Tags Posts tagged with "Sara Ouwehand"

Sara Ouwehand

blog sara ouwehand
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

De liefde voor je paard en de sport gaat ver. Alles uit de kast. Niks of niemand is te gek. Iedere expert is welkom en het mag wat kosten. Want je wilt vooruit. Stappen maken. Gloreren.

En ook: geen fouten maken, voorál geen fouten maken. ‘Want dan verpruts ik mijn paard.’

Eén kans

Het statische idee dat we maar één kans hebben, is een ruiterkwaal. Terwijl iedere rit een nieuwe kans is. Stop die gedachte in je cap en je wint de helft. Méér. Overstijg jezelf.

Oké, er is een probleem en je bent zoekende. En dan zijn ze er voor jou. Bussen vol experts. Iedere bobo stapt op zijn eigen stokpaardje. Ze weten het zéker. Dit gaat werken. Jouw probleem oplossen is hun bevestiging. Dus we gaan er voor.

Jij en je paard

Maar als ik in de baan sta, zie ik altijd maar 2 experts. Jij en je paard. Jullie vertellen me of mijn lessen kloppen. En of iets klopt gaat voorbij aan gelijk hebben. Ook aan gelijk krijgen. Gelijk is een vriendje van de ratio en dat heeft met waarheid niks te maken. Want daar hebben we het nu over: jouw interne waarheid. En die kan zomaar anders zijn dan verwacht. Daarover gaat mijn eigen stokpaardje.

In het Jip en Janneke: voelt het goed? Waarbij mijn rotsvaste overtuiging is: ‘Als het niet goed voelt, dan ís het niet goed’. Nu, op dit moment, in deze omstandigheden. Die context is waar boekjes aan voorbij gaan. Boekjes gaan over theorie. En paarden doen niet aan theorie. Wel aan voelen.

Wake up!

Een les, instructeur, expert, moet matchen met jouw interne waarheid op dat moment. Het heeft geen enkele zin om geforceerd je best te doen, terwijl je diep van binnen voelt dat het niet klopt. Alvast een tip daarbij. ‘Hij zal het wel weten’, ‘hoe kom ik anders verder’ en ‘als hij het zegt dan zal het wel zo zijn’, gaan je niet verder helpen. Wel verder van jezelf af. Wake up! Soms moet je alle experts buiten de deur zetten. Je eigen ding gaan doen.

blog sara ouwehand

Als je niet je eigen paardenwaarheid volgt, speel je een rol. Bewaar die rol voor de chef op kantoor, want paarden blieven hem niet. Je valt zo door de mand hoor. Is het niet thuis, dan is het wel in de ring. Met alle worstelingen van dien. Wordt je paard niet beter van. Niemand trouwens.

Geen dressuurpaard

Mij is wel honderd keer verteld dat ik geen dressuurpaard heb. Heel creatief, in allerlei vormen en varianten. Mijn vingers vormden zich naar mijn oorschelpen, zó vaak heb ik ze erin gestopt. Stoppen was niet mijn interne waarheid. Niet dat het een makkelijke weg was. Sterker nog, sommige paden bewandel je maar één keer. Te hobbelig, te steil, te ongerept. Maar minder onbegaanbaar dan opgeven. Omdat stoppen gewoon niet klopte. En nu doen we ons eigen ding in de Lichte Tour.

Eigenwijs en tevreden.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

blog sara ouwehand

In ieder paard schuilt een Totilas. Zijn beste versie, jóuw Totilas. Durf daarvan te dromen. Groei samen in jullie eigen wonder. Dromen zijn magisch, want ze geven ruimte aan beweging. Figuurlijk in je hoofd en hart, letterlijk in het lichaam van je paard. Daarom pleit ik voor de Totilasbril.

Hoop doet rijden

Zelf droomde ik om met mijn Haflinger in de subtop te starten. Er zijn ballerina’s met meer talent. Aan de andere kant zijn er maar weinig paarden met een groter (werk-)hart. En er is geen enkel paard waar ik meer van houd. Dus mijn Totilas is blond.

Dit voorjaar stonden er 18 kaarsjes op zijn worteltaart. Op datzelfde moment viel de uitnodiging voor de Lichte Tour in de bus. Natúúrlijk zijn wij van de partij! Trots, fanatiek en enthousiast. Ondertussen is het Ooit Zo Gevreesde Einde zo zoetjes aan in zicht. Toch droom ik hardnekkig verder van de Grand Prix. Hoop doet rijden.

Hoop is vertrouwen en vertrouwen is voeding. Essentieel voedsel dat je over het dode punt heen helpt. Zoals een grote bak friet na een avondje stappen. Lekker, vet en veel. Net als je op het punt staat te breken. ‘Met een extra portie mayo, alsjeblieft.’

Vruchtbare grond

Vertrouwen is nodig, maar kan jouw droom ook kiemen? Is je omgeving vruchtbaar? In je eentje dromen is een onnodig moeilijke opdracht. Er is altijd wel iemand die ziet wat jij ziet. Zorg voor je dromen, omring je met mensen die je steunen. Soms moet je selectief zijn.

Zo nam ik ooit afscheid van een zure juf. Complimenten dat ze kon geven …. ‘Jij ziet je paard als een afgod, maar ik kijk er écht niet graag tegen aan’. Haar gezicht oogde alsof ze een overjarige augurk herkauwde. Ik dacht altijd dat ze gewoon niet zo van augurken hield. Blijkt mijn paard de oorzaak! En vertel mij nou eens … welke instructie is zinvol als je ons in de basis liever niet ziet? Kortom: ajú paraplu.

Reality check

Even terug naar die Totilasbril. Ruiters vragen me: ‘Is die niet te roze?’ Lees: of ik eigenlijk nog wel van deze (dressuur-) wereld ben? Met mijn Haflinger in de Subtop. Maar geloof mij, reality checks genoeg! Meer dan me lief waren. De onderkant van de uitslagenlijst? Ik heb hem uit-ge-breid mogen bestuderen. Geen pixel is mij onbekend. Durven dromen bleek toen een stevige klus. Vooral dat dúrven, want aan de onderkant bungelen is geen pretje. Ach, tegen jou kan ik het ook wel zeggen. Het maakte de augurkenvreter in me los. Mokkend de coupons laten liggen, jankend naar huis, heilig geloven in een jury-pact tegen ons? I’ve been there.

Sprankje Totilas

En toch is er altijd een sprankje gebleven. Een sprankje Totilas. Dat zag ik, dat voelde ik, dat resoneerde in ons samen zijn. Gekke Henkie of niet, wij gaan door. Zat ik door mijn geloof heen, kreeg ik een zetje van Boven. Of van beneden, want alleen op de bodem kan je je weer afzetten. Retour omhoog.

Met het hoofd boven water zie je weer andere dingen. De verlossende zwemband bijvoorbeeld. ‘VERTROUWEN’ stond er in grote letters op. Daarmee zwom ik ineens, in drie wedstrijden, naar de Prix St George. Die blonde Totilas toch.

Bejaard en gelukkig

Durven dromen dus. Het geeft energie en vreugde. Samen mogen groeien, wat een prachtcadeau is dat? Voor iedereen, in zijn eigen versie. Laat je dromen meedeinen op het ritme van je verlangens. Varieer naar behoefte. Het hoeft niet altijd een dressuurwonder te zijn. Trouwens, ook mij bekruipt de laatste tijd een andere droom…

Op mijn rug in het gras, een volle wei. De grond is zwanger van de zomerwarmte en iedere wolk is een paard. We zijn Samen, dik bejaard en gelukkig. Want hij mocht zijn beste zelf zijn. En ik was er bij.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

training

“Ik heb nu eenmaal het lichaamsbewustzijn van een sperzieboon.” Schouderophalend ruimt hij de borden op. Nog even en de vaatwasser is net zo leeg als zijn lichaamsgevoel. Daar komt het op neer.

Irritatie en verbazing mengen zich in mijn ogen. Het staat nogal ver af van mijn eigen lichaamsbeleving, die sperzieboon.

Het lijkt een speling van het lot. Een psycholoog krijgt verknipte kinderen, de slager wordt verliefd op een vegetariër en ik trouw met een sperzieboon. In termen van lichaamsbewustzijn dan hè. De rest aan hem is overmatig perfect. En wat maakt het uit, hij zit nooit in het zadel. So, anyway.

Introspectie is in

Lichaamsbewustzijn, het is in opkomst. De aandacht ervoor is verrijkend voor de paardensport. Ach wat, vooral voor de ruiters zelf geeft het groei. En het past in deze tijd. Steeds meer ruiters durven in de spiegel te kijken. Introspectie is in. Je doet tegenwoordig écht niet meer mee als je niet zo nu en dan op zoek gaat naar jezelf, jezelf kwijt bent of jezelf herondekt.

Wat is het, dat lichaamsbewustzijn? Eigenlijk is het heel erg Jip en Janneke. Je natuurlijke vermogen om je lichaam en haar sensaties te voelen. Daarmee wordt je geboren en er is niets vreemds aan. Maar wij zijn tegenwoordig té computer-minded. Die voelsensoren werken lang niet meer altijd. De prioriteit is verlegd van lichaam naar verstand. Dus moeten we opnieuw leren voelen. Een soort revalidatie.

Chronisch tekort aan aandacht

De zin ervan? Door meer te voelen ontwikkel je je besturingssysteem. Hoe High Tech is jouw lichamelijke kompas? Beweeg je zomaar een been? Of open je je heup, laat je je lieslijn los en til je zo passief vanuit de knie waarbij je voetboog ontspannen blijft?

Het maakt nogal een verschil, dat lichaamsbewustzijn. Paarden voelen dat verschil. Nee, ik overdrijf niet. Ze voelen een vlieg op hun vacht en dus ook of jij je lieslijn los laat. Take it or leave it.

En dan komt ‘ie hè, de Meest Gestelde Vraag. “Of ik effe wat oefeningen heb?”. Oefeningen genoeg, maar het gaat om aandacht. Daar is een chronisch tekort aan.

WOW- ervaring

Aandacht en rust zijn gouden ingrediënten als je je besturingssysteem wilt ontwikkelen. Niet DAT je de oefeningen doet maar HOE je de oefeningen doet. Beter 1 taktzuivere schouderbinnenwaarts dan vijf keer van-dikhout-zaag-maar-planken. Zoiets.

Dus ga er voor zitten en investeer in je lichaamsbewustzijn. Trouwens, waarom noemen we het niet gewoon ‘lichaamsgevoel’? Maakt het meteen een stuk toegankelijker. Want ik gun iedereen de WOW-ervaring op een kleine hulp.

Geef toe, de beste ruiters lijken niks te doen. Dat kan alleen als je besturingssysteem minuscuul is afgesteld. Sommige talenten worden daarmee geboren. De rest zal het moeten leren. Behalve de sperzieboon, die leert het nooit.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger in het ZZ-Zwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Sabine Timman

 

ruiterhouding

Doorzitten en nog kunnen lachen ook? Een godswonder. Misschien weggelegd voor Edward, maar zeker niet voor jou. Toch? Well, I’ve got news. Het lijkt net zo lang moeilijk totdat het makkelijk wordt. Vergeet niet, in iedere ruiter zit een beetje Edward. Oké, soms is het zoeken. Jouw stukje Edward is even kwijt. Maar bespaar je alvast de moeite. Kilometers oefenen zonder beugels helpen je niet verder.

Nonsens met een zinnige oorsprong

In mijn praktijk komt het veel voor. Nonsens met een zinnige oorsprong. Ik noem een voorbeeld. In de lang verwachte eerste rijles riepen ze het al: “Druk je hielen uit!” Met rode wangen van inspanning en opwinding deden we ons best. Die hielen moesten en zouden omlaag. De beugels ook, wat zeg ik, je hele gewicht kwam er aan te pas. Mijn bescheiden mening? Die is kort. Stop er mee!

De voorbenen van je paard kunnen geen kant op bij overmatige beugeldruk. Een ideaal ingrediënt voor taktfouten. En trouwens, het been van de ruiter gaat ook op slot. Verend vermogen van de enkel/knie/heup-lijn? Dat gaat hop, het putje in. Die fijne zit is inderdaad een te hoog gegrepen godswonder als je je hielen uitdrukt.

Tot zover de nonsens. Nu de zinnige oorsprong. Je hielen zijn inderdaad een sleutel naar een goede zit. Alleen draait het om iets veel subtielers, namelijk het verleggen van je zwaartepunt. En leg dat maar eens uit.

Eigenlijk is het heel simpel. Niet dat gehang op je voorvoet! Verleg je zwaartepunt voor de grap eens naar je hielen en voel wat het doet.  Niet alleen in je voeten, maar in heel je lichaam. Voor de luie lezer verklap ik het effect. Hangen op de voorvoet betekent niets anders dan wiebelen en compenseren. Rusten in je hielen geeft steun en balans. Een goede begin van een ruiterhouding.

Veerkracht

En zo zijn er meer oneliners waar iedereen mee worstelt. “Recht zitten”, doet het ook zo goed. We overstrekken onze rug en trekken hem hol. Dus, je wervelkolom wordt korter en niet langer! Denk even na over de gevolgen hiervan.  Geen lengte, dus geen vering en daarom geen goede zit. Duidelijk verhaal, toch? Hoe dan wél, is nu de terechte vraag.

Een wervelkom langer (‘rechter’ in de volksmond) maken, is een kwestie van tweerichtingsverkeer. Je kruin gaat omhoog en je staart naar beneden. Dat laatste vergeten we vaak. En dat is nou net de sleutel naar echte lengte en veerkracht. Stuiteren of doorzitten? Dit kan het verschil maken.

De holistische ruiter

Nog iets anders. Je lichaam is één geheel. Je kan je lichaam nu eenmaal niet in losse stukken besturen. Armpje hier, beentje daar, buik in de plooi en hoppa. Hey, was het maar zo simpel. Je bent geen Transformer! Ploeterende ruiters bewijzen de complexiteit van ons lichaam. Wat je links verandert, heeft rechts effect en andersom. Dat is een holistisch ruiterbeeld. Realistisch kan je het ook noemen. Frustratiezone (lees: klapperbenen,wiebelehanden etc) in beeld? Verandering van mindset kan leiden tot de oplossing. Vaak ligt de oorzaak van een houdingsprobleem ergens anders dan op de plaats delict.

Blijven je benen maar klapperen? Goede kans dat je onderrug de boosdoener is. Die eeuwig terugwerkende binnenhand? Check je binnenheup een keer op blokkades. Gespannen heupen? Zorg dan dat je kaken ontspannen zijn. En zo kan ik voorbeelden blíjven geven. De puzzel is nooit gelegd. En dan heb ik het nog niet eens over de wisselwerking met je paard. Volgende blog misschien. Maar eerst schaffen we de oneliners over je houding af. Als tien keer gillen “handen laag” niet helpt, dan ga je vanaf nu op zoek naar een dieper liggende oorzaak. Knoop het in je oren. Er bestaat geen mechanische besturing! We zijn geen robots, thank God no.

Hier nog een afsluitende tip en voor het gemak blijf ik even bij dit voorbeeld. Zoek alsjeblieft een instructeur die verder komt dan het herhaalde brullen van “Handen laag!”. Bedenk even, houding en zit is een specialisme.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Remco Veurink

ruiter paard algemeen

Snel poetsen, want hij komt zo thuis. Het spoor zaagsel kruipt van voordeur naar badkamer. Zijn avond begint slecht als hij zoiets ziet. Dat irriteert mij dan weer. Tenen die blauw zijn van de kou willen snel naar de badkamer. Die schoenen schop ik daar wel uit. Dat snap jij ook. Hij niet. Met fanatieke geldingsdrang maakt hij zijn punt. Dat ik minder haast uitstraal als ik met diezelfde kou op stal ben. Poetsen – bandageren – instappen – uitstappen – laatste knuffel. En terug, want muesli vergeten. Dan hoort hij me niet klagen over kou. Terwijl hij zijn rede voert, trekken mijn lippen samen. Fijntjes kom ik met het Argument der argumenten: “Maar dat is anders”.

Hobby? Noem het een ziekte.

Anders ja, maar hoe dan? Bij jou kan ik het wel toegeven, op stal ben ik inderdaad minder kleinzerig met die kou. Gelet op andere paardenmensen is dat niet eens de grootste rariteit. Prioriteiten bijvoorbeeld, daar hebben echt álle ruiters iets mee. Dat paard staat iedere keer torenhoog op de lijst. Paardrij-gewijs plannen noem je dat. Neem nou mijn eerste vriendje. Hem vertelde ik met droge ogen dat mijn paard belangrijker voor me was dan hij. Drie weken later was het uit. Ik huilde dikke tranen en zocht troost bij mijn paard. Niet bij hem.

En dus ben ik nu samen met Hij Die Het Beter Snapt (zaagselsporen uitgezonderd). Keuzevrijheid heeft hij niet, mijn hobby hoort bij mij. Hobby? Noem het een ziekte. Chronisch, ongeneeslijk, never ending.

Ruiters zijn vreemde snuiters

Over ziektekiemen gesproken. Stiekem een likje proeven van de liksteen? Boterhammen eten met vuile handen? Op stal spreekt iedereen dezelfde taal. Laten we het gerust een samenzwering noemen. Je stalgenoot knikt begripvol als je een goedkope maaltijd naar binnen schrokt. Ondertussen knabbelt je paard op de meest de exquise supplementen. Vinden we heel gewoon. Of toen, met die strenge vorst, deden we nog gekker. Waarom lopen wij te kleumen, terwijl onze paarden onder drie dekens staan?

Al overtuigd dat we vreemde snuiters zijn? Hier nog een closing example. Laatst op de bankleuning: ik hing en keek  een documentaire. Een akelig mooi meisje leefde in Londen een jetset leven. Inclusief mooie man, bakken met geld en bussen vol vrienden. Ze werd depressief, keerde terug naar Nederland en ging maandenlang stallen uitmesten. Om op te knappen.

Passie is vuur

Dus nog even over die rariteiten. Waar komen ze vandaan? Vreemde zaken hebben meestal een simpele verklaring. Soort van gedeelde factor. Mijn idee? We worden gedreven door passie. En passie is vuur. Vuur dat je voeten ontdooit bij vorst. Vurige brandstof na een goedkope maaltijd. En het vuur dat je door zware tijden heen helpt.

Passie dus. Het enige verschil tussen paardenmensen en de wat-een-gedoe-ik-blijf-liever-gewoon-thuis-mensen. Ach wat, noem ons een maf volkje. We hebben ook voordelen. Zo vervelen we ons nooit, dus we vallen anderen niet lastig met ons humeur. Behalve na een slechte proef, maar dat telt niet.  Ander pluspunt: als paardenmens staan we dicht bij de natuur. We gaan daarom heel goed om met veranderingen, afscheid nemen van paarden daar gelaten. En aardig zijn we ook. Aan goodwill geen gebrek. We willen écht wel een keer mee naar die Belangrijke Verjaardag. Op een rij-dag nota bene! Maar zeur dan niet dat ik naar paard stink, omdat ik nog éven die wortels breng. Anders is het zielig. En trouwens, paarden stinken niet, ze ruiken. Dat snap je of dat snap je niet.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

0 1581
dressuur hoefslag ruiter
Dressuurring CDI Roosendaal 2017 © DigiShots

Ademloos kijken. En eigenlijk niets zien. Want alles lijkt vanzelf te gaan. Wat is dat toch, de magie van een goede ruiter? Ik weet, je moet niet alles willen verklaren. Zeker magie niet.

Nu, geheel in mijn eigenwijze stijl, doe ik toch een gooi. Naar de magische 3 K’s van een goede ruiter. Kennis, kunde, kracht.

Kennis

Ik stam uit de tijd dat boeken heel gewoon waren. Dat zijn dingen waar je Smartphone ongeveer 12 keer in past. Ik hoor je roepen: ‘paardrijden leer je niet uit een boekje!’. Maar misschien toch wel een beetje. Want meer inzicht in oefeningen en bewegingsdynamiek geeft helderheid in je hoofd. En helderheid geeft rust.

Alweer een puzzelstukje minder terwijl je in het zadel zit. Dat geeft ruimte voor iets anders. Voor voelen, opgaan in de beweging en weten waar je naar toe wilt rijden. Allemaal kenmerkend voor een goede ruiter.

‘Weet vooral waar je goed in bent.’

Kunde

Een cruciale tweede K: zet je kennis om in kunde? Dat is wel even een vak apart. Durf je te proberen? Vind je herstelkansen bij een misser? Ken je jouw leerstijl en past je instructeur daarbij?

Weet vooral waar je goed in bent. En nog liever waar niet in. Zo kan ik nog zoveel kennis hebben van de springsport, een goede springruiter word ik nooit. Ik storm niet onverdroten op een nieuwe hindernis af. Ben namelijk type ‘kijkt kat uit de boom’. Dat buig je niet zomaar om. In ieder geval onvoldoende om mezelf als parcourswaardig te bestempelen.

‘Paardrijden is moeilijk, confronterend en de blessuregoden dagen je uit.’

Kracht

Tot slot de gouden K, de kracht. Dit keer niet de spierballen. Wel emotionele veerkracht. Want paardrijden is moeilijk, confronterend en de blessuregoden dagen je uit. Dat moment, waarop alles de verkeerde kant op lijkt te vallen. Wie gaat er door? Minstens net zo belangrijk: hóe ga je door? Mopperend of opperend?

Want goede ruiters laten los, in de breedste zin des woords. Ze laten los in de teugelvoering. Maar ook laten ze alles achter hen los. Of dat nu een slecht uitgevoerde oefening is of een maandenlange blessure. Op een oxer afrijden alsof er nooit een weigering is geweest, dat werk. Iedere pas is nieuw en wordt voelend gereden.

‘Als jij los laat, laat je paard los.’

En weet je wat nou zo leuk is aan paarden? Ze spiegelen. Als jij mee blijft veren op welke gebeurtenis dan ook, zal je paard blijven veren. Veerkracht, letterlijk en figuurlijk, maakt het verschil tussen lijden en rijden. Als jij los laat, laat je paard los. En dat is het moment waarop magie kan ontstaan.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

 

blog sara ouwehand

Heikel punt: loopt je paard over de rug? Hoe zie je dat? Belangrijker; hoe voel je dat? Het ruggebruik van een paard krijgt (gelukkig) een hoop aandacht. Steeds meer zelfs.

Toch mis ik iets in deze gesprekken. Een ontbrekende schakel die de beweging van het paard kan (af-)maken of breken. Mag ik aan u voorstellen: de ruiter.

Laat jij als ruiter de beweging doorkomen? Concreter: ben je zélf wel over de rug? Paarden worden vaak geblokkeerd in de middenhand. En wat heet toeval, daar zit de ruiter meestal ook. Dus hoe zit dat nu eigenlijk met die ruiterrug? Loslaten, dat was het. Maar hoe?

Een mobiele onderrug is noodzaak voor een goede zit

De start van een losse ruiterrug ligt bij de zitbeenknobbels. Geen onderdeel van de rug, wel een cruciale schakel in het gebruik daarvan. Zitbeenknobbels moeten in beweging zijn, altijd. Dat is essentieel als je de beweging van je paard wilt volgen. En, nu komt het, in het mobiel houden van je onderderrug. Een mobiele onderrug is noodzaak voor een goede zit. Maar hoe bewegen ze dan, die zitbeenknobbels?

Stel je voor, ze gaan aan de wandel. Kleine voetjes onder iedere knobbel en ze lopen met de beweging van je paard mee. Werk subtiel, volg vanuit je botten en gebruik weinig spieren. Maak je te grote bewegingen, dan ga je waggelen. Misschien een leuk gezicht voor de omstanders, maar minder prettig voor je paard.

Blokkeren van deze lopende beweging in je zit? Nóóit. Dus ook niet bij het maken van een overgang terug. Ze blijven een lopende beweging maken. Dus óók voor je zit geldt: voorwaarts denken!

‘Weet dat de diepe buikspier, de transversus abdomnius, je echte vriend is.’

Recept voor een losse middenrug: draag jezelf correct. Train hiervoor alsjeblieft de juiste buikspieren. Bespaar je de lijdensweg naar een sixpack. Een sixpack zorgt níet voor een ontspannen, elastische stabiliteit. Training van deze oppervlakkige buikspieren maakt stabieler, maar door de verkorting van de spieren ook stijver. En dat willen we niet. Trouwens, als je de oppervlakkige buikspieren gebruikt, trek je je bekken uit positie. Ook niet handig. Dus ontdek liever de diepe buikspier, de transversus abdomnius, en weet dat dit je echte vriend is.

Nageven

Eindstation van je wervelkolom: de atlas. Daar waar je schedel op je wervelkolom rust. Bron van veel klachten in dit gebied: spanning op de kaakgewrichten. Terwijl we massaal onze kiezen op elkaar zetten bij moeilijke dingen. En laat paardrijden nu bepaald geen makkelijke sport zijn.

Hoe maf het ook klinkt, er is winst te behalen in het kaakgebruik van ruiters. Zeker als je weet dat je kaken je lage onderug/bekkengebied spiegelen. Voor de niet overtuigde lezer: zet je kaken eens hard op elkaar en voel wat er in je onderrug en bekken gebeurt. Verzachting van je kaken geeft indirect ruimte aan je rug. Nageven dus, ook voor ruiters.

Spiegelen

We tellen op, waar kwam die losse ruiterrug nou vandaan? Zie hier drie belangrijke ingrediënten: voorwaarts denken, correct dragen en het ontspannen van de kaken. Doet me denken aan dat spiegelen. Het zijn soms net paarden, die ruiters.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZ-zwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

Het lijkt gemeengoed: een instructeur spreek je niet tegen. De ‘ja, maar’ vorm is een no go. Noem in een groep instructeurs één keer de term ‘ja-maar-leerling’ en synchroon worden er zuchten geslaakt en hoofden geschud. Toegegeven, de ‘ja, maars’ vormen soms een flinke uitdaging. Toch vind ik ze verrijkend.

Nieuwe lesvormen

Onderwijsland heeft het al even door: we zijn toe aan nieuwe lesvormen. Hopelijk waait deze wind ook in paardenland. Afspraak tot op heden: ‘Docent zendt, leerling ontvangt’. Dit enigszins rigide basisprincipe botst met de ‘ja, maars’; er wordt immers geen antwoord verwacht. Gun me een voorstel voor een nieuwe werkvorm. De ‘ja, maars’ mogen blijven en zijn aan zet voo een dialoog. Geen eenzijdige communicatie alsjeblieft.

Omdenken

Omdenken dus. Ga jij er per definitie van uit dat de informatie die je zendt ook landt? In de vorm zoals jij bedoelt? Noem het vooruitstrevend, maar ik blijf graag tunen hoe, en óf mijn informatie landt. Daarom ben ik dol op ‘ja, maars’. Ze nemen me mee in de wereld van de leerling, geven me inzicht in weerstand en onzekerheid. Ze duiden onbegrip, miscommunicaties én geven aan waar de volgende stap in het leerproces zit. Een nogal waardevolle opbrengst voor iedere instructeur, zo lijkt me.

Zwemmen zonder bandjes

De mindswitch zit hem in het werkelijk horen van de ‘ja maar’. Hoor je een diskwalificatie van de kennis en kunde van de instructeur? Of hoor je een leerling die het gevoel heeft te zwemmen zonder bandjes? Goed luisteren zegt soms meer. De ‘ja, maar’ leerling krijgt nogal eens het verwijt dat hij of zij niet luistert. Persoonlijk vraag ik me af: ‘Wíe luistert er nu eigenlijk niet naar wíe?’

Op gang brengen van dialoog

Misschien zet ik de verhoudingen tussen instructeur en leerling te ouderwets neer. Ik hoopte met je mee, de praktijk gaf aan van niet. Tijdens clinics nodigde ik vele nieuwe ruiters uit om respons te geven op mijn inbreng. En ik was benieuwd naar hun motieven, waarom ze zus of zo reden. Telkens schrok ik van de schoorvoetende, excuserende houding als antwoord. Het op gang brengen van een dialoog, men is het duidelijk niet gewend. Een groot gemis.

Coachen

Er zijn instructeurs die volhardend aangeven dat een ‘ja, maar’ geen constructieve aanzet tot een dialoog is. Dan rest mij te zeggen dat iedere leerling recht heeft op weerstand. Dat hoort bij het aanleren van nieuwe vaardigheden. Het is aan de instructeur om kundig met de ‘ja maars’ om te gaan. Ja, ik durf te stellen dat dit onderdeel is van het instructeursvak. Niet het makkelijkste onderdeel, wel het boeiendste. Daar begint het pas, dat coachen.

Ook de ruiters een microfoontje

En nu we het er toch over hebben: laten we massaal die instructiesets vervangen. Geef die ruiters ook een microfoontje, in plaats van enkel een oortje. Opdat de ‘ja, maars’ gehoord worden.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZ-Zwaar, en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

101,564FansLike
0VolgersVolg
6,994VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer