Tags Posts tagged with "Sara Ouwehand"

Sara Ouwehand

sara ouwehand

Vrijdagavond stond in Heeze op het Haflingerevent een subtopwedstrijd op de planning. Hoefslag-blogger Sara Ouwehand bracht haar Rebel aan de start in de Prix St. George. De amazone scoorde 60,50%, daarmee haalde zij haar startbewijs voor de Intermediair I binnen.

Ruiterpilates

Ouwehand is initiatiefnemer van Ruiterpilates, waar ze ruiters en amazones erin begeleidt om goed op hun paard te zitten. Ze is bekend als blogger bij de Hoefslag, zo schreef ze onlangs nog over ‘het witte hekjes syndroom‘. Maar de amazone kan haar verhaal niet alleen mooi op papier zetten, ze maakte het dit weekend ook nog eens waar in de dressuurring!

Goed gevoel

“Ik had de hele week al een goed gevoel”, reageert Ouwehand. “Maar ja, een goed gevoel en goede punten zijn soms twee verschillende dingen. Vandaag gelukkig niet! De voorbereiding was rustig en zorgvuldig. Recent ben ik bij bij Frenk Jespers in training gegaan en mijn paard staat daar nu ook gestald. Dat het zich zo snel uit zou betalen, had ik stiekem wel gehoopt, maar niet durven denken. De stappen die we thuis hebben gemaakt, heb ik in de ring een heel eind mee kunnen nemen. Hij bleef naar voren denken zonder het achterbeen te verliezen. Ook de stap krijgt eindelijk wat lengte. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst. Voor de Intermediair is er nog wel werk aan de winkel, maar het voelt ook weer niet heel ver weg. Ik wil graag wat meer marge hebben, maar dat komt wel. Ik geniet volop van de puzzel die we nu aan het leggen zijn. Het is voor mij één groot cadeau dat ik hier überhaupt mee bezig kan zijn!”

Zie ook:
Blog Sara Ouwehand: ‘Hakken uitdrukken?! Nooit meer doen!’
Blog Sara Ouwehand: Verkapte Penny zijn is cool!
Blog Sara Ouwehand: Waarom je als ruiter eigenwijs moet zijn

Foto credits: Fabienne Kiesebronk / Helping Hands on Horses

Bron: Hoefslag/Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan.

sara ouwehand

Optimistisch fanatisme. Daar begint het meestal mee. Een abominabele rit in de thuisbaan stookt dat vuurtje op. Snel een laatste aai, nog snoepje en wegwezen. Op naar de wedstrijdkalender.

Naglimmend leg ik het hele zooitje op de weegschaal. Wat is een goede locatie? Fijne organisatie? En de datum, welke getallen hebben een magische waarde? Want je begrijpt, er hangt veel van af. Een goede wedstrijd? Man, daar teer je een week op. Manlief trouwens ook. Dus daar gaan we, we zetten in op een soort van life changing event. Over twee weken gaat het gebeuren.

Mevrouw Onzekerheid

“Uw inschrijving is bevestigd” en in feite begint daar de ellende. Prompt de eerstvolgende rit vertoont haperingen. Die pirouette, springt hij die wel goed door? En deze afdruk, is dat werkelijk genoeg? Jawel dames en heren, Mevrouw Onzekerheid staat voor de deur. En ik laat haar nog binnen ook, hoewel ze tegenwoordig al geen koffie meer krijgt. Dus gedverdemme, ik ploeteren. “Finetunen” voor de buitenwacht. Om mijn eigen onzekerheid weg te poetsen, mag mijn paardenvriend geen wissel meer missen. Ik baal van mezelf en zet hem op stal. Dan maar onzeker.

Zitten en luisteren

Thuis is mijn man aan de beurt. Want hoe je het ook went of keert, die is minder snel zielig. Dus: zitten en luisteren. Waarom ik zeker weet dat het me niet gaat lukken. Afmelden is de enige optie. En ik geef het hem te doen hoor, want ieder tegenargument is raak. Rijtechnische zaken zijn een No Go (wat weet hij er nou van!?) en aan peptalks heb ik een hekel. Kortom: alléén zitten en luisteren.

Alarmfase twee

Uiteindelijk sta ik te vlechten. Jawel, we gaan er voor. Shinen met die handel. Soort opgepompte zekerheid, maar toch echt. Of echt gemaakt, wat kan mij het ook schelen. Als we maar gaan. Twee uur later draaien we het wedstrijdterrein op. Alarmfase twee is definitief aangebroken. Ik zet een mantra in.

“Wel het terrein verkennen, niet naar de andere deelnemers kijken.” Nee, ook niet naar voorbenen die voorbij zwiepen. En denk er aan, je bent géén vreemde eend in de bijt. Met een Haflinger in de Lichte Tour starten is héél gewoon. Dat je je hoofd in je nek moet leggen om tegen andere deelnemers te praten, heeft daar niks mee te maken. Stokmaat 1.50 m telt ook mee. En ze kijken niet naar je, dat dénk je alleen maar. Niets aan de hand dus.

Bubbels-gewijs

Mijn billen glijden in het zadel en dan is daar is de verlossende bubbel. Eindelijk, ik kan ‘mijn ding’ doen. Rijden, mijn paard voelen, hem losmaken waar nodig. Wakker is hij altijd. Daarom blijf ik voor hem gaan. Hij is er voor mij, dan ben ik er voor hem. Bubbels-gewijs dan wel, maar toch.

Dus ik die ring in. Om mijn maat voor stellen. Want zo voelt het, iedere keer opnieuw. Alsof je je nieuwe vent voor het eerst meeneemt naar je ouders. Jij bent er blij mee, maar hun mening krijgt meer gewicht dan je lief. Naarmate je de voordeur nadert worden de handjes klammer. Het maakt ongewild onhandig.
Kijk, of je tijdens jullie eerste diner een glas wijn omgooit of in de proef een wissel mist, wat is het verschil eigenlijk? Dat een goede ouder er doorheen kan kijken en een jury je afrekent op die wissel. En het is heel simpel: ik heb geen marge in de scores. Dat glas wijn moet blijven staan. Alleen eet ik niet heel vaak zonder ook maar iets te morsen. Dus je snapt, de 60% haal ik vaker niet dan wel.

Bril met een verhaal

Ze zeggen, je moet een dikke huid hebben. Maar met een dikke huid kan ik niet rijden. Dan voel ik mijn paard niet meer. Dus open ik iedere keer mijn lichaamssensoren, mijn poriën én mijn hart. Voor mijn paard. De rest fietst daar helaas achter aan. Afkeurende blikken, slechte punten, hoofdschuddend jurycommentaar, je zegt het maar. Part of the deal? Ik houd me aanbevolen voor een goede filter.

Of misschien moet het geen filter zijn, maar een bril. Een bril met een verhaal. Waar we vandaan komen, ons punt van ontmoeting. Rebel röntgenologisch en klinisch afgekeurd. Ik jarenlang niet kunnen rijden vanwege, hoe zeg je dat handig, privéomstandigheden. Dat ik er nog steeds op zit, mag een wonder heten. Dat ik Lichte Tour met hem start is extatisch. Dus fuck de rest.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix st George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Fabiënne Kiesebrink | Helping Hands on Horses

0 1728
Mariska Krowinkel - haflinger Nathalie
Mariska Krowinkel - Nathalie Subtop 2017 © DigiShots - Jessica van Herk

Van 7 t/m 9 juni staat in Heeze de Haflinger centraal. Combinaties uit verschillende landen komen aan de start van dressuurwedstrijden (bixie t/m Inter I), mennenwedstrijden, springwedstrijden, allerlei clinics en barrelraces.

Ook de Lichte Tour-amazones Mariska Krowinkel en Sarah Ouwehand staan op de deelnemerslijst. Sara Ouwehand rijdt met haar Haflinger Rebel in de Prix St. Georges. Zij is daarnaast blogger voor Hoefslag.

Subtop

Mariska Krowinkel is met meerdere Haflingers actief in de subtop. Met Aragon van het Dolland (v. Abel) rijdt ze in de Intermediaire I en met de merrie Mara is ze ZZ-Zwaar startgerechtigd.

De amazone kwam vorig jaar met drie Haflingers aan de start van het Eurochampionat in het Oostenrijkse Stadl. Ze greep met Aragon onder meer de winst in de advanced class kür op muziek.

Haflinger Stamboek

Het Nederlands Haflinger Paarden Stamboek organiseert het evenement bij manege Meulendijks in het Noord-Brabantse Heeze. Deelnemers komen onder meer uit Zweden, Duitsland en België.

Ruim 125 deelnemers doen mee aan meer dan 500 onderdelen.

Bron: nhps.nl

Foto: Digishots

blog sara ouwehand writersblock

Heb al een tijdje een writersblock. Of lezersangst, net wat je wilt. Als ik veel clinics geef, kom ik standaard op het punt dat ik mezelf niet meer kan horen.

Mijn zendtijd kent grenzen. Graag een radiostilte en onze blauwe hoekbank. Toch liet die rust nog even op zich wachten, zelfs na een reep chocolade. Eerst dacht ik: “dit gaat niet goed”. Er moet geproducéérd worden. Schrijven. En in de baan? Ríjden. Oefenen. Zwoegen desnoods. Want bedenk even, stilstand is achteruitgang.

Wie is er niet groot geworden met die uitspraak?

Rust moet

Voortschrijdend inzicht bracht me… wie is er niet groot geworden ONDANKS die uitspraak? Rust moet. Rust is een fundamentele stap die niet verwaarloosd mag worden. Niet bij ruiter, niet bij paard. Fysiologisch wetenschapper Seiler deed er onderzoek naar. Hij ontdekte dat de beste atleten niet alleen meer trainden, maar ook meer rusten. Kortom: als je rust, doe je ook iets. Tijdens rust leg je je leerproces niet stil om het daarna ‘weer op te pakken’. Het gaat dóór, altijd. Als je met de hond door de regen zeult, tijdens de discussie met je baas en als je slaapt. Je zenuwstelsel timmert continu aan de weg om alle trainingen een plekje te geven. Zorg ajb dat er voldoende parkeerplek is.

Co – creatie

Ken je dat, je paard heeft een blessuretijd en je komt er samen beter uit? Dat is niet omdat de blessure zo gezellig was. Maar omdat je even ruimte hebt kunnen maken. Een ander perspectief aan hebt genomen. Of de boel eens even flink hebt opgeschoond. Want waar kan nieuwe input naar toe als je systeem al loaded is?

Formatteren dus, ook voor jou.

Vond het als instructrice een uitdaging: stiltes laten vallen. De ruiter even laten zoeken, in rust. Nieuw evenwicht de ruimte geven. Want als het dan toch over efficiëntie moet gaan? Van een polonaise aan instructies hoort een ruiter de helft niet. Je zenuwstelsel blokt het gewoon. Genoeg is genoeg. En ik maar doorpraten. Dat zijn dus momenten waarop ik moe word van mezelf. Dat ik mezelf in positieve zin blok. Ik durf nu samen met ruiter en paard een flow van input, output en rustmomenten te creëren. En ben dankbaar voor wat daar allemaal uit kon ontstaan. Co-creatie brengt zoveel meer.

Durf te wachten

Denk vooral niet dat ik Kampioen Rust ben. Sterker, ik zit op de eerste stoel in de bus van de actiegerichte mensen. “Erg leergierig”, stond er vroeger al op mijn rapport. En ben nog steeds die spons die alles opzuigt. Maar zie nu ook dat je die spons moet uitwringen. Of even in de zon leggen, zodat het water kan verdampen. Transformeren. Want ken je dat, een spons waarmee je veel water morst, omdat hij het niet meer kan opnemen? Dat dus. Durf te wachten.

Denk eens aan zo’n glazen sneeuwbol. Zo’n kitsch ding, kan je met kerst overal kan kopen. Zet er een leuk sneeuwpopje in, of een unicorn, whatever. Schud en laat je betoveren door de dwarrelende sneeuw. Maar dan komt Vriend Ongeduld. Het moet nú weer. Méér. Dus je schudt fanatiek nog een keer. En tot je grote teleurstelling is het effect dramatisch minder. Het sneeuwt gewoon niet zo lekker. Dus jij huilen en boos roepen dat het kreng kapot is. Terwijl het échte probleem is dat je niet wachtte. Pas als alle vlokjes zijn uit gedwarreld, is het effect het mooiste.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

blog sara ouwehand hakken uitdrukken

Een lijst met verboden uitspraken in de hippische sector. Daar zou het op moeten komen: “Hakken uitdrukken!”

Het maakt me gek, compleet gek. Geen nuance dit keer. Het is fout, ondoordacht en catastrofaal voor je zit. Terwijl massa`s instructeurs het roepen. En jij maar zwoegen. Om te janken gewoon, dus laat me je wijzer maken.

Taktfouten

Omdenken. Wat is er NIET fout aan het uitdrukken van je hakken? Weinig. Bedenk bijvoorbeeld dat je je beugels naar beneden drukt en daarmee de voorbenen van je paard blokkeert. Dat is funest voor de takt. Vandaar de vele taktfouten in de middendraf. Op de diagonaal worden de beugels nog wat harder aangestampt.

‘Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven.’

Een ander dingetje is dat je bij het uitdrukken van je hakken je onderbeen naar voren steekt. Een regelrechte balanskiller. Je komt dan met je bovenlichaam achter het lood. Om nog niet te spreken over het effect op je onderrug. Hang je eenmaal achter het lood, dan moet je die wel vastzetten om min of meer in balans te blijven. Aju verende ruiterrug.

Overstrekt been

Nog een interessante. Als je je hakken actief uitdrukt, wordt de hoek in je knie te groot. Je overstrekt je been, zo kan je het ook zeggen. En dan verdwijnt de schokdempende werking van je kniegewricht. Van je enkels trouwens ook. Terwijl je die veerkracht nodig hebt om de beweging van je paard op te kunnen vangen. Andersom: wil je heel graag stuiteren, druk dan vooral je hakken uit.

Maar dan komt de bottle neck. Als je knieën en enkels hun schokdempende werking inleveren, doen je heupen dat ook. Die gewrichten spiegelen elkaar. En zonder losse heupen is er geen ontspannen ruiterzit. Daar komt bij dat geblokkeerde heupen gegarandeerd succesvol leiden tot een geblokkeerde onderrug. Alles samengenomen versmalt je bekkengebied. Simpeler: je kont heeft minder contact met het zadel. Diep zitten is er niet meer bij.
Een old school plaatje, soms mag het. Zeker als het zo duidelijk maakt wat ik bedoel. De kleine vierkantjes lichten je bekkenbodem uit, van boven af gezien.

Stop daar mee!

Jij snapt ook, dit zijn twee uitersten. Maar het effect op je bekken hoeft maar duidelijk te zijn. En duidelijk mag het worden. Voor alle instructeurs die hun leerling willen helpen. Voor alle ruiters die zwoegen op hun zit en daarom een keer extra hun hakken uitdrukken. Stop daar mee! Je weet nu waarom. Het blokkeert alle beweging, zowel bij jou als bij je paard. De uitdrukking ‘hakken in het zand zetten’, waar dacht je dat die vandaan kwam?

‘Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks.’

Blijft er één heikel punt over. Wat dan wél als je je hakken optrekt? Dat probleem moet je anders inschieten. Weer dat omdenken. Het probleem is namelijk niet dat je je hakken optrekt. De werkelijke ellende is dat je op tenen staat. Je balanspunt ligt te ver naar voren. Zoek de oorzaak daarvan en je voetpositie zal automatisch verbeteren, gratis en voor niks. Vaak sta je op je tenen vanuit een verkorte onderrug en lieslijn. Maar dat is een nieuwe blog. Misschien zelfs een compleet nieuw boek, want we zijn nog lang niet uitgepuzzeld.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: archief Digishots

sara ouwehand blog

Je Penny lidmaatschap heeft niet het eeuwige leven. Geef toe, uiteindelijk wint de schaamte. Het wordt gewoon té kinderachtig. De dag dat ik dit inzag, was een keerpunt. Tijd om op te zeggen.

Maar nu, 30 jaar later, heb ik second thoughts. Spijt.

De Penny-essentie

Mijn recentste zelfinzicht: ik ben een Penny. Nog steeds. En eigenlijk is dat zo gek nog niet, als je bedenkt wat de Penny-essentie is. Dat is niet de carrousel van roze dekjes, glitterhalsters en regenboogpeesjes. De Penny-essentie is dat vónkje. De twinkelde ogen van een meisje dat een mooi paard ziet. Pony, sorry. Ze wil hem aaien, bezitten, témmen. Alles samen meemaken. ‘Wij tegen de rest van de wereld’. Woordeloos contact dat overal aan voorbij gaat. Vriendschap met een heilige status. Geef toe, het is niet altijd makkelijk met die knollen. Dus dit cruciale Penny vonkje is je brandstof.

Waardige Penny

Ik dacht eerst, het gaat om herontdekken. Nu blijkt, het is een kwestie van toegeven. Want Penny zijn we allemáál. Neem een greep uit mijn stalgenoten: advocaat, managementassistente, psychiatrisch verpleegkundige en directiesecretaresse. Geen kinderachtige beroepen. En toch, op stal houdt het geen stand. Hoewel ik zelf als eerste door de mand val, dat wel. Maar ja, ik heb een Haflinger, dus dat is makkelijk scoren. Juist daarom heb ik erg volwassen kleding, dekjes en tuig. Want ik ben wel een wáárdige Penny.

Daar ben ik niet de enige in. Kijk, als ik ergens lees dat Anky zelf haar paarden vlecht, omdat ze zo van dat tutten houdt, dan maakt die me ook meer wijs. Penny van Grunsven. Het fascinerendste dat ik ooit over haar las.

Verzuring

Hoewel, niet iederéén is een verkapte Penny. Je kent ze wel, de zure ruiters. Opgedroogd door prestatiedrang en geen contact met hun inner-Penny. Er is geen knipoog meer. Ze tutten niet meer met hun paard. En iedere zichzelf respecterende Penny weet: geen getut is geen genot. Verzuring. Iets waar de paardenwereld kapot aan gaat.

De andere kant is ook waar. Wel tutten, niet trutten. Bloedje serieus rijd ik mijn Prix St George proeven. Voor mij geen zondagsritje in het bos. Maar dan, in de spiegel bij E, zie ik zijn gezellige hoofd. Precies dan wordt mijn buik pas écht warm. Daar kan geen slipjas tegen op. In de trailer wordt het nog beter. Even wij samen, wij alleen. Want we hebben het weer geflikt. Ons Penny vonkje brandt nog.

Berusting

Nu, 30 jaar later, concludeer ik trots dat ik Penny ben. Opnieuw en nog steeds. Ik gun iedereen een revival van zijn Penny genen. Het maakt de dingen makkelijker. Zachter. En de cirkel rond. Voor mij hoort dat bij ouder worden, dat je gaat zien dat je startpunt zo gek nog niet was. Alles is cyclisch. Misschien is dat wel de enige échte waarheid in het leven. Dat geeft berusting. Rust vanuit de troost van de herhaling. Je begint als Penny en eindigt als Penny.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

blog sara ouwehand
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

De liefde voor je paard en de sport gaat ver. Alles uit de kast. Niks of niemand is te gek. Iedere expert is welkom en het mag wat kosten. Want je wilt vooruit. Stappen maken. Gloreren.

En ook: geen fouten maken, voorál geen fouten maken. ‘Want dan verpruts ik mijn paard.’

Eén kans

Het statische idee dat we maar één kans hebben, is een ruiterkwaal. Terwijl iedere rit een nieuwe kans is. Stop die gedachte in je cap en je wint de helft. Méér. Overstijg jezelf.

Oké, er is een probleem en je bent zoekende. En dan zijn ze er voor jou. Bussen vol experts. Iedere bobo stapt op zijn eigen stokpaardje. Ze weten het zéker. Dit gaat werken. Jouw probleem oplossen is hun bevestiging. Dus we gaan er voor.

Jij en je paard

Maar als ik in de baan sta, zie ik altijd maar 2 experts. Jij en je paard. Jullie vertellen me of mijn lessen kloppen. En of iets klopt gaat voorbij aan gelijk hebben. Ook aan gelijk krijgen. Gelijk is een vriendje van de ratio en dat heeft met waarheid niks te maken. Want daar hebben we het nu over: jouw interne waarheid. En die kan zomaar anders zijn dan verwacht. Daarover gaat mijn eigen stokpaardje.

In het Jip en Janneke: voelt het goed? Waarbij mijn rotsvaste overtuiging is: ‘Als het niet goed voelt, dan ís het niet goed’. Nu, op dit moment, in deze omstandigheden. Die context is waar boekjes aan voorbij gaan. Boekjes gaan over theorie. En paarden doen niet aan theorie. Wel aan voelen.

Wake up!

Een les, instructeur, expert, moet matchen met jouw interne waarheid op dat moment. Het heeft geen enkele zin om geforceerd je best te doen, terwijl je diep van binnen voelt dat het niet klopt. Alvast een tip daarbij. ‘Hij zal het wel weten’, ‘hoe kom ik anders verder’ en ‘als hij het zegt dan zal het wel zo zijn’, gaan je niet verder helpen. Wel verder van jezelf af. Wake up! Soms moet je alle experts buiten de deur zetten. Je eigen ding gaan doen.

blog sara ouwehand

Als je niet je eigen paardenwaarheid volgt, speel je een rol. Bewaar die rol voor de chef op kantoor, want paarden blieven hem niet. Je valt zo door de mand hoor. Is het niet thuis, dan is het wel in de ring. Met alle worstelingen van dien. Wordt je paard niet beter van. Niemand trouwens.

Geen dressuurpaard

Mij is wel honderd keer verteld dat ik geen dressuurpaard heb. Heel creatief, in allerlei vormen en varianten. Mijn vingers vormden zich naar mijn oorschelpen, zó vaak heb ik ze erin gestopt. Stoppen was niet mijn interne waarheid. Niet dat het een makkelijke weg was. Sterker nog, sommige paden bewandel je maar één keer. Te hobbelig, te steil, te ongerept. Maar minder onbegaanbaar dan opgeven. Omdat stoppen gewoon niet klopte. En nu doen we ons eigen ding in de Lichte Tour.

Eigenwijs en tevreden.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

blog sara ouwehand

In ieder paard schuilt een Totilas. Zijn beste versie, jóuw Totilas. Durf daarvan te dromen. Groei samen in jullie eigen wonder. Dromen zijn magisch, want ze geven ruimte aan beweging. Figuurlijk in je hoofd en hart, letterlijk in het lichaam van je paard. Daarom pleit ik voor de Totilasbril.

Hoop doet rijden

Zelf droomde ik om met mijn Haflinger in de subtop te starten. Er zijn ballerina’s met meer talent. Aan de andere kant zijn er maar weinig paarden met een groter (werk-)hart. En er is geen enkel paard waar ik meer van houd. Dus mijn Totilas is blond.

Dit voorjaar stonden er 18 kaarsjes op zijn worteltaart. Op datzelfde moment viel de uitnodiging voor de Lichte Tour in de bus. Natúúrlijk zijn wij van de partij! Trots, fanatiek en enthousiast. Ondertussen is het Ooit Zo Gevreesde Einde zo zoetjes aan in zicht. Toch droom ik hardnekkig verder van de Grand Prix. Hoop doet rijden.

Hoop is vertrouwen en vertrouwen is voeding. Essentieel voedsel dat je over het dode punt heen helpt. Zoals een grote bak friet na een avondje stappen. Lekker, vet en veel. Net als je op het punt staat te breken. ‘Met een extra portie mayo, alsjeblieft.’

Vruchtbare grond

Vertrouwen is nodig, maar kan jouw droom ook kiemen? Is je omgeving vruchtbaar? In je eentje dromen is een onnodig moeilijke opdracht. Er is altijd wel iemand die ziet wat jij ziet. Zorg voor je dromen, omring je met mensen die je steunen. Soms moet je selectief zijn.

Zo nam ik ooit afscheid van een zure juf. Complimenten dat ze kon geven …. ‘Jij ziet je paard als een afgod, maar ik kijk er écht niet graag tegen aan’. Haar gezicht oogde alsof ze een overjarige augurk herkauwde. Ik dacht altijd dat ze gewoon niet zo van augurken hield. Blijkt mijn paard de oorzaak! En vertel mij nou eens … welke instructie is zinvol als je ons in de basis liever niet ziet? Kortom: ajú paraplu.

Reality check

Even terug naar die Totilasbril. Ruiters vragen me: ‘Is die niet te roze?’ Lees: of ik eigenlijk nog wel van deze (dressuur-) wereld ben? Met mijn Haflinger in de Subtop. Maar geloof mij, reality checks genoeg! Meer dan me lief waren. De onderkant van de uitslagenlijst? Ik heb hem uit-ge-breid mogen bestuderen. Geen pixel is mij onbekend. Durven dromen bleek toen een stevige klus. Vooral dat dúrven, want aan de onderkant bungelen is geen pretje. Ach, tegen jou kan ik het ook wel zeggen. Het maakte de augurkenvreter in me los. Mokkend de coupons laten liggen, jankend naar huis, heilig geloven in een jury-pact tegen ons? I’ve been there.

Sprankje Totilas

En toch is er altijd een sprankje gebleven. Een sprankje Totilas. Dat zag ik, dat voelde ik, dat resoneerde in ons samen zijn. Gekke Henkie of niet, wij gaan door. Zat ik door mijn geloof heen, kreeg ik een zetje van Boven. Of van beneden, want alleen op de bodem kan je je weer afzetten. Retour omhoog.

Met het hoofd boven water zie je weer andere dingen. De verlossende zwemband bijvoorbeeld. ‘VERTROUWEN’ stond er in grote letters op. Daarmee zwom ik ineens, in drie wedstrijden, naar de Prix St George. Die blonde Totilas toch.

Bejaard en gelukkig

Durven dromen dus. Het geeft energie en vreugde. Samen mogen groeien, wat een prachtcadeau is dat? Voor iedereen, in zijn eigen versie. Laat je dromen meedeinen op het ritme van je verlangens. Varieer naar behoefte. Het hoeft niet altijd een dressuurwonder te zijn. Trouwens, ook mij bekruipt de laatste tijd een andere droom…

Op mijn rug in het gras, een volle wei. De grond is zwanger van de zomerwarmte en iedere wolk is een paard. We zijn Samen, dik bejaard en gelukkig. Want hij mocht zijn beste zelf zijn. En ik was er bij.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Prix St George en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

training

“Ik heb nu eenmaal het lichaamsbewustzijn van een sperzieboon.” Schouderophalend ruimt hij de borden op. Nog even en de vaatwasser is net zo leeg als zijn lichaamsgevoel. Daar komt het op neer.

Irritatie en verbazing mengen zich in mijn ogen. Het staat nogal ver af van mijn eigen lichaamsbeleving, die sperzieboon.

Het lijkt een speling van het lot. Een psycholoog krijgt verknipte kinderen, de slager wordt verliefd op een vegetariër en ik trouw met een sperzieboon. In termen van lichaamsbewustzijn dan hè. De rest aan hem is overmatig perfect. En wat maakt het uit, hij zit nooit in het zadel. So, anyway.

Introspectie is in

Lichaamsbewustzijn, het is in opkomst. De aandacht ervoor is verrijkend voor de paardensport. Ach wat, vooral voor de ruiters zelf geeft het groei. En het past in deze tijd. Steeds meer ruiters durven in de spiegel te kijken. Introspectie is in. Je doet tegenwoordig écht niet meer mee als je niet zo nu en dan op zoek gaat naar jezelf, jezelf kwijt bent of jezelf herondekt.

Wat is het, dat lichaamsbewustzijn? Eigenlijk is het heel erg Jip en Janneke. Je natuurlijke vermogen om je lichaam en haar sensaties te voelen. Daarmee wordt je geboren en er is niets vreemds aan. Maar wij zijn tegenwoordig té computer-minded. Die voelsensoren werken lang niet meer altijd. De prioriteit is verlegd van lichaam naar verstand. Dus moeten we opnieuw leren voelen. Een soort revalidatie.

Chronisch tekort aan aandacht

De zin ervan? Door meer te voelen ontwikkel je je besturingssysteem. Hoe High Tech is jouw lichamelijke kompas? Beweeg je zomaar een been? Of open je je heup, laat je je lieslijn los en til je zo passief vanuit de knie waarbij je voetboog ontspannen blijft?

Het maakt nogal een verschil, dat lichaamsbewustzijn. Paarden voelen dat verschil. Nee, ik overdrijf niet. Ze voelen een vlieg op hun vacht en dus ook of jij je lieslijn los laat. Take it or leave it.

En dan komt ‘ie hè, de Meest Gestelde Vraag. “Of ik effe wat oefeningen heb?”. Oefeningen genoeg, maar het gaat om aandacht. Daar is een chronisch tekort aan.

WOW- ervaring

Aandacht en rust zijn gouden ingrediënten als je je besturingssysteem wilt ontwikkelen. Niet DAT je de oefeningen doet maar HOE je de oefeningen doet. Beter 1 taktzuivere schouderbinnenwaarts dan vijf keer van-dikhout-zaag-maar-planken. Zoiets.

Dus ga er voor zitten en investeer in je lichaamsbewustzijn. Trouwens, waarom noemen we het niet gewoon ‘lichaamsgevoel’? Maakt het meteen een stuk toegankelijker. Want ik gun iedereen de WOW-ervaring op een kleine hulp.

Geef toe, de beste ruiters lijken niks te doen. Dat kan alleen als je besturingssysteem minuscuul is afgesteld. Sommige talenten worden daarmee geboren. De rest zal het moeten leren. Behalve de sperzieboon, die leert het nooit.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger in het ZZ-Zwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Sabine Timman

 

ruiterhouding

Doorzitten en nog kunnen lachen ook? Een godswonder. Misschien weggelegd voor Edward, maar zeker niet voor jou. Toch? Well, I’ve got news. Het lijkt net zo lang moeilijk totdat het makkelijk wordt. Vergeet niet, in iedere ruiter zit een beetje Edward. Oké, soms is het zoeken. Jouw stukje Edward is even kwijt. Maar bespaar je alvast de moeite. Kilometers oefenen zonder beugels helpen je niet verder.

Nonsens met een zinnige oorsprong

In mijn praktijk komt het veel voor. Nonsens met een zinnige oorsprong. Ik noem een voorbeeld. In de lang verwachte eerste rijles riepen ze het al: “Druk je hielen uit!” Met rode wangen van inspanning en opwinding deden we ons best. Die hielen moesten en zouden omlaag. De beugels ook, wat zeg ik, je hele gewicht kwam er aan te pas. Mijn bescheiden mening? Die is kort. Stop er mee!

De voorbenen van je paard kunnen geen kant op bij overmatige beugeldruk. Een ideaal ingrediënt voor taktfouten. En trouwens, het been van de ruiter gaat ook op slot. Verend vermogen van de enkel/knie/heup-lijn? Dat gaat hop, het putje in. Die fijne zit is inderdaad een te hoog gegrepen godswonder als je je hielen uitdrukt.

Tot zover de nonsens. Nu de zinnige oorsprong. Je hielen zijn inderdaad een sleutel naar een goede zit. Alleen draait het om iets veel subtielers, namelijk het verleggen van je zwaartepunt. En leg dat maar eens uit.

Eigenlijk is het heel simpel. Niet dat gehang op je voorvoet! Verleg je zwaartepunt voor de grap eens naar je hielen en voel wat het doet.  Niet alleen in je voeten, maar in heel je lichaam. Voor de luie lezer verklap ik het effect. Hangen op de voorvoet betekent niets anders dan wiebelen en compenseren. Rusten in je hielen geeft steun en balans. Een goede begin van een ruiterhouding.

Veerkracht

En zo zijn er meer oneliners waar iedereen mee worstelt. “Recht zitten”, doet het ook zo goed. We overstrekken onze rug en trekken hem hol. Dus, je wervelkolom wordt korter en niet langer! Denk even na over de gevolgen hiervan.  Geen lengte, dus geen vering en daarom geen goede zit. Duidelijk verhaal, toch? Hoe dan wél, is nu de terechte vraag.

Een wervelkom langer (‘rechter’ in de volksmond) maken, is een kwestie van tweerichtingsverkeer. Je kruin gaat omhoog en je staart naar beneden. Dat laatste vergeten we vaak. En dat is nou net de sleutel naar echte lengte en veerkracht. Stuiteren of doorzitten? Dit kan het verschil maken.

De holistische ruiter

Nog iets anders. Je lichaam is één geheel. Je kan je lichaam nu eenmaal niet in losse stukken besturen. Armpje hier, beentje daar, buik in de plooi en hoppa. Hey, was het maar zo simpel. Je bent geen Transformer! Ploeterende ruiters bewijzen de complexiteit van ons lichaam. Wat je links verandert, heeft rechts effect en andersom. Dat is een holistisch ruiterbeeld. Realistisch kan je het ook noemen. Frustratiezone (lees: klapperbenen,wiebelehanden etc) in beeld? Verandering van mindset kan leiden tot de oplossing. Vaak ligt de oorzaak van een houdingsprobleem ergens anders dan op de plaats delict.

Blijven je benen maar klapperen? Goede kans dat je onderrug de boosdoener is. Die eeuwig terugwerkende binnenhand? Check je binnenheup een keer op blokkades. Gespannen heupen? Zorg dan dat je kaken ontspannen zijn. En zo kan ik voorbeelden blíjven geven. De puzzel is nooit gelegd. En dan heb ik het nog niet eens over de wisselwerking met je paard. Volgende blog misschien. Maar eerst schaffen we de oneliners over je houding af. Als tien keer gillen “handen laag” niet helpt, dan ga je vanaf nu op zoek naar een dieper liggende oorzaak. Knoop het in je oren. Er bestaat geen mechanische besturing! We zijn geen robots, thank God no.

Hier nog een afsluitende tip en voor het gemak blijf ik even bij dit voorbeeld. Zoek alsjeblieft een instructeur die verder komt dan het herhaalde brullen van “Handen laag!”. Bedenk even, houding en zit is een specialisme.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.Ruiterpilates.nl, start haar Haflinger ZZzwaar en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Remco Veurink

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,833FansLike
0VolgersVolg
6,946VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer