Tags Posts tagged with "sport"

sport

Vanwege haar auto-immuunziekte was Anique Meijerink opzoek naar een klein en braaf paard om uit te kunnen brengen in de dressuursport. Ondanks dat de valkpony Jetstream’s Dream (v. Jetstream W) net iets te klein was, viel de amazone als een blok voor de merrie. Ondertussen zijn ze hard opweg om de laatste winstpunten voor het Z binnen te slepen.

“Toen we haar advertentie online tegenkwamen waren we gelijk verliefd en ook bij de eerste keer kijken voelde het gelijk goed. Van het een kwam het ander, dus na de keuring hebben we haar gelijk meegenomen”, begint de amazone te vertellen. “Het was liefde op het eerste gezicht en ze was een plaatje om te zien. Daarnaast moesten we buiten proefrijden terwijl het stormde, waardoor ze gelijk liet zien dat ze super braaf was”.

Debuut

Omdat de merrie gelijk bewees heel braaf te zijn, besloot Meijerink haar te kopen. “Kort voor we opzoek gingen naar een paard kreeg ik de diagnose dat ik een auto-immuunziekte heb, dat was wel even schrikken. Ik merk dat ik minder spierkracht heb en dat ik heel snel moe ben, dus een braaf paard is echt belangrijk voor mij. Jedy was gelijk braaf en na twee maanden lessen gevolgd te hebben, maakten we ons debuut in de B”.

Hun eerste wedstrijden bevielen zo goed dat de combinatie vanaf toen fanatiek is blijven starten. “Een van onze hoogtepunten was het Texelweekend drie jaar geleden. Hier hebben we het hele L2 uitgereden in één weekend, én zijn we M1 gestart. Ondertussen rijden we M met winstpunten, al kunnen we nu even niet weg natuurlijk”.

Zelfverzekerder

De coronatijd wordt door Meijerink goed benut. “We doen nu alleen maar leuke dingen. We zijn naar trainingsweken geweest en we hebben regelmatig buitenritten gemaakt. Ook hebben we onze eerste crosslessen gevolgd, allemaal nieuwe dingen dus”.

“Ik heb echt mijn droompaard gevonden. Volgens mij droomt iedereen er als klein meisje van om in het Z te komen, we hebben die droom al bijna waargemaakt. Als het straks weer kan wil ik weer volop gaan starten dus we zijn heel dichtbij. Naast dat ze het goed doet in de sport is ze op buitenrit en ander terrein gewoon heel braaf. Ook met mijn kleine oppas kindjes is ze super lief, die rijden er gewoon mee weg”. Meijerink haar grootste doel voor nu is om tussen de paarden het Z te bereiken. “Mijn korte termijn doel is om iets zelfverzekerder te worden op buitenrit omdat Jedy daar nog best wel heet kan worden. Daar gaan we de komende tijd hard mee aan de slag”, sluit ze gedreven af.

Anique Meijerink en Jetstream zijn ook te volgen via Instagram!

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Diana Breed fotografie

Nadat Kyara Varga noodgedwongen afscheid moest nemen van haar vorige paard, besloot ze een ervaren eventingpaard kopen om gelijk mee de sport in te kunnen. Na lang zoeken kwam ze terecht bij Power of Pride, die eigenlijk alles had wat ze niet zocht. Hij kwam rechtstreeks uit Ierland waar hij jarenlang verwaarloosd en mishandeld is. Ondanks dat eventingrijden er de eerste tijd niet inzat, wist de amazone dat ze de ruin een kans moest geven.

Vanwege een blessure heb ik de sport nooit echt goed op kunnen pakken met mijn vorige paard. Toen we eenmaal zo ver waren dat we het door konden zetten, verongelukte ze in de cross”, blikt de amazone terug naar het vreselijke moment dat ze plotseling afscheid moest nemen van haar paard. “Het was erg verdrietig, maar ik wist dat als ik een nieuw paard zou willen, ik mijn ambities in de eventing waar zou kunnen maken”.

Grote gok

Een tijd na het ongeluk besloot de amazone op zoek te gaan naar een nieuw paard. “Ik wilde mijn hart volgen en een paard kopen waar ik succesvol mee kon worden, totdat ik Power online zag staan. Hij kwam uit Ierland, was verwaarloosd geweest en was niet wat ik zocht, maar ik besloot toch bij hem te gaan kijken. Toen ik hem zo aantrof vroeg ik me echt af hoe en waarom mensen zo met hun paard om kunnen gaan, want het kon echt niet hoe hij er op dat moment uitzag. Toch zag ik iets in hem”.

In de dagen die volgden probeerde Varga zeven andere paarden uit, maar ze kon Power niet uit haar hoofd zetten. “Ik voelde iets bij hem en ik zag echt wat in hem wat ik bij andere paarden niet zag, dus ik besloot een grote gok te wagen en hem te kopen”. Zodoende heeft ze hem opgehaald bij zijn voormalige eigenaren. “De eerste weken thuis waren echt een drama. We deden 1,5 uur om hem te vangen in de wei, konden zijn hoeven niet uitkrabben en was echt bang voor alles. Zelf de normaalste dingen als poetsen, dekens opdoen of longeren wilde hij niet, het hele vertrouwen in mensen was weg”.

Talent

Stapje voor stapje ging het beter tussen Varga en de ruin, dus na een tijdje besloot ze voor het eerst op zijn rug te gaan zitten. “Hij was nog niet beleerd toen ik hem kocht, dus we hebben heel rustig aan gedaan. Vanaf de eerste minuut voelde het vertrouwd om hem los door te bak te rijden, zonder lijn eraan, en dat heeft beter uitgepakt dan dat iemand ooit heeft gedacht. Toen ik hem kocht lachte iedereen me uit, maar ik kon laten zien dat het wel zou lukken en dat hij wél talent heeft. Het moet alleen bevestigd worden, en dat zou lukken zodra Power vertrouwen in zichzelf zou krijgen”.

“Ik ben ervan overtuigd dat als een paard slechte ervaring heeft meegemaakt in zijn leven, je hem moet laten zien dat er ook leuke ervaringen bestaan. Na drie keer in de bak te hebben gereden, heb ik hem meegenomen naar buiten. Elk weekend zijn we op buitenrit gegaan, waardoor hij echt plezier kreeg in het rijden. Hierin heb ik veel gewerkt met stem en beloningen, zo heb ik hem laten inzien dat hij fouten mag maken en dat het niet erg is als hij iets verkeerd doet. Als hij stopt voor een boomstam en hij aangeeft dat hij die hoogte niet aandurft, dan pakken we gewoon een volgende hindernis, zonder daar een punt van te maken. Op deze manier hebben we heel veel vertrouwen opgebouwd, waardoor hij nu makkelijk een B-cross aan zou kunnen”.

Afstamming

Varga en Power zijn pas een half jaar een combinatie, dus ondanks hun ambities doen ze het rustig aan. “Het plan om aan het eind van het jaar een oefencross te rijden is zeer zeker”, vertelt de amazone gedreven. “Ik wil mensen laten zien dat een goed sportpaard niet altijd een bekende afstamming hoeft te hebben. Als je echt een goede band hebt met je paard zou je al heel ver moeten kunnen komen”.

Zelf had ze nooit verwacht dat dit alles haar zou lukken. “Het zou een weg worden van jaren, had ik op gerekend. Voor nu is mijn doel om een keer Nederlanse Kampioenschappen in de eventing te rijden, en dat moet hoogstwaarschijnlijk haalbaar zijn”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Sanne Vissers

Nina Meuwissen was de Friese merrie Femke aan het klaarstomen voor de overstap naar een Z2, toen hun droom ruw verstoord werd door een noodlottig ongeluk. Na een diagnose dat Femke nooit meer pijnvrij zou kunnen leven, werd de moeilijk beslissing gemaakt om de merrie in te laten slapen. Vanaf toen ging Meuwissen opzoek naar een opvolger, die vond ze in Balko vom Schladitzersee (v. Alwin 469 x Tjalke 397).

“In de eerste instantie gingen we kijken voor een ander paard, maar toen ze Beau uit zijn stal haalden was ik gelijk weg van hem. Hij voelde gelijk speciaal”, steekt de amazone van wal. “Ondanks dat hij pas drie jaar was, zag ik gelijk dat hij echt goede basisgangen had. Hij was nog hengst en had pas acht keer een zadel opgehad toen ik voor het eerst ging proefrijden. Maar ik reed er zo mee weg en het voelde zo vertrouwd dat ik er gewoon met een grote glimlach vanaf stapte”. De keuze om de zwarte hengst te kopen was dan ook snel gemaakt. “Vanaf toen ben ik begonnen met opleiden met als doel er weer de dressuursport in te kunnen”.

Combinatie

Meuwissen is helemaal weg van het Friese ras. “Ze hebben een ontzettend fijn en werkwillig karakter en de paarden van tegenwoordig hebben vaak ook voldoende aanleg en potentie om mee te kunnen doen in de dressuursport, die combinatie vind ik echt superfijn”, legt ze uit. “Mijn doel voor nu is om Beau voor te bereiden om straks het sportpredicaat te halen. Hij heeft heel veel kwaliteit onder het zadel, dus ik hoop dat we daarna ook rustig doorkunnen in de sport. Maar hij is pas vijf dus we doen alles rustig aan en stap voor stap. Het is echt een laatbloeier en hij is nog hard aan het groeien, dus daar geven we hem alle tijd voor. Maar alles wat we van hem vragen doet hij gelijk en als je één keer iets met oefent onthoudt hij het gewoon. Je zou wel een hele stal vol willen met dit soort paarden”.

Genoeg potentie

“Op dit moment zijn we met mijn trainster Diana Smolders aan het doortrainen om hem hopelijk aankomende zomer voor het eerst op concours uit te kunnen brengen”. De amazone is ervan overtuigd dat Beau genoeg potentie heeft voor het zwaardere werk. “Hij kan heel makkelijk verzamelen én heel makkelijk verruimen. Daarnaast heeft hij drie goede bassisgangen met een galop die er van nature gewoon echt uitspringt. Als je iets meer van hem vraagt krijg je dat gelijk van hem. Ik denk echt dat het een paard is met heel veel kwaliteiten voor het hogere werk, zowel fysiek als mentaal. Hij is heel fijn om mee te werken, nog steeds heb ik elke keer een lach op mijn gezicht na een training”.

Zodra het weer kan hoopt Meuwissen het sportpredicaat met de ruin te behalen. “Daarna zou alles mooi meegenomen zijn. Ik zou het superleuk vinden om hoog met hem te komen en daar gaan we ook lekker voor doortrainen”, sluit ze gedreven af.

Volg Nina Meuwissen en Beau ook op Instagram!

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Kiek-ens fotografie

Het is een bijzonder gezicht: Emma Souffriau die samen met haar paard Golden Zippo over het strand galoppeert. Dit doet ze niet zoals de meeste ruiters het zouden doen, zij doet het al staand op de rug van haar bonte ruin. Als een volwaardig acrobaat voert ze halsbrekende oefeningen uit terwijl ze volledig vertrouwt op haar trouwe viervoeter.

“Kozakkenvoltige is heel onbekend, ik denk dat ik op twee handen kan tellen wie deze sport hier in de buurt beoefenen”, legt de Vlaamse amazone uit. “In Frankrijk zie je het wel vaker en in Nederland wordt het ook wel veel gedaan, al zijn de zadels en de oefeningen wel wat anders dan dat wij hier gewend zijn”. De nu 31-jarige amazone begon met voltige toen ze zeventien jaar oud was. “Ik heb alles geleerd van Thomas Duyck, die het weer van zijn vader geleerd heeft, en ook de speciale kozakken- zadels maakt. Het is allemaal begonnen met mijn 19-jarige westernpaard Golden Zippo, die ik al heb sinds hij twee weken oud is. Vanaf het eerste moment dat we voltige gingen proberen kwam ik erachter dat hij heel geschikt en braaf was voor deze sport. Daarnaast vonden we het beide superleuk, dus zo is het balletje gaan rollen”.

Loslaten en gaan

Golden Zippo

De combinatie werd beter en beter en reed, voordat de coronamaatregelen ingingen, regelmatig shows op evenementen. “Ik hou van de snelheid en het loslaten van alle controle. Op het moment dat ik ondersteboven hang heb ik echt het gevoel van vrijheid, dat is echt geweldig op dat moment. Alle problemen en zorgen verdwijnen als sneeuw voor de zon en maken plaats voor een gelukkig gevoel, ik krijg echt elke keer weer een enorme boost. Gewoon even alles loslaten en gaan”, vervolgt Souffriau enthousiast.

De amazone heeft drie paarden waarmee ze aan kozakken voltige doet. “Zippo heb ik zadelmak gemaakt toen hij drie, en ik vijftien jaar oud was. Het was mijn eerste eigen paard waarmee ik graag de western in wilde, maar dat vond hij niet heel leuk. Nadat we een jaar dressuur hebben gereden, gesprongen, gestrosst en bitloos hebben gereden zijn we terechtgekomen bij kozakkenvoltige. Eén van onze hoogtepunten tot nu toe is voltigeren op een middeleeuws spektakel in Watten. We mochten daar rijden door een vlammenzee van drie meter hoog, zonder bit. Zippo heeft een gouden karakter en ik kan blindelings op hem vertrouwen, ongeacht wat we doen. Of we nou letterlijk door vuur en vlam gaan, ondersteboven hangen, op buitenrit gaan of gaan zwemmen in de zee, hij laat me nooit in de steek”.

Voltige-doop

Zamiro ter Linden

Souffria haar tweede paard heet Zamiro ter Linden, die ze kocht toen hij amper drie dagen oud was. “Het was gelijk liefde op het eerste gezicht”, blikt ze terug. “Ik heb hem zadelmak gemaakt toen hij vier jaar oud was, waar hij gelijk een ‘voltige-doop’ kreeg zodat ook hij nu goed meeloopt tijdens kozakkenvoltige. Zamiro heeft een sterke leider nodig die hem voortdurend ondersteunt en geruststelt. Kozakkenvoltige heeft hem veel zelfvertrouwen gegeven. Uiteindelijk blijft het raar voor een paard, want je staat op hem, hangt ondersteboven of springt er opeens weer op. Als amazone laat je de controle los en het paard min of meer zijn plan trekken. Voor paarden die veel ondersteuning nodig hebben, kan dat best nog wel een opgave zijn. Toch merk ik dat voltige hem een stuk dapperder gemaakt heeft. Ik zie dat dat ook zijn vruchten afwerpt bij het springen en de buitenritten, hij begint steeds meer initiatief te tonen en daar ben ik heel blij om. Telkens als ik met een paard begin heb ik geen verwachtingen. Ik probeer van alles om te kijken wat zij het leukst vinden om te doen, en dan gaan we vanuit daar weer verder”.

Spelenderwijs

Frederico ter Linden

Het derde paard wat de amazone kocht is het broertje van Zamiro; Frederico ter Linden. “Ik kocht hem in 2013 toen hij twee jaar oud was. Hij lijkt erg op zijn broer, maar is iets stoerder en minder snel onder de indruk. Ondanks dat het niet de bedoeling was dat ik een derde paard zou kopen, wist Freddy mij met zijn charmes en mooie uitstraling snel over te halen. Toen hij 3,5 jaar oud was heb ik hem, net als de andere twee, zadelmak gemaakt met het kozakkenzadel. Dat is een zadel met drie singels, als ze dit gewend zijn verdragen ze eigenlijk alle zadels wel. Het beleren is heel spelenderwijs gegaan. Ik hing in het begin al ondersteboven naast ze, als ze dit eenmaal toelaten en vertrouwen gaat de rest eigenlijk vanzelf. Ze schrikken niet meer als je iets te snel opstijgt of bijvoorbeeld met je voet hun billen raakt, ze zijn gelijk al heel veel gewend”.

De amazone heeft haar ruin langzaam opgeleid en is fanatiek met hem aan de slag gegaan toen hij zes jaar oud was. “Ik kan nog steeds niet geloven hoe werkwillig dit paard was en nog steeds is. Hij doet altijd zijn best, denkt mee en zet zich overal voor in. We rijden dressuur, crossen, springen, voltigeren en vrijheidsdressuur. Ook op shows laat hij zich goed zijn. Zippo en Zamiro zijn nog heel bescheiden, terwijl Fredje graag in de spotlights staat en heel goed mensen voor zich weet te winnen”.

Voldaan

Volgens Sourrriau hebben de broers hun veelzijdigheid vooral aan hun vader Ceasar ter Linden te danken. “Deze hengst heeft een hele tijd in de eventingsport gezeten en ook voor de koets en de jacht was hij perfect. De appel valt niet ver van de boom, lijkt het wel”.

De komende jaren hoopt de amazone nog veel plezier met haar paarden te maken. “Het is wel een doel om verder te gaan in de eventing en de dressuur, en natuurlijk te blijven voltigeren. Kozakkenvoltige is een moment van vrijheid en ontspanning. De zorgen eruit schudden en je hoofd leegmaken. Na zo’n training kom ik altijd helemaal zen en voldaan terug, dat maakt de band tussen mij en de paarden nog sterker. Het vertrouwen moet hoog zijn, zeker als je op open vlaktes gaat trainen. Op het moment dat je ondersteboven hangt is het een kwestie van vertrouwen op je paard”, sluit ze gedreven af.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s en video: Ans Roels, MyKingdom Photography

Op papier kan het interessant zijn om bij een fokmerrie zoveel mogelijk predicaten te krijgen. Aan de andere kant is een gezegde: ‘Op een mooi papier kun je niet rijden’.

Toch valt er ook zonder de predicaten wat voor te zeggen om een merrie eerst een poosje uit te brengen in de sport, voordat ze wordt ingezet in de fokkerij. Je komt immers behoorlijk wat van haar te weten zodra je met haar op wedstrijd gaat.

De vraag

Wordt jouw merrie eerst uitgebracht in de sport?

Bekijk stemmen

Laden ... Laden ...

0 3927

Je hoort wel eens dat sommige ruiters spreekwoordelijk in het zadel geboren zijn, bij Jasmijn Noordzij was dit ook zeker het geval. Ze was pas drie jaar toen ze de oudere pony van haar moeder al feilloos rond wist te sturen en begon op haar zevende met B proefjes. Niet lang daarna kwam de C-pony Leonardo op haar pad, waar ze ook al vele prijzen mee binnen heeft gesleept. Ondertussen is ze 11 jaar en bezig met het beleren en opleiden van twee jonge pony’s, waar ze al grote plannen mee heeft voor later.

Al vanaf dat Jasmijn heel jong was, ging ze elke dag met moeder en dressuuramazone Helen Noordzij mee naar stal, de paardensport is er dan ook met de paplepel ingegoten. “Het paard wat ik toen had was western beleerd, dus reageerde heel goed op mijn stem. Toen Jasmijn drie jaar was had ze dat al door”, legt Helen uit. “Omdat dat paard wat ouder en heel braaf was, mocht Jasmijn hem regelmatig uitstappen na het rijden. Maar zij wist al vrij snel dat als je ‘draf’ zei het paard ging draven, en vervolgens had ze ook de galopknop gevonden, waardoor ze vrolijk door de bak galoppeerden. Bang was ze niet”.

Camsterhoven Leonardo

Jasmijn en Leonardo

Omdat Helen zag dat Jasmijn echt genoot van het paardenleven, zocht ze een pony waar de jonge amazone op kon leren rijden. Zo kwamen ze terecht bij shetlander Billy, waar ze alle beginselen van het rijden op geleerd heeft. Toen het rijden nog serieuzer begon te worden, gingen ze opzoek naar een wat grotere pony. “We zijn toen terechtgekomen bij de familie Westerink, die Camsterhoven Leonardo te koop hadden staan. Samen met Romy Schaftenaar had hij al vele prijzen behaald en was het een perfecte leerpony. Hij stond toendertijd helemaal aan de andere kant van het land en na de eerste bezichtiging wilden we het even laten bezinken. Jasmijn was pas acht jaar, maar had tijdens een hapje eten in een hotel, met de receptioniste geregeld dat we daar konden overnachten. Zo graag wilde ze nog een keer bij Leo langs”, blikt Helen lachend terug.  Jasmijn vervolgt: “Toen ik Leo voor het eerst zag vond ik hem gelijk superknap. Ik voelde gelijk een klik en hij was heel braaf en lief, daarom hebben we hem uiteindelijk ook gekocht”.

Hard werken

De jonge amazone wilde graag de wedstrijden in met haar pony, maar daar heeft ze wel hard voor moeten werken. “Ik had natuurlijk met de shetlander wel wat wedstrijdjes gereden, maar mijn droom met Leo was om echt hoog te komen”, vervolgt ze vrolijk. “Het is een pony die heel moeilijk nageeflijk loopt. Uiteindelijk kwam het wel, maar ik heb er de eerste twee jaar wel moeite mee gehad. Ook al heeft hij heel hoog gelopen, hij geeft nooit wat cadeau, je moet er altijd hard voor werken”.

Na lang trainen wist de combinatie hun allereerste wedstrijd gelijk te winnen. “Leo voelt zich helemaal thuis in de ring. Dan gooit hij zijn benen heel erg op, alsof hij al gewonnen heeft. Als ik aan het trainen ben moet ik heel veel doen, maar als we op wedstrijd gaan is het alsof alles vanzelf gaat. Hij laat me niet in de steek”. Het stel wilde op wedstijd vooral ervaring opdoen, maar kwam regelmatig thuis met verschillende prijzen. “We zijn twee keer Zeeuws kampioen geworden en nog een keer reservekampioen. In 2019 mocht ik met het zestal uitkomen op het NK, met mijn eigen proef en met de vereniging, waar ik met alle proeven in de top 6 ben gebleven”, vertelt ze trots. “Ik vind het heel stoer om wedstrijden te rijden en geniet er ook echt van. Soms is het wel spannend, maar ik doe het echt met plezier. Ondertussen rijden we alweer in het M2″.

Vertrouwen

Llorret B

Als maatje voor haar pony, mocht de jonge amazone een shetlander uitzoeken voor erbij. “In die tijd was Jasmijn helemaal verliefd geworden een pony van stal, Princess, die drachtig was van Le Matsjo. Helaas was deze merrie iets te groot en al op leeftijd, maar het veulen was wel perfect voor haar”, vertelt Helen. “Ik heb Llorett B geboren zien worden”, vervolgt Jasmijn enthousiast . “Vlak daarna vroeg mijn vader plotseling of ik mee naar stal wilde. En toen we even met het veulen aan het knuffelen waren zei hij plotseling dat ze van mij was. Toen had ik opeens een veulen”.

Ze vervolgt: “Llorret is echt een pittig ding, maar als ze je eenmaal vertrouwt dan is het gewoon goed. Natuurlijk is ze nog heel jong, maar voor haar leeftijd is ze heel erg braaf”. Haar moeder vult lachend aan: “Leo was gelijk haar maatje, bij Llorret duurde het even. Zeker in het begin, als Jasmijn dan boos op haar werd, werd Llorret weer boos op Jasmijn. Dat was echt heel grappig, maar nu vertrouwen ze elkaar blindelings, dat vind ik wel heel mooi om te zien”. Romy Schaftenaar zal de merrie uiteindelijk gaan beleren, omdat ze nog iets te pittig is voor Jasmijn. “Ze zit heel hoog in het bloed en wordt volgens de fokker ook echt wel een topper, dus we hopen dat het vertrouwen tussen Llorret en Jasmijn blijft. Romy zelf is echt een kei in het beleren van pony’s op een eerlijke en zachte manier, dus zij zal haar volledig voor ons door gaan rijden en dan hopen we dat Jasmijn uiteindelijk door kan op Llorret”.

Blessure

Edison

“Een tijdje terug zei Jasmijn iets te voelen tijdens het rijden op Leo, en wilde hem niet meer belasten. We gaven hem rust en pakten hem na een week weer op, maar hij voelde nog steeds niet goed volgens Jasmijn. We zagen op het eerst gezicht niks, maar Jasmijn bleef volhouden dat er iets aan de hand was. Uiteindelijk hebben we de dierenarts gebeld, die inderdaad concludeerde dat Leo een blessure had aan zijn oppervlakkige buigpees.  Dat betekende dus rust en niks doen. Voor Jasmijn was het zo erg dat hij niks mocht. Haar wereld stortte in, maar wel gelukkig met de belovende woorden van de arts dat het goed zou komen. We hebben gekozen voor een lasertherapie wat de genezing deed versnellen”. In die periode mocht de jonge amazone rijden op de 1.72M-hoge Edison, het paard van haar ouders. “Ze reden zowel dressuur- als springlessen samen en schoolde Edison bijna om tot springpaard, wat als moeder niet goed voor je hart is”, lacht Helen. “Toch miste ze wat, daarom ging ze samen met haar instructrice Anais Tsakonis op internet kijken, om een jonge pony te zoeken. Net 11 en dan een D-pony zadelmak maken is niet zomaar iets, maar met begeleiding van haar instructrice durven we het wel aan”.

Leeg blad

Ice-Cream Bloemendael

Zo werd de advertentie van Ice-Cream Bloemendael (v. Beekzicht’s Cas van De Goede Ree Now or Never) gevonden. De 3-jarige pony is gefokt door Kim Vugts en als veulen bij dhr Rockx, jury lid en fokker terechtgekomen. “Ze kwam uit de opfok en had nog geen ervaring onder het zadel. Tijdens het kijken was ze lief en rustig en omdat ze snel verkocht moest worden hebben we haar maar ingeladen. De eerste zes weken had de instructrice niet heel veel tijd, dus die zouden we gebruiken om Ice te laten wennen aan haar nieuwe huis. Maar Jasmijn zou Jasmijn niet zijn als ze haar eigen plan alweer had getrokken. Ze ging samen met Ice op stal een beetje spelen, oefenen met schriktraining, wandelen, hoofdstel in doen en zo vond ik haar hangend en knuffelend op Ice. Samen met haar vader heeft ze Ice opgezadeld en toen heeft ze er voor het eerst opgezeten”.

Verantwoordelijk

Jasmijn heeft het druk met alle paarden, maar zou niks anders willen. “Normaal gesproken kwam ik thuis van school, maakte ik huiswerk en dan ga ik door naar de paarden. Gelukkig heb ik heel veel paardenvrienden, zodat we onze hobby kunnen delen”, vertelt ze vrolijk. Als moeder ziet Helen dat haar dochter ook veel sociale vaardigheden opdoet door het paardrijden. “Ze is heel verantwoordelijk voor haar leeftijd. Ze plant veel in en denkt goed mee in bijvoorbeeld de tijd. Paarden zijn echt een passie voor haar en als ouder vinden wij het belangrijk dat ze gewoon lekker geniet van dat wat ze leuk vindt. Wij zien dat het gewoon goed zit bij de paarden. Daarnaast ben ik zelf vroeger ook een paardenmeisje geweest en heb ik daardoor gewoon een hele leuke jeugd gehad, dus ik denk dat ze hier ook heel veel van leert”.

Jasmijn haar grootste droom is om uiteindelijk de sport in te kunnen met Llorret en Ice. “Én met mijn moeders paard”, vult ze lachend aan. “Mijn allergrootste droom is om later het Z te bereiken”. De jonge amazone heeft in de coronaperiode haar eigen Instagram aangemaakt, waar ze haar dagelijkse bezigheden met vier paarden deelt. “Het aantal volgers groeit heel hard en ze heeft contact met allerlei paarden meiden van haar leeftijd. Omdat ze nog maar 11 is lezen we wel mee, maar wat mij opvalt is de positiviteit  onderling. Ze geven elkaar complimenten en maken verhalen en challenges samen. Delen voorspoed, maar ook tegenslag. In tijden van corona vind ik dat heel mooi om te zien”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Pixfotografie/ Marjon Kocks

De 12-jarige tinker Bob is nu vijf jaar van Monique Versaevel, waarvan ze al drie jaar uitkomen in de dressuursport. Samen hebben ze het geschopt tot het M2+10 en zitten ze nog lang niet aan hun max.

Versaevel had vroeger een shetlandpony op een pensionstal in de buurt staan, waar ze Bob voor het eerst zag. “De eigenaresse van die stal kreeg Bob van zijn toenmalige eigenaar, en vroeg of ik hem bij wilde gaan rijden”, steekt Versaevel vrolijk van wal. “Uiteindelijk klikte het zo goed tussen mij en Bob, dat ze vroeg of ik hem wilde hebben. Natuurlijk zei ik daar geen nee tegen, dus heb ik hem van haar gekregen”.

De clown van stal

De amazone is vanaf het begin af aan al helemaal weg van de donkere tinker. “Bob wil altijd voor je werken en vindt alles leuk om te doen. Daarnaast is het de clown van stal, hij haalt altijd wel iets uit. Het is gewoon echt een superleuk paard”.

De combinatie rijdt nu M2+10 bij de KNHS. “We rijden nu een jaar of drie wedstrijden, wat we beide heel erg leuk vinden. Voor zo’n log paard is hij heel erg lenig”, legt Versaevel uit. Omdat de reguliere wedstrijden nu stilliggen vanwege de coronapandemie, kwamen ze terecht bij de Hoefslag@Home Unlocked competitie. “De proeven zijn heel leuk en net weer wat anders dan de KNHS, dus ik besloot om gewoon mee te doen”.

Tactisch

Over haar proef vertelt ze: “De proef ging heel erg goed. Bob vindt het vaak nog moeilijk om alle oefeningen achter elkaar goed te doen, maar hij was nu lekker wakker en werkte goed mee. We kregen ook superleuke feedback van de jury, het was echt opbouwende kritiek waar we echt wat mee kunnen. Het commentaar was heel tactisch omschreven waardoor ik niet het idee heb dat we onderdelen verkeerd deden, het waren meer tips om nog hogere punten te behalen”.

De komende tijd gaat de amazone hard trainen om straks weer officieel te kunnen starten. “Bob heeft nog wel eens de neiging om te diep te gaan lopen. De juryleden hebben me een paar tips gegeven om dit echt te kunnen verbeteren”. Over haar uiteindelijke doelen vertelt ze: “We gaan door met wedstrijden zolang Bob het leuk vindt en het aan kan, en dan zien we wel hoe ver we gaan komen. Het is natuurlijk geen standaard dressuurpaard, dus met bijvoorbeeld de galop heeft hij nog wel wat moeite. Hij kan het wel, maar het kost hem heel veel inspanning. We kijken dus gewoon hoelang hij het volhoudt”, sluit ze af.

Klik hier voor meer informatie en om je in te schrijven voor de Hoefslag@Home Unlocked competitie.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Liesbeth van Eck

0 2306
Foto: La Fleur Design

Naast de paarden van haar trainingsbedrijf heeft Anna Byrne nog drie paarden van haarzelf op stal staan. Ondanks dat het vaak niet het meest voor de hand liggend is, is de Haflinger Magic vergeleken met de warmbloeden het sportpaard van het stel. Helemaal uniek is dat het paard western en endurance geschoold is, en tot anderhalf jaar terug niet dressuurmatig gereden werd.

“Katja hebben mijn moeder, zus en ik elf jaar geleden gekocht als familiepony”, vertelt Byrne over de NRPS-pony. “We wilden graag een hele brave pony en ondanks dat Katja kopschuw was en in een hoekje van de stal stond toen we gingen kijken, waren we gelijk verliefd. We hebben heel veel moeite gedaan om haar vertrouwen te winnen en we zijn er heel vaak afgevallen, maar het is nu de braafste pony die er bestaat. We hebben ook nog een Westfalen-merrie, Danoeska. Eigenlijk heb ik haar gekocht voor de verkoop, maar ze is echt mijn beste vriendin geworden dus ze is er nog steeds”.

Wilskracht 

De amazone verzorgde haflinger Magic al een tijdje voordat ze hem in januari 2019 overkocht van zijn eigenaresse. “Zij reed western en endurance met hem, maar voor school moest ik een paard in het L1 uitbrengen en ik wilde dat heel graag met Magic doen. Het was voor ons beiden wel even wennen, want tijdens westernrijden lopen de paarden heel erg op de voorhand. Terwijl ze tijdens dressuur de achterhand er juist onder moeten zetten. Om dat te verbeteren hebben we veel overgangen gereden en buitenritten gemaakt. Magic heeft heel veel wilskracht en wil graag leren, dat heeft het omscholen een stuk makkelijker gemaakt”.

Piroutte

Toen het dressuurmatig rijden steeds beter ging, besloot de combinatie een keer een wedstrijd mee te pakken. “Magic wil heel graag. Hoe moeilijker het wordt, hoe leuker hij het vindt. Op het moment dat ik wat nieuws aan hem uitleg, pakt hij het meestal super snel op. Hij doet alles op mindset en karakter, dat is zo bijzonder aan hem. De laatste tijd vindt hij het trainen zo leuk dat hij uit zichzelf oefeningen aan gaat bieden. Laatst probeerde ik bijvoorbeeld om hem te laten sluiten in de galop, en toen bood hij uit zichzelf aan om een piroutte te springen”.

Naast de haflinger heeft Byrne ook nog een poos een trekpaard uitgebracht. Helaas hebben ze de grote ruin in moeten laten slapen. “Met Arie heb ik ook een paar wedstrijden gereden. Eerst was het meer voor de lol, maar toen het steeds beter ging zijn we ook officieel gaan starten. Op wedstrijd reden we B met winstpunten en thuis trainden we hard door, want wijken en schouderbinnenwaarts gingen hem heel goed af. Hij had het zeker in zich om hoger te komen, maar helaas mocht het niet zo zijn”.

Even leuk

Byrne heeft zowel koudbloeden als warmbloeden, volgens haar zitten er grote verschillen tussen deze twee. “Warmbloeden zijn veel atletischer en hebben vaak veel meer vermogen om echt de dressuursport aan te kunnen. Ik merk dat Magic het echt doet op karakter en omdat hij het leuk vindt en graag wil. De andere twee lopen veel makkelijker, als je schouderbinnenwaarts vraagt is het gelijk mooi ruim en op de achterhand. Bij Magic moet ik er echt voor stoeien om het samen te kunnen”, legt ze uit. “Maar ik heb geen voorkeur, ik vind beide gewoon even leuk. Met Magic is het allemaal net iets moeilijk en die uitdaging is leuk. Maar daar tegenover is het ook fijn om een paard te hebben dat alles wat makkelijker doet”.

Debuut

De combinatie is naar het Z1 gereden tussen de warmbloeden, waar wel een extra moeilijkheidsgraad aanzit met een compacte haflinger volgens Byrne. “Ik krijg vaak als feedback dat hij wat meer mag verruimen, maar hij heeft gewoon te korte benen om er nog meer uit te halen. Hetzelfde geldt voor de sprong in galop, hij kan gewoon niet meer sprong maken want dat heeft hij niet in zich. Ik rijd dus nooit extreem hoge punten, maar starten tussen de warmbloeden is zeker wel mogelijk”.

De amazone had nooit verwacht dat ze het tot het Z zouden schoppen. “Mijn doel was het L2, maar zelfs dat leek op dat moment nog te hoog gegrepen. Ik ben heel trots dat we zo ver gekomen zijn. De bedoeling is nu om ons goed te laten zien op ons Z2-debuut volgende week. Mijn droom is om volgend jaar mee te mogen rijden op het EK voor Haflingers”, sluit ze enthousiast af.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: La Fleur Design/ Drietel fotografie

0 1313

Toen Phaedra Romana Smit drie jaar geleden voor haar opleiding tot instructrice een paard wilde kopen, kwam ze terecht bij de veertienjarige Vico JB (v. Mermus R). Ondanks dat de ruin er niet al te goed aan toe was, besloot de amazone toch een gok te wagen. Ondertussen vliegen ze klassen door en trainen ze thuis op ZZ-licht niveau.

“Toen ik van mijn ouders het nieuws hoorde dat ik een paard mocht ben ik mijn zoektocht gestart”, blikt Smit terug op het moment dat ze zich aanmeldde voor de instructeursopleiding. “Ik ben Vico minstens tien keer tegengekomen op verkoopsites, maar ik was niet gelijk helemaal weg van hem. Hij was mager en zag er slecht uit, daarnaast was hij ook al wat ouder. Toch reageerde mijn instructrice Melissa Schalkwijk heel positief op de advertentie, zij zag er gelijk een heel goed paard in”.

Spannend

Vico JB bij zijn vorige eigenaar.

De amazone maakte een afspraak met de toenmalige eigenaar en ging samen met haar instructrice langs bij de ruin. “De eerste keer dat ik op hem reed voelde een beetje gek. Vico had geen vet, geen spieren en zijn ribben waren duidelijk zichtbaar. Verder was hij helemaal dof en grijs, het was best heftig. Toch kon mijn instructrice hier heel goed doorheen kijken en was ze er van overtuigd dat het een heel goed paard kon worden. Ik vond het heel spannend om de keuze te moeten maken, want ik hield ook in mijn achterhoofd dat een super duur paard er ook niet in zat. Een eigen paard op zich was al heel wat, dus ik besloot de uitdaging aan te gaan en hem te kopen”.

Intake

Smit vertrouwde op haar instructrice en nam de ruin mee naar huis. “De eerste drie weken heb ik niet gereden en veel bijgevoerd zodat hij wat aan kon komen. Daarna heb ik hem een paar keer gereden op de manege, maar pas toen we veranderden van stal hebben we het rijden echt goed opgebouwd. Bij de intake van de opleiding tot instructeur kreeg ik te horen dat hij wat weinig balans had en erg mager was, maar we zijn wel gewoon aangenomen”.

Tegenslagen

De amazone had niet verwacht dat ze juist met dit paard zo’n goede band zou krijgen. “In het begin was het heel erg wennen voor mij, want hij is heel erg mensgericht en dat was ik niet gewend van manegepony’s. Vico ziet het als het niet goed moet je gaat en gaat dan gelijk tegen je aan lopen duwen en knuffelen. Ondanks dat hij er zo slecht uit zag in het begin en ik niet gelijk overtuigd was, had ik wel verwacht dat hij er weer bovenop zou komen. We hebben echt wel wat tegenslagen gehad, maar ik vertrouw er nu volledig op dat het altijd weer goed komt”.

Ze vervolgt: “We rijden nu Z1 dressuur en L springen, het is bizar dat dit ons gelukt is en dat we hier nu staan. Ik heb er absoluut geen spijt van dat ik niet gelijk een goed sportpaard heb gekocht. Hij heeft mij super veel geleerd wat ik ook weer kan gebruiken in mijn opleiding, daar ben ik hem heel dankbaar voor”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Privébezit

0 1534

Samantha Boonstra kocht haar haflinger King (Wiebe van ’t Broek v. Whetu) met de intentie om er recreatief mee te gaan rijden. Toch begon het te kriebelen om een keer mee te doen met een dressuurwedstrijd. Vanaf dat moment hadden ze de smaak te pakken, ze vlogen de klassen door en zijn nu bezig om de laatste winstpunten voor het Z binnen te halen.

“Toen ik King in januari 2018 kocht was hij vier jaar en echt een boefje”, blikt Boonstra lachend terug. “De eerste keer dat we thuis gingen rijden is hij er een paar keer flink vandoor gevlogen, het heeft dan ook maanden geduurd voordat ik hem fijn en ontspannen heb kunnen rijden. Op een gegeven moment viel het kwartje en begonnen we elkaar steeds meer te begrijpen. Het ging niet vanzelf, maar het gaat nu wel echt de goede kant op”.

Vertrouwen

In de eerste instantie was het niet de intentie van de amazone om wedstrijden te gaan rijden. “Ik wil eigenlijk bitloos rijden en gewoon lekker plezier hebben, maar iedereen om mij heen reed wedstrijden en zo begon het bij mij ook te kriebelen. Toen we vier winstpunten haalden op onze eerste wedstrijd besloot ik dat we er mee door zouden gaan. We zijn begonnen in het B en ik heb altijd gedacht dat het Z onbegonnen werk was. Maar ondertussen rijden we M2+7, dus ik krijg er steeds meer vertrouwen in dat het ons gaat lukken”.

Voldoening

“Ik had geen ervaring met een eigen paard en ik besloot een jong paard te kopen”, lacht ze. “Achteraf is het niet de slimste keuze, maar het is wel gaaf wat we nu bereikt hebben. In het begin dacht ik nog wel eens dat ik beter een warmbloed had kunnen kopen. Als ik dan moest rijden tegen de grote paarden zag het er allemaal zo makkelijk uit. Maar ik ben heel blij met King en ik haal er heel veel voldoening uit als ik goede punten met hem haal”.

Ze vervolgt: “In de eerste instantie heb ik gekozen voor een haflinger omdat ik anders wilde zijn dan de rest. Nu wil ik bewijzen dat haflingers ook goed kunnen zijn in de sport op hoog niveau. King is een dressuurpaard in een ander jasje, hij kan echt heel pittig zijn. Laatst waren we een proef aan het filmen en toen stond er een geit in de struiken, daar kreeg ik hem echt niet langs”.

Keertwending

De amazone hoopt straks de laatste winstpunten voor het Z te kunnen verdienen als de wedstrijden weer beginnen. “De overgang van stap naar galop kreeg hij heel makkelijk onder de knie, dat kon hij al toen we nog L startten. Appuyeren doet hij ook heel makkelijk. Het enige waar we nog tegenaanlopen zijn de keertwendingen, die vinden we beide nog heel erg moeilijk. Desondanks heb ik er wel heel veel vertrouwen in dat we nog ver kunnen komen. Als hij heel heet wordt tijdens het trainen laat hij soms al stukjes piaffe zien. Hij is erg werkwillig en gaat voor mij door het vuur. Soms moet ik hem even motiveren, maar als hij eenmaal bezig is moet ik zelf aangeven wanneer het genoeg is, anders gaat hij zo nog een uur door”.

Droom

De combinatie is momenteel de laatste puntjes op de I aan het zetten onder leiding van Annigje Tolman en Eelkje Boersma. “Mijn instructrices vullen elkaar goed aan zodat de trainingen voor mij één geheel worden. De komende tijd ga ik proberen om de wissels er goed bevestigd op te krijgen en daarna Z te starten. Het Z is een droom, maar uiteindelijk willen we zo hoog mogelijk komen natuurlijk”, sluit ze gedreven af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Joyce van der meer/ Renate Teensma

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer