet zo. Dan snapt je paard er natuurlijk helemaal niks van. Jarenlang had ik problemen met de rechter pirouettes en appuyementen. Maar blijkbaar deed het rechterbeen, het been waar ik nu een ongeluk mee heb gehad, niet zo goed mee als ik dacht dat het meedeed.”

Rijker mens

Ze kreeg ook de tijd om wat meer na te denken over hoe ze haar leven met de paarden indeelt. “Wij paardenmensen zorgen vaak niet zo goed voor onszelf. Als het met ons paard maar goed gaat, dan is het prima. We werken hard, eten onregelmatig en maken lange dagen. Nu ik verplicht rust moest nemen, merkte ik dat het me veel rijker maakte. Je kunt veel beter beslissingen nemen omdat je de tijd hebt even in een helikopter te gaan zitten en te evalueren. Wat gaat er fout? Waar gaat het goed? Wat is er echt belangrijk in mijn leven? Tijdens deze periode leerde ik dat ik soms even gas terug moet nemen en de rust erin moet brengen. Ik hoop dat dit me de komende tijd ten deel mag vallen. Ik had op een stoeltje kunnen zitten janken over hoe zielig ik ben, maar ik heb het als een geweldig leermoment ervaren. Hier kom ik weer beter uit.”

Opnieuw beleven

Het doel voor het komende jaar is het doel van het vorige jaar: eind dit jaar wil Lawrence Grand Prix starten met DGH Esina. “Als alle stukjes in elkaar vallen dan is dat een fluitje van een cent. Esina is een fantastisch paard, een hele stoere merrie. Zij gaat net als ik tot het gaatje en geeft elke dag 300%. De meiden die haar nu rijden zijn er ook helemaal verzot op. Het paard waar ik nu voor het eerst weer op stapte was DGH Corazon. Hij was degene die nooit mijn rechterbeen voelde. Nu voor het eerst, met mijn gammele poot en zonder sporen, gaf ik druk met mijn rechterbeen. En hij ging als een speer. Ik kan dus echt niet wachten tot het weer morgen is, en ik het weer opnieuw mag voelen en beleven. Ik ben hongerig naar nieuw avontuur!”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: DigiShots

Jarenlang leidde Eefje van Griensven – Marinus paarden dressuurmatig op tot M-niveau, om ze vervolgens weer te verkopen. Toch begon het vier jaar geleden te kriebelen om het M eens uit te rijden en de overstap naar het Z te maken. Zodoende kocht de amazone de bruine ruin Avanti (v. Redford), waar ze ondertussen niet alleen ZZ-Zwaar mee rijdt, maar waar ze ook steun bij vond in een moeilijke periode.

Van Griensven – Marinus kocht Avanti toen hij 12 was. “Hij is het eerste paard dat ik niet zelf heb opgeleid”, legt ze uit. “Hiervoor heb ik de paarden zelf opgeleid tot het M, meestal werden ze dan alweer verkocht, maar met Avanti was het anders. We zijn samen in het M1 begonnen en inmiddels rijden we ZZ-Zwaar. Ik moet zeggen dat ik met hem het gevoel heb dat ik nu pas voor het eerst echt dressuur aan het rijden ben. Natuurlijk omdat we op een ander niveau uitkomen, maar ook omdat we samen veel hebben geleerd en echt een combinatie zijn geworden. Dat maakt het wel heel veel leuker. Ik wilde graag een paard waar ik echt verder kon komen, al blijken onze prestaties op dit moment helemaal niet belangrijk. Dat we zo veel plezier maken en zo goed op elkaar ingespeeld zijn is gewoon het allerleukste”.

Afwisseling

Plezier is een belangrijk uitgangspunt voor de combinatie tijdens het rijden. “Als je onze gemiddelde trainingsweek ook ziet dan rijden we misschien één keer in de week proefgericht dressuur. De rest van de week werken we aan de basis of gaan we naar het bos. Avanti is een paard dat je blij moet houden en afwisseling vindt hij heel leuk, zo vindt hij buiten rijden echt geweldig. We wonen zelf middenin het bos, dus we hoeven de weg maar uit te rijden en we zijn er, dat weet Avanti ook”, lacht de amazone.

“Als ik ga rijden stijg ik meestal bij de stallen op. Als we rechtdoor lopen komen we uit bij de bak en linksaf lopen we het bos in. Elke dag probeert hij om snel linksaf te gaan als ik opstap, want buitenrijden vindt hij het allerleukst. Toch, als we gaan trainen, gaat hij er altijd 200% voor. Hij wil alles voor mij doen, zet zich altijd in en doet altijd zijn best. Dit maakt het soms ook wel lastig want hij kan best veel stress opbouwen als we nieuwe oefeningen behandelen. Het is een echte binnenvetter en hij kan ook heel heet worden. Onze focus ligt dus echt op ontspanning en plezier. Zolang hij blij is doet hij alles voor me”.

Gevoelig paard

Ze blikt terug naar een verdrietige periode in de zomer van 2019, toen ze Avanti uitbracht in het ZZ-Licht. “Mijn vader heeft in september een ongeluk gehad, waardoor we ruim vijf weken in het ziekenhuis geleefd hebben. Zelf ben ik toen veel bij hem gebleven, waardoor de paarden op een laag pitje kwamen te staan. In oktober overleed mijn vader, en ik moet zeggen dat de motivatie voor het rijden toen echt even weg was omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had. Mijn ouders waren vaak op stal en kwamen altijd kijken bij wedstrijden en trainingen. Toen dat stukje wegviel kon de paardensport mij heel even gestolen worden”, legt ze uit.

Gelukkig kon de amazone wel troost vinden bij de paarden. “Avanti heeft mij er heel erg bovenop geholpen. Het is een gevoelig paard en ik heb veel aan hem gehad die periode, waardoor ik ook weer ben gaan rijden. Toch was de eerste keer trainen op andere locatie heel moeilijk, ik weet nog goed dat ik Avanti met tranen in mijn ogen heb opgezadeld. Normaal kwam mijn vader heel vaak bij onze les kijken, op dat moment was het heel gek dat hij niet in de stalgang stond”.

Koning van stal

Het was een pittige periode voor de amazone, toch wist ze zich er doorheen te slaan. Vlak voordat de coronamaatregelen ingingen maakte de combinatie hun ZZ-Zwaar debuut. “Vanaf dat moment ging ik er weer vol voor en in mijn achterhoofd wist ik dat ik het voor mijn vader deed”, vertelt ze. Qua wedstrijdniveau heeft Van Griensven geen grote doelen meer. “Ik hoop dat we gewoon lekker door kunnen gaan, dat Avanti nog heel lang meegaat en dat we nog heel lang samen kunnen genieten. Het is zo’n compleet paard en we doen alles samen. Daarnaast heeft Avanti echt een eigen persoonlijkheid, hij is de koning van de stal en dat vindt hij zelf ook. Het is een schat van een paard, maar hij is heel snel jaloers. Als hij geen aandacht krijgt en de andere paarden wel, gaat hij gewoon wat slopen in zijn stal totdat wij komen kijken”, lacht ze. “Hij vindt aandacht helemaal geweldig, en ik hoop dat hij heel lang zo blij blijft als dat hij nu is. Tuurlijk is het leuk als we een keer Lichte Tour kunnen starten, maar ik hoop vooral dat we nog heel lang samen kunnen blijven”.

Bron: Hoefslag (Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.)

Foto’s: Iris van Meijl

Mel Rico (v. Trafalgar)

Axelle Berende heeft op jonge leeftijd talloze sporten uitgeprobeerd, totdat ze haar ouders uiteindelijk over wist te halen om te mogen paardrijden. Vanaf dat moment was de amazone gelijk besmet met het zogenoemde paardenvirus, en droomde ze van het opzetten van een eigen trainingsstalstal. Ondertussen rijdt ze haar zelfopgeleide paard Hiolito (v. Uphill) in het ZZ-Zwaar en wordt ook haar droom langzaam maar zeker werkelijkheid.

“Op dit moment zit ik nog op school waar ik Dier en veehouderij studeer op de HAS”, begint ze haar verhaal. “Twee jaar geleden heb ik de Orun afgerond dus ik mag officieel lesgeven, wat ik ook veel doe buiten school om. Daarnaast train ik paarden voor andere mensen, maak ik paarden zadelmak en verkoopklaar en werk ik voor een paardenvoer-merk. Paardrijden is echt wel mijn passie en ik kan gewoon er mijn ei in kwijt. Als ik bij de paarden ben vergeet ik alles om heen en geniet ik echt”.

Opleiden voor de sport

Attention (v. Laurentianer)

Naast alle trainingspaarden, brengt de amazone haar drie eigen paarden ook uit in de sport. “Attention (v. Laurentianer) rijd ik momenteel in het Z1, maar zodra we weer op wedstrijd kunnen maken we de overstap naar het Z2. Ze is heel lastig onder het zadel, want ze wil heel veel zelf denken en als dat niet kan rent ze er het liefst vandoor. Het is dus best moeilijk om haar goed van achteren bij elkaar te rijden, maar als je haar eenmaal hebt dan gaat ze er ook echt vol voor. Dat is wel een echt typisch merrie-karakter”, legt Berende lachend uit. Ze heeft ook nog de vierjarige ruin Mel Rico (v. Trafalgar) onder het zadel. “Hij is klaar om straks mee te gaan op wedstrijd straks. Het is een superlief paard, dat was ook al zo toen hij nog hengst was. Hij leert supersnel en heeft een heel eerlijk karakter”.

Werkwillig

Hiolito (v. Uphill)

De amazone kocht de nu negenjarige Hiolito toen ze zelf veertien jaar oud was. “Ik wilde graag de overstap van de pony’s naar de paarden maken. En omdat ik mijn pony’s ook altijd zelf beleerd had, wilde ik graag een jong paard om hetzelfde mee te doen. Ondanks dat ik meer weg was van een andere merrie, zag mijn instructrice heel veel potentie in Hiolito, dus heb ik uiteindelijk voor hem gekozen. Achteraf ben ik daar heel erg blij om, want hij heeft een onwijs goede stap en galop. Van zichzelf heeft hij geen super goede draf. Maar ik merk dat het zich blijft ontwikkelen en dat hij steeds beter gaat lopen. Hiolito is super werkwillig en straalt een heel sympathiek beeld uit onder het zadel, hij wil altijd voor mij werken. We rijden nu ZZ-Zwaar, maar zodra er weer wedstrijden zijn gaan we Lichte Tour en Young Riders starten”.

Droom

Berende gaat binnenkort verhuizen naar een plek waar ze haar eerste trainingsstal van de grond kan krijgen. “Als ik klaar ben met mijn opleiding wil ik het liefst gelijk voor mezelf beginnen. Op dit moment train ik de trainingspaarden alleen op hun eigen stal, omdat we thuis maar vier stallen hebben. Maar zodra we meer ruimte hebben hoop ik nog meer opdrachten aan te kunnen nemen”.

“Mijn grootste droom is om een keer mee te mogen rijden op de Europese Kampioenschappen. Je weet nooit of het gaat lukken, maar het zou wel echt heel leuk zijn”, vervolgt ze vrolijk. “En natuurlijk wil ik heel graag mijn eigen stal opbouwen, les geven en paarden trainen. Als laatste is mijn eigen veulen fokken ook nog wel echt een droom. Het zou geweldig zijn als ik een eigen gefokt paard zelf op kan leiden naar de topsport. Als ik dan met zo’n paard de ring in rijd, voel ik toch wel een beetje trots dat het is gelukt”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Suzanne de Ruiter

Kleine, jonge vosmerries staan over het algemeen niet bekend als de meest meewerkende paarden, dat wist de merrie Lentefleur (v. El Capone) van Lysanne Eijlander te bevestigen. Toch viel de amazone gelijk als een blok voor Lente toen ze haar voor het eerst als veulentje zag. Ondertussen hebben ze de smaak onder het zadel flink te pakken en zijn ze zich aan het voorbereiden op aankomend wedstrijdseizoen.

“Ik heb altijd paarden gereden voor andere mensen, wat superleuk was, maar ik vond het ook wel fijn om een keer wat voor mezelf te hebben”, steekt de amazone enthousiast van wal. “Een 3-jarige kon ik niet betalen, dus ik besloot opzoek te gaan naar een veulentje. Twee dagen nadat ik dit bekend had gemaakt, kreeg ik een berichtje van een kennis. Hij kende iemand waarbij een merrieveulen met veel wit geboren was, en dat was precies waar ik naar opzoek was”.

Eigen mening

Eijlander was gelijk weg van de jonge merrie. “Als veulen zijnde was het echt een pittige tante. En ik was best handig, maar vroeg me wel af of dit niet iets te veel van het goede was. Uiteindelijk had ik wel echt een klik met haar en ook met de fokkers kon ik het heel goed vinden. Dus toen heb ik haar toch gekocht”. Omdat de amazone in de buurt geen goede opfok had, verbleef de merrie de eerste drie jaar nog bij haar fokkers. “Dat was echt heel fijn. Ik kwam af en toe op de koffie om bij haar te kijken, en na die drie jaar heb ik haar naar Stal Laarakkers gebracht. Daar is ze beleerd, keuringsklaar gemaakt en naar de merriekeuring geweest, waar ze Voorlopig Keur is geworden”.

Hierna nam de Eijlander Lentefleur mee naar huis. “Wat ze had als veulen zijnde kwam ook echt terug in het rijden”, geeft ze lachend toe. “Het was niet dat je kon opstappen en wegrijden. Ze had echt een eigen mening over wat er wel en niet ging gebeuren. Er zit gewoon echt een kop op en het lukte me zelf niet helemaal om dat onder controle te krijgen”. Om ervoor te zorgen dat het doorrijden goed zou verlopen, schakelde ze de hulp in van Kirby Kroos. “Jos Hoogedoorn was daar net gekomen om de paarden te trainen en ik ben altijd al gecharmeerd geweest van zijn rijstijl. Dus toen heb ik met Kirby overlegd of zij ons konden helpen en heb ik Lente daar in training gezet”.

Teamsport

©Focussed

“Ze hebben er in het begin wel echt werk aan gehad. Het is niet dat Lente gevaarlijk is, maar het is wel een echte vosmerrie”, vervolgt ze lachend. “Alle clichés over de vosmerries kloppen wel, al is ze in de omgang echt heel lief. Ik kan er een klein kind mee wegsturen en dan weet ik dat het goed komt, maar zodra je er op gaat zitten gaat ze aan. Dat is ook wel echt het positieve aan haar karakter. In stokmaat is ze helemaal niet groot. Maar als ik erop zit merk ik daar niks van, omdat ze er gewoon vol voor gaat. In het begin werkte dat heel erg tegen, maar nu ik weet hoe het zit kan ik het juist voordelig gebruiken”.

Naast Lente rijdt Eijlander, onder begeleiding van Ton de Kok, op Escape M (v. Jazz) die ze deelt met Michelle van der Putten. “Michelle helpt mij met alles en Ton begeleid mij in de training daarvan. Ze zeggen wel eens dat paardrijden individueel is, maar ik zie het echt als een teamsport. Iedereen om mij heen helpt mij supergoed en ik heb altijd het gevoel dat we als team samenwerken”.

Opvolger

Escape M (v. Jazz) © Denise van der Plas

Eijlander hoopt dat Lentefleur uiteindelijk de opvolger van haar Subtop-paard wordt. “Helaas zijn we vanwege corona nog niet heel veel op pad geweest. We hebben een paar keer op andere locaties kunnen trainen. Maar we hebben nog niet echt wedstrijden kunnen rijden, wat echt heel jammer is. Zodra het weer kan en mag hoop ik dat we een paard jongepaarden-wedstrijden kunnen rijden, want ik verwacht dat Lente echt een heel goed paard is. Het rijden was in het begin lastig, en ik moet zeggen dat de moed ook wel eens in mijn schoenen is gezakt. Want je kan wel een goed paard hebben, maar als hij zich niet wil laten bewerken, weet ik niet of je er veel aan hebt. In het begin was dit echt wel een dingetje, daardoor ben ik heel blij dat bij Kirby en Jos het vertrouwen echt is gekomen. Zij hebben mij echt geholpen om eruit te halen wat erin zit, en hopelijk kunnen we dat samen met Ton door blijven zetten. Met z’n allen proberen we er wat moois van te maken”.

Onwerkelijk

“Het klinkt gek maar het voelt helemaal niet als mijn eigen paard. Dat komt omdat ik verder nog nooit eigen paarden heb gehad, het blijft gewoon onwerkelijk dat ze echt van mij is. Ik ben hartstikke blij dat ik dit samen met iedereen kan doen, door hard te werken en alles te geven, maar het blijft gewoon heel gek voelen”. Over de toekomst vertelt ze: “Lente blijft een merrie met pit, dus ik moet altijd op blijven letten want ze is altijd scherp. Maar ik denk dat dat uiteindelijk zeker in mijn voordeel gaat werken. Ik hoop dat ze de opvolger wordt van mijn andere paard en we dus uiteindelijk de Subtop in kunnen. De Grand Prix is niet persé mijn droom, tuurlijk zou ik het heel gaaf vinden als het lukt, maar van mij hoeft het niet eens persé. Als ik succesvol Lichte Tour kan rijden ben ik al gelukkig”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Focussed.nl & Privébezit Lysanne Eijlander

Ilse Fassotte met Nariel van de Feroramore. Foto: Privébezit

Amazone Ilse Fassotte is op dit moment Z2 startgerechtigd met de twee Haflingers Nymo van de Feoramore (vader) en Nariel van de Feoramore (dochter). Nymo was haar leermeester, met Nariel werkt ze nu richting de subtop. “Ik wil graag helpen het taboe dat Haflingers niet in de subtop horen te doorbreken, want ze kunnen veel meer dan alleen voor de kar lopen!”

Nooit meer weggegaan

Als kind zag Fassotte de stadsweides in haar wijk vanuit haar slaapkamerraam. Ze liep er vaak langs om paarden te aaien. Op een gegeven moment bood Martine van der Maas, de eigenaresse van één van die stadsweides, Fassotte lessen aan. “Ik kwam thuis en zei tegen mijn moeder dat ik op paardrijles mocht”, vertelt ze. “Maar mijn ouders waren allebei super bang voor paarden. Na een gesprek met Martine mocht ik er gelukkig gaan paardrijden. Ik ben nooit meer bij haar weggegaan en ik ben Martine dan ook heel dankbaar voor alle kansen die ze me gegeven heeft. Dat is dan ook gelijk hoe ik bij Nymo en later ook Nariel ben gekomen.”

Beste cadeau

De eerste jaren reed Fassotte een Welsh-pony. “Martine had Nymo eigenlijk voor zichzelf gekocht. Op een geven moment zei ze dat ik hem maar eens een dagje moest rijden. Dat ging echt heel erg leuk. Toen ben ik met hem aan de slag gegaan en heb ik Nymo voor mijn 16e verjaardag cadeau gekregen van haar. Een beter cadeau dan dat heb ik nooit gekregen”, lacht de amazone. “Onder begeleiding van Martine ben ik met Nymo tot het Z gekomen. Op een gegeven moment is ze ook Haflingers gaan fokken. In totaal hebben we vier veulens gehad. Nariel was daar één van. Ze is verkocht geweest, maar altijd hier op stal gebleven. Uiteindelijk werd ze teruggekocht.”

Binnen twee jaar

“Toen haar eigenaresse met zwangerschapsverlof ging heb ik Nariel een tijdje overgenomen. Dat ging heel leuk, dus kreeg ik groen licht om maar te gaan kijken hoe ver ik met haar kan komen in de sport. Nu rijd ik haar sinds twee jaar samen met haar eigenaresse. Binnen die twee jaar hebben we ons opgewerkt van de B naar nu bijna het Z2! Nariel is heel erg rustig en lief, ze is echt een schat. Ze heeft nog geen veulens gehad, maar ze zou denk ik een hele goede moeder zijn. Nariel is echt een dotje, heel lief en eerlijk. Nymo daarentegen heeft twee zijdes. Hij kan een hele lieve kinderpony zijn, maar hij kan ook heel stoïcijns zijn.”

Bijdehandje

Nymo (links) en Nariel van de Feroramore. Foto: Noa Louana

“Nymo is echt een bijdehandje met een hart van goud”, gaat Fassotte vrolijk verder. “Hij is ontzettend slim en je kan precies aan hem aflezen wat voor dag hij heeft. De ene dag heeft hij zin om te gaan rijden, de andere dag staat zijn blik op onweer. Dan weet ik: ik kan nu gaan doen wat ik wil, maar hij trekt toch wel zijn eigen plan. Hij is zeker niet gemeen maar hij heeft gewoon echt zijn eigen willetje. Ik moet dan ook altijd om hem lachen. Soms is het ook echt een kinderpony, ik kan er de kleinste kinderen op zetten. Het is heel leuk om zowel vader en dochter te rijden. We hebben zelfs het hele gezin nog op stal gehad: Nymo, de moeder van Nariel en Nariel zelf. Haar moeder is inmiddels verkocht.”

Goed presteren

Het was niet per sé de bedoeling van Fassotte om zich op de Haflingers te storten. Eigenlijk is ze er vooral een beetje in gerold. “De eigenaresse van de stal heeft toen zij 16 was ook eens Z gereden met een Haflinger. Dat is 20 jaar geleden, in de tijd dat een Haflinger op een dressuurwedstrijd heel uniek was, en al helemaal in het Z. Zij had de motivatie om nog meer Haflingers naar het Z te rijden. Toen ik op haar pad kwam ben ik daar eigenlijk in meegegaan. Ik vind het zelf ook heel gaaf om aan de wereld te laten zien dat Haflingers niet alleen karrepaarden zijn, maar dat ze ook echt goed kunnen presteren. Het is dus toevallig dat ik er in gerold ben, maar daardoor heb ik wel een voorliefde voor ze ontwikkeld.”

Simpele robuustheid

Het leukste aan Haflingers? “Het simpele dat ze hebben. Ze zijn niet zo schrikkerig en heet als warmbloeden. Haflingers en sowieso koudbloeden in het algemeen houden het hoofd wat koeler en bekijken eerst de situatie voordat ze oordelen of het eng is. Het spreekt me aan hoe ‘chill’ ze zijn. Ook vind ik het fijn dat ze best wel tegen een stootje kunnen. Ze zijn niet zo blessuregevoelig. Ik wil niet zeggen dat ik lomp met mijn paarden om ga, maar soms ben ik wel een beetje onhandig. Dan scheelt het dat ze wel wat kunnen hebben. Bovendien zijn ze heel veelzijdig. Zo loopt Nymo Z1 dressuur, vindt hij het leuk om te springen en is hij ook voor de kar beleerd. Wie weet ga ik ook nog wel eens een eventing les met hem doen.”

Nuchter genoeg

Ondanks dat er al steeds meer koudbloeden in de sport lopen, loopt Fassotte soms nog wel tegen wat dingen aan. “Ik heb letterlijk een keer gehad dat ik kwam voor het Z en dat iemand aan me vroeg of ik wist dat er vandaag het Z verreden werd. Ofwel: je hoort hier niet thuis met je Haflinger, want het niveau is te hoog. Ik vind dat echt een cliché. Gelukkig ben ik wel nuchter genoeg om het vervolgens met een grapje af te handelen. Ergens is het natuurlijk wel stom dat mensen nog steeds zulke opmerkingen maken. Ondertussen moeten ze toch een keer doorhebben dat Haflingers goed meedraaien in de sport. Ik probeer me zelf maar een beetje af te sluiten van het negatieve. Wanneer we aan het losrijden zijn, dan zijn vaak vele ogen op ons gericht. Dat geeft me wel een boost van: Kijk maar eens, ik loop hier gewoon tussen!”

Vrolijk doortrainen

Wat zijn de doelen vanaf hier? Fassotte: “Nymo is nu wel een beetje aan zijn top gekomen. Heel misschien rijden we nog naar het Z2, maar veel hoger gaat het in verband met zijn leeftijd en souplesse niet komen. Hij is wel een super leerpony voor mij. Nariel zie ik wel echt tot de Lichte Tour komen. Mijn droom is Grand Prix, en als ik echt mag dromen de Olympische Spelen, maar of dat met een Haf gaat lukken durf ik niet te zeggen”, lacht ze. “Met Nariel ben ik nu bezig met de piaffe en passage en ook de wissels pakt ze super op. Ik denk dat het alleen nog maar een kwestie van wedstrijden rijden is. We trainen vrolijk door om straks hopelijk de wedstrijden door te vliegen en de droom uit te laten komen”, besluit ze.

Je kunt Ilse Fassotte, Nymo en Nariel volgen via het Instagram-account @ilse_dressage.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit / Noa Louana

0 2883

Tien jaar geleden kocht Lotte van Houtert de KWPN-ruin Busted (v. Democraat). In de eerste instantie niet om er wedstrijden mee te gaan rijden, maar gaandeweg kwamen ze erachter dat ze het opzoeken van de spotlights beide helemaal geweldig vonden. En wisten ze op deze manier naar het Inter1 te klimmen. “Het is gewoon mijn once in a lifetime-paard”, steekt de amazone enthousiast van wal.

“We hebben Busted gekocht van een stichting, die zijn moeder had opgevangen toen ze drachtig was van hem. Busted was het eerste paard waar we tijdens onze zoektocht naar zijn gaan kijken. Mijn moeder wilde heel graag een Fries, dus daar heb ik heel lang naar gezocht. Online kwam ik toen een schimmelruin tegen, het tegenovergestelde wat we zochten, maar ik was echt gelijk weg van hem. Mijn vader was gelijk overtuigd, maar mijn moeder vond het toen maar een lelijkerd vanaf de foto. Dat durft ze nu niet meer te zeggen”, grapt de amazone.

Eerste paard

© Vera Jacobs

Er waren verschillende gegadigden voor de schimmel. Maar het klikte zo goed tussen Van Houtert en de toenmalige eigenaresse, dat ze de ruin uiteindelijk mocht kopen. “Toen we gingen kijken waren we allemaal gelijk verkocht. Hij had toen al echt de looks en zijn karakter was ook supergoed, ondanks dat hij nog zo jong was. Ook toen ik hem onder het zadel uitprobeerde voelde het gelijk goed, natuurlijk was het niet perfect, maar hij bleef de hele tijd zijn best doen. We waren gelijk weg van hem. Het was het eerste paard waar we gingen kijken, en hij is gelijk mee naar huis gegaan”.

“Toen hij aankwam op de manege vroegen mensen wat ik gekocht had, niet iedereen zag gelijk iets in hem”, vervolgt Van Houtert lachend. “We zijn gewoon begonnen met rijden en hebben eerst nog een jaar besteed aan het doorrijden en het bevestigen van de basis, in combinatie met grondwerk. In 2013 zijn we in de B begonnen en dat ging zo goed, dat we in 2015 al op Z-niveau reden. Met dezelfde instructrice die ons al vanaf de B heeft begeleid, hebben we besloten om er toen vol voor te gaan: The sky is the limit. Alles vanaf nu is extra, en zo zijn we verder gegaan”.

Wilskracht

Voor de corona is de combinatie nog een paar keer uitgekomen in het Inter1. “We waren klaar voor de Zware Tour, wat ik echt nooit verwacht had. Als je mij van tevoren verteld had dat we hier zouden staan, had ik je echt niet geloofd. Busted heeft wel imposante gangen, zodra hij gaat sluiten in zijn gangen wordt het een heel ander paard om te zien, maar ik denk dat hij het grotendeels op wilskracht heeft gedaan. Het is echt een paard wat geniet van de spotlight en de wedstrijden. Ik kan de trailer niet meenemen zonder hem, want dan staat hij in de wei te hinneken en te bokken, en dan moet en zal hij mee”.

“Je hebt natuurlijk altijd je frustratiemomentjes als je dressuur rijdt, want iedereen is het wel een keer oneens met het jurycommentaar. Maar eigenlijk is de weg hiernaartoe in één stijgende lijn gegaan. Zelf genoot ik van de wedstrijden omdat het een manier was om te meten waar we stonden in de trainingen, ik heb nooit de ambitie gehad om echt kampioenschappen ofzo te gaan rijden. Paardrijden is voor mij een hobby, ik voel me een recreatieruiter die per ongelijk toch hoog in de sport is geëindigd. Ik vind het heel belangrijk om nog steeds met Busted te blijven slepen, te buitenrijden, crosslessen te volgen en gewoon samen te genieten. Hij heeft zelfs een paar beginners op zijn rug gehad, omdat hij zo braaf is en iedereen supergoed aanvoelt. Het is echt een bijzonder exemplaar”.

Beste vriend

De schimmel staat sinds een tijdje stil met een pechblessure. “Mijn eerste doel nu is om hem weer helemaal goed te krijgen. Ik heb ervoor gekozen om hem zo veel mogelijk op de wei te laten lopen en hem voor de rest lekker zijn eigen gang te laten gaan. En als hij hersteld is van zijn blessure ben ik wel van plan om hem op te pakken. Om te kijken waar de mogelijkheden nog liggen. Het lijkt mij in ieder geval nog heel leuk om demonstraties of shows te gaan geven, in bijvoorbeeld vrijheidsdressuur. Dat hebben we de afgelopen jaren ook regelmatig gedaan. Hij is zelfs een keer meegeweest naar Horse Event, je doet hem geen groter plezier dan hem meenemen naar een plek waar veel publiek is, dat vindt hij geweldig. We zien wel hoe het gaat, hij wordt in ieder geval nooit verkocht, want het is echt mijn allerbeste vriend”, sluit de amazone af.

Volg Lotte van Houtert en Busted hier op Instagram.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit/ Vera Jacobs

Jamie-Lee van Piggelen

Jamie-Lee van Piggelen rijdt Jillz Jr. (v. Nourejev) nu al ruim drieënhalf jaar voor manege Hallinckveld. Samen zijn ze vanaf niks begonnen en hebben ze hard gewerkt om te komen waar ze nu staan. Na de lockdown hoopt Van Piggelen door te kunnen in het Z1, om uiteindelijk als combinatie zo ver mogelijk te komen.

De amazone heeft de Jilzz zelf ingereden en viel gelijk als een blok voor de merrie. “Vanaf dat moment vond ik haar zo leuk, dat ik haar ben blijven rijden”, vertelt de amazone enthousiast. “Het is een heel vrolijk, druk en blij paard waar ik gelijk voor ben gevallen. Zelf houd ik heel erg van wedstrijden, we zijn de afgelopen jaren ook heel snel tot het Z1 gekomen. Het is jammer dat de wedstrijden nu even stilliggen, maar als we straks weer kunnen starten hoop ik dat we snel de laatste winstpunten voor het Z2 kunnen halen”.

Uitdaging

Omdat de amazone toch een beetje het wedstrijdgevoel wil behouden, stuurde ze een video in naar de Hoefslag@Home Unlocked competitie. “Het was heel leuk om te doen, maar de proef was wel moeilijk”, lacht ze. “Ik deed mee in de Zwaar categorie, die ongeveer Z1/Z2-niveau was. Deze proef was een hele leuke uitdaging ter voorbereiding van het Z2”.

Met 61,9% staat de combinatie nu tweede op het live scorebord. “De proef ging niet super goed, ik heb wel eens beter gereden”, geeft ze eerlijk toe. “Ik wil binnenkort nog een keer gaan opnemen om opnieuw een video in te sturen. De feedback was heel leuk en positief en de juryleden gaven tips over de onderdelen waar ik momenteel hard mee aan het werk ben. Zoals het verbeteren van de gedragenheid en de lengtebuiging, daar focus ik me momenteel heel erg op.  Jillz is pas zes dus ze moet ook nog veel kracht opbouwen, maar het was leuk om te horen wat ik voor nu nog kan verbeteren”.

Droom

De amazone kijkt positief terug op de afgelopen jaren. “Het is echt een droom dat we al zo ver zijn gekomen. Met mijn oude paard, die helaas overleden is, ben ik tot het Z1 gereden. Nu zijn we tien jaar verder en heb ik ondertussen geen paard meer gehad waarmee ik dit kon bereiken, dat we zo snel zijn gegaan en dat het allemaal is gelukt is echt heel gaaf”.

Van Piggelen heeft nog grote doelen met de merrie, die gesponsord wordt door Duurzaam Dutch. “We zijn nog lang niet klaar”, reageert ze gedreven. “Als het lukt wil ik graag begin volgend jaar de punten binnen hebben om ZZ-licht te mogen starten, en het jaar daarop zou ik heel graag ZZ-Zwaar willen starten. Uiteindelijk wil ik natuurlijk zo hoog mogelijk komen, dat is wel mijn doel. En dat probeer ik natuurlijk met heel veel rust, helemaal omdat ze zo jong is probeer ik niks te forceren. Maar het zou wel echt een droom zijn die uitkomt”.

Klik hier voor meer informatie en om je in te schrijven voor de Hoefslag@Home Unlocked competitie.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Anne van de Kieft was op zoek naar een klein en braaf paard, maar stuitte bij toeval op de toen vijfjarige, 1.70M-hoge niet al te brave Dirk (v. Special D). Na een hele lange weg met vallen en opstaan zijn ze ondertussen ZZ-Zwaar en hebben ze de Lichte Tour als doel gesteld.

“Ik was op zoek naar een klein braaf paard omdat ik na een paar ongelukjes een beetje angstig was geworden. Uiteindelijk kwam ik terecht bij Dirk, die ondertussen 1.74M is”, steekt ze lachend van wal. “Inmiddels is dat alweer zeven jaar gereden en hebben we een hobbelige weg achter de rug. Toen ik hem kreeg kon hij stappen, draven en galopperen en was hij op zich wel braaf. Maar na een half jaar kreeg hij meer energie en werd hij heel kijkerig tijdens het rijden”.

Vertrouwen

Nadat de combinatie aan elkaar gewend was besloot Van de Kieft wedstrijden te gaan rijden. “Met name in het L kwamen we nooit verder dan de E/B-lijn omdat Dirk dan iets in de hoek zag en absoluut niet meer erlangs wilde. We kregen van de jury vaak te horen dat het een powerhouse van een paard is, maar dat hij nog wel in goede banen geleid moest worden”, grinnikt de amazone. “Toch zag ik het af en toe echt niet meer zitten. Ik heb echt periodes gehad dat ik mezelf huilend afvroeg waarom ik hier aan begonnen was en dat het echt te moeilijk was. Ik wist niet meer hoe het ooit goed moest komen, daarom besloot ik een nieuwe instructeur te zoeken, zo kwam ik uit bij Mark van de Donk. Hij heeft van het begin af aan vertrouwen in ons gehad en ons super geholpen, waardoor we inmiddels alweer ZZ-Zwaar rijden. Dat is super gaaf en daar ben ik ook heel erg trots op”.

Droom

De amazone raakte zo gehecht aan Dirk, dat ze er nooit aan gedacht heeft om hem te verkopen. “Dirk is mijn paard en hier moet ik het mee doen. Door door te zetten en mede dankzij Mark zijn we door de moeilijke momenten heen gekomen. Dirk is nooit gemeen geweest, maar het is wel een paard met karakter. Je kan hem niet dwingen. We doen alles samen, als ik hem dingen op ga leggen doet hij het zeker niet”.

Van de Kieft had nooit verwacht dat ze de subtop zouden halen. “Mijn allergrootste meisjesdroom is was dat ik het Z zou halen, dat is ondertussen ruimschoots gelukt. We zijn ondertussen één keer ZZ-Zwaar gestart, maar we waren beide heel zenuwachtig dus niet alles ging even goed. Helaas gingen vlak daarna de coronamaatregelen in, waardoor we niet meer weg zijn geweest. Om toch een beetje routine te houden rijden we mee met de Hoefslag@Home-wintercompetitie. We kunnen de oefeningen oefenen in onze eigen vertrouwde omgeving zodat we toch nog ergens naartoe kunnen werken en vertrouwen op kunnen bouwen”.

Hoogste cijfer

Over de wedstrijd vertelt ze: “De proeven zijn iets langer en er zitten opeens weer travers in. Toen ik nog in de klassen reed waar dat verplicht was, vond ik het een verschrikkelijke oefening. Pas toen we ZZ-licht startten lukte het me pas om ze goed te rijden, en toen hoefde het niet meer. Gek genoeg haalde ik daar nu mijn hoogste cijfer op”, lacht Van de Kieft. “Het commentaar was leuk en ik was positief verrast over wat de jury allemaal kon zien vanaf een video. Zo zag hij een klein verschil in de buiging tussen links en rechts en dat Dirk vanuit het appuyement iets korter werd in de hals, wat beide klopte”.

Lichte Tour

Momenteel is de combinatie hard aan het trainen om straks weer regulier te kunnen starten. “Dirk gaat zeker niet weg, dus zolang hij het leuk vindt en aankan gaan we gewoon door. Volgens Mark is de rek er ook zeker niet uit, hij denkt dat Dirk nog wel Lichte Tour kan lopen. Dirk kan ondertussen piafferen en de series gaan ook redelijk. De sky is the limit, dus je weet natuurlijk niet wat de toekomst ons brengt. We blijven lekker doorgaan en we zien wel waar we eindigen. Ik had nooit verwacht dat we dit al zouden bereiken, dat de Lichte Tour in zicht is is wel heel bijzonder”.

Kingsley rijlaarzen

Als je meedoet met de Hoefslag@Home-wintercompetitie maak je kans op een waardebon ter waarde van €1000,- om te besteden aan custom made Kinsley Rijlaarzen. Van de Kieft kan wel een nieuw paar gebruiken voor als de wedstrijden straks weer beginnen. “Dan kunnen we straks weer shinen in de ring”, sluit ze enthousiast af.

Klik hier voor meer informatie over de Hoefslag@Home-wintercompetitie. Een video insturen kan via de website van WeAllRide.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Sportpaardenfoto.nl/ Nikki de Kerf

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer