Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

Chloe Wiefferink met Zorro. Foto: Jitske van der Weij

Amazone Jitske van der Weij deelt haar bonte hengst Zotirco (v. Jazz) met haar 14-jarige dochter Chloe Wiefferink. Van der Weij zelf is Z2 startgerechtigd met de hengst, maar haar dochter haalt haar al bijna in. Zij start ‘Zorro’, zoals hij op stal wordt genoemd, onderhand ook al in het M1. “Haar pony vindt het binnenrijden eng. Daardoor had ik zoiets van; dan ga je toch met één van mijn paarden starten om lekker kilometers te maken. Dat is leuk voor haar ervaring èn voor Zorro”, licht Van der Weij toe.

Geen stap verkeerd

“Iedereen heeft het over de Jazz-en en hun lastige karakter, maar dat is bij Zotirco helemaal niet zo”, steekt de amazone lachend van wal. “Hij is heel voorzichtig, ik heb zelfs beginnerslessen op hem gegeven aan iemand die nog moest leren lichtrijden. Als je je balans verliest, dan stopt hij gewoon. Op wedstrijd kan een hindernispaal of bakrand nog een beetje eng zijn, maar dat is meestal een combinatie van wedstrijdspanning en omdat hij op vreemd terrein is. Hij heeft echter nog nooit een stap verkeerd gezet”, stelt ze. “Alleen met dekken is hij heel wild, dat doen we dan ook alleen via KI. Hij springt echt als een idioot de bok op”, lacht ze. “Maar met rijden is daar helemaal niets van terug te merken. Met zijn 1.78m is hij eigenlijk een grote vriendelijke reus.”

Kwaliteitsvol

Met de aankoop van deze hengst richtten Van der Weij en haar partner Douwe Dijkman zich vooral op het fokken van kwaliteitsvolle Barock Pinto’s.  Ze vertelt: “Wij hebben zelf ook hele goede Friese merrielijnen. Er staan hier enkel ster-, kroon-, en modelmerries met vol papier. Het Barock Pinto-stamboek is voortgekomen uit gewoon een bonte hengst en een Friese merrie. Wij willen daarin kwaliteitsvolle paarden fokken met goed papier, en dus ook met een leuk kleurtje. Dat is ook zeker wel gelukt. Zorro is niet homogeen bont, maar meer dan de helft van zijn nakomelingen was wel bont. Er is van hem zelfs een voskleurig veulen uit een Fries geboren!”

Lol met je knol

Over het idee om haar dochter ook met Zotirco te laten starten, vertelt de amazone: “Ik heb vorig jaar een hernia gehad dus ben ik nu zelf een jaar niet gestart. Chloe kan heel netjes rijden en vindt het ook heel leuk om te doen. Ze heeft geen ambities om internationaal te rijden maar wil gewoon lol met haar knol. Haar pony Sky vindt dressuur alleen niet heel geweldig, en zij wel. Het beeld met Zorro is dan ook heel mooi en stabiel. Hij doet braaf zijn ding en dat ziet er dan ook heel mooi uit. Het is een Jazz, maar hij heeft eerder de aard van een Fries”, klinkt Van der Weij vrolijk.

Jitske van der Weij en Zotirco. Foto: Nyckle van der Galiën

Om en om

“Chloe wil dit jaar eigenlijk met hem naar het Z, dat lijkt haar heel gaaf”, vervolgt ze. “We hebben het thuis al geoefend en ze rijdt de proef prima door. Maar ze moet natuurlijk wel eerst de winstpuntjes halen. We rijden hem eigenlijk een beetje om en om. Ik wil Zotirco zelf nog graag in het ZZ-licht starten, en ik hoop stiekem wel een beetje dat we de subtop nog halen. Hij is inmiddels 16, maar dat zou je niet zeggen. Hij is heel erg fit en gezond, dus het zou moeten lukken.” Naast de fokkerij en de rijpaarden, runt Van der Weij ook nog een opvang voor moederloze veulens. “Dat is natuurlijk vrij pittig in het dekseizoen. Sommige veulens hebben 24 uur per dag zorg nodig. Gelukkig heb ik dan mijn dochter die de paarden kan rijden”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Jitske van der Weij

0 10535
Anouk Hendriks en haar droommerrie. Foto: Kayleigh de Haas

Twee jaar geleden kreeg Anouk Hendriks een heftig ongeluk. Het paard waar ze op reed steigerde en viel achterover, bovenop de amazone. Na een lange tijd revalideren en een stage bij Joyce Heuitink, besloot de amazone zich te richten op de para-sport. “De eerste week in de revalidatiekliniek vroegen ze me waar ik heen wilde, ik zei volmondig: ‘Naar stal!'”, vertelt ze.

Goed fout

“Ik reed op een heel braaf paard, hij was altijd super lief, maar zo uit het niets kwam hij omhoog”, begint de amazone te vertellen over haar ongeluk. “We reden een overgang van stap naar draf, en omdat hij vaart had waren zijn achterbenen meteen onder hem weg. Daardoor is hij bovenop mij gevallen.” Ze vervolgt: “De eigenaresse van de stal heeft meteen 112 gebeld, want zij wist gelijk dat het goed fout was. Ik ben door de ambulance opgehaald, ik kon mijn benen helemaal niet bewegen. Ik was wel bij bewustzijn maar ik weet er niet veel meer van. Ik weet alleen nog dat toen ze me in de ambulance ergens op moesten leggen, het zoveel pijn deed dat ik alles bij elkaar heb geschreeuwd.”

Veel schade

Wat volgde was een hele heftige en onzekere tijd. Hendriks vertelt: “In het ziekenhuis wisten ze ook al snel dat het goed fout was. Er werden natuurlijk gelijk foto’s gemaakt en er werden onderzoeken gedaan. Uiteindelijk bleek mijn hele bekken verbrijzeld, mijn schaambeen was verbrijzeld, mijn staartbeen was afgebroken en mijn bekken waren van mijn rug afgebroken. Daarnaast had ik ook nog veel orgaanschade. Ze hebben me verplaatst naar de Intensive Care, waar ze me in slaap hebben gehouden. Ik heb 10 dagen moeten wachten op een operatie, er was niemand die het eerder durfde èn kon vanwege de inwendige bloedingen.”

Naar stal

De amazone lag ongeveer anderhalve maand in het ziekenhuis voor ze naar de revalidatiekliniek ging. “Ze hebben me daar heel goed geholpen. Ik kreeg een eigen rolstoel, helemaal op maat gemaakt. We zijn bezig gegaan met krachttraining, maar ik had nog heel veel moeite met mijn benen. Mijn rechtervoet had uitval, dat is nu nog steeds. Ik heb heel langzaam weer leren lopen, eerst tussen de rekstokken en daarna met een rollator en krukken.” Ondanks dat het revalideren heel zwaar was, wist de amazone precies wat ze wilde. En dat was naar stal. “Dat wist iedereen natuurlijk allang, dus ze hadden al stiekem iets voor me geregeld. Dat was op 5 mei, een dag die ik nooit meer zal vergeten.”

De eerste keer dat Hendriks weer bij haar merrie kwam.

Grote verrassing

Er stond de amazone namelijk een hele grote verrassing te wachten op stal. “Het bleek dat mijn ouders stiekem het paard dat ik eerder reed voor Marcella Hesselink hadden gekocht. Zij is echt mijn droompaard, dus ik was helemaal gelukkig. De eerste keer dat ik weer bij haar kwam legde zij haar hoofd op mijn schoot en bleef ze een hele tijd zo staan. Dat gaf me nog meer kracht. Vanaf toen had ik echt iets van; ik wil eerst paardrijden en dan pas weer lopen.” Dit streven gaf Hendriks ook aan in haar doelstellingen bij de revalidatiekliniek. “Toen ik weer wat kon zijn we naar Manege Roessingh gegaan, daar heb ik voor het eerst weer op een paard gezeten. Zijwaarts en alleen in stilstand, meer was het niet, maar het was een fantastisch gevoel. Daardoor heb ik super hard geoefend, en uiteindelijk kon ik steeds een stapje verder gaan.”

Stageplek

Hoewel Hendriks wist dat ze het schooljaar niet ging halen, ging ze het jaar toch nog wel wat uurtjes naar school. Op het moment dat het nieuwe schooljaar begon, werd er door haar school gelukkig veel rekening gehouden met haar handicap. “Ik doe de opleiding paardenhouderij en daar hoort natuurlijk ook veel praktijk bij. Je moet natuurlijk die examens ook gewoon halen, net als je ORUN. Gelukkig denkt de school daar heel flexibel in mee, dat is echt super.” Uiteindelijk moest ze wel stage gaan lopen.  “Ik was daar heel laat mee omdat ik niet wist of ik het wel mocht en kon. School zei tegen mij: ‘We gaan gewoon Joyce Heuitink vragen’. Eigenlijk zat ze al vol, maar ze wilde me wel een kans geven. Dat was echt geweldig.”

Parasport

“Ik had het echt niet verwacht, want wie wil er nu iemand bij hebben die bijna niets kan”, geeft ze toe. “Omdat het reizen voor mij niet te doen was ben ik intern gegaan. Ik heb mijn paard meegenomen naar Joyce en uiteindelijk vroeg ze of ik het niet wat vond om para te gaan rijden. Ik vroeg me af of ik daar wel geschikt voor was, omdat mijn handicap naar mijn idee niet zo groot was. Uiteindelijk vond ik het wel super tof. In de reguliere sport gaat het wel, maar daar kom ik er echt niet door. Joyce vertelde me over de inschrijfdagen, dus dat heb ik gedaan. Ik zou al gekeurd worden, maar dat is vanwege het coronavirus afgelast. Nu word ik waarschijnlijk op 1 juni gekeurd en mag ik daarna in de parasport gaan rijden!”, klinkt het enthousiast.

Mooie toekomst

Hoewel haar paard in eerste instantie heel erg ondeugend was, maakt ze nu een perfect para-paard. “Het is net alsof ze het aanvoelt. Het is een super lieve merrie, maar voorheen had ze echt merriestreken. Ze ging er vandoor en bokte veel. Zo hebben we er met het zadelmak maken een jaar over gedaan voordat we er op konden blijven zitten. Op de één of andere manier bleef ik altijd wel zitten. Na mijn ongeluk is zij helemaal veranderd, ze is zo braaf geworden. Gisteren hebben we bijvoorbeeld voor het eerst een buitenrit gemaakt, dat had ik een jaar geleden echt niet kunnen doen. Ook op ander terrein lessen met haar, wat we nu veel doen, daar kon ik alleen over dromen”, aldus de amazone. Nu het zo goed gaat heeft ze maar één doel: “Ik hoop dat we een hele mooie toekomst tegemoet gaan in de para-sport.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Kayleigh de Haas

Jarno Kiezebrink en Filib de Reve op het strand. Foto: Stephanie Mullaart

Samen met zijn imposante donkerbruine ruin Filib de Reve (v. Nabab de Reve) maakte Jarno Kiezebrink niet heel lang geleden de overstap naar het M2. Een hele overwinning, gezien de combinatie best wat dieptepunten kende in hun carrière. “Ik had hele erge blackouts, ik wist zelfs mijn eigen naam en die van mijn paard niet meer”, vertelt hij over de lastige momenten.

Beginjaren

Jarno begon met paardrijden op de shetlander die zijn ouders voor hem kochten. “Die staat nu nog steeds bij mijn ouders op de boerderij. Het was natuurlijk gewoon lol hebben en er heel vaak afvallen”, vertelt hij over die periode. Na een tijdje ging de ruiter lessen bij de plaatselijke manege. Hier werd hij steeds serieuzer in zijn rijden en leerde hij ook zijn huidige paard kennen. “De eigenaren van het paard gingen op vakantie. Op aanraden van de manege-eigenaren lieten ze mij het paard toen verzorgen. Dat klikte eigenlijk zo goed dat toen hij te koop kwam, ik heel erg mijn best heb gedaan hem te kopen. Nu 6 jaar later is hij nog steeds bij mij”, klinkt het enthousiast.

Waardevolle clinic

Ondanks dat het wel liefde op het eerste gezicht was, was er voor de combinatie wel werk aan de winkel. Jarno vertelt: “Filib was eigenlijk helemaal uit proportie, hij was heel lang en had totaal geen spieren. Maar daar zag ik ook wel weer uitdaging in. We kwamen elkaar op een gegeven moment wel een beetje tegen, hij was in de pubertijd en hij bleek problemen te hebben met zijn evenwicht. Ook waren zijn spieren heel slap: hij kon zichzelf eigenlijk helemaal niet dragen. Tot Manolo Mendez een keer een clinic kwam geven op de rijvereniging. Ik heb met bewondering staan kijken naar de manier waarop hij met mijn paard aan de gang ging. De volgende dag heeft hij Filib behandeld. Toen ik er de dag daarna weer op ging zitten, had ik een compleet ander paard onder me.”

Ups en downs

Van Mendez kreeg Jarno een hele hoop huiswerk mee. “Vanaf dat moment heb ik heel bewust leren rijden en heb ik veel meer door waar ik mee bezig ben. Dat ging heel goed, totdat ik het idee had dat het werk Filib niet genoeg meer prikkelde. Na een zoektocht kwam ik terecht bij Elsemiek van Schaverbeke waar ik tot twee jaar terug leste en bij Moniek Valk, die mij nog steeds begeleidt. Zij hebben me onwijs geholpen, ook met de wedstrijdspanning die ik had. Ze proberen me er stapje voor stapje doorheen te helpen. Net als Filib, want ook hij had moeite met zich concentreren op wedstrijden”, licht hij toe. Na wat ups en downs kreeg de combinatie toch de slag te pakken. Binnen drie wedstrijden waren ze het L1 door en ook het L2 waren ze binnen een half jaar uit.

Spanning

Maar in de L2, daar bleef het toch weer even hangen. “Ik kreeg heel veel last van mijn wedstrijdspanning”, vertelt de gedreven ruiter. “Ook Filib hield zijn concentratie er niet bij. Ik wist niet hoe ik het aan moest pakken en kreeg de ene blackout naar de andere. Het was zo erg dat ik zelfs mijn eigen naam en die van mijn paard niet meer wist. Dat was heel jammer, want daardoor konden we thuis ook niet verder trainen. Ik wist niet eens meer wat er fout was gegaan.” Voor zijn spanning zocht Jarno hulp bij een hypnotherapeut. “Er kwam eigenlijk naar voren dat ik veel te hoge verwachtingen had van mijzelf, en dan ook nog faalangst daarbij. We hebben naar oplossingen gezocht zodat we ons beter konden focussen.”

Vriendjes

“Tijdens ons M2-debuut behaalden we gelijk een winstpunt en de vierde plaats”, vertelt hij trots. “Met zo’n groot paard is de M2 al best een pittige klasse om te rijden. We moeten nog iets sneller, fanatieker en gedrevener worden maar het gaat nu heel goed.” Over Filib vertelt Jarno: “Het is echt een lief en leuk paard, hij heeft ook veel uitstraling. Toen ik hem leerde kennen op stal beet hij me iedere keer dat ik langs hem liep al in de mouw. Dat had ik nog niet met een paard gehad, dat was wel speciaal. Vanaf het moment dat we gingen rijden waren we gelijk al vriendjes, het was gewoon een match. Ook al heb ik er heel vaak aan gedacht om maar te stoppen met dit paard, ik ben heel erg blij en dankbaar dat het nu zo goed gaat.”

Jarno Kiezebrink en Filib de Reve op wedstrijd. Foto: Stephanie Mullaart

Dromen

Recent reisde de ruiter af naar een meerdaagse trainingscursus in België. Hier merkte hij dat er nog veel meer in zit dan hij dacht. “Hij wilde van achteren nog niet echt aansluiten, hij moest echt wat korter worden. Ze zeiden: dit kunnen we maar op één manier doen bij hem, en dat is hem denkbeeldig naar het sluiten rijden. Zij begeleidden me daar met stemhulpen en een stokje in de lucht iets van achteren, en ineens zette Filib de piaffe in. Dat was wel heel erg gaaf om te voelen. Je droomt er altijd van dat je het eens voelt, en dat je het dan nu nog met je eigen paard mag voelen, dat is wel heel gaaf. Ik herkende echt mijn paard niet meer. Als we dit nu weten te vertalen naar het dagelijkse rijden en uiteindelijk naar de wedstrijdsport, dan zijn we nog lang niet klaar.”

Sjouwen

Die gedrevenheid zie je ook terug in de doelen van de ruiter. “Het eerste doel is voor nu het Z halen. Eerst vond ik het al heel erg knap als we het Z zouden halen, maar als ik hem nu voel sjouwen dan gaan we nog even door. Het zou wel heel gaaf zijn als we ooit een kür op muziek kunnen rijden op wat hoger niveau, en misschien zelfs ooit nog wel in de subtop zouden kunnen meerijden”, klinkt het voorzichtig. “Als dat met Filib lukt, dan geeft dat echt een kick. We hebben hele diepe dalen gekend en velen dachten dat het nooit goed zou komen. Maar dat kan dus wel”, besluit hij.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Stephanie Mullaart Fotografie

Viertal 4-Symphony Foto: Privébezit Silvie de Veld

Silvie de Veld is samen met haar paard Diva (v. Lauries Crusador) één van de combinaties uit het viertal 4-Symphony. Het viertal was met name in 2019 erg succesvol. Zo werden ze Brabants kampioen in de klasse M, werden ze daarna derde van Nederland en bemachtigden ze een startplaats voor Indoor Brabant. 

Team

Verder bestaat het viertal uit haar zusje Manouk de Veld en Kings Gambit (v. Diarado),  Jolie van den Bighelaar met Fifty-Fifty (v. Heartbreaker), Rozemarijn van Ginkel en Gadget (v. Charmeur), Noémie Govaarts met Juwel (v. Elcapone) en Florentine van Ginkel met Baylana (v. Landtanzer).  Annelies Bastiaanssen is commandant en geeft de amazones samen met Anita de Veld les.

Combinaties

Silvie De Veld begint te vertellen over het ontstaan van het viertal. “We rijden eigenlijk al sinds de pony’s samen in het viertal. In het begin was het meer gewoon iets wat je deed bij de vereniging, maar hoe ouder we werden hoe leuker we het zijn gaan vinden. Alleen toen reden we niet de kür op muziek, maar gewoon een proef. Op een gegeven moment gingen we over naar de paarden en hadden we helaas steeds maar drie combinaties, we kwamen er dus telkens een te kort. Uiteindelijk hadden we in 2017 wel vier combinaties, zijn we begonnen met het viertal rijden en zijn we ook overgegaan op de kür op muziek.”

Winter-competitie

“In Boxtel wordt er tijdens de wintermaanden altijd een competitie gereden bij HSV St. Martinus. Zij organiseren ieder jaar een competitie voor viertallen kür op muziek. Daar zijn we toen gaan kijken en omdat we eindelijk vier combinaties bij elkaar hadden, wilden we daar meteen aan meedoen!”

Successen

Naast het viertal komen alle combinaties ook uit in de reguliere dressuur. “We zijn met het viertal in 2017 in de L begonnen. Alle amazones reden toen ook op B/L niveau. In de zomer van 2018 zijn we begonnen met onze M-kür, we reden individueel nog steeds B  en L, dus dat was een hele uitdaging”, geeft de amazone lachend toe. “Nu rijden er drie amazones M en twee amazones L. Afgelopen zomer hebben we een nieuwe M-kür gemaakt, werden we Brabants kampioen en mochten ook in Ermelo op het NK starten. Daar werden we uiteindelijk derde en kregen we een startbewijs voor Indoor Brabant.” 

Mooi geheel

“Paardrijden is normaal natuurlijk een individuele sport en met het viertal is het juist leuk dat je het met het team kan doen. In een viertal is het niet zo heel erg als je zelf niet alle onderdelen voor 100% beheerst, maar gaat het vooral om hoe het geheel oogt. Wij hebben gelukkig het voordeel dat we met z’n vijven zijn en dat we allemaal een donkerbruin paard hebben. Dat oogt sowieso al meer als een geheel als wanneer je in een viertal allemaal verschillende kleuren hebt. Hoe wij eruit zien als geheel wordt ook mede bepaald door onze identieke jassen, wedstrijdshirt en dekjes. Hiervoor zijn wij onze sponsoren LeeFrame en Link Magazine erg dankbaar. Maar het leuke van alles is vooral dat je het met het team doet.”

Voordelen van zelf een kür maken

Ook de weg naar de uiteindelijke proef is een teamprestatie voor 4 Symphony. “Wij hebben de drie küren die we nu hebben gereden alle drie zelf bedacht. We hebben de figuren verzonnen, de choreografie in elkaar gezet en de muziek zelf uitgekozen. Doordat daar zoveel tijd in gaat zitten en we vaak met elkaar moeten sparren over de lijnen die er gereden worden, ben je er veel meer mee bezig dan bij een kür die je kant en klaar koopt en zomaar gaat oefenen. Daarbij heb je ook nog eens het voordeel dat je je proef kunt afstemmen op wat de paarden wel of niet goed kunnen.”

Focus

Rijtechnisch zit er ook verschil tussen rijden in een viertal en een individuele proef. De Veld denkt dat het verschil voornamelijk zit in de focus. “Wanneer je alleen rijdt ben je heel erg bezig met of je netjes alle figuren rijdt zoals het moet. In een viertal probeer je dat natuurlijk ook, maar is het best moeilijk om iets precies op de letter te rijden als de rest bijvoorbeeld net anders rijdt. Je bent eigenlijk de hele proef door om je heen aan het kijken. Ik denk dat je je individuele proef wat netter rijdt en mooier af kan werken dan in het viertal. Daar is het belangrijker dat alles tegelijk gaat, dan dat alle onderdelen een negen of een tien waard zijn.”

Steun aan elkaar

“Ook de paarden zijn anders in een viertal. We hebben vorig jaar op Indoor Brabant gereden, wat natuurlijk een hele happening is met allerlei enge dingen. Als je met een viertal bent en er zijn ook paarden die er niet op reageren, merk je dat ze de rest daar ook in meenemen. De paarden hebben echt steun aan elkaar op dat soort momenten en dat is natuurlijk heel erg fijn.” Toch is de amazone ervan overtuigd dat niet elk paard geschikt is als onderdeel van een viertal. “Je paard moet sowieso niet bang zijn van andere paarden, dan wordt het heel lastig. Het is belangrijk dat ze elkaar accepteren want je moet vaak tussen elkaar door of dicht langs elkaar af rijden. Dat moet wel gewoon kunnen. Maar op het moment dat je paard gewoon goed voor elkaar is, denk ik dat het in principe wel zou moeten lukken.”

Nederlandse kampioenschappen

Eigenlijk was het doel van 4-Symphony om in 2020 bij Indoor Brabant te rijden. “Daar waren we ook voor geselecteerd, dus het was erg jammer dat dat niet door heeft mogen gaan. Maar we hopen dat de Brabantse kampioenschappen deze zomer wel doorgaan zodat we daar kunnen verschijnen. Van de provincie Brabant mag er altijd één viertal door naar de Nederlandse, dus we hopen dat wij dat zijn. En in de winter gaan we natuurlijk weer meedoen met de competitie van HSV St. Martinus”, besluit de enthousiaste amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit Silvie de Veld

Gemma van Veenendaal - Johnson © SH Photo

Het zou zomaar kunnen dat je Gemma van Veenendaal en de drie showpaarden die zij rijdt al wel een keer in het echt of op televisie hebt mogen bewonderen. De grijze PRE Joep (v. Solitario JL) schitterde bijvoorbeeld samen met de amazone in een reclamefilm voor de stad Gent en de witte PRE Johnson (v. Bolo II) vertolkt de rol van Amerigo in diverse sinterklaasshows. Van Veenendaal traint de paarden voor het stunt- en showteam Horse Creatives. Daarnaast geniet ze ook van de veelzijdigheid van de paarden door af en toe een cross-parcours met ze te springen of ze vrijheidsdressuur bij te brengen. 

 

Debuteren op het CHIO Rotterdam

“Ik ben toevallig vier jaar geleden bij het showteam beland geraakt. Het team was bij ons op een basisschool om riddershows te geven, ik ben daar gaan helpen en zodoende raakte ik ook met hen aan de praat. Uiteindelijk hebben ze mij gevraagd om te komen trainen, ik ging steeds vaker trainen en toen werd ik onderdeel van het team. De openingsshow van de kinderochtend op CHIO in Rotterdam was destijds de eerste show waar ik bij was. Toen vroegen ze of ik het leuk zou vinden om de paarden te trainen en ze uit te brengen op wedstrijd.’’

Spaanse paarden

Ze vertelt verder: “We hebben drie paarden staan, twee schimmels en een zwarte. Het zijn alle drie Spaanse paarden: PRE’S. Twee zijn nog hengst en de ander is een ruin. Met Joep (v. Solitario JL) , de grijze schimmel, rijd ik ook dressuurwedstrijden. De andere schimmel, Johnson, is onze eenhoorn en wordt ook ingezet als sinterklaaspaard. Met hem rijd ik nog geen wedstrijden, maar we zijn hard aan het trainen”, vertelt de amazone enthousiast. “Ik ben ontzettend blij dat ik deze paarden tot mijn beschikking heb. Zo doe ik er alles mee qua training en maak ze klaar voor de shows. Van het bedrijf krijg ik heel veel vrijheid en daardoor ontstaat een veelzijdige training: buitenritten, dressuur trainingen, vrijheidsdressuur, noem maar op.”

Veelzijdig

“Ik rijd er natuurlijk twee en in combinatie met school is het wel druk maar zeker goed te doen, daarnaast vind ik het ook echt niet nodig om ze iedere dag te rijden. Juist met een afwisselende training bereik je het meest. Het is onder andere ook belangrijk dat ze dagelijks op de wei kunnen en een dag niet hoeven te werken. Ze moeten het tenslotte wel leuk blijven vinden. Ik denk dat ik er zo’n vier à vijf keer in de week mee werk, maar dat kan bijvoorbeeld ook longeren of vrijheidsdressuur zijn. Het hoeft dus niet altijd een zware dressuur-training te zijn, maar ze moeten wel aan de gang blijven.”

Geen cadeautjes

De Spaanse paarden staan volgens Van Veenendaal bekend om hun stoere en werkwillige karakter. “Je ziet ook vooral bij de hengsten dat ze enorm eerlijk zijn. Wat je erin stopt krijg je er ook voor terug, maar wat je er niet in stopt krijg je er ook niet uit”, vertelt de amazone lachend. “Het is dus niet zo dat alles er vanzelf uit komt. Het is wel een kwestie van vertrouwen en geduld. Ze zijn heel betrouwbaar, heel chill in het hoofd en vinden niet zo snel iets spannend. En als ze dan wel iets spannend vinden, blijven ze heel goed voor rede vatbaar. Dit is erg belangrijk tijdens de shows natuurlijk, daarom zijn ze erg geschikt voor dit soort dingen. We hebben veel te maken met kleine kinderen en vooral dan zie je goed hun zachtaardige/geduldige karakter, ook bij de hengsten, dus dat is ideaal.”

Eventing

Van Veenendaal vindt het heel belangrijk en leuk om naast het serieuze werk ook veel plezier te maken en verschillende dingen te doen. “De afwisseling is ontzettend belangrijk, ik wil zo voorkomen dat ze bijvoorbeeld bepaalde trainingen saai gaan vinden. We hebben het geluk dat we thuis een eventing-wei hebben met verschillende waterbakken, heuveltjes en hindernissen. Niet veel mensen weten dat die Spaanse paarden eigenlijk heel erg goed kunnen springen en ze vinden het nog leuk ook. Dus dat pak ik er met beide paarden regelmatig bij.”

Social media

Sinds kort is de amazone begonnen met het bijhouden van een Instagram-pagina om te laten zien wat ze nu eigenlijk met de paarden doet. “Ik wil laten zien wat we naast de shows doen, wat de training van de paarden inhoudt en wat ik er zelf allemaal voor doe. Zie het als een kijkje achter de schermen. Ik vind het leuk om te delen.” Op de pagina is te zien dat voornamelijk de grijze schimmel Joep enorm talent heeft voor vrijheidsdressuur. “Die kan echt van alles! Noem het maar op en hij kan het!”

Meer kansen

“Ze pakken allebei de kunstjes wel heel snel op hoor, dat is ook een voordeel van dit ras. Ik heb ze allemaal zelf geleerd om te steigeren op commando, ze kunnen piaffe, passage, Spaanse draf, liggen, en nog veel meer. Tijdens een vrijheidsdressuur sessie is het vooral leuk om te zien hoe ze zich willen uitsloven voor jou, zo kan je goed zien dat ze veel plezier hebben in wat ze mogen doen. Omdat ik het veel plaats op die pagina word ik ook vaker gevraagd door fotografen om model te staan. Dus het is ook aan die kant heel gaaf dat er steeds meer kansen komen!”

Gemma van Veenendaal – Joep © Mandy Roeting

Slimmerik

“Johnson, de eenhoorn-schimmel, pakt dingen echt onwijs snel op. Het gaafste wat ik met hem heb meegemaakt is moeilijk te zeggen, want dat zijn er nogal wat! Maar waarom ik zo graag met hem werk is omdat hij erg mensgericht is. Hij probeert het je altijd naar de zin te maken en is daarnaast onwijs slim. Als ik hem iets nieuws wil aanleren pakt hij dit snel op. Zo zie je soms in een volgende training dat hij het in een keer goed doet, alsof hij het al jaren kan. Dus dat is echt grappig.

Jousting

“Dit jaar ben ik voor het eerst begonnen met Jousting. Dat is wanneer twee ridders te paard met een lange lans en een schild op elkaar af rijden en elkaar dan proberen te raken op het schild. Dat is erg spectaculair om te zien, ook voor het publiek. Het is natuurlijk hartstikke sensationeel met dat gesplinterde hout overal. Wat ik het leukste vind om te zien is dat alle energie die ik in de trainingen van de paarden stop tot uiting komt in zo’n show. Dat is denk ik het mooiste aan wat wij doen”, besluit de 19-jarige amazone.

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: SH Photo

Jacco Doornwaard en It's Easy. Foto: Jacqueline van Tartwijk

De afgelopen tijd doen Jacco Doornwaard en It’s Easy (v. Everdale) goede zaken in het ZZ-licht. Zo werden ze Overijssels Kampioen in hun klasse en reden ze dus mee op de Nederlandse Kampioenschappen. “Ik heb It’s Easy vanaf september overgenomen van mijn vrouw omdat zij vanwege haar zwangerschap een tijdje niet meer reed. Dat pakte eigenlijk heel goed uit”, vertelt de ruiter.

Zo goed mogelijk

“Het is een heel werkwillig paard, hij heeft altijd plezier in het werk en niets is hem te moeilijk. Mijn vrouw heeft hem echt ontzettend goed afgericht, dat maakt het een heel fijn paard om mee te rijden”, klinkt het enthousiast. “Het was daarom ook echt een eer om hem van mijn vrouw over te nemen, dat heb ik met veel plezier gedaan. Ik had zelf zoiets: als ik dan toch dit paard ga rijden, dan wil ik ook wel weer graag meedoen op het NK. We gaan er gewoon voor om zo goed mogelijk te presteren, daar is het paard ook echt wel naar. Daarbij heb ik hele fijne begeleiding gehad van Herman Wientjes, die It’s Easy ook door en door kent. Herman begeleidt mijn vrouw en It’s Easy al vanaf dat het paard als 4-jarige hier op stal kwam.”

Alles klopte

Over It’s Easy vertelt de ruiter: “Hij is in eigendom van Luchanna Lub en komt uit een heel interessant lijntje. Samen met mijn vrouw is hij zo alle klassen doorgereden.” Dat Doornwaard Overijssels kampioen zou worden met de ruin was nog wel een beetje een verassing, al wist hij wel dat het er in zat. “Het is een heel goed en intelligent paard, maar ook heel gevoelig. Hij doet alles voor je, maar daarvoor moet je hem wel goed managen. Ik wist dat het wel kon lukken, maar dan moest alles op de juiste plek vallen. Het was afhankelijk van een aantal factoren af, maar nu klopte alles precies op het juiste moment. Het was mijn ‘lucky day’!”

Samen rijden

In eerste instantie zou de ruiter binnenkort ZZ-zwaar starten en daarna de teugels weer overhandigen aan zijn vrouw. Nu het zo goed gaat is het nog wel even de vraag wat te doen. “Het idee is om hem voor nu samen te gaan rijden, maar omdat hij zo gevoelig is moeten we even kijken of het lukt.” Wel is It’s Easy al klaar voor de subtop. “Dus als de wedstrijden weer beginnen schrijven we ons gelijk in om te starten.” Naast It’s Easy heeft Doornwaard nog enkele andere paarden te rijden naast een fulltime baan. “Op dit moment doen we het een beetje rustig aan om alles even een plekje te geven met de kleine er bij. Maar wie weet dat ik in de toekomst wel weer meer paarden ga rijden”, vertelt hij.

Uitdagingen

Wat Doornwaard vooral plezier brengt in het rijden, is het teamwork. “Het paard moet het echt voor je willen doen. Dat is echt een leuke uitdaging: zorgen dat je paard plezier heeft in het werk. Dat je samen ontwikkelingen doormaakt in de training en dan probeert zo hoog mogelijk te komen is ook wel de uitdaging. Ik trek wel altijd alles uit de kast om zo hoog mogelijk te komen”, geeft hij lachend toe. “Voor ieder paard stel ik apart doelen, ook afhankelijk van wat de eigenaren willen. Maar voor mijzelf is het doel met ieder paard toch echt wel minimaal subtop. Het hogere niveau vind ik heel leuk, het komt allemaal wat nauwkeuriger en preciezer. Dat is ook een hele leuke uitdaging”, besluit hij.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Jacqueline van Tartwijk

Denise Dickhoff en Rosie tijdens Endurance Leenderbos op 7 maart. Foto: M de Rooij Fotografie

Amazone Denise Dickhoff is actief in zowel de dressuursport als in de endurance. Samen met haar paard Rosie hoopt de amazone binnenkort de overstap te maken naar endurance klasse 3, het één na hoogste niveau. Afgelopen winter maakte de combinatie in de dressuur al de overstap van de B naar het L1. “Ik vind dat het elkaar heel erg aanvult”, stelt de amazone. “Maar als ik zou moeten kiezen, dan zou ik toch de endurance kiezen. Ik vind buiten rijden nu eenmaal leuker dan in de bak rijden.”

Klaar voor

Op 7 maart startten Dickhoff en haar merrie voor het laatst in klasse 2. “Die wedstrijd hebben we goed uitgereden, we zijn ook nog op de eerste plaats geëindigd. Ik had me ook al ingeschreven voor klasse 3, namelijk op 5 april. Helaas wordt ons klasse 3-debuut nu nog even uitgesteld. Dat is wel jammer, want we waren er nu wel klaar voor.” Ook in haar training houdt de amazone veel rekening met de maatregelen omtrent het coronavirus. “Ik sta met mijn paard midden in Rotterdam, maar we kunnen gelukkig nog wel richting het Kralingse Bos en het Lage Bergse Bos. Het is voor de endurance fijn om op verschillende ondergronden te trainen, maar we gaan nu even niet weg met de trailer om drukke gebieden te vermijden.”

Hoogste niveau

“Als het kan gaan we wel doen dit jaar”, stelt de amazone over haar start in klasse 3. “Maar het is natuurlijk even afwachten hoe het loopt. Hoe het na 1 juni gaat is natuurlijk koffiedik kijken. Het endurance seizoen loopt wel van maart tot en met oktober, dus na 1 juni is er nog genoeg te starten. Als dat dan wel doorgaat is het wel de bedoeling dat we dit seizoen klasse 3 gaan rijden. Het hoogste niveau binnen de endurancesport is klasse 4. Het zou heel erg leuk zijn als we dat nog eens kunnen rijden. Die klasse varieert van de 120 tot 160 kilometer. Ik weet niet of Rosie genoeg motivatie heeft om een 160’er te lopen, maar 120 kilometer moet haar zeker wel lukken”, klinkt het ambitieus.

Vertrouwen

Over haar paart vertelt Dickhoff: “Ik heb haar sinds ze vier, dit jaar wordt ze acht. Het eerste jaar moesten we echt een beetje aan elkaar wennen. Rosie had totaal geen vertrouwen in de ruiter, ze had een beetje slechte ervaringen gehad. Ik was de zesde eigenaar binnen 1,5 jaar tijd. Dat zegt wel wat. We hebben daarom veel gewerkt aan het opbouwen van vertrouwen. Daarvoor hebben we veel verschillende dingen gedaan, zoals schriktraining en Enjoy the Ride. Dat deed ik puur om haar ervaring op te laten doen en om haar te leren dat het allemaal niet zo spannend was als ze dacht. We hebben het ook lekker rustig aan gedaan en rustig opgebouwd. Dit is nu het vierde seizoen dat we samen ingaan, en het is hartstikke leuk.”

Voordelen

Over de combinatie van dressuur en endurance rijden is Dickhoff erg enthousiast. “Het vult elkaar heel erg aan. Ik vind persoonlijk dat een goed endurancepaard een bepaalde dressuurbasis moet hebben. Ik vind dat ze in ieder geval een goede B-proef moeten kunnen lopen. Daartegenover vind ik ook dat een dressuurpaard een klasse 1 moet kunnen uitrijden. In de dressuur werk je aan de rijtechnische basis; je zorgt dat je paard in balans is en je zet je paard goed aan de hulpen. Tijdens het endurance-rijden heb je daar flink profijt van. Maar als je paard conditie heeft doordat hij endurance loopt, is het ook een voordeel dat je paard een goede conditie heeft en niet moe is als hij de proef in gaat. Het één is dus ook niet zozeer leuker dan het ander, het kan voor mij eigenlijk niet zonder elkaar.”

Succesvol verlopen

De wedstrijden met elkaar combineren is nog wel een beetje lastig. Daarom start Dickhoff nu ’s winters dressuur ’s zomers endurance. “Je moet een goede balans vinden in je training. Je wil niet te weinig doen, want je moet wel regelmatig een trainingsprikkel geven om conditie en kracht op te bouwen. Maar je wil natuurlijk ook overbelasting voorkomen, dus is het waken voor een te snelle opbouw van de training.” Naast dat die balans heel belangrijk is voor het succesvol laten verlopen van een wedstrijd, zijn volgens de amazone ook grooms van onmiskenbaar belang. “Ik heb hele fijne mensen om mij heen. Die steun is heel belangrijk. Met een goed groomteam heb je in de endurance gelijk al een streepje voor. Het is me meermaals gebeurd dat ik op wedstrijd dankzij mijn fijne grooms mijn paard meteen kon aanbieden, waardoor ik de wedstrijd won.” Ze concludeert: “Het is zeker een extra kracht.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: M de Rooij Fotografie

0 2409
Alisia Hoogstad - Armani (v. United) TTC-talentenplan © DigiShots

Alisia Hoogstad leidde haar paard Armani (v. United) helemaal zelf op van de B tot en met het ZZ-Zwaar. Dit deed ze niet door middel van veel (privé)lessen, maar de amazone maakte dankbaar gebruik van het aanbod op Youtube. Inmiddels rijdt de combinatie in de subtop en waren ze vorig jaar geselecteerd voor het TTC-talentenplan Zuid-Holland.

Niet makkelijk

De amazone kreeg Armani toen ze 12 jaar oud was. “Hij kwam bij ons op stal en het klikte meteen heel erg goed. Ik was nog best wel klein, dus we begonnen samen gewoon rustig in de B. Mijn tante hielp mij in die tijd heel erg goed met hem. Dat verliep eigenlijk wel goed en daarna ging het ook allemaal wel prima. Toen we richting het M2 begonnen te rijden werd het wel wat lastiger. Armani heeft niet de capaciteiten dat het hem allemaal makkelijk af gaat, dus vanaf het M2 begon het moeilijker te worden. Daar worden de oefeningen zwaarder en reden we natuurlijk wel tussen de betere combinaties.”

Motivatie

Ze vervolgt: “We stonden in die tijd op een kleinschalige pensionstal. Een grotere of luxere stal was op dat moment gewoon niet mogelijk. Maar we gingen richting het Z en hadden niet de beschikking over een 20×60 bak, dus oefenden we altijd onze proef in een 20×40. Buiten dat had ik alleen les van mijn tante, maar ik kon daarnaast mezelf heel goed motiveren om te blijven verbeteren.” De amazone was 13 toen ze samen met haar paard het Z behaalde. “Vroeger dachten we altijd dat het bij het behalen van het Z1 wel afgelopen zou zijn voor ons. Want we wisten gewoon niet of mijn paard het hogere werk aan zou kunnen.”

Bestuderen en opschrijven

Ik had wel af en toe les van mijn tante Joyce Brand, maar zij had het erg druk en had helaas geen tijd om mij veel te begeleiden, dus toen ben ik meer informatie op internet gaan zoeken.  “Toen kwam ik erachter dat op Youtube heel veel handige filmpjes stonden voor als ik moeite met iets had. Dus vanaf dat moment ging ik clinics kijken, maar niet alleen kijken, ik bestuurde ze echt en schreef alles op. Ook maak ik veel gebruik van Hoefslag Academy, soms zijn die filmpjes maar twee minuten, maar ik haalde uit die twee minuten net zoveel als een ander uit een hele privéles. Zo ben ik alles gaan oefenen.”

Meer aandacht

Hoogstad en Armani behaalden ook nog het ZZ-Licht. “Toen werd het natuurlijk écht een stuk moeilijker en ben ik de filmpjes met nog meer aandacht gaan bekijken. Ik wilde weten hoe ik naast mijn paard ook mijzelf kon verbeteren. Mijn lessen werden Youtube en veel, heel veel lezen. Ik wilde steeds weer een stapje hoger komen en hem sterker en beter maken voor het ZZ-Licht of het ZZ-Zwaar.”

Valkuilen

“Ik vond bijvoorbeeld de appuyementen altijd heel erg ingewikkeld. Ik wist nooit zo goed hoe ik ze in moest zetten en ik had er moeite mee om hem regelmatig door het appuyement heen te krijgen. Vaak was het te schuin of zat zijn achterhand niet mee, het zag er niet soepel uit. Toen ben ik heel veel video’s gaan kijken en gewoon enorm veel gaan proberen. Het was echt zo dat ik een filmpje keek, aantekeningen maakte en die dan letterlijk instudeerde. Bij de appuyementen en de pirouettes heb ik het meest aan de filmpjes gehad, want dat waren echt valkuilen voor ons.”

Wij samen

“Het is nog steeds niet allemaal makkelijk. Nu we in het ZZ-Zwaar starten hebben we er wel moeite mee om mee te doen en een winstpunt te halen”, geeft de amazone toe.  “Maar ondanks dat hij misschien wat simpeler is dan de paarden op dit niveau, heb ik altijd wel de motivatie en drive gehad om het toch te proberen. De uitdaging van het kijken naar de filmpjes en daarna mezelf proberen te verbeteren heeft mij gedreven om te komen waar we nu zijn. Het is voor hem nooit makkelijk geweest, maar ik denk wel dat hij het altijd voor mij heeft gedaan. Ik heb hem daarbij nooit gepusht, maar het was echt ‘wij samen’.”

TTC-Talenplan

Vorig jaar maakte de combinatie deel uit van het TTC-talentplan Zuid-Holland. Het doel van het TTC-talentenplan is om jonge talentvolle combinaties te scouten, begeleiden en verbeteren zodat zij later door kunnen stromen naar het KNHS talentenplan. “Ik kwam door de eerste selectie en dat was in eerste instantie echt een schok! Ik had nooit verwacht dat ik daar tussen zou komen! En nu heb ik als nieuw doel om dat dit jaar nog een keer te bereiken. Daarnaast wil ik natuurlijk in het ZZ-Zwaar echt mee gaan doen. Ik moet wel zeggen dat mijn doelen heel erg opschuiven, ik luister wel echt naar mijn paard. Op het moment dat hij aangeeft het niet meer aan te kunnen is het gewoon klaar. Tot nu toe lukt het hem nog wel allemaal en gaan we dus gewoon lekker door!”, Besluit de fanatieke amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: DigiShots

0 4943
Fleur Vos en Bravour Olympus. Foto: DN Fotografie.

Op 1 maart 2019 begon Fleur Vos haar eigen bedrijf in de paardensector. Nu, precies een jaar later, behaalde ze nog een grote mijlpaal: haar eigen unit op de stal waar ze staat. “Ik vind het echt heel erg leuk om te doen”, vertelt ze. “Ik doe daarnaast ook nog een opleiding in de paarden. Als ik volgend jaar klaar ben hoop ik mijn bedrijf verder uit te breiden.”

Eigen unit

Haar bedrijf runt Vos samen met haar moeder, die Lichte Tour-amazone is. “Als ik er niet ben in verband met school, kan zij de paarden verder trainen. Dat is heel erg fijn. We begonnen met één paard, maar dat werden er al snel twee en daarna steeds meer. We staan op een grote pensionstal, waar nieuwe units werden gebouwd voor mensen die bedrijfsmatig in de paarden bezig zijn. Toen er één vrij kwam, vroegen ze ons of we het misschien fijn zouden vinden om alle paarden bij elkaar te hebben staan. Nu hebben we een eigen unit met 5 boxen”, klinkt het enthousiast. “Het is echt fijn dat je zo een beetje je eigen plekje hebt.”

Meer paarden

Naast de paarden die in haar eigen unit staan, traint Vos ook nog andere paarden die gestald staan op Stal de Vrijhoeve. “Er staan wel 80 tot 100 paarden op stal hier. Dat heeft wel echt voordelen. Ik krijg nu namelijk steeds meer mensen die hun paard willen laten doortrainen of zadelmak willen laten maken. We hebben zelf nu 5 boxen, maar op zo’n grote stal heb je op deze manier de mogelijkheid om veel meer paarden te trainen.” Vos traint een grote variatie aan paarden, bijna allemaal voor de verkoop. “Sommige paarden zijn onbeleerd, anderen hebben al wel wat wedstrijdervaring. Ik krijg eigenlijk paarden van alle leeftijden te trainen. Meestal moeten de paarden de wissels leren, en worden ze daarna verkocht”, licht ze toe.

Wedstrijdambitie

Ondanks dat Vos het erg leuk vindt om wedstrijden te starten, doet ze dat niet vaak meer. “Meestal start ik de paarden die de wissels moeten leren een keer in het Z2, daarna gaan ze weg. Ik vind wedstrijden rijden heel erg leuk om te doen, ik zou het daarom ook wel weer leuk vinden om een paard te hebben die ik verder door kan rijden.” In eerste instantie startte de amazone met Bravour Olympus (v. Bon Ami Z) op wedstrijden, het paard waar haar avontuur eigenlijk mee begon. “Ik heb hem als vierjarige van een handelaar gekocht. Toen heb ik hem zadelmak gemaakt en toen zijn we in de B begonnen. Nu neem ik hem vooral mee naar school voor het volgen van mijn praktijklessen”, vertelt ze.

Dromen waarmaken

“Bob is echt een eyecatcher. Hij is ook nog eens heel braaf en makkelijk, ik kan hem overal mee naartoe nemen”, vertelt Vos over haar 9-jarige ruin. “Hij heeft ook al een aantal keren model gestaan voor verschillende paardensportmerken. Al mijn dromen maakt hij wel een beetje waar. Zelf ben ik echter wel echt van het wedstrijden rijden, om voor het hoogst haalbare te gaan. Daar is Bob alleen geen paard voor. Hij kan heel erg goed lopen, maar het is eerder een showpaard dan een wedstrijdpaard. Met wedstrijden doe ik hem dus echt geen plezier, maar op Horse Event meerijden vindt hij fantastisch. Nu rijd ik thuis lekker oor met hem en gaat hij dus mee naar mijn opleiding.”

Lichte Tour-paard

Op dit moment heeft de amazone meerdere paarden van de fokker van Bravour Olympus onder het zadel. “Toen ik Bob kocht ben ik via zijn paspoort bij zijn fokker terechtgekomen. Ik heb hem benaderd en wat foto’s en een video gestuurd. Ik ben eens bij hem langsgegaan en nu is hij één van mijn vaste klanten”, klinkt het enthousiast. Ook haar wedstrijdambities worden door deze fokker misschien wel vervuld. “Hij heeft niet veel haast, hij wil dat de paarden goed uitgroeien en zo veel mogelijk leren. Ik ben nu met een vosje genaamd Qualifier Olympus (v. Quarterback) bezig om de series om de pas en de piaffe aan te leren. Voorlopig blijft hij nog wel hier staan zodat ik er verder mee kan starten. Ik ben nu ZZ-licht met hem gestart en het hoogste dat ik ooit heb gereden is ZZ-zwaar. Het zou leuk zijn als Q voor mij mijn eerste Lichte Tour-paard zou worden.”

Het allerbeste

Wanneer Vos volgend jaar klaar is met haar instructeursopleiding aan het Aeres, hoopt ze vooral haar bedrijf uit te kunnen breiden. “Ik wil eigenlijk vooral verder met waar ik nu mee bezig ben, met leuke paarden rijden en zadelmak maken. Ik heb zelf een aantal lichamelijke klachten waardoor na mijn opleiding eigenlijk niet voor een bedrijf kan gaan werken. Zo samen met mijn moeder gaat het heel erg goed en kunnen we het gaan uitbreiden. Het is nu gewoon even hard werken, en het blijft ook hard werken, maar dat is een investering voor later. Werken in de paarden is natuurlijk altijd hard werken, maar dit is wat ik het allerliefst doe”, aldus Vos. “Waar leeftijdsgenoten graag uitgaan, ben ik liever op stal en ga ik lekker de paarden doen. Daar voel ik me het allerbeste bij.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is toegestaan.

Foto: DN Fotografie

Ingrid Hekkert en Leonora. Foto: Denise van der Plas

Na een hele nare val van haar paard, is Ingrid Hekkert ruim twee jaar aan het revalideren geweest. Toen ze merkte hoeveel baat ze had bij het werken met de Flexchair, besloot ze anderen te gaan helpen. Ze vertelt: “Het is echt een fantastisch mooi hulpmiddel voor mensen met nek- en rugklachten. Ik kocht zelf een stoel met een licentie en programma er bij, en ben trainingen gaan geven.”

Verder trainen

“Ik had een leuk, jong paard zadelmak laten maken en laten doorrijden. Toen ze thuis was stapte ik op. Drie kwartier later lag ik met een gebroken rug op de grond”, begint Hekkert over haar reis tot stabiliteitscoach. “Door mijn revalidatie kwam ik in aanraking met de flexchair. Deze heeft mij heel goed geholpen in mijn revalidatie. Na twee jaar was ik zover dat ik eigenlijk alles weer kon. Thuis ben ik verder gaan trainen. Toen dacht ik: ‘Hier kan ik ook andere mensen mee helpen!’. In eerste instantie verzorgde ik preventieve bedrijfstrainingen, maar er kwamen steeds meer ruiters met een hulpvraag naar me toe. Nu train ik voornamelijk sporters en dus ook veel ruitersporters.”

Heel klein

“Wat ik zo geweldig vind, is dat je in een hele korte tijd resultaat ziet”, vertelt Hekkert enthousiast. “Als ik trainingen geef beginnen we met een intake en een nulmeting. We kijken naar waar je rompstabiliteit staat op dat moment. We gaan aan het trainen en bij de vierde training meten we opnieuw. Dan zie je dat de rompstabiliteit al op een aanvaardbaar niveau zit. Ik merk dat mensen heel enthousiast worden als ze merken dat de kleine verbeterpuntjes die er zitten, ze enorm vooruit helpen. Dat vind ik echt fantastisch om te zien. Soms is het maar heel klein, bijvoorbeeld een voet die een beetje naar buiten gaat. Maar toch kan die voet zo veel invloed hebben op bijvoorbeeld een gebroken lijntje of een keertwending.”

Bewustwording

De reden dat Hekkert zo blij wordt van haar werk, is omdat ze er niet alleen ruiters maar ook hun paarden mee helpt. “Vaak zoeken we van alles en nog wat op: de zadelmaker, de fysiotherapeut, de ostheopaat en de tandarts. We trekken alles uit de kast, maar we kijken vaak niet naar onszelf. Ik vind dat je eerst naar jezelf en jouw verbeterpunten moet kijken. Het is gewoon heel belangrijk dat je je paard niet in de weg zit, jouw zit heeft een hele grote bijdrage.” Vaak is een actieve houding van de ruiter al een grote verbetering voor het paard. Hekkert: “Deze moet je in alles hebben: op je werk, in hoe je loopt en in hoe je zit. Je moet je heel erg bewust worden van die actieve houding. Hoe bewuster je wordt, hoe actiever je op je paard zit, en hoe beter je jouw buikspieren op de juiste momenten in de beweging aan- en ontspant.”

Eigen ervaring

Ook tijdens het rijden op haar Friese paard Leonora merkt de amazone veel voordelen van een goede core stability. “Ze is echt een super leuk en lief beest, maar ze is niet de makkelijkste. Ik krijg het niet cadeau, zeg ik altijd”, vertelt ze lachend. “Ik vind het heel erg leuk om dressuurmatig te rijden en hoop ook dat we binnenkort een keer een wedstrijdje kunnen gaan starten.” Ze vervolgt: “Ik geef af wen toe ook onbewuste signalen. Doordat ik zo bewust ben van wat ik nu eigenlijk aan het doen ben, herken ik de pijnpunten. Op een gegeven moment reden we een gebroken lijn, maar Leo viel steeds naar binnen. Ik vroeg me af hoe dat nu kon, maar ik kwam er achter dat ik het gewoon zelf deed! Ik zat gewoon met mijn verkeerde heup te duwen. Als je je bewust bent, worden de oefeningen ook vanzelf beter.”

Fantastisch leuk

Om een absoluut totaalpakket aan te kunnen bieden, is Hekkert afgelopen januari begonnen met een opleiding tot masseur. “Dat is een super mooie aanvulling op de trainingen die ik geef. Ik merk namelijk dat veel mensen heel erg gespannen zijn op hun nek en hun rug. Daarnaast vind ik het gewoon super leuk om mijn werk op deze manier voort te zetten. Om mensen te helpen met verbeterpunten waar ze tegenaan lopen. Of, om ze te helpen bij herstel van een blessure door een val, zowel fysiek als mentaal. Dit zodat de ruiters op een plezierige manier de sport kunnen blijven beoefenen”, stelt ze ambitieus. “Ik hoop dit nog jaren te kunnen blijven doen, ik vind het echt fantastisch leuk!”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Denise van der Plas

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer