Tags Posts tagged with "Sara Ouwehand"

Sara Ouwehand

blog sara ouwehand
Foto: Manon Laurijssen

Hij zegt het onzegbare. Niet mogen paardrijden. Jij weet het zeker en ik ook. Deze huisarts is niet van deze (paarden-)wereld. Wat nou, niet mogen paardrijden met rugklachten? Je moet alleen weten hóe.

Dat vertel ik je graag. Daarna kan je terug naar je dokter. Met een briefje.

Want wat weet die dokter nou van paardrijden?

Niet veel. Hij roept iets over gebonk in het zadel, waarbij het paard werkt en de ruiter niet. Ja, logisch dat hij het afraadt. Maar zo wil niemand paardrijden, toch? De tijd dat je een ongenadige heipaal was voor de paardenrug, is voorbij. Meebewegen is het toverwoord. Maar waar begint meebewegen? Zodra iemand mij die vraag stelt, loopt mijn man zuchtend zijn werkschuur in. Dus laat ik me beperken tot twee tips, anders ben ik niet meer te houden.

Rugklachten ondersteunen of verergeren, waar zit dat verschil?

Voor of achter de beweging van je paard zijn, dát geeft rugproblemen. Werkelijk IN de beweging zijn, kan zelfs helend zijn voor je rug. Maar waar zit dat verschil?

In je zitbeenknobbels, je positie daarvan. Zit je achter je zitbeenbotjes, dan kom je achter de beweging terecht en mishandel je je bovenrug. Zit je ervoor, dan ben je vóór de beweging uit en dan beuk je op je onderrug. Ook niet fijn. Dus het midden, exact op je zitbeenbotjes, daar moet je zijn. Want daar begint de uitlijning van je wervelkolom.

Functioneel balanceren

Uitlijnen is het correct opstapelen van je wervels. De zitbeenknobbels zijn de eerste blokjes in die stapel. Dus leg die basis goed. Zo gaat je rug van veren en krijg je geen klappen. Zeg dat maar tegen je dokter. En als je hem toch spreekt, heb ik nóg een tip voor je.

Je wervelkolom verlengt twee kanten op

Ken je deze: “er komt een touwtje uit je hoofd en daaraan trek ik je omhoog?” Daar zou je mooi lang van worden, recht van gaan zitten. Maar luister eens, je bent geen trekpop. Als ik aan dat touwtje trek, gaat je bovenkant de lucht in, inderdaad. Maar je onderkant trek ik óók uit het zadel. Logisch. Je bekkenbodem trekt namelijk samen. Dus waar zit die verlenging? Precies, helemaal nergens.

Daarom moet je twee kanten op stretchen

Bij onze paarden snappen we dat allang. Als het achterbeen doortreedt moet je hem aan de voorkant licht begrenzen. Anders heb je nog niks. In jouw lichaam werkt dat precies hetzelfde. Als je lengte omhoog zoekt, zak dan tegelijkertijd naar beneden. In de richting van je zitbeenbotjes.

Heb je hun weer. Ook nu hebben ze een hoofdrol. Houd daar contact mee als je je rug verlengt. Als je dat doet, creëer je ruimte rondom je wervels. Zo kun je beter veren in je rug. En dat een deinende wervelkom krijgt geen klappen. Weer een puntje om door te geven aan je dokter.

Maar of dit ook werkt als je kreupel loopt van de pijn?

Nee. Dan moet je faliekant rust nemen. Doe dat nou maar, anders geef ik je dokter gelijk. Kijk, je ondersteunt je herstelproces als je jezelf goed uitlijnt. Je voorkomt verdere ellende. Maar acute pijn betekent acute rust. Met een correct gebruikte ruiterrug kom je alleen niet zo gauw op dat punt. Dat is je winst.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, traint haar Haflinger voor de Zware Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld.

Foto: Manon Laurijssen

sara ouwehand Rebel
Loes Vos | Loes Vos Art & Photography

Geen geld en toch willen paardrijden. Je snapt, mijn keuzemogelijkheden waren smal. Ik mopperde: “Marktplaats. Daar staat vast een ongetemde draak, voor mijn part een Haflinger. Daarna zie ik wel.”

Maar nadat ik Haflinger Rebel zag, keek ik nooit meer verder

De overtreffende trap van vriendschap, is daar een woord voor? Of is dat alleen voelbaar? Het was symbiose op het eerste gezicht.

Hij trok me door dingen heen

Want ik hield mijn hoofd nauwelijks boven water. In onze eerste jaren moest ik dealen met zware trauma’s. Een poos kon ik niet meer rijden. Als er niets meer in je beweegt, dan kan je ook niet meer paardrijden.

Maar Rebel is altijd blijven bewegen.

Op zijn eigen, staccato manier. Dat werd ónze manier. Hij bracht me terug naar het licht en werd mijn onverwoordelijke vriend. En bleef dat.

Terwijl mijn methodiek, mijn zitscholing ontstond

Hoe laat je bewegingen doorkomen? Rebel leerde het me. Hoe blijf je onder alle omstandigheden zacht? Ik zag het door hem. Hoe maak je écht verbinding in je eigen lichaam? Hij wees me de weg.

We legden samen de basis voor mijn bedrijf Ruiterpilates. Ik zie dat nu. Meebewegen is alles.

Alleen toen ik weer bewoog, stond Rebel ineens stil

“Geen redden meer aan”, bromde de dierenarts. Hij keurde hem klinisch en röntgenologisch af. Rebels voorvoeten lagen in puin. Dus ja, noem me eigenwijs, recalcitrant of gewoon passioneel. Maar ik raapte hem op en ging door.

Want ik was zijn onverwoordelijke vriend. En bleef dat.

Rechtrichten… om hem op te lappen verdiepte ik me daarin. Zeg ik verdiepen? Ik ging tot de bodem. Iedere vezel moest terug in het verband komen. Daarna liep hij weer. Krachtig en zacht.

We legden samen de basis voor Ruiterpilates. Ik zie dat nu. Rechtrichten is alles.

Al snel stonden we samen voor de subtop-horde

We genoten van de entourage, maar zagen af in de uitslag. Het regende niet bepaald punten. Ik snap dat. Ik begrijp dat een ballerina met maat 42 anders oogt dan maatje 36.

Maar het blijft lullig.

En toch ging ik net zo vaak verder als dat ik ermee wilde stoppen. We kwamen iedere keer terug bij onze eigen kracht. Herpakken werd een vaardigheid.

We legden samen de basis voor Ruiterpilates. Ik zie dat nu. Mentale en fysieke veerkracht is alles.

En zo sloegen Rebel en ik veerkrachtig een mijlpaal

Ons debut in de Intermediair I was loepzuiver. We kregen groen licht voor de Zware Tour. Ik reed jankend naar huis, dit keer van blijdschap. En we fluisterden het magische G-woord. Grand Prix. We bliezen een dijk trainingsenergie op.

En nu is er taart

Want hij wordt 20 en ik ben blijmoedig labiel. Nog steeds zijn wij elkaars onverwoordelijke vriend. En blijven dat.

Maar straks, met de worteltaart nog tussen onze tanden, trainen we verder. Op de eners. We hebben simpelweg nog een klusje te klaren. Daarbij ik geniet van iedere hamerslag. Dus bám.

Op jouw verjaardag, lieve Vriend

Tekst: Sara Ouwehand / Ruiterpilates.nl

Foto: Loes Vos | Loes Vos Art & Photography

Paard & Partner
Foto: Rick Jespers

Daten. Hoe doe je dat als je tot je eigen huiskamer bent veroordeeld? En ondertussen je verlangen naar samen zijn alleen maar groeit? Ilse Jespers van de datingsite Paard & Partner weet er inmiddels alles van.

Vele, lange quarantaineweken volgde ze de ontwikkelingen onder haar leden.

Groei

De profielen nemen dagelijks toe, minstens 10 nieuwe leden per dag. “Nu je niet kan daten kan dat zinloos lijken, maar van de andere kant… waar kom je momenteel nog in contact met vrijgezellen paardenmensen? Bijna nergens meer”, ligt Ilse toe. Er is geen gehang aan de bar meer op stal of na een wedstrijd, dat klopt.

Toch heeft Ilse nog wel een aantal mensen kunnen matchen. Een wandeling, op afstand, bleef bijvoorbeeld een optie. “Het voordeel in deze tijd is dat je elkaar nog wat beter kunt leren kennen voordat je een eerste date hebt. En de eerste zoen moet trouwens ook uitgesteld worden, dat maakt het wel spannend”, lacht ze.

Samen in ‘quarantaine’

Zo had Hanneke* had zich nog nét voor de Corona-crisis aangemeld bij Love Flavour, de personal – matching- tak van Ilse. Ook weer volledig gericht op paardenmensen. “Die spreken toch een eigen taal”, vult ze aan.

Hanneke heeft haar paard aan huis en zocht iemand waarmee ze haar passie kon delen. Nog diezelfde week had Ilse haar gematcht met Jochem*, een ruiter gespecialiseerd in het opleiden van jonge paarden. “Het was geweldig om te horen dat het meteen klikte. De afspraak-updates vlogen me om de oren.”

Hanneke en Jochem besloten zelfs, toen de quarantaine eenmaal inging, om die periode in één huis door te gaan maken. “Dat is nou wat je noemt, van de nood een deugd maken”, vertelt Ilse vol trots over deze match. “Uiteraard werd de vaste verblijfplaats het huis waar ook het paard stond, zoiets hoeven paardenmensen niet eens te overleggen.”

Spannende afstand

Voor de overgebleven vrijgezellen… ze snakken naar meer vrijheid en meer sociaal contact. Net zoals iedereen. Laten we hopen op wat meer versoepelingen zodat een afspraakje straks weer “normaal” kan verlopen.

Tot die tijd: houd anderhalve meter afstand. Neem verstandig daten serieus, ook al voel je je sterk aangetrokken tot de ander. Ilse geeft daar een voordeel van: “Aan uitgesteld fysiek contact zit een noodgedwongen, maar niet onaantrekkelijk voordeel. Je houdt het daten extra spannend. Even minderen dus om het later weer goed te maken.” Je toont daarmee ook respect voor de gezondheid van elkaar én die van de rest van Nederland. Investeer in elkaar en in de liefde, maar nu vooral even online. Op weg naar uiteindelijk tóch die eerste zoen, wie weet extra intens…

*niet hun echte namen….

Foto: Rick Jepers

podcast sara ouwehand
Foto: Nick Spier

“Normaal sta ik met een oortje in de baan, nu zit ik ermee in mijn studio”, lacht Sara Ouwehand. Ze is grondlegger van Ruiterpilates en wilde iets doen in deze dagen.

Daarom startte ze haar Podcast-actie voor Paardenmensen op. Verhalen over verschillende onderwerpen van de paardensport verspreidt ze snel en gratis. Heel eenvoudig via What’s app, op regelmatige basis.

Berichtgeving over Corona

“De mensen zijn nergens anders meer mee bezig dan met de berichtgeving over Corona. Juist die spanning en onrust vermindert de weerstand en dat kunnen we niet gebruiken. Zonder je kop in het zand te steken, denk ik dat het goed is om je aandacht te verleggen. Op de één of andere manier moet het leven zachtjes doorkabbelen, anders word je gek.”

Uitdaging

Ouwehand spreekt haar columns voor de luisteraars in. “ik zie het meteen ook maar als een uitdaging om van mijn perfectionisme af te komen. Normaal ben ik een pietlut eerste klas over bijvoorbeeld de geluidskwaliteit, nu roei ik met de riemen die ik heb. De tijd van moeilijk doen is nu eenmaal voorbij.”

Wil jij deze gratis podcast ontvangen en verspreiden? App dan ‘Podcast’ naar 06-81876956 en ontvang ze rechtstreeks van Sara Ouwehand.

Zie ook: Blog Sara Ouwehand I Mediteer mens, mediteer!

Foto: Nick Spier

blog sara ouwehand
Foto: Nick Spier

Vanochtend mazzel gehad. Ik kon een les geven in een verlaten buitenbaan, op minstens 3 meter afstand, zonder oortjes. Het was een cadeau.

Niet dat die les nu persé zo belangrijk is, maar de focus die het brengt wel. Vreugde over een achterbeen dat doorkomt en de verbinding die dat brengt. Onze zon scheen.

Mediteren

Ik pluk vruchten van mijn jarenlange mediteren. “Ho”, denk je, “mij te zweverig!” Maar er is werkelijk helemaal niks zweverigs aan mediteren. Echt niet. Mensen doen er zweverig over, dat is wat anders, maar de kern van mediteren is heel eenvoudig. Het is niets anders dan het richten van de aandacht. Sturing hebben in je gedachten. Over je eigen gedachten heen kunnen kijken. De paarden wijzen me moeiteloos de weg hierin en ik trek me daar aan op.

Dagelijks stap ik rond voertijd in mijn afgetrapte paardenauto om naar stal te gaan. Het is één van de zekerheden die nog overeind zijn. Om vijf uur staan ze zurig te stieren in hun box, hun ongeduld te uiten. Tanden in tralies, opgetrokken lippen, kappende voorbenen, ze doen het allemaal en ik dank ze. Jullie doen het nog. Het ritme klopt nog. Jullie eb en vloed werkt nog, terwijl ik het kwijt ben. Hoe meer nieuws ik hoor, des te meer ik op hol sla. Doe mij maar wat tranquigel, alsjeblieft.

Chaos

Ik dook vanuit schuldgevoel in de nieuwsberichten. Was namelijk lid van de Club van de Onderschatters en Bagatelliseerders. Met de verzachtende omstandigheid dat ik standaard onder een steen leef. Zelfs het mos dat er op groeit, stop ik in mijn oren. “Het zal zo’n vaart niet lopen”. Dacht ik.

Inmiddels is het Corona-punt gemaakt en wil ik écht weten waar ik het over heb. Wil er midden in staan en graaf me in op de NOS-site. Maar ik sta niet, ik verzuip. Ik verzuip in berichten waarvan ik niet eens weet of ze waar zijn. Waarvan niemand weet of ze waar zijn. Dat maakt mijn chaos compleet.

Waarheid

Dus terug naar mijn eigen waarheid. Ik het niet weet, dat is nu mijn enige waarheid. Dat ik het niet weet en dat de waarheid niet bestaat. Niet zoals wij denken dat hij zou moeten bestaan. Willen dat hij bestaat. Wat ik wel weet is dat ik waarde en waarheid vind in de waarneming. In het geluid van de brokken die in de voerbak vallen. In de paddocks en weiden die opdrogen. We snakten zo naar droog weer en nu is het droog, de zon schijnt. Dat is hier. Dat is nu.

Kleine cirkel

En dus mediteer ik. Ik richt mijn aandacht op het ritme van de natuur en op haar klanken. De voerbeurten op stal, de gemoedereerde blikken als ik langs loop en de bewegingen onder mijn zadel.

Ik ga mezelf niet meer pijnigen met de berichtgeving. Het draagt voor nu even niks bij. Niet op individueel en niet op collectief niveau. Stress, angst, paniek en hysterie verminderen de weerstand. Omdat ik Corona geen ruimte wil geven, verleg ik mijn aandacht naar een kleine(re) cirkel. Het is heling door focus. Heling door meditatie. Deze tijd nodigt uit tot deze vruchtbare ingang. Dus mediteer mens, mediteer.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger binnenkort in de Zware Tour en ontmantelt graag heilige huisjes.

Foto: Nick Spier

blog sara ouwehand

Sara Ouwehand reed, zoals ze het zelf noemt, een droomdebuut in de Intermediaire I met haar Haflinger Rebel. “Ik zeg het niet snel, maar ‘we nailed it‘!”

Bij haar debuut kreeg de amazone een score van ruim 63 procent. “En ik zeg het niet snel, maar …..We reden foutloos en vloeiend.”

Emotioneel

Ouwehand, die ook een blog schrijft voor Hoefslag, is nog maar één stap verwijderd van de Grand Prix. Een emotionele gebeurtenis voor de amazone. “Met ruim 63 procent jankend naar huis. Dit keer van dankbaarheid. Wat een mooi vooruitzicht….”

Zie ook: Grand-Prix-startbewijs voor Haflinger Aragon

Bron: Website Sara Ouwehand / Hoefslag

 

 

blog sara ouwehand

“Lichaam en geest zijn met elkaar verbonden’. Het is zo vaag. Mijn vriendin smijt me dood met dit soort teksten. Het is zo’n vriendin die geen stap zet zonder de Happiness te raadplegen.

Haar helden? Quinoa, komkommer en glutenvrij brood. Daar krijg ik nou jeuk van, niet van mijn voeding. Het is de treurnis van de Happiness-industrie. Spirituele massaconsumptie, waardoor de kern verloren gaat. De kern die klopt. Emoties uiten zich in je lichaam. Concreet gaf leerlinge Margot me het ultieme voorbeeld hiervan. Ik mag het delen!

Van teen tot kruin

Met een verhit hoofd valt ze mijn praktijk binnen. Net op tijd. Waarvoor weet ze nog niet, als ik haar die intakevraag stel. Ze heeft wel een ongeveertje. “Ik kan niet zitten en jij moet dat fiksen”. Heldere taal, ik hou er van. We starten met de check up.

Beweegt haar bekken vrij? Optimaal? Iedere houding en zit analyse trap ik daarmee af. Zodat jij straks de bewegingen van je paard goed kan volgen. Dat gebeurt daar, in je bekken. Kan je dat niet, dan gaan we op zoek naar een blokkade. De range waarin die zich kan bevinden loopt van je grote teen tot in je kruin. Geen paniek, ik weet de weg. Dacht ik.

‘Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm.’

Stokpaardje

Twee lessen later hebben we haar heupen, onderrug en bekkenbodem gemobiliseerd. Het geeft ruimte om zadelcontact te ervaren. We creëren een diepe zit. Alles in orde dus. Dacht ik. Tot ze weer bij me komt. “Ik kan nog steeds niet zitten”. Het is zó oncomfortabel, dat ze niet eens meer opstapt. Ik slik.

Dus ik sta een beetje intelligent te kijken. Met al mijn oefeningen onder mijn arm. Altijd werken ze en nu ineens niet. Wat is dit? Tijd voor mijn stokpaardje. ‘Het lichaam heeft altijd gelijk’. Werken mijn oefeningen niet voor Margot, dan moet ik de grenzen verleggen. Voorbij het fysieke kijken. Het spannendste is de vraag of de ruiter daar voor open staat. Margot wel. Ik zet thee.

Hoge woord

We gaan op zoek. Wat wil haar lichaam ons vertellen? Welk geheim draagt het? Een kwestie van vragen en zien. Willen zien. Ik stel geen vragen, maar nodig uit. Alles wat vrij komt, is welkom. Een paar koekjes later komt het hoge woord er uit.

Ze is niet over haar vorige paard heen. Heeft haar dood niet verwerkt. Ze is bij haar, iedere dag. In feite zit ze nog steeds op haar rug. Ik kijk haar aan. Mijn enthousiasme is misplaatst, maar toch voel ik het. Hier zit de blokkade. Plaats nemen op een nieuw paard, betekent voor haar afscheid nemen van haar oude paard. Dus gaat ze niet zitten.

‘Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit.’

Op dit punt komen lichaam en geest samen. Bij weerstand sluit de bekkenbodem zich. Dat houdt de boel letterlijk en figuurlijk buiten. Ruiters hebben daar last van, omdat het een prettig zadelcontact verstoort. En daar kan geen pilatesoefening tegen op. Dus de ingang naar goed zitten ligt ergens anders, in het verwerken van het verlies van haar paard. Zoals ik al zei: het lichaam heeft altijd gelijk.

Kop en kont

Nu komt haar proces definitief op gang. Ze leert haar oude paard loslaten en zich open te stellen voor de nieuwe vorm. Haar nieuwe paard en dierbare herinneringen aan haar vorige kanjer. Dat sluit elkaar niet uit. In haar geval versterken de paarden elkaar zelfs. Nu ze dat ziet, kunnen mijn oefeningen hun werk doen. Alles valt samen.

Inmiddels zit ze. Als een huis. Net zo abrupt als ze binnen kwam vallen, rondde ze haar traject bij me af. Op haar gebruikelijke, heldere wijze. “Ach ja, soms werken dingen in je kop door tot in je kont.”

Zie ook: Blog Sara Ouwehand I ‘Een goede ruiter fietst met losse handen’

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

sara ouwehand

Wij mensen zijn grijpers. Graaiers. Pakkerds. Komt door vroeger, van toen we nog in de boom hingen. Alles losten we op met onze voorklauwen. “Graaien is blijven”. In de boom dan hè.

Ons probleem is dat we die reflex nog steeds hebben. Onhandig voor ruiters en niet zo fijn voor de paardenmond.

We wéten het allemaal. De teugels zijn geen handvat, je hand geen vijfde been en je armen hangen losjes naar beneden. Hoorden het vanaf les één. Dromen er zelfs van. Maar die uitvoering hè ….. getverdemme wat is dat moeilijk.

Gouden appje

Ik werd enorm geholpen. Lesgeven is géén eenrichtingsverkeer. Gisteren, in de ochtendzon, werd dat maar weer eens bevestigd. Bij mijn eerste bakkie viel het gouden appje binnen. Een leerling had aan mij gedacht. s’ Nachts, op de fiets, dronken en gelukkig. ‘Met zonder’ handen. Ook net als vroeger, maar dan wél functioneel. Ik deed een ochtenddansje. Lang leve de alcohol.

Want dat is het dus. Fietsen zonder handen is alles wat een ruiter nodig heeft. Het wijst je de weg. Iedereen deed het, dus iedereen snapt het. Hoe je balans houdt zonder je handen te gebruiken. Nu is het fietszadel smaller en dat is makkelijker. Daarom zeg ik, het is maar een voorbeeld. Maar wel een goed voorbeeld. Een overtreffende metafoor. De gouden greep.

Stalen leerpaard

Dat stalen paard is magisch. Ineens doe je dingen vanzelf die te paard onmogelijk lijken. Je billen zijn zacht. Je wéét gewoon, ‘maak ik er twee basketballen van, dan lig ik ernaast’. Zo logisch is dat. Dus heb je zachte billen. Daar denk je niet eens meer over na.

Op de fiets snap je het ineens. Je zwaartepunt. Dat ligt laag in je bekken en niet hoog in je borst. Topzwaar betekent een zwabberende fiets. Of paard. Dus gewoon in je billen zakken. Denk weer aan vroeger. Nonchalant stoer, want stel je voor die leuke buurjongen kijkt. Niks te stijf, maar doen alsof je dit al já-ren doet. Blijven lachen, omvallen doen we wel achter de heg.

Onafhankelijke benen

En dan die benen. Man, wat zijn ze onafhankelijk. Ze bewegen ronduit zonder dat je bekken scheef trekt. Je slingert dat wiel de rondte in en nergens raak je uit balans. Alleen je been beweegt, niet je bekken. Dáár begint een onafhankelijke beenhulp. Een gebalanceerde zit trouwens ook, dus we kunnen het wel. Kwestie van omdenken.

Volte

Bochten nemen ‘met zonder’ handen? Dat zet deze tip heftig sprankelend op nummer één. Pak je stalen vriend en doe het gewoon. Rijd een bocht zonder handen. En weet dat dit je ideale volte is. Het gebeurt gewoon.

Je zakt een fractie dieper in je bekken. Check. Dan maak je een accentverschil in je zitbeenknobbels. Een àc-cent-vèr-schil! Geen gewichtsverplaatsing, geen inknikkende heup en geen overhellend bovenlichaam. Want dan vlieg je uit de bocht. Of je valt er af. Wat jij wilt. Dus doe maar gewoon, heel klein, en vanuit je centrum, lafjes indraaien. Doet je fiets de rest. Net als je paard.

Dus paardrijden kan makkelijk zijn. Ik zeg, drink een borrel. Wordt gelukkig en stap op die fiets. Zoek een pleintje en rijd een proef. Het liefst met cap. En een wakende groom. Want mocht je vallen …. ik zet hem uit `s nachts.

Sara Ouwehand staat ook in de nieuwste editie van Hoefslag Magazine! In de rubriek ‘Vreemde eend in de bijt’ krijgt ze met haar Haflinger Rebel les van Frenk Jespers. Je bestelt Hoefslag 13 hier.

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van www.ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

sara ouwehand blog staptraining
Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

“Mij te saai!”, geïrriteerd slingertje ze het lepeltje in haar blauwe mok. Die suiker moet oplossen. Snel en efficiënt. Haar paard staat onder hetzelfde regime. Niet lullen maar poetsen.

Ik val even stil. De kat komt binnen en ploft zuchtend in een stoel. Ik overweeg hetzelfde. Ze snapt het niet en gaat het niet snappen. Voorlopig niet. Dus begin ik over het weer. De voorspellingen van vandaag, morgen en de hele komende maand draai ik er doorheen. Inmiddels heb ik geleerd: Choose your battles.

Fast Food

Huppelend kwam ik van mijn rijles af. Het was een staples geweest. Een staples?! Je bedoelt, als in, niet draven en galopperen? Ja klopt, en daar wil ik nog voor betalen ook! Graag zelfs. Ze draait de suiker bijna door de bodem heen. Kauwend op een gevulde koek denk ik: “Ach, misschien had ik het 10 jaar geleden ook niet verteerd. Toen ging ik ook nog voor het Fast Food.”

Ambitie en meters maken horen bij elkaar, dacht ik ooit. Zwoegen en zweten. Het onderste uit de kan en je tanden er in. Maar als ik eerlijk ben, met minder resultaat dan nu. Significant minder. En zijn stap werd er al helemaal niet beter van.

Slechtste stap in tijden

Met gepaste trots durf ik nu te zeggen: zijn stap is de slechtste stap die je in tijden hebt gezien. Hij krabbelt, is onregelmatig en heeft nog nooit van schoudervrijheid gehoord. Ook tussen de Haflingers valt het op. Stel je dit voor op het voorterrein van een Lichte Tour wedstrijd en je weet genoeg. Ieder vooroordeel wordt bevestigd. Ruim. Niks om blij van te worden, dus draafde ik snel aan. En daar ging het mis.

Geduld opbrengen

De drang om een traptrede over te slaan is wel begrijpelijk. Staplessen vragen iets van je. Net zoals de Tour de France kijken. Dat moet je ook leren. Geduld opbrengen, rust aan je kont hebben. Hoewel, bij de Tour heb je een flinke mentale voorsprong. Je weet namelijk zéker dat de finish komt. Maar je weet ook: dit duurt nog wel even. Toch volgt de finish, hoe dan ook. Kwestie van voldoende bier en chips, dan komt het wel goed.

Vlakke Etappe

Alleen bij je paard is die finish niet zo duidelijk in beeld. Weet jij veel waar en wanneer hij is. Dan komt het dus neer op vertrouwen. Ervaring. Durven te kiezen voor de langste weg. Die toch echt de kortste is. In ieder geval de vlakste. Maar de vlakste etappe in de Tour wordt vaak de saaiste gevonden. En daar zit wel een dingetje. We kiezen liever voor spektakel. Een zware bergetappe. Afzien en aanzien horen bij elkaar. Dus slaan we gewoon wat stappen over en hogen zo de berg die voor ons ligt op. Om er daarna heldhaftig over heen te klimmen.

Ultieme stretch

Ik geef toe, een staptraining heeft de schijn tegen. Maar net als in de Tour ga je zoveel zien als je werkelijk gaat kijken. Er zijn zoveel kleine, briljante, strategische moves in de stap die je kan maken. Als je over de lijntjes van de eerste saaiheid durft te kijken, gaat er een wereld voor je open. Het is de gang waar je de ultieme stretch in de bovenlijn kan bewerkstelligen.

Door het gebrek aan zweefmoment kan er geen enkele spierspanning verhuld worden. Ook wordt het ultiem duidelijk of hij gelijk is in de achterbenen. Een harde eis voor de piaffe en passage. Trouwens ook voor de arbeidsdraf, mocht je minder ambities hebben. En wat dacht je van de diepe buiging?

Meer diepte

Omdat de coördinatie wat rustiger is in de stap, haal je hierin meestal meer diepte. Een appuyement verbeteren? Bij mij begint dat in stap. De series verbeter ik ook in stap. Hoe snel kan ik op een rechte lijn wisselen tussen de buiging links-rechts? Als dat in stap niet lukt, heb ik in de galop weinig te zoeken.

En zo kan ik in stap een complete Intermediair I proef verbeteren. De kunst is om dat te kunnen gaan zien. Willen zien. Mijn punt is, een staples is zoveel meer dan een vlakke etappe. Als je er over heen kan kijken, dan zie je een complete Tour de France. Als dat geen spektakelstuk is….

Sara Ouwehand is initiatiefneemster van ruiterpilates.nl, start haar Haflinger Lichte Tour en loopt verwonderd rond in de paardenwereld

Foto: Marcel Fischer | Fischer Fotografie

sara ouwehand

Vrijdagavond stond in Heeze op het Haflingerevent een subtopwedstrijd op de planning. Hoefslag-blogger Sara Ouwehand bracht haar Rebel aan de start in de Prix St. George. De amazone scoorde 60,50%, daarmee haalde zij haar startbewijs voor de Intermediair I binnen.

Ruiterpilates

Ouwehand is initiatiefnemer van Ruiterpilates, waar ze ruiters en amazones erin begeleidt om goed op hun paard te zitten. Ze is bekend als blogger bij de Hoefslag, zo schreef ze onlangs nog over ‘het witte hekjes syndroom‘. Maar de amazone kan haar verhaal niet alleen mooi op papier zetten, ze maakte het dit weekend ook nog eens waar in de dressuurring!

Goed gevoel

“Ik had de hele week al een goed gevoel”, reageert Ouwehand. “Maar ja, een goed gevoel en goede punten zijn soms twee verschillende dingen. Vandaag gelukkig niet! De voorbereiding was rustig en zorgvuldig. Recent ben ik bij bij Frenk Jespers in training gegaan en mijn paard staat daar nu ook gestald. Dat het zich zo snel uit zou betalen, had ik stiekem wel gehoopt, maar niet durven denken. De stappen die we thuis hebben gemaakt, heb ik in de ring een heel eind mee kunnen nemen. Hij bleef naar voren denken zonder het achterbeen te verliezen. Ook de stap krijgt eindelijk wat lengte. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst. Voor de Intermediair is er nog wel werk aan de winkel, maar het voelt ook weer niet heel ver weg. Ik wil graag wat meer marge hebben, maar dat komt wel. Ik geniet volop van de puzzel die we nu aan het leggen zijn. Het is voor mij één groot cadeau dat ik hier überhaupt mee bezig kan zijn!”

Zie ook:
Blog Sara Ouwehand: ‘Hakken uitdrukken?! Nooit meer doen!’
Blog Sara Ouwehand: Verkapte Penny zijn is cool!
Blog Sara Ouwehand: Waarom je als ruiter eigenwijs moet zijn

Foto credits: Fabienne Kiesebronk / Helping Hands on Horses

Bron: Hoefslag/Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan.

Volg ons!

102,923FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer