Tags Posts tagged with "studie"

studie

Rosalie Bos - Equestricons Bolita Nederlands Kampioenschap Young Riders 2015 © DigiShots

De voormalig internationaal succesvolle Rosalie Bos behaalde in 2012 bij de pony’s met Paso Double (v. Bodo) en in 2014 bij de Junioren met haar Bolita (v. Uptown) teamzilver en individueel brons. In december dit jaar rondt ze als het goed gaat haar master diergeneeskunde af, maar om dat te bewerkstelligen moest ze de paardensport op een wat lager pitje zetten. 

Successen

Bos begint te vertellen: “Het is voor mij nu een aantal jaar geleden dat ik echt actief was in de internationale dressuursport. Volgens mij heb ik in 2016 voor het laatst gestart. In 2012 had ik natuurlijk op het Europees Kampioenschap bij de pony’s mee gereden en toen wonnen we teamzilver en won ik ook nog eens individueel brons. In 2014 deed ik dat nog eens over bij de Junioren en toen keerden wij ook terug naar huis met ook teamzilver en individueel brons.”

Studie

De toekomst in de topsport zag er rooskleurig uit voor de amazone, maar toch koos ze ervoor een andere weg in te slaan. “In 2014 ben ik ook gestart met mijn opleiding diergeneeskunde. De eerste paar jaar wist ik het nog wel te combineren, maar mijn toppaard Bolita werd ook in die tijd verkocht. Ik heb nog wel een jong paard opgeleid, Helle Belle Norene (v. Charmeur), maar toen ik mijn Bachelor behaald had en begon aan mijn master, heb ik besloten om ook dat paard te verkopen. Ik wilde me volledig focussen op mijn studie. Dus inmiddels is het een aantal jaar geleden dat ik actief was in de dressuursport, maar ik ben nog wel stalamazone bij Stal Korenbloem in Weert. 

Specialisatie Paard

“Ik ben vanwege mijn werk en studie nog steeds met de paarden bezig, ik ben nu bezig met mijn master waarin ik de specialisatie paarden heb gekozen. Mijn interessegebied ligt ook echt bij de sportpaarden-geneeskunde en orthopedie, dus ik hoop dat ik daar over een tijdje een baan in kan vinden zodat ik mij daar in kan ontwikkelen.”

Daar kwam het samen

“In 2015 heb ik bij de Young Riders meegedaan in Wellington, maar afgelopen januari was ik daar weer. Nu niet als amazone, maar om research te doen voor mijn scriptie. Dus eigenlijk valt het daar ook samen. Ik ben er een keer geweest als dressuuramazone, maar nu dus ook vanuit de veterinaire hoek.” 

Het optimale management

De amazone wilde altijd al dierenarts worden. “Als zesjarig meisje begon ik op de manege met rijden, dus dieren vond ik altijd al wel erg leuk”, lacht ze. “Maar toen ik mijn eerste pony kreeg en in het wereldje ‘rolde’, wist ik zeker dat ik mij wilde specialiseren in paarden. Maar nu weet ik zeker dat ik verder wil in de sportpaarden, dat lijkt mij super leuk. Het is gelukkig niet zo dat ik zelf veel bij de dierenarts ben geweest met mijn paarden en dat het daarom mijn aandacht trok. Maar ik vond het altijd al interessant om te weten wat het optimale management is voor een sportpaard. Rondom het rijden zelf gebeurt natuurlijk ook een hoop.” 

Combineren

“Als ik ook echt in het werkveld aan de slag mag, hoop ik weer een beetje dat dressuursport-gevoel op te pakken. Ik hoop gewoon dat ik allebei mijn passies, de sport, maar ook de geneeskunde kan combineren. Het gevoel van ‘Ik wil internationaal mee rijden’ is een beetje weg, maar ik zou het ook wel heel leuk vinden om écht een goede dierenarts te zijn.” 

100% Goed doen

Bij Stal Korenbloem kan Bos gelukkig nog wel fanatiek paardrijden. Ze vertelt: “Je kunt wel stellen dat ik óf op school ben óf daar. Ik rijd daar paarden van alle niveau’s en help altijd lekker mee, en dat vind ik ook heel erg leuk om te doen. Als ik mijn studie heb afgerond hoop ik wel weer intensief met mijn eigen paard te kunnen trainen. Ik had er destijds voor gekozen om mijn jonge paard te verkopen, omdat ik het 100% goed wilde doen en echt een doel wilde hebben om naartoe te trainen. Ik vind het jammer als ik me niet voor de volle 100% kan geven. Dus ik hoop dat het, als ik klaar ben met mijn studie, te combineren valt”, besluit de amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: DigiShots

 

Het CONI (Italian Ministry of Sport and the Italian Olympic Committee) heeft in samenwerking met de Universiteit van Turijn een studie gepubliceerd. In de studie werden verschillende Olympische sporten onderverdeeld op schaal nul tot vier om COVID-19 te verspreiden.

Risico

Italië is één van de landen die het hardst werd getroffen door het Coronavirus. Het Italiaanse schiereiland lijkt langzaam terug te gaan naar het normale leven. Daarom voerde de universiteit van Turijn in opdracht van het Italiaans Olympisch comité een studie uit naar het risico die de heropstart van bepaalde sporten zou betekenen voor het Corona-virus. De resultaten werden gepubliceerd in de studie “Lo Sport riparte in sicurezza

Schaal 1 tot 4

De verschillende Olympische sporten kregen elk een risico-schaal achter hun naam van 0 (vrijwel geen risico) tot 4 (erg hoog risico). De variabelen die voor deze studie in acht werden genomen zijn onder andere trainingsconditities, competities en de aanwezigheid van publiek.

Individueel

Paardensport valt in de categorie 0, net als tennis, zeilen, golf en zwemmen in open water. Wel wordt erbij vermeld dat bij een ploegsport , mogelijk een hoger risico kan betekenen. Vrijwel alle individuele sporten liggen in risicogebied 0 of 1.

Ploegsporten

Ploegsporten maken allemaal deel uit van een hogere categorie, beginnend vanaf categorie 2. De sport die het minste risico met zich meebrengt is waterpolo. Voetbal zit in categorie 3 (=hoog risico), basketbal, volleybal en handbal in categorie vier (=erg hoog risico).

Bron: Equnews

Foto: Remco Veurink

Stapmolen
Stapmolen Veiling Dutch Sport Horse Sale 2013 © DigiShots

Er is een nieuw deel van een onderzoek van het Hartpury College uit het Verenigd Koninkrijk. Uit het onderzoek blijkt dat een paard dat 20 minuten in een stapmolen, loopt evenveel beweging krijgt als een uur in de wei of paddock. Projectleider Hieke Brown vertelt dat de bevindingen uit het onderzoek paardeneigenaren kunnen helpen om problemen aan te pakken. Brown doelt op de mogelijkheden die mogelijk beperkt worden in de winter periode.

Meting

De studie gebruikte een Trackener-apparaat, beschreven als een ‘Fitbit’ bij paarden. Hiermee wordt de hartslag en de afgelegde afstand van paarden gemeten. De lichaamsbeweging bij de terugkeer naar de stallen werd ook gemeten. De paarden die in het onderzoek werden gebruikt, waren eraan gewend om minimaal zes uur per dag op stal te staan. Zij waren ook bekend met de persoon die ze buiten zette en de route naar de wei/paddock.

Geen verschil

De resultaten lieten geen significant verschil zien, in de afstand die de paarden aflegden tijdens een uur in de wei/paddock of 20 minuten in de stapmolen.

Hartslag

Paarden vertoonden aanzienlijk hogere hartslagen tijdens de vrijheid in de wei/paddock. Dan wanneer ze in de stapmolen liepen, vanwege de korte duur van draf en galop in de stapmolen. De politie onderzoekt nog een frauduleuze misdaad op eBay gericht op mensen die stapmolens kopen. Bij een diefstal werd een volledige stapmolen gestolen van een boerderij in Noord-Ierland. Dr. Brown zei dat de studie was beperkt tot “een korte tijdsperiode waarin naar een aspect van het management werd gekeken”. De psychologische voordelen van de vrijheid in de wei/paddock niet zijn meegenomen in het onderzoek.

Geen vervanging voor wei/paddock

“De boodschap is voornamelijk van toepassing op situaties waar in de winter beperkt daglicht is. Waardoor ze in de wei/paddock te zetten tijdelijk is beperkt of gestopt vanwege grondomstandigheden,” zei ze.

“Paarden die een korte hoeveelheid tijd aan de stapmolen besteden, is een goede manier om wat energie te verbruiken en wat extra oefening te krijgen. Met als waarschuwing dat het geen vervanging is voor de wei/paddock vanuit een psychologisch- en gezondheidsperspectief.”

Maximaal 20 minuten

Dr. Brown benadrukte ook dat de tijd in de stapmolen beperkt was tot 20 minuten. Dit deden ze om te voorkomen dat het een nadelige invloed op de ledematen zou kunnen hebben omdat de paarden op een cirkel lopen.” We weten dat het gebruik van de stapmolen breed en gevarieerd is, maar we hebben vastgesteld dat 20 minuten een tijdsbestek was dat niet te veel werd gebruikt en waar een eigenaar vertrouwd mee was,” voegde ze eraan toe.

Bron: Horse and Hound

Foto: Digishots

0 956

Uit Australisch onderzoek blijkt dat lange afstandsreizen een gezondheidsrisico voor paarden kunnen vormen. ‘Paardentransport kan de oorzaak zijn voor serieuze gezondheidsproblemen, waardoor zowel economische als emotionele verliezen geleden worden. Hoewel het een normaal begrip is dat paarden getransporteerd worden, is er verrassend weinig informatie beschikbaar over de types verwondingen en transport gerelateerde ziekten, Deze informatie zou het welzijn van transportpaarden kunnen vergroten.’ aldus een woordvoerder van het onderzoek.

Ongemakken

De paarden zouden tijdens het reizen last hebben van een isolement, een kleine ruimte, onbekende geluiden, trillingen van het vervoersmiddel, evenwichtsproblemen en hitte- of koudestress. Deze factoren triggeren een hormonale reactie waardoor stresshormonen als adrenaline en cortisol vrijkomen. De adrenaline zorgt voor een versnelde hartslag en zweten, terwijl de cortisol het immuunsysteem in de problemen kan brengen, waardoor de paarden vatbaar zijn voor (reis)ziekten en infecties.

Het studieteam werkte samen met een commercieel transportbedrijf om data voor het onderzoek te verzamelen. Tijdens de analyses werden 1.650 paarden getransporteerd. Gezamelijk legden zij meer dan 4.000 kilometer door Australië af. De opeenvolgende reistijd liep uiteen van zes tot 24 uur, waarna steeds een pauze van 12 uur werd ingelast.

Conclusie

Het team stelde de volgende bevindingen vast:

– 1.604 paarden (97%) arriveerden zonder pijn, kreupelheid of andere ziekten/verwondingen op de plaats van bestemming
– 6 paarden liepen kleine verwondingen op tijdens het laden of transport.
– 8 paarden bleken koorts te hebben tijdens de ingelaste reispauze
– 7 paarden vertoonden kolieksymptomen tijdens de pauzes of op de plaats van bestemming. Deze paarden zijn allen hersteld.
– 3 paarden ontwikkelden een darmontsteking, waardoor zij opgenomen werden in een kliniek
– 6 paarden hadden last van neusvloeiing, kuchten en kregen koorts. Deze paarden werden medisch behandeld en zijn allen hersteld
– 5 paarden liepen een longontsteking op. Ook zij werden behandeld en zijn volledig hersteld
– 4 paarden (0.24%) stierf of werd geëuthanaseerd wegens reisgerelateerde problemen.

‘Het is ons opgevallen dat de hoeveelheid problemen opliep bij transport over langere periodes. Daarnaast lijken hengsten, paarden ouder dan 10 jaar en volbloed paarden een groter risico te lopen op nadelige gevolgen door de reis. Ondanks het lage percentage ziekten, verwondingen en stergevallen, zijn wij van mening dat een transport over lange afstand een risico vormt voor de paardengezondheid en het welzijn. De lage percentages die tijdens onze studie werden bereikt, zijn waarschijnlijk te danken aan een grondige voorbereiding en goed management, waarbij het vervoersreglement zeer strict werd opgevolgd. Wees jezelf er van bewust dat je een paard blootstelt aan de nodige risico’s wanneer je besluit om het dier over lange afstanden te laten reizen.’

Lees hier het volledige onderzoek.

Bron: Hoefslag/The Horse

Foto: Remco Veurink

0 4548

Een strakke neusriem zorgt voor stress bij paarden. Dit blijkt uit Australisch onderzoek. Een studieteam aan de Universiteit van Sydney analyseerde het verband tussen een strakke neusriem en gedragsveranderingen bij het paard. Twaalf paarden van diverse rassen werden aan het experiment onderworpen. Tijdens het experiment werden de dieren opgetoomd met een stang-en-trens hoofdstel met aansnoerneusriem. Vervolgens werden de paarden in een testomgeving gezet dat was afgezet met hooibalen en canvas. De neusriem werd op vier manieren gebruikt: met de twee vingers ruimte tussen de neusriem, één vinger ruimte tussen de neusriem, zonder ruimte en compleet los.

De paarden werden gedurende tien minuten geanalyseerd, waarna het hoofdstel werd afgedaan en het paard in vrijheid mocht rusten. Tijdens dit onderzoek werd gebruik gemaakt van hartmetingen en thermografie om de oogtemperatuur voor stress te analyseren. Bij het optomen met strakke neusriem bleek de hartslag van de paarden flink omhoog te gaan, waarbij de oogtemperatuur ook toenam. Volgens de onderzoekers wijst dit op toenemende stress. ‘Deze reactie kan een resultaat zijn van pijn of stress, of een combinatie van beiden. Na het verwijderen van het hoofdstel begonnen de paarden opvallend vaak te gapen, slikken en likken. Ook weer tekenen dat het paard stress probeert kwijt te raken. Ons vermoeden is dus dat een paard met nog meer ongemak te maken krijgt wanneer er ook nog eens druk op de teugelvoering komt te staan. Tijdens wedstrijden is het dus extra belangrijk dat stewards en officials de neusriem controleren.’

Bron: Hoefslag/Horsetalk

Foto: Shutterstock

0 1469

Kunnen hengsten op een sociale manier met elkaar gestald worden? Volgens Zwitserse onderzoekers is het antwoord simpel: ‘ja’. Tijdens een onderzoek op een grote Nationale stoeterij bleek dat onderling sociaal contact tussen hengsten een positief effect heeft op het gedrag.

‘Sociale isolatie is slecht voor het paardenwelzijn, en dat betekent ook voor hengsten. Het kan leiden tot stereotypisch gedrag en agressie jegens mensen,’ aldus een woordvoerder. ‘Wij vinden het dan ook belangrijk om manieren te vinden om de leefomgeving van dekhengsten te verbeteren, zonder dat zij extra risico lopen op verwondingen of andere paarden -of mensen- letsel toebrengen.

Hengsten gaan overwegend positief met elkaar om

Tijdens de studie werden zestien Franches-Montagnes dekhengsten in twee verschillende types leefomgeving gehuisvest. In één van deze situaties konden de paarden elkaar door het traliewerk van een ‘isolatiestal’ zien, waarbij de spijlen 5 centimeter uit elkaar stonden. Hierdoor was direct fysiek contact nauwelijks mogelijk. In een ‘sociale stal’ werd een opening van circa 30 centimeter geplaatst, zodat de paarden uitvoerig konden neuzen. In deze laatstgenoemde stal werd nog een onderverdeling gemaakt: één situatie waarbij de paarden zich konden isoleren van het buurpaard, en een situatie waarbij dit niet mogelijk was.

Ieder paard behield hetzelfde buurpaard tijdens het experiment. De paarden verbleven steeds gedurende drie weken lang in een stal. De onderzoekers hielden de dieren hierbij 24 uur per dag in de gaten en onderzochten de hengsten dagelijks op verwondingen. Uit de resultaten bleek dat de paarden een gemiddelde van 51 minuten per dag aan sociaal contact besteden in de ‘sociale stal’, tegenover slechts 5 minuten sociaal contact in de isolatiestal. Tijdens deze spaarzame vijf minuten contact in de isolatiestal, verliepen gemiddeld vier van de vijf minuten positief en op een rustige manier. In de sociale stal onderhielden de hengsten 37 van de 51 minuten een positief en speels contact. Tijdens het onderzoek bleken de verwondingen minimaal, met slechts enkele kleine schaafplekken. Het meeste kleine letsel werd toegebracht boven de ogen, omdat de paarden tijdens het neuzen soms schrokken en het hoofd tegen het traliewerk stoten.

Succes

‘Ons onderzoek was een succes. Vandaag de dag worden meer dan 40 Franches-Montagnes dekhengsten in sociale stallen gehouden. Hierbij zijn nog nooit ernstige verwondingen voorgekomen. Door het onderlinge contact tussen soortgenoten kan het leven van een (dek)hengst drastisch worden verrijkt. Hoewel we ons tijdens deze studie louter op hengsten hebben gericht, kan dit uiteraard ook gelden voor merries en hengsten. Hierbij moet wel een oplossing gevonden worden voor zelftoegebrachte verwondingen wegens het hoofdstoten tegen de tralies. De meeste hengsten in het wild spelen vooral met elkaar om kracht en ervaring op te bouwen voor wanneer zij een kudde moeten beschermen. De meeste negatieve interacties bestaan slechts uit dreigementen. Daadwerkelijke agressie en hieruit voortkomende ernstige verwondingen komen slechts zelden voor.’

Klik hier voor foto’s van het onderzoek.

Bron: Hoefslag/TheHorse

Foto: Remco Veurink

0 1277

Uit een nieuwe studie blijkt dat het huidige bewegingsapparaat van de paardenrug niet te vergelijken is met de flexibiliteit van het paard uit de oertijd.

Het huidige moderne paard is geëvolueerd tot een veerkrachtige ‘machine’ die topsnelheden kan bereiken terwijl zij hun rug ‘stijf houden’. Vijftig miljoen jaar geleden waren de oudste paardachtigen echter niet groter dan een huiskat, waarbij de looptechniek totaal niet op die van het hedendaagse paard leek. Volgens onderzoek aan de Universiteit van Harvard is het huidige gangenwerk te wijten aan een manier om zoveel mogelijk energie te besparen terwijl de paarden in de evolutieperiode in stokmaat toenamen.

‘Meer dan een eeuw geleden bestudeerden wetenschappers de hoeven van het paard om zo meer te begrijpen over het ontwikkelingsniveau tijdens het rennen. Er is echter weinig bekend over de evolutie van de rug tijdens deze transformatie,’ aldus een woordvoerder. ‘Vierbenige zoogdieren bewegen hun onderrug tijdens het rennen om de snelheid toe te laten nemen en tegelijkertijd de ademhaling te reguleren. Bij paarden ligt dit echter anders omdat zij de bewegingen van hun lendenwervel tot een enkel gewricht bij hun romp beperken.’

Veranderingen in anatomie

Tijdens de studie werd de anatomie en mobiliteit van het gedomesticeerde paard bekeken. De vorm van de rugwervels laat zien hoeveel beweging in ieder gewricht mogelijk is. Gewapend met deze informatie vergeleken de onderzoekers de rugwervels bij zestien fossiele paardensoorten. Hierbij ontdekten zij dat kleinere paardachtigen, zoals Hyracotherium, over een compleet andere anatomie van de rugwervels beschikte. Dit suggereert dat vroeger meer beweging in de midden- en lagere rugdelen mogelijk was. De anatomie van de wervels had uiteraard ook te maken met de lichaamsgrootte, waarbij de paardensoorten met grotere stokmaat minder beweging ontwikkelden vanuit de rug. De onderzoekers zijn dan ook van mening dat de stabiliteit van de rug een gevolg is van de mechanische uitdaging bij het huidige grote moderne paard. ‘De benodigde energie voor het behalen van topsnelheid door zo’n groot dier is vaak extreem, daarom lijkt het nodig dat de beweging in de rug geminimaliseerd word. De bevindingen in onze studie zijn belangrijk omdat het laat zien hoe de rug, een relatief onbekend en weinig bestudeerd onderdeel van de paardenanatomie, nieuwe perspectieven geeft op het gebied van locomotie-ontwikkeling.’

Bron: Hoefslag/Horsetalk

Foto: Remco Veurink

HS-leaderboard-MC-HScadeau

0 198

Uit Zweeds onderzoek blijkt dat de teugeldruk van ruiters tijdens de stap sterk varieert. Dit zou echter niet per definitie slecht hoeven zijn. Een belangrijkere ontdekking blijkt dat een individuele ruiter vaak ook tijdens de stap geen constante verbinding met de mond blijft houden, en dat zou weleens gevolgen voor het welzijn kunnen hebben. ‘We zijn niet van mening dat iedereen altijd dezelfde teugeldruk moet behouden,’ aldus een woordvoerder van het onderzoek. ‘Maar we moeten onszelf wel blijven onderwijzen in een correcte teugelvoering tijdens iedere stap.’ Tijdens het onderzoek werden zes professionele dressuurruiters gevolgd terwijl zij drie paarden (in totaal dus 18 paarden) onder het zadel brachten. Sommigen van hen lopen succesvol op Grand Prix

niveau. De paarden werden in een bekende omgeving op korte teugels in stap en draf gereden, terwijl de wetenschappers data verzamelden met behulp van teugeldrukmeters.

Fixatie van het hoofd

De conclusie van het onderzoek: tijdens de stap varieerde de teugeldruk zeer sterk. ‘Het is dan ook een fascinerende en moeilijke gang om de druk gelijk te houden. De ruiters probeerden dit op diverse manieren te stabiliseren. Tijdens de stap is de beweging van het hoofd en de nek veel groter dan in draf. Een fixatie van het hoofd is dan ook niet natuurlijk tijdens de stap. Het ligt aan het opleidingsniveau van ruiter en paard in hoeverre het dier zijn of haar hoofd kan stilhouden. Het is dus in feite een probleem die zijn basis kent in de biomechanica.’ ‘Juist vanwege deze variatie in teugeldruk, moeten we het paardenwelzijn extra in gedachten houden. Het is dus niet handig

om je eigen handhouding met een collega-ruiter te vergelijken, maar de zaak individueel te bekijken en te doen wat het beste bij jou en het paard past. Het is belangrijk om te weten wanneer je juist meer druk moet geven of de grip op de teugels moet verlichten. Dit komt het paardenwelzijn ten goede.’ Bron: Hoefslag/The Horse Foto: Remco Veurink HS-leaderboard-MC-HScadeau

0 331

Uit een studie blijkt dat paarden die lager in rang staan in een kudde, vaak ook meer parasieten met zich mee dragen. Dit ontdekten onderzoekers aan de Universiteit van Strasbourg.

‘In ons gevecht tegen resistentie voor ontwormingsmiddelen, is het belangrijk dat we de paarden herkennen die vatbaar zijn voor parasieten en specifiek ontwormingsmedicamenten nodig hebben,’ aldus een woordvoerder. Tijdens de studie werd een kudde van dertien paarden en pony’s in de leeftijd van 4 tot 27 jaar geanalyseerd. Geen van deze dieren was ooit behandeld tegen wormen. De wetenschappers observeerden hen zes uur per dag, zes dagen per week, drie maanden lang. De paarden werden regelmatig getest op inwendige parasieten, waarbij twee keer per week ontlastingsmonsters werden verzameld.

‘Niet voor de hand’

‘Hoe dominanter het paard, hoe minder parasieten het dier met zich mee droeg. Een oorzaak hiervan zou bij een lager immuumsysteem kunnen liggen, hoewel de onderzochte dieren allemaal in uitstekende conditie verkeerden. Dat ligt dus niet voor de hand, want recente studies wijzen uit dat paarden in een lagere rang überhaupt niet per sé meer stress ervaren. Onze theorie is dat deze dieren het met voer van mindere kwaliteit moeten doen omdat zij meestal pas na de dominantere paarden mogen eten. Zij krijgen dus de ‘restjes’ en eten soms van plekken in de paddock of het weiland, waar de grond van minder goede kwaliteit is en vaker mest ligt. Voor het onderbouwen van deze theorie is echter wel meer onderzoek vereist.’

Ook paarden met veel vrienden in de kudde bleken minder last van parasieten te hebben dan geisoleerde dieren. Een verrassend resultaat, omdat je zou verwachten dat paarden die zich vaker met grote groepen soortgenoten bezig houden, juist sneller een besmetting oplopen. ‘Onze studie was slechts gericht op een kleine kudde paarden. We hopen echter meer onderzoek te kunnen doen naar andere kuddes, om zo met concrete antwoorden te komen,’ besluit de woordvoerder.

Bron: Hoefslag/The Horse

Foto: Remco Veurink

0 99
oog
foto: Remco Veurink

Een robotarm moet het herstel van paaarden met ernstige beenproblemen vergemakkelijken. Het Animal Rehabilitation Management System (ARMS) kan geprogrammeerd worden voor alle behoeftes van het dier, waaronder meer ondersteuning bieden aan de voor- of achterhand. ‘Het is een geavanceerd computersysteem dat plotselinge bewegingen van het paard detecteert. Wanneer een paard bijvoorbeeld struikelt of valt, dan zal de armlift het dier opvangen,’ aldus woordvoerder Dr. Julia Montgomery van het Western College of Veterinary Medicine.

Het hulpmiddel werd ontworpen en ontwikkeld door een groep wetenschappers aan de Universiteit van Saskatchewan. Naast ondersteuning bieden moet het de gewonde dieren ook op een veilige manier de eerste stappen naar zelfstandigheid laten zetten: ‘Wanneer het op herstel aankomt, is het paard vaak zijn eigen ergste vijand. Ze kunnen zich ontzettend snel opnieuw verwonden of laminitis oplopen. Onze uitvinding is geen oplossing voor de lange termijn, maar het kan wel enige tijd worden ingezet om het dier te ontlasten en op weg te helpen richting genezing.’

Het project is nog niet helemaal afgerond en er moeten nog diverse dingen worden aangepast: ‘Ons grootste struikelblok is dat de paarden zich na een tijdje onconfortabel voelen in de robotarm. Dit blijkt soms effect te hebben op te ademhaling. We moeten onze uitvinding dan ook nog perfectioneren. Toch denk ik dat het mechanisme paarden uiteindelijk een reeële kans op herstel kan bieden die zij eerder nog niet zouden hebben gehad.’

Klik hier voor foto’s.

Bron: Hoefslag/Horseandhound

Foto: Remco Veurink

Volg ons!

103,154FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer