Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

Gemma van Veenendaal - Johnson © SH Photo

Het zou zomaar kunnen dat je Gemma van Veenendaal en de drie showpaarden die zij rijdt al wel een keer in het echt of op televisie hebt mogen bewonderen. De grijze PRE Joep (v. Solitario JL) schitterde bijvoorbeeld samen met de amazone in een reclamefilm voor de stad Gent en de witte PRE Johnson (v. Bolo II) vertolkt de rol van Amerigo in diverse sinterklaasshows. Van Veenendaal traint de paarden voor het stunt- en showteam Horse Creatives. Daarnaast geniet ze ook van de veelzijdigheid van de paarden door af en toe een cross-parcours met ze te springen of ze vrijheidsdressuur bij te brengen. 

 

Debuteren op het CHIO Rotterdam

“Ik ben toevallig vier jaar geleden bij het showteam beland geraakt. Het team was bij ons op een basisschool om riddershows te geven, ik ben daar gaan helpen en zodoende raakte ik ook met hen aan de praat. Uiteindelijk hebben ze mij gevraagd om te komen trainen, ik ging steeds vaker trainen en toen werd ik onderdeel van het team. De openingsshow van de kinderochtend op CHIO in Rotterdam was destijds de eerste show waar ik bij was. Toen vroegen ze of ik het leuk zou vinden om de paarden te trainen en ze uit te brengen op wedstrijd.’’

Spaanse paarden

Ze vertelt verder: “We hebben drie paarden staan, twee schimmels en een zwarte. Het zijn alle drie Spaanse paarden: PRE’S. Twee zijn nog hengst en de ander is een ruin. Met Joep (v. Solitario JL) , de grijze schimmel, rijd ik ook dressuurwedstrijden. De andere schimmel, Johnson, is onze eenhoorn en wordt ook ingezet als sinterklaaspaard. Met hem rijd ik nog geen wedstrijden, maar we zijn hard aan het trainen”, vertelt de amazone enthousiast. “Ik ben ontzettend blij dat ik deze paarden tot mijn beschikking heb. Zo doe ik er alles mee qua training en maak ze klaar voor de shows. Van het bedrijf krijg ik heel veel vrijheid en daardoor ontstaat een veelzijdige training: buitenritten, dressuur trainingen, vrijheidsdressuur, noem maar op.”

Veelzijdig

“Ik rijd er natuurlijk twee en in combinatie met school is het wel druk maar zeker goed te doen, daarnaast vind ik het ook echt niet nodig om ze iedere dag te rijden. Juist met een afwisselende training bereik je het meest. Het is onder andere ook belangrijk dat ze dagelijks op de wei kunnen en een dag niet hoeven te werken. Ze moeten het tenslotte wel leuk blijven vinden. Ik denk dat ik er zo’n vier à vijf keer in de week mee werk, maar dat kan bijvoorbeeld ook longeren of vrijheidsdressuur zijn. Het hoeft dus niet altijd een zware dressuur-training te zijn, maar ze moeten wel aan de gang blijven.”

Geen cadeautjes

De Spaanse paarden staan volgens Van Veenendaal bekend om hun stoere en werkwillige karakter. “Je ziet ook vooral bij de hengsten dat ze enorm eerlijk zijn. Wat je erin stopt krijg je er ook voor terug, maar wat je er niet in stopt krijg je er ook niet uit”, vertelt de amazone lachend. “Het is dus niet zo dat alles er vanzelf uit komt. Het is wel een kwestie van vertrouwen en geduld. Ze zijn heel betrouwbaar, heel chill in het hoofd en vinden niet zo snel iets spannend. En als ze dan wel iets spannend vinden, blijven ze heel goed voor rede vatbaar. Dit is erg belangrijk tijdens de shows natuurlijk, daarom zijn ze erg geschikt voor dit soort dingen. We hebben veel te maken met kleine kinderen en vooral dan zie je goed hun zachtaardige/geduldige karakter, ook bij de hengsten, dus dat is ideaal.”

Eventing

Van Veenendaal vindt het heel belangrijk en leuk om naast het serieuze werk ook veel plezier te maken en verschillende dingen te doen. “De afwisseling is ontzettend belangrijk, ik wil zo voorkomen dat ze bijvoorbeeld bepaalde trainingen saai gaan vinden. We hebben het geluk dat we thuis een eventing-wei hebben met verschillende waterbakken, heuveltjes en hindernissen. Niet veel mensen weten dat die Spaanse paarden eigenlijk heel erg goed kunnen springen en ze vinden het nog leuk ook. Dus dat pak ik er met beide paarden regelmatig bij.”

Social media

Sinds kort is de amazone begonnen met het bijhouden van een Instagram-pagina om te laten zien wat ze nu eigenlijk met de paarden doet. “Ik wil laten zien wat we naast de shows doen, wat de training van de paarden inhoudt en wat ik er zelf allemaal voor doe. Zie het als een kijkje achter de schermen. Ik vind het leuk om te delen.” Op de pagina is te zien dat voornamelijk de grijze schimmel Joep enorm talent heeft voor vrijheidsdressuur. “Die kan echt van alles! Noem het maar op en hij kan het!”

Meer kansen

“Ze pakken allebei de kunstjes wel heel snel op hoor, dat is ook een voordeel van dit ras. Ik heb ze allemaal zelf geleerd om te steigeren op commando, ze kunnen piaffe, passage, Spaanse draf, liggen, en nog veel meer. Tijdens een vrijheidsdressuur sessie is het vooral leuk om te zien hoe ze zich willen uitsloven voor jou, zo kan je goed zien dat ze veel plezier hebben in wat ze mogen doen. Omdat ik het veel plaats op die pagina word ik ook vaker gevraagd door fotografen om model te staan. Dus het is ook aan die kant heel gaaf dat er steeds meer kansen komen!”

Gemma van Veenendaal – Joep © Mandy Roeting

Slimmerik

“Johnson, de eenhoorn-schimmel, pakt dingen echt onwijs snel op. Het gaafste wat ik met hem heb meegemaakt is moeilijk te zeggen, want dat zijn er nogal wat! Maar waarom ik zo graag met hem werk is omdat hij erg mensgericht is. Hij probeert het je altijd naar de zin te maken en is daarnaast onwijs slim. Als ik hem iets nieuws wil aanleren pakt hij dit snel op. Zo zie je soms in een volgende training dat hij het in een keer goed doet, alsof hij het al jaren kan. Dus dat is echt grappig.

Jousting

“Dit jaar ben ik voor het eerst begonnen met Jousting. Dat is wanneer twee ridders te paard met een lange lans en een schild op elkaar af rijden en elkaar dan proberen te raken op het schild. Dat is erg spectaculair om te zien, ook voor het publiek. Het is natuurlijk hartstikke sensationeel met dat gesplinterde hout overal. Wat ik het leukste vind om te zien is dat alle energie die ik in de trainingen van de paarden stop tot uiting komt in zo’n show. Dat is denk ik het mooiste aan wat wij doen”, besluit de 19-jarige amazone.

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: SH Photo

Jacco Doornwaard en It's Easy. Foto: Jacqueline van Tartwijk

De afgelopen tijd doen Jacco Doornwaard en It’s Easy (v. Everdale) goede zaken in het ZZ-licht. Zo werden ze Overijssels Kampioen in hun klasse en reden ze dus mee op de Nederlandse Kampioenschappen. “Ik heb It’s Easy vanaf september overgenomen van mijn vrouw omdat zij vanwege haar zwangerschap een tijdje niet meer reed. Dat pakte eigenlijk heel goed uit”, vertelt de ruiter.

Zo goed mogelijk

“Het is een heel werkwillig paard, hij heeft altijd plezier in het werk en niets is hem te moeilijk. Mijn vrouw heeft hem echt ontzettend goed afgericht, dat maakt het een heel fijn paard om mee te rijden”, klinkt het enthousiast. “Het was daarom ook echt een eer om hem van mijn vrouw over te nemen, dat heb ik met veel plezier gedaan. Ik had zelf zoiets: als ik dan toch dit paard ga rijden, dan wil ik ook wel weer graag meedoen op het NK. We gaan er gewoon voor om zo goed mogelijk te presteren, daar is het paard ook echt wel naar. Daarbij heb ik hele fijne begeleiding gehad van Herman Wientjes, die It’s Easy ook door en door kent. Herman begeleidt mijn vrouw en It’s Easy al vanaf dat het paard als 4-jarige hier op stal kwam.”

Alles klopte

Over It’s Easy vertelt de ruiter: “Hij is in eigendom van Luchanna Lub en komt uit een heel interessant lijntje. Samen met mijn vrouw is hij zo alle klassen doorgereden.” Dat Doornwaard Overijssels kampioen zou worden met de ruin was nog wel een beetje een verassing, al wist hij wel dat het er in zat. “Het is een heel goed en intelligent paard, maar ook heel gevoelig. Hij doet alles voor je, maar daarvoor moet je hem wel goed managen. Ik wist dat het wel kon lukken, maar dan moest alles op de juiste plek vallen. Het was afhankelijk van een aantal factoren af, maar nu klopte alles precies op het juiste moment. Het was mijn ‘lucky day’!”

Samen rijden

In eerste instantie zou de ruiter binnenkort ZZ-zwaar starten en daarna de teugels weer overhandigen aan zijn vrouw. Nu het zo goed gaat is het nog wel even de vraag wat te doen. “Het idee is om hem voor nu samen te gaan rijden, maar omdat hij zo gevoelig is moeten we even kijken of het lukt.” Wel is It’s Easy al klaar voor de subtop. “Dus als de wedstrijden weer beginnen schrijven we ons gelijk in om te starten.” Naast It’s Easy heeft Doornwaard nog enkele andere paarden te rijden naast een fulltime baan. “Op dit moment doen we het een beetje rustig aan om alles even een plekje te geven met de kleine er bij. Maar wie weet dat ik in de toekomst wel weer meer paarden ga rijden”, vertelt hij.

Uitdagingen

Wat Doornwaard vooral plezier brengt in het rijden, is het teamwork. “Het paard moet het echt voor je willen doen. Dat is echt een leuke uitdaging: zorgen dat je paard plezier heeft in het werk. Dat je samen ontwikkelingen doormaakt in de training en dan probeert zo hoog mogelijk te komen is ook wel de uitdaging. Ik trek wel altijd alles uit de kast om zo hoog mogelijk te komen”, geeft hij lachend toe. “Voor ieder paard stel ik apart doelen, ook afhankelijk van wat de eigenaren willen. Maar voor mijzelf is het doel met ieder paard toch echt wel minimaal subtop. Het hogere niveau vind ik heel leuk, het komt allemaal wat nauwkeuriger en preciezer. Dat is ook een hele leuke uitdaging”, besluit hij.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Jacqueline van Tartwijk

Denise Dickhoff en Rosie tijdens Endurance Leenderbos op 7 maart. Foto: M de Rooij Fotografie

Amazone Denise Dickhoff is actief in zowel de dressuursport als in de endurance. Samen met haar paard Rosie hoopt de amazone binnenkort de overstap te maken naar endurance klasse 3, het één na hoogste niveau. Afgelopen winter maakte de combinatie in de dressuur al de overstap van de B naar het L1. “Ik vind dat het elkaar heel erg aanvult”, stelt de amazone. “Maar als ik zou moeten kiezen, dan zou ik toch de endurance kiezen. Ik vind buiten rijden nu eenmaal leuker dan in de bak rijden.”

Klaar voor

Op 7 maart startten Dickhoff en haar merrie voor het laatst in klasse 2. “Die wedstrijd hebben we goed uitgereden, we zijn ook nog op de eerste plaats geëindigd. Ik had me ook al ingeschreven voor klasse 3, namelijk op 5 april. Helaas wordt ons klasse 3-debuut nu nog even uitgesteld. Dat is wel jammer, want we waren er nu wel klaar voor.” Ook in haar training houdt de amazone veel rekening met de maatregelen omtrent het coronavirus. “Ik sta met mijn paard midden in Rotterdam, maar we kunnen gelukkig nog wel richting het Kralingse Bos en het Lage Bergse Bos. Het is voor de endurance fijn om op verschillende ondergronden te trainen, maar we gaan nu even niet weg met de trailer om drukke gebieden te vermijden.”

Hoogste niveau

“Als het kan gaan we wel doen dit jaar”, stelt de amazone over haar start in klasse 3. “Maar het is natuurlijk even afwachten hoe het loopt. Hoe het na 1 juni gaat is natuurlijk koffiedik kijken. Het endurance seizoen loopt wel van maart tot en met oktober, dus na 1 juni is er nog genoeg te starten. Als dat dan wel doorgaat is het wel de bedoeling dat we dit seizoen klasse 3 gaan rijden. Het hoogste niveau binnen de endurancesport is klasse 4. Het zou heel erg leuk zijn als we dat nog eens kunnen rijden. Die klasse varieert van de 120 tot 160 kilometer. Ik weet niet of Rosie genoeg motivatie heeft om een 160’er te lopen, maar 120 kilometer moet haar zeker wel lukken”, klinkt het ambitieus.

Vertrouwen

Over haar paart vertelt Dickhoff: “Ik heb haar sinds ze vier, dit jaar wordt ze acht. Het eerste jaar moesten we echt een beetje aan elkaar wennen. Rosie had totaal geen vertrouwen in de ruiter, ze had een beetje slechte ervaringen gehad. Ik was de zesde eigenaar binnen 1,5 jaar tijd. Dat zegt wel wat. We hebben daarom veel gewerkt aan het opbouwen van vertrouwen. Daarvoor hebben we veel verschillende dingen gedaan, zoals schriktraining en Enjoy the Ride. Dat deed ik puur om haar ervaring op te laten doen en om haar te leren dat het allemaal niet zo spannend was als ze dacht. We hebben het ook lekker rustig aan gedaan en rustig opgebouwd. Dit is nu het vierde seizoen dat we samen ingaan, en het is hartstikke leuk.”

Voordelen

Over de combinatie van dressuur en endurance rijden is Dickhoff erg enthousiast. “Het vult elkaar heel erg aan. Ik vind persoonlijk dat een goed endurancepaard een bepaalde dressuurbasis moet hebben. Ik vind dat ze in ieder geval een goede B-proef moeten kunnen lopen. Daartegenover vind ik ook dat een dressuurpaard een klasse 1 moet kunnen uitrijden. In de dressuur werk je aan de rijtechnische basis; je zorgt dat je paard in balans is en je zet je paard goed aan de hulpen. Tijdens het endurance-rijden heb je daar flink profijt van. Maar als je paard conditie heeft doordat hij endurance loopt, is het ook een voordeel dat je paard een goede conditie heeft en niet moe is als hij de proef in gaat. Het één is dus ook niet zozeer leuker dan het ander, het kan voor mij eigenlijk niet zonder elkaar.”

Succesvol verlopen

De wedstrijden met elkaar combineren is nog wel een beetje lastig. Daarom start Dickhoff nu ’s winters dressuur ’s zomers endurance. “Je moet een goede balans vinden in je training. Je wil niet te weinig doen, want je moet wel regelmatig een trainingsprikkel geven om conditie en kracht op te bouwen. Maar je wil natuurlijk ook overbelasting voorkomen, dus is het waken voor een te snelle opbouw van de training.” Naast dat die balans heel belangrijk is voor het succesvol laten verlopen van een wedstrijd, zijn volgens de amazone ook grooms van onmiskenbaar belang. “Ik heb hele fijne mensen om mij heen. Die steun is heel belangrijk. Met een goed groomteam heb je in de endurance gelijk al een streepje voor. Het is me meermaals gebeurd dat ik op wedstrijd dankzij mijn fijne grooms mijn paard meteen kon aanbieden, waardoor ik de wedstrijd won.” Ze concludeert: “Het is zeker een extra kracht.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: M de Rooij Fotografie

0 2410
Alisia Hoogstad - Armani (v. United) TTC-talentenplan © DigiShots

Alisia Hoogstad leidde haar paard Armani (v. United) helemaal zelf op van de B tot en met het ZZ-Zwaar. Dit deed ze niet door middel van veel (privé)lessen, maar de amazone maakte dankbaar gebruik van het aanbod op Youtube. Inmiddels rijdt de combinatie in de subtop en waren ze vorig jaar geselecteerd voor het TTC-talentenplan Zuid-Holland.

Niet makkelijk

De amazone kreeg Armani toen ze 12 jaar oud was. “Hij kwam bij ons op stal en het klikte meteen heel erg goed. Ik was nog best wel klein, dus we begonnen samen gewoon rustig in de B. Mijn tante hielp mij in die tijd heel erg goed met hem. Dat verliep eigenlijk wel goed en daarna ging het ook allemaal wel prima. Toen we richting het M2 begonnen te rijden werd het wel wat lastiger. Armani heeft niet de capaciteiten dat het hem allemaal makkelijk af gaat, dus vanaf het M2 begon het moeilijker te worden. Daar worden de oefeningen zwaarder en reden we natuurlijk wel tussen de betere combinaties.”

Motivatie

Ze vervolgt: “We stonden in die tijd op een kleinschalige pensionstal. Een grotere of luxere stal was op dat moment gewoon niet mogelijk. Maar we gingen richting het Z en hadden niet de beschikking over een 20×60 bak, dus oefenden we altijd onze proef in een 20×40. Buiten dat had ik alleen les van mijn tante, maar ik kon daarnaast mezelf heel goed motiveren om te blijven verbeteren.” De amazone was 13 toen ze samen met haar paard het Z behaalde. “Vroeger dachten we altijd dat het bij het behalen van het Z1 wel afgelopen zou zijn voor ons. Want we wisten gewoon niet of mijn paard het hogere werk aan zou kunnen.”

Bestuderen en opschrijven

Ik had wel af en toe les van mijn tante Joyce Brand, maar zij had het erg druk en had helaas geen tijd om mij veel te begeleiden, dus toen ben ik meer informatie op internet gaan zoeken.  “Toen kwam ik erachter dat op Youtube heel veel handige filmpjes stonden voor als ik moeite met iets had. Dus vanaf dat moment ging ik clinics kijken, maar niet alleen kijken, ik bestuurde ze echt en schreef alles op. Ook maak ik veel gebruik van Hoefslag Academy, soms zijn die filmpjes maar twee minuten, maar ik haalde uit die twee minuten net zoveel als een ander uit een hele privéles. Zo ben ik alles gaan oefenen.”

Meer aandacht

Hoogstad en Armani behaalden ook nog het ZZ-Licht. “Toen werd het natuurlijk écht een stuk moeilijker en ben ik de filmpjes met nog meer aandacht gaan bekijken. Ik wilde weten hoe ik naast mijn paard ook mijzelf kon verbeteren. Mijn lessen werden Youtube en veel, heel veel lezen. Ik wilde steeds weer een stapje hoger komen en hem sterker en beter maken voor het ZZ-Licht of het ZZ-Zwaar.”

Valkuilen

“Ik vond bijvoorbeeld de appuyementen altijd heel erg ingewikkeld. Ik wist nooit zo goed hoe ik ze in moest zetten en ik had er moeite mee om hem regelmatig door het appuyement heen te krijgen. Vaak was het te schuin of zat zijn achterhand niet mee, het zag er niet soepel uit. Toen ben ik heel veel video’s gaan kijken en gewoon enorm veel gaan proberen. Het was echt zo dat ik een filmpje keek, aantekeningen maakte en die dan letterlijk instudeerde. Bij de appuyementen en de pirouettes heb ik het meest aan de filmpjes gehad, want dat waren echt valkuilen voor ons.”

Wij samen

“Het is nog steeds niet allemaal makkelijk. Nu we in het ZZ-Zwaar starten hebben we er wel moeite mee om mee te doen en een winstpunt te halen”, geeft de amazone toe.  “Maar ondanks dat hij misschien wat simpeler is dan de paarden op dit niveau, heb ik altijd wel de motivatie en drive gehad om het toch te proberen. De uitdaging van het kijken naar de filmpjes en daarna mezelf proberen te verbeteren heeft mij gedreven om te komen waar we nu zijn. Het is voor hem nooit makkelijk geweest, maar ik denk wel dat hij het altijd voor mij heeft gedaan. Ik heb hem daarbij nooit gepusht, maar het was echt ‘wij samen’.”

TTC-Talenplan

Vorig jaar maakte de combinatie deel uit van het TTC-talentplan Zuid-Holland. Het doel van het TTC-talentenplan is om jonge talentvolle combinaties te scouten, begeleiden en verbeteren zodat zij later door kunnen stromen naar het KNHS talentenplan. “Ik kwam door de eerste selectie en dat was in eerste instantie echt een schok! Ik had nooit verwacht dat ik daar tussen zou komen! En nu heb ik als nieuw doel om dat dit jaar nog een keer te bereiken. Daarnaast wil ik natuurlijk in het ZZ-Zwaar echt mee gaan doen. Ik moet wel zeggen dat mijn doelen heel erg opschuiven, ik luister wel echt naar mijn paard. Op het moment dat hij aangeeft het niet meer aan te kunnen is het gewoon klaar. Tot nu toe lukt het hem nog wel allemaal en gaan we dus gewoon lekker door!”, Besluit de fanatieke amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: DigiShots

0 4944
Fleur Vos en Bravour Olympus. Foto: DN Fotografie.

Op 1 maart 2019 begon Fleur Vos haar eigen bedrijf in de paardensector. Nu, precies een jaar later, behaalde ze nog een grote mijlpaal: haar eigen unit op de stal waar ze staat. “Ik vind het echt heel erg leuk om te doen”, vertelt ze. “Ik doe daarnaast ook nog een opleiding in de paarden. Als ik volgend jaar klaar ben hoop ik mijn bedrijf verder uit te breiden.”

Eigen unit

Haar bedrijf runt Vos samen met haar moeder, die Lichte Tour-amazone is. “Als ik er niet ben in verband met school, kan zij de paarden verder trainen. Dat is heel erg fijn. We begonnen met één paard, maar dat werden er al snel twee en daarna steeds meer. We staan op een grote pensionstal, waar nieuwe units werden gebouwd voor mensen die bedrijfsmatig in de paarden bezig zijn. Toen er één vrij kwam, vroegen ze ons of we het misschien fijn zouden vinden om alle paarden bij elkaar te hebben staan. Nu hebben we een eigen unit met 5 boxen”, klinkt het enthousiast. “Het is echt fijn dat je zo een beetje je eigen plekje hebt.”

Meer paarden

Naast de paarden die in haar eigen unit staan, traint Vos ook nog andere paarden die gestald staan op Stal de Vrijhoeve. “Er staan wel 80 tot 100 paarden op stal hier. Dat heeft wel echt voordelen. Ik krijg nu namelijk steeds meer mensen die hun paard willen laten doortrainen of zadelmak willen laten maken. We hebben zelf nu 5 boxen, maar op zo’n grote stal heb je op deze manier de mogelijkheid om veel meer paarden te trainen.” Vos traint een grote variatie aan paarden, bijna allemaal voor de verkoop. “Sommige paarden zijn onbeleerd, anderen hebben al wel wat wedstrijdervaring. Ik krijg eigenlijk paarden van alle leeftijden te trainen. Meestal moeten de paarden de wissels leren, en worden ze daarna verkocht”, licht ze toe.

Wedstrijdambitie

Ondanks dat Vos het erg leuk vindt om wedstrijden te starten, doet ze dat niet vaak meer. “Meestal start ik de paarden die de wissels moeten leren een keer in het Z2, daarna gaan ze weg. Ik vind wedstrijden rijden heel erg leuk om te doen, ik zou het daarom ook wel weer leuk vinden om een paard te hebben die ik verder door kan rijden.” In eerste instantie startte de amazone met Bravour Olympus (v. Bon Ami Z) op wedstrijden, het paard waar haar avontuur eigenlijk mee begon. “Ik heb hem als vierjarige van een handelaar gekocht. Toen heb ik hem zadelmak gemaakt en toen zijn we in de B begonnen. Nu neem ik hem vooral mee naar school voor het volgen van mijn praktijklessen”, vertelt ze.

Dromen waarmaken

“Bob is echt een eyecatcher. Hij is ook nog eens heel braaf en makkelijk, ik kan hem overal mee naartoe nemen”, vertelt Vos over haar 9-jarige ruin. “Hij heeft ook al een aantal keren model gestaan voor verschillende paardensportmerken. Al mijn dromen maakt hij wel een beetje waar. Zelf ben ik echter wel echt van het wedstrijden rijden, om voor het hoogst haalbare te gaan. Daar is Bob alleen geen paard voor. Hij kan heel erg goed lopen, maar het is eerder een showpaard dan een wedstrijdpaard. Met wedstrijden doe ik hem dus echt geen plezier, maar op Horse Event meerijden vindt hij fantastisch. Nu rijd ik thuis lekker oor met hem en gaat hij dus mee naar mijn opleiding.”

Lichte Tour-paard

Op dit moment heeft de amazone meerdere paarden van de fokker van Bravour Olympus onder het zadel. “Toen ik Bob kocht ben ik via zijn paspoort bij zijn fokker terechtgekomen. Ik heb hem benaderd en wat foto’s en een video gestuurd. Ik ben eens bij hem langsgegaan en nu is hij één van mijn vaste klanten”, klinkt het enthousiast. Ook haar wedstrijdambities worden door deze fokker misschien wel vervuld. “Hij heeft niet veel haast, hij wil dat de paarden goed uitgroeien en zo veel mogelijk leren. Ik ben nu met een vosje genaamd Qualifier Olympus (v. Quarterback) bezig om de series om de pas en de piaffe aan te leren. Voorlopig blijft hij nog wel hier staan zodat ik er verder mee kan starten. Ik ben nu ZZ-licht met hem gestart en het hoogste dat ik ooit heb gereden is ZZ-zwaar. Het zou leuk zijn als Q voor mij mijn eerste Lichte Tour-paard zou worden.”

Het allerbeste

Wanneer Vos volgend jaar klaar is met haar instructeursopleiding aan het Aeres, hoopt ze vooral haar bedrijf uit te kunnen breiden. “Ik wil eigenlijk vooral verder met waar ik nu mee bezig ben, met leuke paarden rijden en zadelmak maken. Ik heb zelf een aantal lichamelijke klachten waardoor na mijn opleiding eigenlijk niet voor een bedrijf kan gaan werken. Zo samen met mijn moeder gaat het heel erg goed en kunnen we het gaan uitbreiden. Het is nu gewoon even hard werken, en het blijft ook hard werken, maar dat is een investering voor later. Werken in de paarden is natuurlijk altijd hard werken, maar dit is wat ik het allerliefst doe”, aldus Vos. “Waar leeftijdsgenoten graag uitgaan, ben ik liever op stal en ga ik lekker de paarden doen. Daar voel ik me het allerbeste bij.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is toegestaan.

Foto: DN Fotografie

Ingrid Hekkert en Leonora. Foto: Denise van der Plas

Na een hele nare val van haar paard, is Ingrid Hekkert ruim twee jaar aan het revalideren geweest. Toen ze merkte hoeveel baat ze had bij het werken met de Flexchair, besloot ze anderen te gaan helpen. Ze vertelt: “Het is echt een fantastisch mooi hulpmiddel voor mensen met nek- en rugklachten. Ik kocht zelf een stoel met een licentie en programma er bij, en ben trainingen gaan geven.”

Verder trainen

“Ik had een leuk, jong paard zadelmak laten maken en laten doorrijden. Toen ze thuis was stapte ik op. Drie kwartier later lag ik met een gebroken rug op de grond”, begint Hekkert over haar reis tot stabiliteitscoach. “Door mijn revalidatie kwam ik in aanraking met de flexchair. Deze heeft mij heel goed geholpen in mijn revalidatie. Na twee jaar was ik zover dat ik eigenlijk alles weer kon. Thuis ben ik verder gaan trainen. Toen dacht ik: ‘Hier kan ik ook andere mensen mee helpen!’. In eerste instantie verzorgde ik preventieve bedrijfstrainingen, maar er kwamen steeds meer ruiters met een hulpvraag naar me toe. Nu train ik voornamelijk sporters en dus ook veel ruitersporters.”

Heel klein

“Wat ik zo geweldig vind, is dat je in een hele korte tijd resultaat ziet”, vertelt Hekkert enthousiast. “Als ik trainingen geef beginnen we met een intake en een nulmeting. We kijken naar waar je rompstabiliteit staat op dat moment. We gaan aan het trainen en bij de vierde training meten we opnieuw. Dan zie je dat de rompstabiliteit al op een aanvaardbaar niveau zit. Ik merk dat mensen heel enthousiast worden als ze merken dat de kleine verbeterpuntjes die er zitten, ze enorm vooruit helpen. Dat vind ik echt fantastisch om te zien. Soms is het maar heel klein, bijvoorbeeld een voet die een beetje naar buiten gaat. Maar toch kan die voet zo veel invloed hebben op bijvoorbeeld een gebroken lijntje of een keertwending.”

Bewustwording

De reden dat Hekkert zo blij wordt van haar werk, is omdat ze er niet alleen ruiters maar ook hun paarden mee helpt. “Vaak zoeken we van alles en nog wat op: de zadelmaker, de fysiotherapeut, de ostheopaat en de tandarts. We trekken alles uit de kast, maar we kijken vaak niet naar onszelf. Ik vind dat je eerst naar jezelf en jouw verbeterpunten moet kijken. Het is gewoon heel belangrijk dat je je paard niet in de weg zit, jouw zit heeft een hele grote bijdrage.” Vaak is een actieve houding van de ruiter al een grote verbetering voor het paard. Hekkert: “Deze moet je in alles hebben: op je werk, in hoe je loopt en in hoe je zit. Je moet je heel erg bewust worden van die actieve houding. Hoe bewuster je wordt, hoe actiever je op je paard zit, en hoe beter je jouw buikspieren op de juiste momenten in de beweging aan- en ontspant.”

Eigen ervaring

Ook tijdens het rijden op haar Friese paard Leonora merkt de amazone veel voordelen van een goede core stability. “Ze is echt een super leuk en lief beest, maar ze is niet de makkelijkste. Ik krijg het niet cadeau, zeg ik altijd”, vertelt ze lachend. “Ik vind het heel erg leuk om dressuurmatig te rijden en hoop ook dat we binnenkort een keer een wedstrijdje kunnen gaan starten.” Ze vervolgt: “Ik geef af wen toe ook onbewuste signalen. Doordat ik zo bewust ben van wat ik nu eigenlijk aan het doen ben, herken ik de pijnpunten. Op een gegeven moment reden we een gebroken lijn, maar Leo viel steeds naar binnen. Ik vroeg me af hoe dat nu kon, maar ik kwam er achter dat ik het gewoon zelf deed! Ik zat gewoon met mijn verkeerde heup te duwen. Als je je bewust bent, worden de oefeningen ook vanzelf beter.”

Fantastisch leuk

Om een absoluut totaalpakket aan te kunnen bieden, is Hekkert afgelopen januari begonnen met een opleiding tot masseur. “Dat is een super mooie aanvulling op de trainingen die ik geef. Ik merk namelijk dat veel mensen heel erg gespannen zijn op hun nek en hun rug. Daarnaast vind ik het gewoon super leuk om mijn werk op deze manier voort te zetten. Om mensen te helpen met verbeterpunten waar ze tegenaan lopen. Of, om ze te helpen bij herstel van een blessure door een val, zowel fysiek als mentaal. Dit zodat de ruiters op een plezierige manier de sport kunnen blijven beoefenen”, stelt ze ambitieus. “Ik hoop dit nog jaren te kunnen blijven doen, ik vind het echt fantastisch leuk!”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Denise van der Plas

0 1557
Christiaan Koelewijn en zijn paarden. Foto: Privébezit.

Naast dat Christiaan Koelewijn binnenkort de overstap naar de Subtop hoopt te maken met zijn paard Google (v. Gribaldi), hoopt hij ook dat er steeds meer ruiters om feedback komen vragen bij het juryhok. De ruiter is namelijk ook jurylid in de klassen B en L. “Als klein jongetje vond ik jureren al iets bijzonders. Ik zat op Curaçao vaak te schrijven in het juryhok. Ik was heel erg nieuwsgierig naar de cijfers en waarom ze werden gegeven”, vertelt Koelewijn over zijn wortels in de paardensport.

Altijd blijven rijden

“Mijn ouders hadden vroeger een manege op Curaçao”, steekt de ruiter van wal. “Daar heb ik leren paardrijden op mijn zesde. Tot mijn zestiende heb ik daar gereden, toen zijn we naar Nederland verhuisd. Onze twee paarden hebben we meegenomen. Ik ben in Nederland dan ook altijd blijven rijden en lessen. Ook nu ben ik altijd wel bezig met paarden, ik ga er iedere dag naartoe. Die passie deel ik vooral met mijn moeder. Dat is soms ook praktisch wel handig, ik werk gewoon full-time als Junior Belastingadviseur dus als ik ’s ochtends op mijn werk zit gaat mijn moeder naar stal. Zij zorgt er dan voor dat de paarden gevoerd worden en er uit komen. ’s Avonds mag ik lekker zelf gaan, dan zijn de paarden voor mij echt een uitlaatklep.”

Ideaal leerpaard

Koelewijn en Google stonden op het punt om de overstap te maken naar het ZZ-Zwaar, wat nu niet lukt in verband met de maatregelen omtrent het coronavirus. “Maar, als ik kijk naar hoe het nu gaat in de training moeten we die proeven wel doorkomen. De wissels doet hij met twee vingers in zijn neus, hij liep al Inter I toen ik hem kocht dus kent de kunstjes al. Uiteraard blijft het een hele uitdaging, alles komt natuurlijk vrij snel achter elkaar. Voor mij is Google een ideaal leerpaard”, geeft hij aan. Zijn ruin zet Koelewijn spaarzaam in. “Hij wordt dit jaar 19, dus er komt wel wat management bij kijken om hem goed in conditie te houden. Ik pas mijn trainingen daar gewoon op aan. Ik moet hem soms een beetje sparen en vooral zorgen dat hij het leuk blijft vinden. Het doel is om tot de zomer te starten, en hem dan te laten genieten van zijn pensioen. Dat heeft hij wel verdiend”, stelt de ruiter.

Iets bijzonders

Ook het jureren kreeg Koelewijn al mee op de manege van zijn ouders. “Als klein jongetje vond ik jureren al iets bijzonders. Ik zat op Curaçao vaak te schrijven in het juryhok. Ik was heel erg nieuwsgierig naar de cijfers en waarom ze werden gegeven. Toen ik het iets rustiger kreeg op mijn werk, besloot ik de jury-opleiding B-L te doen. Ik ben nu sinds augustus aan het jureren en dat bevalt heel goed”, klinkt het enthousiast. “Ik denk dat als je jureert, je een beter idee hebt over hoe er wordt gekeken naar een proef. Dat is toch echt wel anders dan je van tevoren denkt. Als jurylid zie je graag allereerst natuurlijk een zuivere takt, ontspanning en een correcte aanleuning. Vooral in de proeven tot en met de L2 is dat zeker van belang.”

Jonge mensen

“Ik denk dat het voor iedere ruiter goed is om eens een bijscholing of een jury-opleiding te doen”, vervolgt hij. “Wat ik ook heel belangrijk vind is dat jonge mensen in de paardensport zich daarvoor aanmelden. Dat zij ook bereid zijn om zich te ontwikkelen. Voor mij is het doel nu om me aan te melden voor de M-cursus. Het lijkt me heel leuk om door te groeien in het jureren. Een Nederlands Kampioenschap jureren lijkt me ook heel leuk. Ik heb al wel eens selectiewedstrijden voor de kring gejureerd. Het is mooi om te zien hoe fanatiek er gereden wordt!”

Veel feedback

“Ik probeer altijd zo veel mogelijk feedback te geven”, stelt Koelewijn nadrukkelijk. “Ik vind het zelf namelijk jammer dat als ik een proef heb gereden, er weinig op het protocol staat. Je rijdt wel winst, maar verder heb je er niet veel aan. Het kan natuurlijk zijn dat het correct was, maar er zijn naar mijn idee altijd verbeterpunten. Ik hoop ook vooral dat ruiters na afloop met vragen komen, dat is waar je het meeste van leert. Als jurylid ben je daar gewoon voor. Zeker in de breedtesport, waar ik jureer, zou dat veel meer mogen.” Op de vraag of hij zelf dan ook altijd om feedback vraagt, geeft hij lachend toe: “Nee, niet altijd. Soms laat ik het ook eerst even bezinken. Maar ik heb zeker wat keren gevraagd wat beter zou kunnen en dat was heel erg waardevol.”

Helpen

Dat Koelewijn aanmoedigt om contact te zoeken met het jurylid, komt niet uit de lucht vallen. “Ik vind het zelf heel leuk om contact te hebben met andere ruiters. Op stal help ik zo nu en dan wel eens iemand. Gewoon vrijwillig natuurlijk, ik ben nog geen instructeur. De instructeursopleiding staat nog wel op mijn planning! Ik vind het gewoon fijn om iemand te kunnen helpen en ik denk ook dat het goed is om daar een basis in te hebben. Ik heb niet van de paarden mijn werk gemaakt, maar ik probeer mijzelf er toch zo veel mogelijk in te blijven ontwikkelen”, besluit hij ten slotte.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Jessica van den Berg - Boy © Denise Zalm

Nadat Jessica van den Berg vanuit Brabant verhuisde naar Zuid-Holland wilde ze haar oude hobby paardrijden weer oppakken. Ze vond haar Boy (v. A-Willem) via Facebook en het was meteen liefde of het eerste gezicht. Ondanks dat Boy met zijn bijzondere afstamming (Haflinger x Fries) geen standaard dressuurpaard is, komen ze toch mooi uit in het M2.

Werken, eten, slapen

Het verhaal van Boy en Van den Berg begon zo’n vier jaar geleden. “Ik heb vroeger altijd pony’s gehad, maar toch had ik op dat moment al een hele lange tijd niet gereden. Ik ben vanuit Brabant verhuisd naar Zuid-Holland en ik wilde niet alleen maar werken, eten en slapen. Dus toen besloot ik het paardrijden weer op te pakken. Daarnaast wilde ik ook gewoon nieuwe mensen leren kennen, dus het ging weer kriebelen.”

Gewoon Boy

“Ik kwam Boy op Facebook tegen, hij stond te koop en sprak mij meteen heel erg aan. Hij stond gelukkig ook niet heel ver weg, dus we zijn eigenlijk meteen gaan kijken. Meteen erop en het voelde gelukkig ook direct goed. Een paar dagen later zijn we weer gaan kijken en toen besloten we dit wordt hem! Hij heette toen nog Secret Mooiboy, maar wij noemen hem gewoon Boy”, vertelt de amazone lachend. Ze vervolgt: “Zijn vader is een Haflinger en zijn moeder is een Fries, het was geloof ik meer een ongelukje in de wei ergens in Friesland. Hij heeft dus geen bekende afstamming of iets dergelijks.”

Bewegingen

“Op 11 januari kwam hij bij mij en een maand later op Valentijnsdag was onze eerste wedstrijd. Dat is al vrij snel, maar met zijn vorige eigenaresse reed hij ook al wedstrijden. Dus dat ging lekker door en dat kon ook omdat de klik er meteen was. Ik heb zelf helaas niet de beschikking over een trailer, dus we zijn een beetje afhankelijk van het aantal wedstrijden dat door de manege in de buurt wordt georganiseerd. Mijn paard staat op loopafstand van de manege en daar is ongeveer 1x in de maand een KNHS-wedstrijd. In het begin kwamen we er goed door, maar ik merk wel dat het nu we hoger komen, lastiger wordt. Hij is wel beperkt door zijn bouw en omdat we tussen de KWPN’ers starten vallen zijn bewegingen extra op. Ik haal bijvoorbeeld geen hoge punten voor een uitgestrekte draf”, geeft de amazone toe. 

Wedstrijd-rijden

De combinatie reed in de M2 bijna een jaar winstpunt-loos. “Ik had elke keer 179, 179,5 of 178,5, dus echt er tegenaan. Daar moet ik wel bij zeggen dat juryleden regelmatig uit hun hokjes komen en zeggen; oh wat is hij knap! Wat is het voor ras? Of; ja ik vind het echt super knap hoe je hem rijdt. Bij de prijsuitreiking zie ik dan die punten en dan blijkt het gewoon nog niet goed genoeg voor een winstpunt. Dat begrijp ik ook, want dat was het ook nog niet. Thuis ging ging het wel hartstikke goed, maar ik kreeg het op wedstrijd nog niet voor elkaar. De laatste tijd gaan we wel heel lekker, dus dat is erg fijn. Ik vind het wedstrijd-rijden sowieso heel erg leuk en ik vind het ook fijn om ergens naartoe te trainen. Ik heb er gewoon plezier in en het is altijd handig om te weten waar je staat.”

Complimenten

“De laatste tijd krijg ik van de jury vaak te horen dat ik vooral heel netjes rijd. Dus we rijden heel strak op de letter en maken de oefeningen allemaal mooi af. Desondanks bestaan mijn protocollen wel vrijwel altijd uit vijfjes en zesjes. Het is net wel, of net geen voldoende, dus het is belangrijk dat ik geen fouten maak. Dat is natuurlijk bij iedereen, maar ik heb niks om die fout mee te compenseren”, lacht Van den Berg. “We krijgen ook vaak te horen dat we heel hard werken. Boy gaat echt voor mij door het vuur!  Als we dan op wedstrijd zijn krijg ik ontzettend veel complimenten over zijn staart. Hij heeft een hele mooie en dikke staart. Bij het losrijden hoor ik langs de kant veel mensen zeggen; wow kijk die staart en jeetje moet je die staart zien. Dat is natuurlijk ontzettend leuk om te horen.”

Zo hoog mogelijk

Van den Berg zou heel graag met haar paard nog in het Z starten. “We hebben nog 6 winstpunten nodig en dan heb ik mijn eerste doel bereikt. Maar we gaan zeker niet stoppen hoor! Ik wil gewoon zo hoog mogelijk komen. Ik krijg les van Els Schotman en in de les zijn we al een beginnetje aan het maken met de wissels en een beetje Z dingetjes aan het trainen.” Ze vervolgt vastberaden: “Ik wil zo hoog mogelijk komen, maar wel zonder druk. Het is geen paard voor de subtop, dat besef ik ook. Maar voor mij is het belangrijkste om samen heel veel plezier te hebben.”

Genieten

“Ik heb hem nu twee keer meegenomen naar de  Veluwe om lekker buiten te rijden en daar geniet ik ontzettend van. Ook is hij braaf op het strand en op buitenrit. Dat zijn dingen die ik zelf allemaal best wel spannend vind, maar ondanks mijn spanning helpt hij mij er doorheen en gaat hij voor mij door het vuur. Mijn neefje van twee jaar is ook helemaal gek op hem. Als ik hem meeneem naar stal zet ik hem zo op de rug van Boy. Hij wandelt aan alle kanten om hem heen, maar dit paard zal nooit een vlieg kwaad doen”, vertelt Van den Berg vol trots.

“Daarnaast geniet ik ook als ik van verschillende jury’s zulke positieve reacties krijg. Dat doet mij nog wel meer dan zo’n winstpunt. In de dressuur zijn we lekker onderweg en daarnaast genieten we enorm van elkaar: Boy is zijn gewicht driedubbel in goud waard”, besluit de amazone

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Denise Zalm

0 1052
Romy Veldmeijer en haar jonge merrie Katies Zelma.

Samen met haar ouders runt Romy Veldmeijer Dressuur- en Pensionstal De Cavalier. Daar houdt de amazone zich vooral bezig met het opleiden en doortrainen van verschillende paarden. “Ik vind het echt heel erg leuk om paarden ervaring op te laten doen”, vertelt Veldmeijer enthousiast.

Gebroken

Het paardenverhaal van Veldmeijer begon 10 jaar geleden met haar paard Britt, al was dit niet een vliegende start. “Toen we haar kochten kwam ik net van de manege af, waar begonnen ben toen ik 7 jaar was. Britt was niet zo gehoorzaam, ze schoot wel eens uit handen en ze is vaak gevallen. Het is uiteindelijk een paar jaar goed gegaan, maar toen viel ze tijdens het longeren. Haar derde halswervel is toen afgebroken. Het was nog maar de vraag of het goed zou komen, maar het is boven verwachting goed gegaan. Ik maak Britt nu namelijk klaar voor het Z2 en ze pakt het heel erg goed op”, aldus de amazone.

Apart paard

“Dat hadden we echt niet verwacht”, geeft Veldmeijer toe. “Op het moment dat Britt haar nekwervel brak reden we L2, en de verwachting was dat we niet hoger kwamen dan het M. Het buigen van haar hals is natuurlijk wel een beperking op zo’n moment.” Over haar paard vertelt de amazone: “Ze heeft niet altijd zin om iets te doen, maar ze heeft wel echt een heel goed doorzettingsvermogen. Als ze er eenmaal is, gaat ze door het vuur. Je moet wel echt een klik met haar hebben, want ze is best een apart paard”, lacht ze. “Maar als het eenmaal klikt, en als ze eenmaal gaat, dan gaat ze er ook echt voor.”

Veulentjes

Doordat het rijden niet altijd van een leien dakje ging, besloot Veldmeijer zich ook te verdiepen in de fokkerij. “Ik heb namelijk alleen maar merries staan” licht ze toe. “Het leek me leuk om een veulentje te fokken zodat ik voor mijzelf ook wat achter de hand had. Helaas verloor Britt dit jaar haar veulentje, maar ik geef niet zomaar op. Dit jaar probeer ik het opnieuw met Britt en met Kodessa, mijn 5-jarige merrie. Ik hoop wel dat als ik dan straks een eigen veulen heb, dat ik daarmee de sport in kan gaan. Dat is heel speciaal en lijkt me toch echt wel heel leuk. En daarnaast hebben we denk ik als ruiters allemaal wel de droom om in de subtop te kunnen rijden…”

Toekomstpaard

“Ik vind het heel erg leuk om paarden ervaring op te laten doen”, vervolgt ze. “Daarbij kijk ik natuurlijk wel naar wat het paard aan kan. Ik wil altijd eerlijk zijn naar wat het paard kan en haar niet overvragen. Ik heb wel een jong paard staan waar ik veel verwachtingen van heb voor de toekomst, dat is Kodessa. Zij is op dit moment aan het revalideren van een breuk aan haar achterbeen. Ze is een moeilijk paard, maar wel met veel potentie voor de hogere sport. Haar breuk komt gelukkig goed, de kliniek is heel erg positief over haar. We hebben laatst een botscan laten maken en het ziet er boven verwachting goed uit. Haar blessure hoeft geen bemerking te zijn voor de sport”, klinkt het opgelucht.

Gezelligheid

Ook over haar toekomst in de paarden heeft Veldmeijer al goed nagedacht. “Ik zou het bedrijf later graag over willen nemen van mijn ouders. Misschien dat ik er een paar paarden bij koop voor de handel, maar ik vind mijzelf geen handelaar. Dat zou ik ook niet willen worden, en ik denk ook niet kunnen. Elk paard dat hier binnenkomt gaat niet meer weg, ik houd eigenlijk alles aan.” Het leukste aan het werk op stal vindt de amazone het contact met de (pension)klanten. “Er staat nu op de planning dat ik er een ORUN-opleiding bij ga doen zodat ik ook instructie kan geven. Met meer klanten erbij is het gewoon zo gezellig op stal.” En die gezelligheid, die wil de amazone vooral blijven behouden.

Tekst: Femke Verbeek

Bron:  Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

0 3184
Ellis van Kampenhout en haar Ferro tijdens de training. Foto: Leuni van Kampenhout-Van de Niet

Eigenlijk stond het voor Ellis van Kampenhout helemaal niet meer op de planning om wedstrijden te rijden. Maar, toen het trainen van haar paard Fevereiro Forte (Ferro) alsmaar beter ging, begon het toch wel weer te kriebelen. “Vorige maand behaalden we ons eerste winspuntje in het Z1!”, vertelt ze uitgelaten. “Dat beetje geduld wordt beloond, het ging namelijk niet vanzelf.”

Andere dingen

“Met mijn eerste paard heb ik heel veel wedstrijden gereden”, legt Van Kampenhout uit. “Uiteindelijk was ik er helemaal klaar mee. Die wedstrijdambitie heb ik al helemaal laten varen toen ik daarna een Lusitano merrie kocht. Met haar was ik al blij als ik een rondje door de bak reed zonder stress”, vertelt ze. Omdat het rijden erg moeizaam ging, deed de amazone veel andere dingen met haar merrie. Zo reed ze aangespannen op M-niveau, werkte ze haar paard aan de hand en aan de lange lijnen. Uiteindelijk kocht Van Kampenhout Ferro als veulen, waarna ze hem met behulp van instructrice Monya Spijkhoven opleidde.

Sportgericht

“Voor mij was deze klassieke manier van werken helemaal nieuw”, vervolgt ze over de hulp van Spijkhoven tijdens de opleiding van Ferro. “We maakten hele kleine stapjes en hadden een hele rustige opbouw. Dit was voor mij helemaal prima, want ik hoefde toch geen wedstrijden te rijden. Uiteindelijk stopte Monya met lesgeven om zich te focussen op haar opleiding. Ik ben toen naar een andere instructie gegaan, die was meer sportgericht. Iedereen vroeg toen aan mij: ‘Waarom ga je niet starten?’. Toen zijn we toch maar een keer gegaan. We zijn in de L1 begonnen, daar was hij zo doorheen.”

Best zwaar

“Ferro is super, super braaf, maar niet echt getalenteerd”, geeft Van Kampenhout lachend toe. “Maar hij schrikt echt nooit. Nou ja, behalve van verkeer… De L was hij dan ook zo door, en dat alleen maar op zijn braafheid. Vanaf de M kreeg hij het lastiger, hij vindt het moeilijk om zicht op te richten en te sluiten van achteruit. Het was allemaal best zwaar en moeilijk, het is voor mij ook allemaal nieuw. Het is op die manier dus voor ons allebei een nieuwe studie. Afgelopen jaar werd Ferro ook positief getest op PSSM, een spierafwijking. Dat verklaarde wel een hoop, alles duurde altijd al lang bij hem. Ferro is daardoor heel lang slap geweest en hij is ook heel erg snel stijf.”

Makke beer

“Ferro is eigenlijk helemaal geen doorsnee Lusitano”, vertelt Van Kampenhout over haar 10-jarige ruin. “Ze zijn meestal heel gevoelig, wat aan de hete kant en eenkennig. Ferro is van jongs af aan eigenlijk al een hele makke beer. Hij vindt iedereen lief en aardig en kan nooit genoeg knuffelen. Wel houdt hij heel erg van eten en is hij zijn hele leven al te dik. Als hij eenmaal bezig is vindt hij het wel leuk om te werken, maar hij heeft het werken niet echt uitgevonden. Hij is gewoon heel makkelijk: als het niet hoeft, dan doet hij het niet. Je moet hem echt heel erg triggeren, maar als je hem heet hebt gemaakt dan kan hij veel meer dan je van hem verwacht.”

Afwisseling

Hoewel de amazone nooit een recreatieve ruiter zou willen zijn die alleen maar buiten rijdt, geniet ze toch echt wel van haar wekelijkse strandritten. “Ik wil Ferro zo veel mogelijk afwisseling geven. Om hem fris in zijn hoofd te houden gaan we één à twee keer per week naar het strand. Dat is natuurlijk ook om het allemaal leuk te houden, én om Ferro sterker te maken. Omdat hij snel dik is en veel moet bewegen doe ik bijna elke dag wat met hem. Zo pak ik hem ook eens per week op aan de lange teugel. Dat is lekker onbelast en hij vindt het heel leuk. Hij gaat dan heel mooi zitten en gedragen draven. Dan oefenen we bijvoorbeeld ook de appuyementen meer, onder het zadel mis ik zelf wat kracht waardoor ik hem er net niet lekker doorheen kan helpen. Aan de lange teugel trainen we zo wat onder het zadel wat lastiger gaat”, vertelt ze enthousiast.

Doortrainen

De amazone wisselt af tussen haar twee vaste instructeurs Herman Wientjes en Ed van der Meij. “Die combinatie werkt heel goed. Bij Ed doen we veel aan het basiswerk, en het echt goed door zijn lijf laten lopen. Ik ben zelf een hele voorzichtige en behoudende ruiter, Herman triggert mij dan juist weer om een stapje verder te zetten. Hierdoor zijn we verder gekomen dan ik ooit had verwacht, dus dat is heel erg leuk. Zo lang hij het lichamelijk aan kan trainen we door. Natuurlijk moet ik wel rekening houden met zijn spierafwijking, maar ik weet dat als ik stop met hem op deze manier te trainen, dat ik hem volgend jaar op kan vegen. Zo lang hij nog progressie laat zien in de training denk ik: ‘Waarom niet?’. We gaan rustig door, misschien krijgen we er nog wel wat puntjes bij en gaan we nog een stapje verder…”, stelt Van Kampenhout voorzichtig.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Leuni van Kampenhout-Van de Niet

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer