Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

Santouch - Winsor © Ernesta Verburg Fotografie

Santoucha van der Meij leidde haar Haflinger Beer (v. onbekend) op tot en met het ZZ-Licht en komt met Winsor (v. Kingston) uit in de Grand Prix. De amazone is slechthorend, maar dat houdt haar niet tegen om met veel plezier te strijden om het oranje lint in haar lievelings-rubriek, de kür op muziek. Met behulp van haar gebarentolk vertelt ze enthousiast over haar passie..

Echt dressuur rijden

“Ik was zes jaar oud toen ik begon met rijden, dat was op een manege voor mensen met een handicap. Tot en met mijn zestiende reed ik in Leiden, maar toen verhuisde ik naar Zeeland en zette mijn hobby voort. Ik reed daar altijd op een gewone manege lessen, heb verschillende groepslessen gehad, maar ik leerde pas echt dressuur rijden toen ik 21 was.”

Veel kijken

Dat deed ze op haar eerste paard, de Haflinger Beer. “We kochten hem toen hij nog een manegepony was bij de manege in Zeeland. Toen ik hem aan het opleiden was heb ik vooral veel gekeken naar andere ruiters en amazones. Ik keek hoe zij de oefeningen uitvoerden en ging dat nadoen. Maar puur door te kijken, veel vragen te stellen en af en toe een paard van iemand anders te rijden om te voelen hoe iets moet voelen, heb ik het uitgespeelt. Na een half jaar kon ik alle oefeningen van het ZZ-Licht op Beer rijden terwijl we nog B moesten starten”, vertelt de amazone lachend. “Door het kijken heb ik enorm veel geleerd, dove mensen horen niet, maar ze zien wel heel veel.”

Extra uitleggen

De lessen van Van der Meij zijn niet heel anders dan normale paardrijlessen. “Bij mij staan de instructeurs echt in het midden van de bak en gebruiken ze hun handen wat meer om dingen uit te leggen. Als het niet duidelijk genoeg is kom ik naar het midden en leggen ze het nog een keer extra uit. Als we er echt niet uitkomen, stapt de instructeur op mijn paard en laat hij het zien wat hij bedoelt.”

Muziek

“Op een gegeven moment kwam ik in de Z2 en voor het Zeeuws kampioenschap moet je een kür rijden. Ik ben eigenlijk al in het Z1 begonnen met kür rijden, samen met mijn Haflinger. Ik wilde het gewoon proberen. Samen met mijn moeder ben ik op zoek gegaan naar iemand die een speciale kür voor mij kon maken. In de muziek wil ik geen fluiten, want daar kan ik heel slecht tegen. In mijn muziek zit wel veel piano en er zitten veel trommels en zwaardere tonen in. We hebben eerst mijn proef gefilmd en opgestuurd en gevraagd of hij op de stukjes van de overgangen de tonen wat hoger of lager kan maken. Dan weet ik zelf wanneer ik de volgende gang moet rijden. Verder staat de muziek natuurlijk wel een stukje harder bij mij dan bij de andere combinaties”, vertelt de amazone lachend.

Weer opnieuw beginnen

Vroeger had Van der Meij als doel gesteld om Z2 te rijden, toen werd het doel Grand Prix rijden en nu is de amazone op zoek naar een ander paard omdat Winsor aan zijn pensioen toe is. “Vanwege de corona-crisis staat dat even op pauze. Maar als het zover is wil ik weer een paard helemaal opleiden tot en met het Z2. Ik vind die klasse gewoon het leukst met die uitdaging van de kür op muziek. Wanneer je hoger komt zijn de wedstrijden allemaal zo ver weg en dat vind ik minder leuk. Maar de basissport-wedstrijden zijn meer in de buurt en dan heb ik ook meer keus.”

Uitdaging

De slechthorende amazone rijdt het liefst een kür op muziek vanwege de uitdaging die daarin schuilt. “Je moet heel veel nadenken. Ik moet heel goed op de tonen letten en dat vereist enorm veel concentratie. Je moet aan je paard denken, je proef netjes rijden en naar de muziek luisteren. Daarbij komt ook nog dat ik niet met een voorlezer kan werken waardoor ik alle proeven die ik rijd uit mijn hoofd moet leren. Dat was vroeger wel een dingetje toen ik in één weekend meerdere proeven moest rijden”, lacht Van der Meij.

Meest trots

“Toen ik als zesjarig meisje op de manege reed had ik nooit durven dromen dat ik nu deze proeven zou rijden. Ik dacht ook niet dat ik ooit een eigen paard zou hebben. Ik had het nooit verwacht en zeker niet in combinatie met mijn handicap. Ik ben zeker trots op mezelf dat ik zo hoog ben gekomen.” Maar het meest trots is de amazone op iets anders. “Ik had ooit een paard die doodsbang was voor de kür op muziek. Uiteindelijk werd ik met hem tweede op het Zeeuws Kampioenschap in de kür. Het was een enorme uitdaging om zelf die proef door te komen, maar om tegelijkertijd ook mijn paard rustig te houden. Het is fantastisch dat ik ondanks mijn handicap al zoveel successen heb mogen behalen, maar op de overwinningen in de kür op muziek ben ik toch wel het meest trots”, besluit de amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Ernesta Verburg Fotografie

Marloes Bode Bullens en Harmony. Foto: Madinja Photography.

Marloes Bode Bullens en haar Appaloosa-pony Harmony vallen wel op in de dressuurring. Ondertussen is de combinatie naar het Z1 geklommen, iets wat de amazone nooit verwacht had. “Ik heb haar echt zonder verwachtingen ergens uit een weiland gehaald”, vertelt ze. “Je weet dan natuurlijk nooit wat je meeneemt. Maar ze blijft het iedere keer weer beter doen.”

Per ongeluk

“Ik ben eigenlijk een beetje per ongeluk tegen haar aan gelopen”, stelt Bode Bullens. “Ik was op zoek naar een tweede paard en wist eigenlijk niet zo goed wat ik wilde. Na een half jaar zoeken kwam ik haar tegen; een vierjarige Appaloosa, ze zou een paard van 1.60m zijn. Ik dacht: ‘Laten we het er gewoon op gokken, we zien het wel’. Ik heb 2,5 uur met een trailer naar ‘the middle of nowhere’ gereden. Toen ik daar was dacht ik: ‘Wacht eens even, hier staat helemaal geen paard.’ Ik had me voorgenomen om haar gewoon mee te nemen als ze lief was, dus is ze meegegaan.”

Natuurlijke behoeftes

“Mijn paarden staan 24/7 buiten, met een grote inloop/schuilschuur”, vertelt Bode Bullens over de plek waar
Harmony terechtkwam. “Eigenlijk omdat mijn andere paard niet op stal kan, maar ze doen het zo goed dat ze beiden buiten staan. Ik vind het belangrijk dat een paard zoveel mogelijk aan zijn natuurlijke behoeftes kan voldoen. Als ze buiten in een kudde gehouden worden komt dat naar mijn idee dichter bij die behoeften dan wanneer ze veel op stal staan. Ook de interactie en dynamiek in zo’n kudde is echt mooi om te zien. Alle verschillende karakters komen er mooi in naar voren, en ze hebben altijd vrije keus over wat ze doen. Eten, slapen, stoeien, rennen. Alles wanneer ze er zelf behoefte aan hebben.”

Lang jong

“Toen ik haar kocht zag ze er slecht uit”, gaat ze verder. “De vorige eigenaren waren er zeker heel gek mee, maar ze had hele lange voeten en aan alle vier haar voeten rotstraal. Toen ze bij me kwam heb ik haar eerst op gewicht laten komen en laten uitgroeien. Ze bleef namelijk heel lang jong in haar lijf. Pas sinds een half jaar is ze echt een beetje volwassen geworden en nu gaat ze echt met sprongen vooruit.” Dressuurambities waren er niet, tot Bode Bullens begon aan een opleiding bij de NCSAH. “Mijn andere paard was geblesseerd en Harmony deed het zo leuk, toen ben ik maar met mijn groene, kleine Appaloosa de opleiding ben gaan doen”, licht ze lachend toe.

Harmonie en balans

Op het moment dat Bode Bullens aan de opleiding begon, was Harmony alleen zadelmak en kende ze verder nog niets. “Maar ze is heel lief en ontzettend zachtaardig in de benadering. Voor mij was het zo’n lekker rustig paardje om mee aan het werk te gaan. Harmony doet haar naam echt eer aan, harmonie en balans zijn echt ‘key words’ bij haar. Als je vanuit die punten werkt, loopt ze echt de sterren van de hemel. Maar doe je dat niet, dan laat ze dat wel merken.” Toen het zo goed ging in de opleiding, besloot de amazone een stapje verder te gaan. “Langzaam maar zeker zijn we een keer op concours gegaan. Ik voelde me de eerste keer net een Penny-meisje, met al die grote paarden om mij heen. Toch kwam ze prima mee, als we niet in de prijzen reden dan zaten we er net onder.”

Geen nadeel

“Mensen zeggen altijd dat je in het nadeel bent met een pony, maar zo heb ik dat niet ervaren”, stelt ze. “Tijdens de opleiding merkte ik dat ik het prettig vind om een paard te trainen met oog voor de ontwikkeling van het paard. Vanuit biomechanica, balans en harmonie. Elk paard is anders, en op die manier probeer ik dan ook het beste uit Harmony te rijden. Natuurlijk blijft het een pony en heeft ze geen grote paardengangen, maar daar ben ik nooit echt op benadeeld. Dat idee had ik van tevoren wel.” Tot en met het M1 vloog de combinatie de voorgaande klassen zo door. De overstap van het M1 naar het M2 was echter wat pittiger. “Dat zie je wel bij veel paarden, dan kom je natuurlijk al meer aan het verzamelen toe. Harmony is wat overbouwd, dus voor haar is het best moeilijk om haar achterhand bij te zetten. Toch bleef ik wel een stijgende lijn in haar ontwikkeling zien.”

Vertrouwen

Bij de aankoop van Harmony wist Bode Bullens eigenlijk helemaal nog niet wat het doel was met de gespikkelde pony. Dat de combinatie het zo goed zou doen in de dressuursport, had ze dan ook niet verwacht. “Uiteindelijk ben ik toen begonnen met de opleiding. We zijn er zonder verwachtingen heen gegaan, maar Harmony blijft het iedere keer steeds beter doen en me verbazen. Om af te studeren moet ik voor mijn opleiding volgend jaar Z2+1 zijn. Ik vind het moeilijk om te zeggen, maar ik denk dat we dat nog gaan redden ook! Ook mijn instructrice heeft er vertrouwen in. Ik zou het wel heel gaaf vinden als we daarna nog verder kunnen gaan, ze laat wel hele leuke dingen zien. Maar dat zien we dan wel weer, daar probeer ik nu nog niet te veel aan te denken want anders word ik te fanatiek”, klinkt het vrolijk. “Het lijkt me wel echt fantastisch.”

Beter begrijpen

Verder geeft Bode Bullens lessen vanuit haar eigen bedrijf ‘Enjoy your horse in Harmony’. Ze hoopt vooral haar lesklanten en hun paarden te helpen bij het ontwikkelen van heldere communicatie. “Dat vind ik echt super om te doen. Ik heb verschillende lesklanten, met verschillende leeftijden en verschillende paarden. Daarnaast geef ik ook les op een manege voor mensen met een beperking. Ik vind het zo mooi om te zien als een combinatie elkaar steeds beter leert begrijpen. Dat de ruiter snapt waarom een paard iets doet, en dat het paard daardoor veel meer werkwilligheid toont. Als je dan ziet hoe ze samen groeien, is dat echt geweldig. Iedereen op zijn eigen tempo en eigen manier, want iedereen leert anders. Maar ik geloof dat je uit elk paard, mits hij geen fysieke problemen heeft, het maximale kan halen”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Madinja Photography

Marieke Roosdorp - Popcorn © Luckyshots fotografie

Marieke Roosdorp vormt samen met haar Paint Horse Popcorn (v. Oshanee Heyoka) een opvallende combinatie. De bijna vijfjarige Popcorn en zijn amazone zijn al zo’n drieënhalf jaar samen en hebben de smaak van het Westernrijden goed te pakken. Het doel en de droom van de amazone is om ooit zonder tuig een reining-proef te rijden. 

Lekker relaxed

Het begon voor de nu 28-jarige Roosdorp veertien jaar geleden op een manege in de buurt. “Ik reed gewoon mijn lesjes en daar lag een keer een paardenmagazine in de kantine. Die mochten we ook mee naar huis nemen en die keer stond er een artikel in dat mijn aandacht trok. Het heette ‘De Vergelijking’ en in dat artikel kwamen Anky van Grunsven, Rieky Young en nog een paar mensen aan het woord. Er stonden ook foto’s van de halshouding van die paarden bij, en bij de foto van het westernpaard dacht ik: hey, dat ziet er relaxed uit. Dus toen ben ik er meer informatie over gaan zoeken en kwam ik erachter dat Rieky Young best dicht bij mij in de buurt woont. Toen heeft mijn moeder het telefoonnummer opgezocht en heeft ze haar opgebeld met de vraag of ze mij les wilde geven.”

Clinics

“Vanaf mijn eerste les vond ik het western-rijden hartstikke gaaf en ik wilde eigenlijk nooit meer terug naar de normale paardrijles. Ik moest wel kiezen, want het was of één keer in de maand een clinic of gewoon bij de manege blijven rijden. Van één clinic leerde ik al zoveel meer dan van de manegelessen, dus ik was meteen om. Ik had mijn roeping gevonden.”

Eagles Ranch

In 2016 vond de amazone het tijd om op zoek te gaan naar haar eigen western-paard. “Ik ging naar de Eagles Ranch, want die stal sprak mij heel erg aan. Waar bij een normale fokkerij de paarden voornamelijk opgroeien in een stal, liepen de paarden daar zo veel mogelijk buiten. Ze lopen het hele jaar door in het land, alleen ‘s winters gaan ze wel naar de boerderij, maar die heeft wel met inloopstal. Dus als ze wilden konden ze gewoon naar buiten. Ik vond het idee dat de veulens en jaarlingen buiten opgroeiden zo mooi dat het voor mij duidelijk was. Als ik een Paint zou halen, zou hij of zij daar vandaan komen.”

Magisch moment

“Je kan alleen niet van een foto een paard uitkiezen. Dus we moesten naar Texel, waar de Eagles Ranch was, om ze te bekijken. Wij komen uit Eindhoven, dus ik heb er maar een vakantie van gemaakt”, vertelt de amazone lachend. “Ik vond Popcorn vanaf het eerste moment al leuk, maar hij stond nog in de kudde en ik wilde ook niet meteen beslissen. De andere paarden waren wat dominant, maar ik wilde juist een afwachtend paard. Op een gegeven moment waren de andere paarden niet meer geïnteresseerd in mij en toen kwam hij toch even kijken. Hij ging voor me staan en ik mocht hem aaien en knuffelen. Dat was voor mij het magische moment. Dit was wat ik wilde en ik voelde de klik waar ik altijd naar op zoek was.”

Een blik van ‘en nu?’

Ze vertelt verder. “Drie weken later had ik een anderhalf-jarig paardje op stal staan. Ik wilde alles gewoon rustig aan doen met hem en ik heb al die tijd gedaan wat ik dacht dat goed was. Ik keek veel naar voorbeelden en nam allerlei dingen mee. De dingen waar ik het mee eens was, onthield ik en paste ik vervolgens toe op mijn paard. En dat werkte heel erg goed! Alles wat ik hem deed vond hij goed en snapte hij ook vrij snel. Dat gaf mij heel veel zelfvertrouwen en mijn paard vond het ook ontzettend leuk. Anderhalf jaar later heb ik hem zadelmak gemaakt. De vertrouwensband was heel goed en ik ben er gewoon mee omgegaan alsof er niks aan de hand was.  Toen ik voor het eerst een zadel op zijn rug legde keek hij alleen een keer om met een blik van ‘en nu?’.

Marcel van der Ven

Popcorn in actie © Luckyshots fotografie

Een jaar nadat de amazone voor het eerst op Popcorn reed verhuisde ze naar een andere stal. “Toevallig ben ik via een kennis bij Marcel van der Ven terecht gekomen. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar hij heeft vroeger samengewerkt met Willem Burgmeijer en weet dus ook heel veel van western. Hij ontwikkelde een eigen methode die hij toepast bij het lesgeven. Ik kon ook les van hem krijgen, dat kwam super goed uit omdat ik ook niet zo goed wist hoe ik mijn jonge paard precies in moest rijden. Ik heb maandelijks les van hem en we gaan nog steeds heel goed vooruit. Het is een jong paard, maar hij wordt steeds atletischer en soepeler. Mensen die in de dressuur vastlopen kunnen beter een keer een lesje bij hem volgen want je komt gewoon uit je dal. Iedereen loopt wel eens vast, maar het lijkt alsof hij overal een oplossing voor heeft.”

Ruim de tijd

“Ik ben met Popcorn rustig de onderdelen van reining aan te trainen op ons tempo. Ik neem mee wat ik belangrijk vind en trek me niet zo veel aan van wat anderen ervan vinden. Sommige mensen halen voor het rijden een keer een borstel over de rug van hun paard, maar ik vind het juist goed om ruim de tijd te nemen. Het komt vaak voor dat ik na 45 minuten poetsen ineens bedenk dat ik eigenlijk nog wilde gaan rijden.”

Indianenstijl

“Van wedstrijd ambities is weinig sprake”, geeft de amazone toe. “Ik heb gewoon plankenkoorts, maar om er voor mezelf aan te werken wil ik wel ooit een onderlinge wedstrijd rijden. Lekker laagdrempelig en alleen voor mijn eigen zelfvertrouwen. Als Popcorn het reining rijden later niet leuk blijkt te vinden, ga ik gewoon wat anders doen wat wel bij ons past. Daarnaast lijkt het me gaaf om zonder zadel en hoofdstel en alleen met neckrope te kunnen rijden. Een beetje die indianenstijl. Als je dat kan en snapt, dan snap je paarden. En dat is mijn doel”, besluit de amazone.

Tekst: Elaine Duurham
Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Luckyshots fotografie – Maritte Hoogendoorn

Anica van Huis-Kortekaas en Godolphin K tijdens een militaire springtraining in Bunschoten. Foto: Paul de Vries

Eventing-amazone Anica van Huis-Kortekaas heeft haar zelf gefokte Godolphin K wel heel veelzijdig opgeleid. Zo komt ze uit in het Z1 dressuur, M springen, M eventing en rijdt ze daarnaast ook nog TREC-wedstrijden. “Dat vind ik ook het allerleukst aan hem, dat ik hem zo breed in kan zetten”, vertelt ze.

Verbeteren

“Dressuur, springen en eventing vallen eigenlijk al heel mijn leven samen”, steekt de amazone van wal. “Ik rijd met name eventing, de andere twee onderdelen zijn voor mij meer om de trainingen te verbeteren. Naast dat ik rijd, geef ik ook les. Daardoor kwam ik een keer in contact met iemand die graag TREC rijdt. Zij stelde voor dat ik een keer mee moest doen. Ik heb maar één paard, dus Godolphin moest er maar aan geloven. We hebben met een groep meegedaan en dat ging eigenlijk heel goed. Nu winnen we daar ook wel eens wedstrijden mee.”

Echt super

Dat haar springgefokte ruin het zo goed doet in de dressuur, was een leuke verrassing. “We hebben daar eigenlijk maar een week voor getraind. Hij had nog niet alle winstpunten behaald in het M2, maar vanwege eerdere prestaties mocht ik een klasse overslaan. Na die week trainen reden we gelijk naar twee winstpunten, dat was echt super”, vertelt de amazone. “Nu zijn we aan het oefenen met de vliegende wissels, daar hebben we nu mooi tijd voor. Het ultieme doel is om Z2 te starten. Hij zou misschien wel meer kunnen, maar niet met mij. Ik heb namelijk ook mijn gezin en mijn werk, en als je hogerop wil komen moet je veel serieuzer trainen. Ik rijd nu meer buitenritjes dan dat we serieus trainen. Ik vind het niet eerlijk als ik hem dan hoger in zou zetten”, stelt ze.

Van Huis-Kortekaas en Godolphin tijdens de oefening van de Cavalerie Ere-Escorte. Foto: Dennis Boom.

Enthousiast

Over haar paard vertelt Van Huis-Kortekaas: “Hij wil heel graag voor je werken. Ik vind het zo bijzonder dat hij in alle verschillende aspecten even enthousiast is. In de cross is hij bijvoorbeeld ook super stoer. Dat vind ik ook het allerleukst aan hem, dat ik hem zo breed in kan zetten. Maar als je even een keer wil scoren, dan kan dat ook gewoon met hem. Daarnaast neem ik Godolphin veel mee naar buiten en neem ik hem bijvoorbeeld ook mee naar de oefendag van de Cavalerie Ere-escorte. Hij kan ook al met een sabel gereden worden. Als er dan een keer geen paard beschikbaar is, en ik moet wel met Prinsjesdag meerijden, dan kan ik hem misschien meenemen. Maar voor nu ben ik nog wel voorzichtig met hem, hoor”, lacht ze.

Veel vertrouwen

“Hij vindt het ook heerlijk om gepoetst te worden, dan geniet hij echt”, vervolgt Van Huis-Kortekaas. “Hij laat duidelijk merken dat hij het fijn vindt. Hij knuffelt graag met je, maar als je er op gaat zitten is hij alert en wil hij voor je werken. Hij geeft heel veel vertrouwen, als je op hem rijdt voelt het alsof je de hele wereld aan kan.” De ambities van de combinatie liggen niet per sé in de hogere sport. “Ik wil vooral plezier blijven maken en genieten van mijn paard. We blijven lekker uitdagende wedstrijden rijden en lekker genieten. Misschien dat mijn kinderen straks nog wel op hem willen gaan rijden”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Paul de Vries

Joyce Campagne - Count Jumping Amsterdam 2018 © DigiShots

Joyce Campagne is een para-amazone die ook in de reguliere rubrieken goed presteert met de 13-jarige vos Count (v. Flemmingh). Deze combinatie komt uit in het Z2, maar sinds drie maanden heeft de amazone ook een eventuele opvolger in haar bezit; de negenjarige Vice Versa (v. Vitalis). 

Passie

“Waar mijn passie voor de paardensport vandaan komt is heel makkelijk”, begint de amazone te vertellen. “Daar ben ik mee geboren. Mijn ouders hadden een manegebedrijf in Bilthoven en ik ben bijna letterlijk op de rug van een paard geboren. Helaas wel acht weken te vroeg, waardoor ik zuurstoftekort heb gehad en daardoor wat coördinatie-problematiek heb. Mijn ouders hebben wel altijd gezegd: De paardensport is net zo leuk en we kijken waar het schip strand. Dat is voor mij denk ik de beste therapie geweest die ze mij ooit hebben kunnen geven.”

In het bloed

Buiten de therapie die ik op jonge leeftijd heb gehad natuurlijk. Maar het heeft zeker meegeholpen aan waar ik nu ben. De paardensport zit mij in het bloed, dus ik hoop dat ik dat nog heel erg lang kan en mag blijven doen.” Het is met name de onafhankelijke coördinatie geweest die de amazone zo goed heeft geholpen. Ze vertelt: “Je moet je linker- en rechterbeen en je linker- en rechterhand onafhankelijk kunnen gebruiken, maar ook de core balans die je nodig hebt om midden op het paard te blijven zitten is essentieel. Met de loop der jaren is het wel wat minder geworden en kost het mij meer moeite. Maar in het verleden heb ik zelfs gesprongen en samengestelde wedstrijden gereden. Ik deed alles, maar vanaf mijn dertigste begon mijn lijf wat te protesteren.Dat heeft iedere ruiter of amazone misschien wel, alleen bij mij gaat het wat sneller achteruit. Maar ik denk dat ik zodra ik stop met paardrijden heel erg snel achteruit ga”, vertelt de amazone lachend.

Hersen-spier coördinatie

Ze vervolgt: “Het paardrijden houdt mij lichamelijk heel veel beter dan dat ik zou zijn zonder. Ik doe daarnaast natuurlijk ook verschillende dingen om fit te blijven zoals lopen, fietsen en trainen met een personal trainer. Ik zou eigenlijk ook moeten zwemmen, maar daar houd ik niet zo van. Heel concreet is het zo dat in mijn geval mijn hersen-spier coördinatie is vertraagd, dus ik kan het wel bedenken, maar het komt er een stap trager uit.”

Dispensatie

Campagne is op het moment eigenaresse van twee paarden. Ze brengt de 13-jarige Count uit op wedstrijd en rijdt daarnaast de negenjarige Vise Versa, die eerder uitkwam onder Kirsten van Wezel. “Ik ben de para-sport ingerold door mijn oudste paard die helaas niet meer leeft. Omdat ik het M1 in wilde, maar de zweep niet mee de baan in mocht. Dat was bij dat paard eigenlijk niet mogelijk, hij stopte dan meteen met lopen. Dus na veel duwen en trekken van mijn toenmalige instructrice ben ik gaan kijken of ik dispensatie zou kunnen krijgen om toch met mijn zweep de proef te rijden. Dat is nu zes jaar geleden.”

Rabo Talentenplan

“Ik ben die keuring ingegaan en vanuit daar ben ik door de KNHS uitgenodigd om mee te rijden in het toenmalige Rabo Talentenplan voor de para-sport. Daar zat toen nog geen leeftijdsgrens aan. Ik was met vlag en wimpel door en ben toen gaan lessen bij Theo Hanzon. Dus toen dacht ik bij mezelf: wie a `zegt moet ook b zeggen en daarna ben ik ook de para-proeven gaan rijden. Inmiddels heb ik Count nu vier jaar en met hem draai ik ook al al die jaren mee in de para-sport.”

Gaaf

De amazone heeft al op verschillende grote concoursen gereden. “Jumping Amsterdam, Indoor Brabant, een paar keer op het NK en tot twee keer toe de finale op het CHIO Rotterdam. Dat is natuurlijk heel erg gaaf! Ik ben maar een hobbyist en als je dan op dat soort concoursen rijdt voelt dat erg stoer. Ik ben lang nog niet goed genoeg voor het A-kader of het B-kader, daar zit ik echt nog onder. Maar ik knok wel leuk mee voor een startplaats op zo’n concours. Dat is heel erg leuk en zodra de groep groter wordt, wordt het niveau hoger, maar dat maakt het juist zo gaaf.”

Moeilijke zoektocht

“Het zoeken naar een geschikt paard voor de para-sport was voor mij wel wat moeilijker, ik kan natuurlijk niet voor iedereen spreken”, geeft de amazone toe. “Ik heb een balansprobleem, dus ze mogen van mij best een keer bokken of schrikken, maar ik moet er geen hebben die zes keer in een uur achterstevoren staat. Dan lig ik er wel echt naast, daar ben ik niet snel genoeg voor. Dus de zoektocht naar een geschikt paard was wel lastig. Hij moet voor mij braaf genoeg zijn om te rijden, maar tegelijkertijd ook voldoende scherpte hebben om in de sport te kunnen doen wat ik van hem vraag. Met Count rijd ik inmiddels in het Z2 en mijn andere paard heb ik pas drie maanden, dus nog niet gestart, maar ook die zal ik moeten starten in het Z1. Je zoekt de balans tussen braaf genoeg, maar we de loop- en werklust en dat is moeilijk. Maar ik heb dankbaar gebruik gemaakt van de kennis van mijn vader, anders denk ik niet dat het gelukt was”, besluit Campagne.

Zie ook: Joyce Heuitink onder de indruk van eerste twee amazones KNHS-Para Dressuur Trophy-final

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: DigiShots

Kim de Lange en Iesje tijdens een cross-les © Serita Fotografie

Toen Kim de Lange in 2016 na het hebben van verschillende verzorgpaarden op zoek was naar haar eerste eigen paard, had ze een ruin met ervaring voor ogen. Het werd uiteindelijk de tweeënhalf-jarige Iesje (v. Reinar). Nu, vier jaar later, start de combinatie in het M1 dressuur, springen ze een BB parcours rond en volgen ze met veel plezier cross-lessen.

Fjordenfokkerij

De Lange begint te vertellen over de zoektocht naar haar perfecte paard. “Ik was destijds voor het eerst op zoek naar een eigen paard. Voorheen had ik wel veel verzorgpaarden gehad,  maar toen ik eenmaal verschillende paarden ging bekijken en proberen, mistte er steeds een klik. Mijn laatste verzorgpaard was een Fjord en uiteindelijk ben ik via via bij een Fjordenfokkerij terecht gekomen. De fokkerij was van een oude man die destijds eigenlijk geen paarden meer verkocht aan particulieren. Maar ik heb hem toen opgebeld, mijn verhaal verteld en toen zei hij; nou meisje, kom maar even kijken.

Mijn paard

“Ik was op zoek naar een ruin, maar ja, de beste meneer had alleen maar merries”, vertelt de amazone lachend verder. “Toen we eenmaal naar de weilanden toe liepen, bleek dat de fokker verschillende stukjes land had met ​twee-, drie- en vierjarige, vijf- en zesjarigen. Ik was absoluut niet op zoek naar een onbeleerd paard, maar toen ik het land van de twee- en driejarige paarden inliep, zag ik daar mijn paard staan.”

Training

De amazone had wel bedacht dat ze niet het eerste de beste paard wat naar haar toeliep zou kopen. “Er kwamen 20 Fjorden naar ons toe, want ze wilden allemaal aandacht. Toen gooide ik de kudde in beweging, zag Iesje lopen en dacht: die moet ik hebben! We zijn gaan onderhandelen, ik heb haar gekocht en ben met haar aan de slag gegaan. Eerst was het vooral veel grondwerk, maar ik ben haar langzaamaan gaan beleren. Daarbij kreeg ik wel wat hulp, maar het meeste heb wel ik zelf gedaan. Op een gegeven moment ging het zo goed en leuk dat we door zijn gaan trainen. We begonnen in de B, kwamen in het L en begonnen het steeds leuker te vinden. We gingen door naar de L2 en nu rijden we M1 tussen de paarden. 

Springen in een ABOP-proef

“Als je je paard beleerd begin je natuurlijk met de basis: dressuur, dat is belangrijk voor alles. Maar eigenlijk heb ik het springen altijd heel erg leuk gevonden en zo zijn we ook met haar begonnen met wat balkjes lopen. Dat hebben we uitgebreid naar een hindernis en dat pakte ze ook heel erg goed op. Destijds moest je voor het stamboek een ABOP-proef rijden waarin je moest springen. Dus ik wilde niet onbeholpen wat hindernissen springen, maar het echt goed aanpakken. We kwamen bij de rijvereniging De Voornruiters in Utrecht terecht en ik besloot om daar springlessen te volgen. 

Oortjes vooruit

De Lange vervolgt: “Dat ging op een gegeven moment zo goed dat we ook zijn gaan crossen. Dat vind ik eigenlijk het allerleukst! Ik begon ooit met het idee ‘we zien wel waar we eindigen’, maar mijn paard vindt het crossen het allermooiste dat er is. Ze gaat fantastisch over alle hindernissen heen, terwijl ik nog wel eens denk: zo, een beste boom. Maar zij maakt snelheid, doet haar oortjes naar voren en gaat. We hebben nu wekelijks dressuurles van Jacqueline Noorbergen en springles van Zaira van Vliet bij de Voornruiters. 2x per maand rijden we ook een privéles van Wendy den Hartog en in het outdoorseizoen volgen we cross-les bij Roxana Graman.

Betrouwbaar

Lachend vertelt de amazone liefdevol over het karakter van haar merrie. “Ze luistert fantastisch, ze is ontzettend lief en heel rustig. Iesje is met rijden lekker voorwaarts en licht in de hand. Ze wil altijd graag met je meedenken en heel graag voor je werken. Onder het zadel is ze soms eigenwijs, maar meestal is ze vooral heel erg lief en mega braaf. Ze schrikt bijna nergens van. Of je nu wel of niet ervaren bent, iedereen kan zo op haar weg rijden. Mijn neefje van vijf jaar kan er op rijden, maar ook een volwassene zonder ervaring rijdt er zo mee weg. Maar, mocht je wat ervaring hebben en je gaat iets aan haar vragen waar ze het niet mee eens is, komt haar karakter naar boven. Dan gooit ze wel eens haar kont in de krib of geeft ze een klein bokje, maar het is nooit gemeen. Ik ben één of twee keer van haar af gevallen en dat is het dan ook. In de omgang is ze vooral heel erg lief, maar als ze gras ziet veranderd ze in een typische fjord die graag wilt eten.”

Grootste droom

De combinatie komt nu uit in het M1 dressuur, maar de amazone heeft als doel gesteld om een winstpunt in het Z1 te rijden met haar Fjord. “Verder spring ik nu in de competitie BB paarden met haar, dat is 80/90 centimeter. Maar ik zou heel graag een keer een foutloos B parcourtje op 1 meter rijden. Qua cross rijd ik nu alleen maar lessen, maar mijn droom is wel om haar uit te brengen in een B paarden cross!”, besluit de amazone enthousiast. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Serita Fotografie

Chloe Wiefferink met Zorro. Foto: Jitske van der Weij

Amazone Jitske van der Weij deelt haar bonte hengst Zotirco (v. Jazz) met haar 14-jarige dochter Chloe Wiefferink. Van der Weij zelf is Z2 startgerechtigd met de hengst, maar haar dochter haalt haar al bijna in. Zij start ‘Zorro’, zoals hij op stal wordt genoemd, onderhand ook al in het M1. “Haar pony vindt het binnenrijden eng. Daardoor had ik zoiets van; dan ga je toch met één van mijn paarden starten om lekker kilometers te maken. Dat is leuk voor haar ervaring èn voor Zorro”, licht Van der Weij toe.

Geen stap verkeerd

“Iedereen heeft het over de Jazz-en en hun lastige karakter, maar dat is bij Zotirco helemaal niet zo”, steekt de amazone lachend van wal. “Hij is heel voorzichtig, ik heb zelfs beginnerslessen op hem gegeven aan iemand die nog moest leren lichtrijden. Als je je balans verliest, dan stopt hij gewoon. Op wedstrijd kan een hindernispaal of bakrand nog een beetje eng zijn, maar dat is meestal een combinatie van wedstrijdspanning en omdat hij op vreemd terrein is. Hij heeft echter nog nooit een stap verkeerd gezet”, stelt ze. “Alleen met dekken is hij heel wild, dat doen we dan ook alleen via KI. Hij springt echt als een idioot de bok op”, lacht ze. “Maar met rijden is daar helemaal niets van terug te merken. Met zijn 1.78m is hij eigenlijk een grote vriendelijke reus.”

Kwaliteitsvol

Met de aankoop van deze hengst richtten Van der Weij en haar partner Douwe Dijkman zich vooral op het fokken van kwaliteitsvolle Barock Pinto’s.  Ze vertelt: “Wij hebben zelf ook hele goede Friese merrielijnen. Er staan hier enkel ster-, kroon-, en modelmerries met vol papier. Het Barock Pinto-stamboek is voortgekomen uit gewoon een bonte hengst en een Friese merrie. Wij willen daarin kwaliteitsvolle paarden fokken met goed papier, en dus ook met een leuk kleurtje. Dat is ook zeker wel gelukt. Zorro is niet homogeen bont, maar meer dan de helft van zijn nakomelingen was wel bont. Er is van hem zelfs een voskleurig veulen uit een Fries geboren!”

Lol met je knol

Over het idee om haar dochter ook met Zotirco te laten starten, vertelt de amazone: “Ik heb vorig jaar een hernia gehad dus ben ik nu zelf een jaar niet gestart. Chloe kan heel netjes rijden en vindt het ook heel leuk om te doen. Ze heeft geen ambities om internationaal te rijden maar wil gewoon lol met haar knol. Haar pony Sky vindt dressuur alleen niet heel geweldig, en zij wel. Het beeld met Zorro is dan ook heel mooi en stabiel. Hij doet braaf zijn ding en dat ziet er dan ook heel mooi uit. Het is een Jazz, maar hij heeft eerder de aard van een Fries”, klinkt Van der Weij vrolijk.

Jitske van der Weij en Zotirco. Foto: Nyckle van der Galiën

Om en om

“Chloe wil dit jaar eigenlijk met hem naar het Z, dat lijkt haar heel gaaf”, vervolgt ze. “We hebben het thuis al geoefend en ze rijdt de proef prima door. Maar ze moet natuurlijk wel eerst de winstpuntjes halen. We rijden hem eigenlijk een beetje om en om. Ik wil Zotirco zelf nog graag in het ZZ-licht starten, en ik hoop stiekem wel een beetje dat we de subtop nog halen. Hij is inmiddels 16, maar dat zou je niet zeggen. Hij is heel erg fit en gezond, dus het zou moeten lukken.” Naast de fokkerij en de rijpaarden, runt Van der Weij ook nog een opvang voor moederloze veulens. “Dat is natuurlijk vrij pittig in het dekseizoen. Sommige veulens hebben 24 uur per dag zorg nodig. Gelukkig heb ik dan mijn dochter die de paarden kan rijden”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Jitske van der Weij

0 10550
Anouk Hendriks en haar droommerrie. Foto: Kayleigh de Haas

Twee jaar geleden kreeg Anouk Hendriks een heftig ongeluk. Het paard waar ze op reed steigerde en viel achterover, bovenop de amazone. Na een lange tijd revalideren en een stage bij Joyce Heuitink, besloot de amazone zich te richten op de para-sport. “De eerste week in de revalidatiekliniek vroegen ze me waar ik heen wilde, ik zei volmondig: ‘Naar stal!'”, vertelt ze.

Goed fout

“Ik reed op een heel braaf paard, hij was altijd super lief, maar zo uit het niets kwam hij omhoog”, begint de amazone te vertellen over haar ongeluk. “We reden een overgang van stap naar draf, en omdat hij vaart had waren zijn achterbenen meteen onder hem weg. Daardoor is hij bovenop mij gevallen.” Ze vervolgt: “De eigenaresse van de stal heeft meteen 112 gebeld, want zij wist gelijk dat het goed fout was. Ik ben door de ambulance opgehaald, ik kon mijn benen helemaal niet bewegen. Ik was wel bij bewustzijn maar ik weet er niet veel meer van. Ik weet alleen nog dat toen ze me in de ambulance ergens op moesten leggen, het zoveel pijn deed dat ik alles bij elkaar heb geschreeuwd.”

Veel schade

Wat volgde was een hele heftige en onzekere tijd. Hendriks vertelt: “In het ziekenhuis wisten ze ook al snel dat het goed fout was. Er werden natuurlijk gelijk foto’s gemaakt en er werden onderzoeken gedaan. Uiteindelijk bleek mijn hele bekken verbrijzeld, mijn schaambeen was verbrijzeld, mijn staartbeen was afgebroken en mijn bekken waren van mijn rug afgebroken. Daarnaast had ik ook nog veel orgaanschade. Ze hebben me verplaatst naar de Intensive Care, waar ze me in slaap hebben gehouden. Ik heb 10 dagen moeten wachten op een operatie, er was niemand die het eerder durfde èn kon vanwege de inwendige bloedingen.”

Naar stal

De amazone lag ongeveer anderhalve maand in het ziekenhuis voor ze naar de revalidatiekliniek ging. “Ze hebben me daar heel goed geholpen. Ik kreeg een eigen rolstoel, helemaal op maat gemaakt. We zijn bezig gegaan met krachttraining, maar ik had nog heel veel moeite met mijn benen. Mijn rechtervoet had uitval, dat is nu nog steeds. Ik heb heel langzaam weer leren lopen, eerst tussen de rekstokken en daarna met een rollator en krukken.” Ondanks dat het revalideren heel zwaar was, wist de amazone precies wat ze wilde. En dat was naar stal. “Dat wist iedereen natuurlijk allang, dus ze hadden al stiekem iets voor me geregeld. Dat was op 5 mei, een dag die ik nooit meer zal vergeten.”

De eerste keer dat Hendriks weer bij haar merrie kwam.

Grote verrassing

Er stond de amazone namelijk een hele grote verrassing te wachten op stal. “Het bleek dat mijn ouders stiekem het paard dat ik eerder reed voor Marcella Hesselink hadden gekocht. Zij is echt mijn droompaard, dus ik was helemaal gelukkig. De eerste keer dat ik weer bij haar kwam legde zij haar hoofd op mijn schoot en bleef ze een hele tijd zo staan. Dat gaf me nog meer kracht. Vanaf toen had ik echt iets van; ik wil eerst paardrijden en dan pas weer lopen.” Dit streven gaf Hendriks ook aan in haar doelstellingen bij de revalidatiekliniek. “Toen ik weer wat kon zijn we naar Manege Roessingh gegaan, daar heb ik voor het eerst weer op een paard gezeten. Zijwaarts en alleen in stilstand, meer was het niet, maar het was een fantastisch gevoel. Daardoor heb ik super hard geoefend, en uiteindelijk kon ik steeds een stapje verder gaan.”

Stageplek

Hoewel Hendriks wist dat ze het schooljaar niet ging halen, ging ze het jaar toch nog wel wat uurtjes naar school. Op het moment dat het nieuwe schooljaar begon, werd er door haar school gelukkig veel rekening gehouden met haar handicap. “Ik doe de opleiding paardenhouderij en daar hoort natuurlijk ook veel praktijk bij. Je moet natuurlijk die examens ook gewoon halen, net als je ORUN. Gelukkig denkt de school daar heel flexibel in mee, dat is echt super.” Uiteindelijk moest ze wel stage gaan lopen.  “Ik was daar heel laat mee omdat ik niet wist of ik het wel mocht en kon. School zei tegen mij: ‘We gaan gewoon Joyce Heuitink vragen’. Eigenlijk zat ze al vol, maar ze wilde me wel een kans geven. Dat was echt geweldig.”

Parasport

“Ik had het echt niet verwacht, want wie wil er nu iemand bij hebben die bijna niets kan”, geeft ze toe. “Omdat het reizen voor mij niet te doen was ben ik intern gegaan. Ik heb mijn paard meegenomen naar Joyce en uiteindelijk vroeg ze of ik het niet wat vond om para te gaan rijden. Ik vroeg me af of ik daar wel geschikt voor was, omdat mijn handicap naar mijn idee niet zo groot was. Uiteindelijk vond ik het wel super tof. In de reguliere sport gaat het wel, maar daar kom ik er echt niet door. Joyce vertelde me over de inschrijfdagen, dus dat heb ik gedaan. Ik zou al gekeurd worden, maar dat is vanwege het coronavirus afgelast. Nu word ik waarschijnlijk op 1 juni gekeurd en mag ik daarna in de parasport gaan rijden!”, klinkt het enthousiast.

Mooie toekomst

Hoewel haar paard in eerste instantie heel erg ondeugend was, maakt ze nu een perfect para-paard. “Het is net alsof ze het aanvoelt. Het is een super lieve merrie, maar voorheen had ze echt merriestreken. Ze ging er vandoor en bokte veel. Zo hebben we er met het zadelmak maken een jaar over gedaan voordat we er op konden blijven zitten. Op de één of andere manier bleef ik altijd wel zitten. Na mijn ongeluk is zij helemaal veranderd, ze is zo braaf geworden. Gisteren hebben we bijvoorbeeld voor het eerst een buitenrit gemaakt, dat had ik een jaar geleden echt niet kunnen doen. Ook op ander terrein lessen met haar, wat we nu veel doen, daar kon ik alleen over dromen”, aldus de amazone. Nu het zo goed gaat heeft ze maar één doel: “Ik hoop dat we een hele mooie toekomst tegemoet gaan in de para-sport.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Kayleigh de Haas

Jarno Kiezebrink en Filib de Reve op het strand. Foto: Stephanie Mullaart

Samen met zijn imposante donkerbruine ruin Filib de Reve (v. Nabab de Reve) maakte Jarno Kiezebrink niet heel lang geleden de overstap naar het M2. Een hele overwinning, gezien de combinatie best wat dieptepunten kende in hun carrière. “Ik had hele erge blackouts, ik wist zelfs mijn eigen naam en die van mijn paard niet meer”, vertelt hij over de lastige momenten.

Beginjaren

Jarno begon met paardrijden op de shetlander die zijn ouders voor hem kochten. “Die staat nu nog steeds bij mijn ouders op de boerderij. Het was natuurlijk gewoon lol hebben en er heel vaak afvallen”, vertelt hij over die periode. Na een tijdje ging de ruiter lessen bij de plaatselijke manege. Hier werd hij steeds serieuzer in zijn rijden en leerde hij ook zijn huidige paard kennen. “De eigenaren van het paard gingen op vakantie. Op aanraden van de manege-eigenaren lieten ze mij het paard toen verzorgen. Dat klikte eigenlijk zo goed dat toen hij te koop kwam, ik heel erg mijn best heb gedaan hem te kopen. Nu 6 jaar later is hij nog steeds bij mij”, klinkt het enthousiast.

Waardevolle clinic

Ondanks dat het wel liefde op het eerste gezicht was, was er voor de combinatie wel werk aan de winkel. Jarno vertelt: “Filib was eigenlijk helemaal uit proportie, hij was heel lang en had totaal geen spieren. Maar daar zag ik ook wel weer uitdaging in. We kwamen elkaar op een gegeven moment wel een beetje tegen, hij was in de pubertijd en hij bleek problemen te hebben met zijn evenwicht. Ook waren zijn spieren heel slap: hij kon zichzelf eigenlijk helemaal niet dragen. Tot Manolo Mendez een keer een clinic kwam geven op de rijvereniging. Ik heb met bewondering staan kijken naar de manier waarop hij met mijn paard aan de gang ging. De volgende dag heeft hij Filib behandeld. Toen ik er de dag daarna weer op ging zitten, had ik een compleet ander paard onder me.”

Ups en downs

Van Mendez kreeg Jarno een hele hoop huiswerk mee. “Vanaf dat moment heb ik heel bewust leren rijden en heb ik veel meer door waar ik mee bezig ben. Dat ging heel goed, totdat ik het idee had dat het werk Filib niet genoeg meer prikkelde. Na een zoektocht kwam ik terecht bij Elsemiek van Schaverbeke waar ik tot twee jaar terug leste en bij Moniek Valk, die mij nog steeds begeleidt. Zij hebben me onwijs geholpen, ook met de wedstrijdspanning die ik had. Ze proberen me er stapje voor stapje doorheen te helpen. Net als Filib, want ook hij had moeite met zich concentreren op wedstrijden”, licht hij toe. Na wat ups en downs kreeg de combinatie toch de slag te pakken. Binnen drie wedstrijden waren ze het L1 door en ook het L2 waren ze binnen een half jaar uit.

Spanning

Maar in de L2, daar bleef het toch weer even hangen. “Ik kreeg heel veel last van mijn wedstrijdspanning”, vertelt de gedreven ruiter. “Ook Filib hield zijn concentratie er niet bij. Ik wist niet hoe ik het aan moest pakken en kreeg de ene blackout naar de andere. Het was zo erg dat ik zelfs mijn eigen naam en die van mijn paard niet meer wist. Dat was heel jammer, want daardoor konden we thuis ook niet verder trainen. Ik wist niet eens meer wat er fout was gegaan.” Voor zijn spanning zocht Jarno hulp bij een hypnotherapeut. “Er kwam eigenlijk naar voren dat ik veel te hoge verwachtingen had van mijzelf, en dan ook nog faalangst daarbij. We hebben naar oplossingen gezocht zodat we ons beter konden focussen.”

Vriendjes

“Tijdens ons M2-debuut behaalden we gelijk een winstpunt en de vierde plaats”, vertelt hij trots. “Met zo’n groot paard is de M2 al best een pittige klasse om te rijden. We moeten nog iets sneller, fanatieker en gedrevener worden maar het gaat nu heel goed.” Over Filib vertelt Jarno: “Het is echt een lief en leuk paard, hij heeft ook veel uitstraling. Toen ik hem leerde kennen op stal beet hij me iedere keer dat ik langs hem liep al in de mouw. Dat had ik nog niet met een paard gehad, dat was wel speciaal. Vanaf het moment dat we gingen rijden waren we gelijk al vriendjes, het was gewoon een match. Ook al heb ik er heel vaak aan gedacht om maar te stoppen met dit paard, ik ben heel erg blij en dankbaar dat het nu zo goed gaat.”

Jarno Kiezebrink en Filib de Reve op wedstrijd. Foto: Stephanie Mullaart

Dromen

Recent reisde de ruiter af naar een meerdaagse trainingscursus in België. Hier merkte hij dat er nog veel meer in zit dan hij dacht. “Hij wilde van achteren nog niet echt aansluiten, hij moest echt wat korter worden. Ze zeiden: dit kunnen we maar op één manier doen bij hem, en dat is hem denkbeeldig naar het sluiten rijden. Zij begeleidden me daar met stemhulpen en een stokje in de lucht iets van achteren, en ineens zette Filib de piaffe in. Dat was wel heel erg gaaf om te voelen. Je droomt er altijd van dat je het eens voelt, en dat je het dan nu nog met je eigen paard mag voelen, dat is wel heel gaaf. Ik herkende echt mijn paard niet meer. Als we dit nu weten te vertalen naar het dagelijkse rijden en uiteindelijk naar de wedstrijdsport, dan zijn we nog lang niet klaar.”

Sjouwen

Die gedrevenheid zie je ook terug in de doelen van de ruiter. “Het eerste doel is voor nu het Z halen. Eerst vond ik het al heel erg knap als we het Z zouden halen, maar als ik hem nu voel sjouwen dan gaan we nog even door. Het zou wel heel gaaf zijn als we ooit een kür op muziek kunnen rijden op wat hoger niveau, en misschien zelfs ooit nog wel in de subtop zouden kunnen meerijden”, klinkt het voorzichtig. “Als dat met Filib lukt, dan geeft dat echt een kick. We hebben hele diepe dalen gekend en velen dachten dat het nooit goed zou komen. Maar dat kan dus wel”, besluit hij.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Stephanie Mullaart Fotografie

Viertal 4-Symphony Foto: Privébezit Silvie de Veld

Silvie de Veld is samen met haar paard Diva (v. Lauries Crusador) één van de combinaties uit het viertal 4-Symphony. Het viertal was met name in 2019 erg succesvol. Zo werden ze Brabants kampioen in de klasse M, werden ze daarna derde van Nederland en bemachtigden ze een startplaats voor Indoor Brabant. 

Team

Verder bestaat het viertal uit haar zusje Manouk de Veld en Kings Gambit (v. Diarado),  Jolie van den Bighelaar met Fifty-Fifty (v. Heartbreaker), Rozemarijn van Ginkel en Gadget (v. Charmeur), Noémie Govaarts met Juwel (v. Elcapone) en Florentine van Ginkel met Baylana (v. Landtanzer).  Annelies Bastiaanssen is commandant en geeft de amazones samen met Anita de Veld les.

Combinaties

Silvie De Veld begint te vertellen over het ontstaan van het viertal. “We rijden eigenlijk al sinds de pony’s samen in het viertal. In het begin was het meer gewoon iets wat je deed bij de vereniging, maar hoe ouder we werden hoe leuker we het zijn gaan vinden. Alleen toen reden we niet de kür op muziek, maar gewoon een proef. Op een gegeven moment gingen we over naar de paarden en hadden we helaas steeds maar drie combinaties, we kwamen er dus telkens een te kort. Uiteindelijk hadden we in 2017 wel vier combinaties, zijn we begonnen met het viertal rijden en zijn we ook overgegaan op de kür op muziek.”

Winter-competitie

“In Boxtel wordt er tijdens de wintermaanden altijd een competitie gereden bij HSV St. Martinus. Zij organiseren ieder jaar een competitie voor viertallen kür op muziek. Daar zijn we toen gaan kijken en omdat we eindelijk vier combinaties bij elkaar hadden, wilden we daar meteen aan meedoen!”

Successen

Naast het viertal komen alle combinaties ook uit in de reguliere dressuur. “We zijn met het viertal in 2017 in de L begonnen. Alle amazones reden toen ook op B/L niveau. In de zomer van 2018 zijn we begonnen met onze M-kür, we reden individueel nog steeds B  en L, dus dat was een hele uitdaging”, geeft de amazone lachend toe. “Nu rijden er drie amazones M en twee amazones L. Afgelopen zomer hebben we een nieuwe M-kür gemaakt, werden we Brabants kampioen en mochten ook in Ermelo op het NK starten. Daar werden we uiteindelijk derde en kregen we een startbewijs voor Indoor Brabant.” 

Mooi geheel

“Paardrijden is normaal natuurlijk een individuele sport en met het viertal is het juist leuk dat je het met het team kan doen. In een viertal is het niet zo heel erg als je zelf niet alle onderdelen voor 100% beheerst, maar gaat het vooral om hoe het geheel oogt. Wij hebben gelukkig het voordeel dat we met z’n vijven zijn en dat we allemaal een donkerbruin paard hebben. Dat oogt sowieso al meer als een geheel als wanneer je in een viertal allemaal verschillende kleuren hebt. Hoe wij eruit zien als geheel wordt ook mede bepaald door onze identieke jassen, wedstrijdshirt en dekjes. Hiervoor zijn wij onze sponsoren LeeFrame en Link Magazine erg dankbaar. Maar het leuke van alles is vooral dat je het met het team doet.”

Voordelen van zelf een kür maken

Ook de weg naar de uiteindelijke proef is een teamprestatie voor 4 Symphony. “Wij hebben de drie küren die we nu hebben gereden alle drie zelf bedacht. We hebben de figuren verzonnen, de choreografie in elkaar gezet en de muziek zelf uitgekozen. Doordat daar zoveel tijd in gaat zitten en we vaak met elkaar moeten sparren over de lijnen die er gereden worden, ben je er veel meer mee bezig dan bij een kür die je kant en klaar koopt en zomaar gaat oefenen. Daarbij heb je ook nog eens het voordeel dat je je proef kunt afstemmen op wat de paarden wel of niet goed kunnen.”

Focus

Rijtechnisch zit er ook verschil tussen rijden in een viertal en een individuele proef. De Veld denkt dat het verschil voornamelijk zit in de focus. “Wanneer je alleen rijdt ben je heel erg bezig met of je netjes alle figuren rijdt zoals het moet. In een viertal probeer je dat natuurlijk ook, maar is het best moeilijk om iets precies op de letter te rijden als de rest bijvoorbeeld net anders rijdt. Je bent eigenlijk de hele proef door om je heen aan het kijken. Ik denk dat je je individuele proef wat netter rijdt en mooier af kan werken dan in het viertal. Daar is het belangrijker dat alles tegelijk gaat, dan dat alle onderdelen een negen of een tien waard zijn.”

Steun aan elkaar

“Ook de paarden zijn anders in een viertal. We hebben vorig jaar op Indoor Brabant gereden, wat natuurlijk een hele happening is met allerlei enge dingen. Als je met een viertal bent en er zijn ook paarden die er niet op reageren, merk je dat ze de rest daar ook in meenemen. De paarden hebben echt steun aan elkaar op dat soort momenten en dat is natuurlijk heel erg fijn.” Toch is de amazone ervan overtuigd dat niet elk paard geschikt is als onderdeel van een viertal. “Je paard moet sowieso niet bang zijn van andere paarden, dan wordt het heel lastig. Het is belangrijk dat ze elkaar accepteren want je moet vaak tussen elkaar door of dicht langs elkaar af rijden. Dat moet wel gewoon kunnen. Maar op het moment dat je paard gewoon goed voor elkaar is, denk ik dat het in principe wel zou moeten lukken.”

Nederlandse kampioenschappen

Eigenlijk was het doel van 4-Symphony om in 2020 bij Indoor Brabant te rijden. “Daar waren we ook voor geselecteerd, dus het was erg jammer dat dat niet door heeft mogen gaan. Maar we hopen dat de Brabantse kampioenschappen deze zomer wel doorgaan zodat we daar kunnen verschijnen. Van de provincie Brabant mag er altijd één viertal door naar de Nederlandse, dus we hopen dat wij dat zijn. En in de winter gaan we natuurlijk weer meedoen met de competitie van HSV St. Martinus”, besluit de enthousiaste amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit Silvie de Veld

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer