Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

0 3632

De nu 13-jarige Lord van het Kleinhof was niet de braafste pony toen hij bij Lisanne Meijs en haar zusje terecht kwam. De ponystreken liepen op een gegeven moment zo erg uit de hand dat de zussen vaker in het zand lagen, dan dat ze op de rug van Lord zaten. Ondanks dat de lol er op dat moment vrij snel af was, gaf Meijs hem nog een laatste kans, wat op dit moment heel goed uitpakt want zowel thuis als in de wedstrijdring laat de kleine pony nu zien wat hij in zich heeft.

Lord was voorheen van de manege waar Meijs en haar zusje op dat moment reden. “Mijn zusje leaste hem daar toen ik een ander paard had. In de periode dat hij nog meeliep in de manegelessen en toen mijn zusje hem reed, ging het niet heel erg goed. Hij bokte echt heel veel, zelfs zo hoog dat hij drie mensen het ziekenhuis in heeft gebokt. Hij was echt heel stout, maar mijn zusje was helemaal weg van hem”.

Geen plezier

Omdat de pony niet heel geschikt was voor de manegelessen, wilde de manege hem verkopen. Zo is hij bij Meijs en haar familie terecht gekomen. “Mijn zusje was zo gek op hem dat mijn ouders besloten om hem toch te kopen, mits mijn zusje Lord fanatiek ging rijden. Het is een pony die je regelmatig moet trainen, omdat het anders dus fout gaat. Zolang ze hem veel dressuurmatig trainde ging het goed en was hij braaf. Maar zodra ze dan een weekje met hem ging crossen en springen ging het weer mis. Lord is gewoon niet geschikt voor de ponyclub. Op een gegeven moment viel ze er zo vaak af dat het plezier helemaal kwijt was, dus besloot ze dat het beter was om te stoppen met rijden”.

Doorgezet

De manege waar ze de pony gekocht hadden wilde de pony niet terugkopen. De meest voor de hand liggende optie was om de Lord te verkopen aan een handelaar. “Ik vond dat niet eerlijk tegenover Lord, want ik wist dat hij veel meer kan dan alleen met zijn hoofd in de lucht lopen en bokken. Vanaf december 2017 ben ik hem gaan rijden onder begeleiding van mijn instructeur Dennis Schippers. In het begin heb ik er heel veel afgelegen, maar ook heel veel doorgezet, en toen ik hem volgens een vast schema ging rijden werd hij opeens veel braver. Ook osteopaat Roos Koeter heeft hem heel veel geholpen, hierdoor ging hij opeens een stuk sneller vooruit”.

In februari 2018 merkte de amazone dat haar pony helemaal begon te veranderen. “Het bokken bleef heel af en toe als hij wat frisser was, maar het ging beter en beter. Mijn doel was om hem braaf te krijgen zodat hij dan verkocht kon worden, maar gaandeweg merkte ik dat hij echt wel kwaliteit heeft. Daarnaast begon ik hem stiekem heel leuk te vinden, want toen hij nog van mijn zusje was had ik niks met hem. Voor mijn gevoel deden we alles voor hem, en bokte hij nog steeds mijn zusje van zijn rug. Maar ik begon hem al vrij snel helemaal geweldig te vinden, en 2,5 jaar later is hij er nog steeds”.

Vertrouwen

Ondertussen rijdt de combinatie fanatiek wedstrijden en maken ze volgende week online hun M1-debuut. “Lord is nu een hele fijne pony om mee te werken. Hij wil heel graag werken en doet echt alles voor me. Daarbij is het al heel lang geleden dat ik er voor het laatst af ben gevallen”, vervolgt Meijs lachend. “Natuurlijk zijn er de afgelopen jaren echt wel momenten geweest dat ik er helemaal klaar mee was. Dan lag ik er zo vaak af dat ik een beetje bang was geworden. Zo had hij midden in de winter een blessure waardoor hij een tijdje stil moest staan. Toen ik hem daarna mocht opbouwen kon ik niet met een ander paard in de bak rijden. Want zodra er iets achter me gebeurde rende hij er vol vandoor en ging hij bokken, waardoor ik er heel hard af vloog. In die periode heb ik teruggekeken naar de momenten wanneer het wél goed ging en wist ik dat als ik het echt zou willen, ik me over de angst heen zou moeten zetten. Dat is heel lastig geweest, maar uiteindelijk is het goed gekomen en nu vertrouw ik hem helemaal”.

Nooit verwacht

Volgens Meijs was Lord alle tijd en moeite duizend procent waard. “Hij doet het nu altijd goed en in de training geeft hij altijd alles. Ik merk heel erg als we in het trainen iets nieuws proberen, Lord het altijd heel snel oppakt. Ik doe er daarentegen juist langer over, omdat ik het zelf ook nog moet leren. Toen we hem net hadden, had ik er geen vertrouwen in dat het ooit goed zou komen, maar toen ik merkte dat hij in drie maanden tijd al zo was veranderd, begon mijn hoop steeds meer te groeien. Hij kan meer dan dat ik in het begin dacht, al had ik nooit verwacht dat hij op wedstrijd ook zo fijn en goed zou worden. In de ring laat hij me nooit in de steek”.

“Tijdens het trainen merk ik soms dat de communicatie nog een beetje lastig gaat, dat ik bijvoorbeeld de verkeerde dingen vraag. Toch blijft hij dan super hard zijn best doen om mijn hulpen toch te begrijpen, waardoor hij allemaal verschillende dingen tegelijk gaat doen. In de toekomst hoop ik dat we nog meer in harmonie kunnen rijden, zodat het rijden nog meer gestroomlijnd verloopt. Uiteindelijk wil ik heel graag het Z bereiken”, sluit ze gedreven af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Ayla Danero/ Denice Brinkman/ Romina van Extel

Acht jaar geleden kwam Franka Vulto terecht bij de schimmelmerrie Eternity (v. Wizzerd WV), waar ze gelijk helemaal weg van was. De papieren van de merrie voldeden aan alle eisen, het uiterlijk klopte perfect en ook het karakter was precies waar de toen 16-jarige amazone naar opzoek was. Ondanks dat het doorrijden moeilijk van start ging, is de combinatie nu volledig aan elkaar gewend en kunnen ze niet meer zonder elkaar.

Vulto kwam de advertentie van de toen 4-jarige merrie online tegen. “In de eerste instantie hadden we een afspraak staan op woensdag, maar helaas werden we gebeld dat we niet meer hoefden te komen omdat ze verkocht was”, blikt de amazone terug. “Toch kregen we een paar dagen later de vraag of we nog interesse hadden, omdat ze toch niet verkocht was. Op dat moment gingen er natuurlijk wel wat belletjes rinkelen, maar het bleek dat ze verkocht was tegen inruil van een andere pony. Op het moment dat het jongere meisje haar pony zou achterlaten en ET zou meenemen, kon ze geen afscheid nemen van de pony waardoor ET is blijven staan. Zo is ze bij mij terecht gekomen”.

Trots

“Eternity voldeed aan al mijn eisen. Ik wilde graag een schimmel, een springpaard tussen de drie en de zeven jaar, en minimaal 1.70M groot”, vervolgt ze. “Toen ik daar kwam was ik ook gelijk weg van haar uitstraling, ze had echt een puppyhoofdje. We lieten haar los in de bak waar op dat moment allemaal waterplassen lagen, en het enige wat ze deed was de hele tijd heel hard naar voren komen rennen en dan vol stoppen in de plassen, waardoor wij helemaal onder de modder zaten. Dan draafde ze een stukje weg terwijl ze heel trots keek naar wat ze had gedaan. Zowel haar uiterlijk als haar karakter spraken mij gewoon heel erg aan, ik zag heel veel in haar”.

De merrie was net zadelmak toen ze bij Vulto kwam. “Ze was beleerd, maar ik heb haar zelf doorgereden, wat zeker niet zonder slag en stoot ging. Er zit geen greintje kwaad in Eternity, maar ze is een heel onzeker paard. Vooral onder het zadel had ze heel veel bevestiging van de ruiter nodig. Ik was op dat moment zestien en ze was mijn eerste eigen paard. Ik ben er dan ook ontelbaar keer vanaf gevallen omdat ze helemaal uit haar plaat ging, ze heeft ook best wel veel gesteigerd onder het zadel. Het was niet uit kwade wil, maar ze snapte gewoon niet wat ze moest doen. Ze raakte in paniek omdat ze het heel graag goed wilde doen, wat niet altijd lukte”.

Vertrouwen

“Doorzetten, veel lessen, elkaar goed leren kennen en vooral niet te veel verwachten hebben ons erg geholpen in dit proces. Werken aan de basis en lekker veel buiten werken aan de basis was ook heel fijn”, vervolgt ze. “ET is gewoon een merrie die je goed moet leren kennen, moet vertrouwen en moet weten dat het goed zit. Het heeft echt wel even geduurd, maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen”.

Ondertussen vertrouwt de combinatie elkaar zo goed, dat ze van alles samen doen. “Tuurlijk heeft ze nog wel eens haar momentjes, maar als ze vroeger iets eng vond dan ging ze er vol vandoor en was er geen houden meer aan. Op dit moment stopt ze vaak om te kijken, waardoor ik soms nog wel eens af moet stappen om haar vanaf de grond te begeleiden, maar dat vind ik geen probleem. Ze is echt opgebloeid”.

Droompaard

Vulto kocht de merrie om er springwedstrijden mee te gaan rijden, maar vooralsnog is dat er nog niet van gekomen. “We zijn zeven jaar verder en hebben nog maar één springwedstrijd gereden”, lacht ze. “Niet omdat Eternity het niet kan, want ze spring makkelijk een parcours van 1.30M, maar het komt er gewoon niet van. Ik vind het vooral belangrijk om lekker veelzijdig bezig te zijn. Vooral omdat ik altijd alles met haar gedaan heb en overal mee naartoe genomen heb is ze heel mak en heel braaf geworden. Ze heeft heel veel gezien, weet dat het goed is, ze weet dat ze bang mag zijn en ze weet dat we er met zijn tweeën wel weer doorheen komen”.

“Niet alleen op papier, maar ook fysiek heb ik mijn droompaard gevonden. We matchen heel erg qua karakter en ze is ook heel erg op mij gericht. Als doel zou ik wel heel graag fanatieker willen gaan springen en straks ook de wedstrijden meepakken. Daar waren we al vol voor aan het trainen, maar corona gooide roet in het eten. Ik vind het gewoon belangrijk om veelzijdig bezig te blijven, zo doen we aan dressuur, springen, buitenrijden en vrijheidsdressuur. Wie weet dat ik ooit nog een keer een endurancewedstrijd zou willen rijden, want buitenrijden vindt Eternity het leukste wat er is. Het liefst gaan we zo hard mogelijk”, sluit de amazone enthousiast af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Noël Grannetia Photography

0 225
Kay Ruymaekers

Kay Ruymaekers houdt zich met haar miniatuurpony Honey nu al ruim vijf jaar bezig met Horse Agillity. In de eerste instantie was het de bedoeling om voor de lol een keer een demonstratie te geven, maar ondertussen zijn ze uitgebreid naar een heus showteam: ‘Honey & Beauty’.

Na de eerste shows kreeg het team meer publiek en op dit moment wordt de sport steeds populairder. “Toen steeds meer mensen geïnspireerd raakten, vond ik het belangrijk dat ik de oefeningen op een correcte manier liet zien”, legt Ruymaekers uit. “Los van de wedstrijden die we al vijf jaar doen, wilde ik mijn instructeursdiploma halen, zodat ik zeker weet dat ik de oefeningen correct kan uitvoeren. Daarnaast heb ik een online opleiding in de maak, die binnenkort gelanceerd wordt”.

Plezier

Veel mensen zien horse agility als schriktraingen, maar volgens Ruymaekers is het veel meer dan dat. “Het is een soort toestelturnen. De oprichter van de sport wil vooral dat het gaat om het plezier, het loswerken en de variatie die je met verschillende obstakels kan maken. Dus je begint ermee dat je paard een parcours kan afleggen zoals jij het graag zou willen, zoals onder een gordijn doorlopen of over lege flessen heen, en dat kan je dan uitbouwen naar het controleren van de positie van je paard. Dus dat hij achter jou blijft tijdens de training, juist blijft staan of het obstakel alleen neemt op jouw commando”.

“Als dat goed bevestigt is kan je je richten op de controle over de gangen. Dus bijvoorbeeld van halt naar galop terwijl je er naast staat. Het gaat veel verder dan schriktraining, wat is eigenlijk alleen stap één is. Zodra de paarden relaxt zijn kunnen ze verschillende opdrachten uitvoeren rondom de obstakels met als doel het hele parcours in vrijheid, op een relaxte en correct manier, af te leggen”.

Fijne afwisseling

Volgens Ruymaekers is elk paard geschikt voor deze sport. “Het is een fijne afwisseling voor bijvoorbeeld dressuurpaarden, want horse agillity is gewoon een sport an sich. Naast dat de conditie getraind wordt, zal het ook zeker de band tussen de ruiter en zijn paard kunnen versterken. De controle over de gangen en de houding van je paard die je hiermee kan verbeteren, kan je ook weer onder het zadel toepassen. Ik ben zelf van mening dat variatie heel veel fijn is. Daarnaast kan het ene het andere ten goede brengen”.

Op dit moment worden er online agility-wedstrijden georganiseerd. Daarnaast is het ook mogelijk om online te beginnen met de sport, dit kan via honeytheagilitypony.be.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit

Ilse van der Valk met Eldar. Foto: Sanne Vissers Photography

Vanuit haar bedrijf HorseBeat biedt Ilse van der Valk hartslagmetingen aan, die zij inzet om trainingsbegeleiding te faciliteren. “Het wordt al veel toegepast in de topsport, maar ook de breedtesport heeft behoefte aan bruikbare kennis op hun niveau. Van recreatieruiter tot de subtop, we zoeken allemaal de balans tussen ontspanning en inspanning”, vertelt ze.

Ervaring

Ilse vertelt over het ontstaan van haar liefde voor paarden: “Als klein meisje was ik al gek van paarden, ondanks dat ik helemaal niet uit een paardenfamilie kom. Ik had zoveel passie voor paarden, dat ik mijn opleiding aan de HAS Hogeschool ging volgen om van mijn passie mijn werk te maken. Ik heb verschillende paarden voor eigenaren gereden, die voornamelijk voor de verkoop waren. Hierdoor heb ik veel ervaring opgedaan over het trainen van verschillende paarden. Totdat mijn huidige paard op mijn pad kwam.”

Niet gepland

“Eldar kwam eigenlijk bij mij in training met als doel de verkoop. Uiteindelijk heb ik met heel veel geluk een goede regeling kunnen treffen met de fokker, waardoor ik hem heb zelf heb kunnen kopen. Zij zag de klik tussen ons en voor haar was een 5 sterren huisje het belangrijkste. Het was totaal niet gepland want ik studeerde nog en ik had geen spaargeld, maar ik heb nog altijd geen spijt van mijn keuze.”

Allround opleiden

“Toen Eldar bij mij kwam, was hij nog echt groen”, vervolgt Ilse. ” Het plan was om met hem te gaan springen. Hij is spring gefokt en heeft voldoende vermogen, maar miste nog echt de basis. Daarom zijn we begonnen met basis dressuurwerk. Mijn voorkeur gaat uit naar het springen, maar doordat ik in het begin weinig controle had, kreeg ik te veel spanning tijdens het springen. Vorig jaar stelde ik voor mezelf het doel om het springen weer op te pakken. Met behulp van een vriendin, die ruiters mentaal coacht, zijn we samen aan de slag gegaan.”

Vertrouwen en plezier

De spanning heeft inmiddels weer plaats gemaakt voor vertrouwen en plezier, aldus de amazone. “Daardoor is de ambitie ook weer gegroeid om het springen weer op te pakken. Daarnaast hoop ik ook een cross met hem te rijden. Ik vind het erg belangrijk om variatie in de trainingen toe te passen, dus leid ik Eldar allround op. Hij kan leuk dressuurmatig lopen, hij heeft springvermogen en is brutaal genoeg om ook voor de cross geschikt te zijn. Wanneer de wedstrijden weer mogen, dan gaan we!”

Inspirerende stage

Door haar plezier en passie in de paardenwereld, kriebelde het bij Ilse ook om in deze wereld aan de slag te gaan. Tijdens haar studie liep ze stage bij Carolien Munsters, waar ze voor het eerst in aanraking kwam met hartslagmetingen bij paarden. “Ik heb heel veel van haar geleerd en ik heb een super leuke tijd gehad. Zij begeleidt voornamelijk ruiters in de topsport. Toch zag ik ook voor de breedtesport een toegevoegde waarde om de hartslagmeter in te zetten. Hier hebben ruiters immers ook behoefte aan begeleiding en is de gezondheid van het paard belangrijk.”

Leuke variatie

“Wat ik ruiters meegeef moet toepasbaar zijn in de trainingen, anders hebben ze er niet zo veel aan”, licht ze verder toe. “Ik ben een heel ondernemend persoon en vind het erg leuk om ruiters te kunnen helpen door mijn kennis van deze materie te delen. Mijn doelgroep is erg breed, wat voor een leuke variatie zorgt. Van recreatieve ruiters tot crossmetingen, van springen tot dressuur. Daarnaast help ik ook bij het revalidatieproces bij paarden. De metingen kunnen namelijk een belangrijke toevoeging zijn bij het opbouwen van de training na een blessureperiode.”

Gerichter trainen

“Mijn hoofddienst is trainingsbegeleiding, waarbij ik de hartslagmeter inzet. Door de hartslag van het paard en de ruiter te meten tijdens de training, krijg je meer inzichten over de intensiteit van een training. Daarnaast geeft het inzicht in de algehele gezondheid en conditie van een paard, maar ook de mate van spanning of een verklaring van gedragingen van het paard. Ze kunnen ons soms echt voor de gek houden. Ik hoor vaker dat paarden een snelle ademhaling hebben of snel zweten, waardoor ruiters vaak denken dat een paard hard heeft gewerkt. Uit een hartslagmeting blijkt soms dat een paard helemaal niet zo hard hoeft te werken als de ruiter denkt.”

Ilse van der Valk tijdens een trainingsbegeleiding. Foto: Sanne Vissers Photography

“Ik wil nooit het ruitergevoel wegnemen, want dat blijft belangrijk. Ik denk wel dat je door nieuwe inzichten als ruiter én als combinatie groeit. Daardoor kom je dichter bij het bereiken van je doelen. Ook kan er uit de hartslagmeting blijken dat er door de ruiter ook (onbewust) dingen op het paard overgebracht worden, zoals bijvoorbeeld spanning. Je krijgt dus zowel inzicht in jouw paard als in jouzelf”, legt Ilse uit.

Trainen met een plan

Vanuit de hartslagmetingen stelt de amazone een persoonlijk trainingsschema op. “Hiermee wil ik de ruiter voorzien van handvaten om het paard op een gerichte manier te trainen. Ik kijk met name naar wat het paard nodig heeft en minder naar de agenda van de ruiter. Het schema biedt een goede balans tussen intensieve trainingen, herstelperiodes en rustmomenten voor je paard. Dit zorgt ervoor dat je op een verantwoorde manier je paard sterker kan maken. Mijn motto is om juist slimmer te trainen en niet harder. Less is more.”

Blije paarden

Ilse vertelt dat eigenlijk alle ruiters wel een bepaalde verwachting hebben als ze een hartslagmeting. “Die verwachtingen bespreken we ook van tevoren: op welke vragen wil je antwoord hebben? Na afloop is het zelden zo geweest dat ze die antwoorden niet hebben gekregen. Van ruiters die het begeleidingstraject zijn ingegaan, hoor ik vaak na een tijdje dat hun paard echt beter in zijn vel zit. Daar ben ik altijd erg blij mee, want een paard kan niet presteren als hij niet happy is. Ik ben blij dat ik ruiters met de niewe inzichten een stapje verder kan helpen. Ik ben er nog niet fulltime mee bezig, maar dat is natuurlijk wel mijn droom. Momenteel ben ik ook bezig met de ontwikkeling van een boek waar doelen en trainingen bijgehouden kunnen worden. Het lijkt me super leuk om verder te kijken dan alleen de dienst, maar ook producten te ontwikkelen die ruiters verder kunnen helpen.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Sanne Vissers Photography

0 2133
Iris Nijboer en Hidde tijdens een wedstrijd in Engeland. Foto: Jasmine Punter Photography

Afgelopen jaar is Iris Nijboer voor haar studie met haar paard Hidde (v. Haico) naar Engeland verhuisd. De jaren daarvoor zag ze hem slechts in de schoolvakanties, omdat ze in Qatar woonde. Ze brengt ze bonte ruin uit op Z2-niveau en hoopt binnenkort over te stappen naar het ZZ-licht. “Het voelt alsof we al onze verloren tijd nu goed aan het maken zijn”, vertelt ze.

Schoolvakanties naar Nederland

“We hebben Hidde al ongeveer zeven jaar”, begint Nijboer haar verhaal. “Eigenlijk was hij het paard van mijn moeder, zij rijdt ook dressuur. Eerder was ik altijd van het springen. Ik had dan ook een springpony. Op een gegeven moment wordt je ouder en groter, dus ik paste niet meer op mijn pony. Ondanks dat we in het buitenland woonden voor het werk van mijn vader, hebben we Hidde altijd aangehouden. Hij werd in Nederland getraind door onze trainer Gotien Sipsma en als we in de schoolvakanties in Nederland waren, gingen we op wedstrijd. Mijn moeder vroeg mij op een gegeven moment of ik het leuk vond om op Hidde te rijden. Dat beviel goed, dus toen ben ik me met hem op de dressuur gaan focussen.”

Speciaal

Foto: ER fotografie

“Ook in het buitenland reed ik altijd paarden, maar dat was toch anders dan in Nederland”, stelt ze. “Het was ook altijd wel heel gek om van Hidde weg te zijn. Buiten dat hij heel talentvol is, is hij ook gewoon heel erg lief. Gelukkig kregen we veel filmpjes en foto’s, maar het was wel moeilijk. Als ik weer terugkwam hij Hidde merkte ik weer hoe speciaal hij eigenlijk is. Dan was weer weggaan naar het buitenland toch echt wel het moeilijkst. Wel vind ik het ontzettend fijn dat ik altijd ben gesteund in het paardrijden door mijn ouders en mijn trainers. Zo kon ik altijd blijven rijden, ondanks dat het soms best ingewikkeld was.”

Tijd inhalen

Afgelopen zomer studeerde Nijboer af van haar High School in Qatar, dus ze moest een vervolgstudie kiezen. “De universiteit waar ik nu studeer heeft een hele gespecialiseerde studie. Een ander voordeel is: je kan je eigen paard meenemen. Dus besloot ik samen met Hidde naar Engeland te gaan. Het is echt perfect dat ik Hidde nu standaard aan mijn zijde heb. Hij staat op de stal van de universiteit, waarbij ik alles zelf doe. Ik zet hem buiten, mest zijn stal uit, voer hem zelf en rijd hem natuurlijk ook zelf. Daardoor zie ik hem nu drie keer per dag. Alle tijd die ik de afgelopen jaren niet met hem kon doorbrengen haal ik nu in. Ik merk het ook in het rijden en trainen. Hoe langer je bij elkaar bent, hoe makkelijker het gaat en hoe beter het wordt. Dit is voor mij nu echt een soort droom die uitkomt”, klinkt het enthousiast.

Zelf beslissen

De zomers dat Nijboer met Hidde wedstrijden reed, waren zeker niet onverdienstelijk. “Ik ben in Nederland met Hidde nu Z1 met de punten voor het Z2. Hier in Engeland start ik hem Z2 en zijn we ons aan het voorbereiden voor het ZZ-licht. Dat werkt hier iets anders dan in Nederland, want ik hoef geen winstpunten te behalen voor ik over mag naar een volgende klasse. Je mag zelf kiezen waar je start en waar je je klaar voor voelt. Ook zitten we in het dressuurteam van de universiteit. Daardoor krijg je kansen om met grote namen zoals Carl Hester te trainen, al is dat nu nog niet gebeurd door corona. Net als in Nederland zitten we hier in een lockdown, dus we rijden geen wedstrijden en trainen niet zomaar met iedereen.”

Andere sfeer

Foto: ER fotografie

“Ik hoop met Hidde straks ook grotere wedstrijden te gaan rijden”, geeft de amazone aan. “Ik heb het idee dat je hier even veel kansen hebt, of je nou een professioneel ruiter bent of niet. In Nederland moet je er op een andere manier hard voor werken, en heb je ook vaak geluk nodig. Hier heb ik meer het gevoel dat iedereen gelijk is. Engeland is daarbij ook wel echt een paardenland, iedereen weet wel wat van paarden. Daarnaast is de jury erg positief, ze gaan altijd van het goede uit en proberen de positieve dingen uit je proef te halen. Ik vind het een fijn land om te zijn. Er is een positieve sfeer, zowel op stal als op wedstrijden. Een tijd geleden was ik alleen op wedstrijd toen iemand me succes wenste en vroeg of ze mij kon helpen. Dat bleek later een professionele ruiter te zijn. Zoiets zou in Nederland denk ik niet snel gebeuren, daar is denk ik wat meer concurrentiestrijd.”

Internationale droom

“Ik heb alle trainingen er nu op aangepast om in april ons ZZ-licht debuut te maken. Hopelijk kan ik, als we deze zomer weer naar Nederland gaan, daar ook mijn Z2 debuut maken. Als we dan volgend jaar weer in Engeland zijn zou het gaaf zijn om een internationale wedstrijd mee te rijden. Dat zou echt wel een droom zijn die uitkomt. In Qatar worden veel internationale wedstrijden gereden in Al Shaqab. Daar reden wij ook onze nationale wedstrijden. Doordat je dan op de locatie rijdt waar zulke grote ruiters rijden, werd het echt wel een droom om daaraan mee te doen. Nu het zo dichtbij is doe ik daar ook echt mijn best voor.”

Ambitieuze hobby

Of Nijboer ook wil gaan werken in de paarden? “Ik heb er wel eens over nagedacht”, geeft ze toe. “Paardrijden is wel echt mijn favoriete bezigheid, maar ik studeer nu bioveterinaire wetenschappen aan de universiteit. Ik zou het jammer vinden om voor de paarden te kiezen, om er dan later achter te komen dat ik er niet zoveel plezier in heb. Ik ga dus eerst gewoon mijn diploma halen en zie het dan wel weer. Stel er komt iets op mijn pad in de paardenwereld en het is echt iets voor mij, misschien dat ik het dan toch doe. Maar ik denk dat ik paardrijden er vooral bij houd als een ambitieuze hobby”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Jasmine Punter Photography / ER fotografie

 

Loes de Groot tijdens een manuele lymfedrainage behandeling. Foto: Maybels Pictures

Toen haar eigen paard problemen met zijn gezondheid begon te krijgen, verdiepte Loes de Groot zich meer en meer in het juiste management van haar paard, goede voeding en uiteindelijk ook manuele lymfedrainage (MLD). Nu helpt ze via haar eigen bedrijf Loes Lymfe Drainage andere paarden(eigenaren) door de gezondheid van de paarden te ondersteunen.

Chronische problemen

“Mijn paardenliefde begon zoals bij velen op de manege”, begint De Groot te vertellen. “Van daaruit heb ik toen ik jong was een manegepony gekregen om mee te beginnen. Daar heb ik veel van geleerd en uiteindelijk ben ik doorgerold naar de paarden en kreeg ik mijn eigen Friese ruin. Mijn pony had nooit ergens last van. Mijn Fries Bink het eerste jaar ook niet, ik had hem bij de aankoop klinisch en röntgenologisch laten keuren en dat was goed. Toch begonnen er na een jaar problemen op te spelen. In de zeven jaar dat ik hem heb gehad kregen we te maken met allerlei varianten van chronische problemen, waaronder maanblindheid en chronische diarree, die ons achterna zaten. Zo had hij vooral veel darmproblemen, waarvoor we terecht zijn gekomen bij De Blauwe Hengst.”

Schokkende ontdekking

Loes de Groot met Bink. Foto: Jacqueline de Groot Fotografie

“Tijdens de behandeling daar kwamen we erachter dat Bink ook Chronisch Progressief Lymfoedeem (CPL) had. Ik kwam eigenlijk voornamelijk voor een voedingsadvies, omdat mijn paard veel last had van zijn darmen. Vanwege de CPL ben ik toen ook in aanraking gekomen met manuele lymfedrainage. Dat hij ook CPL had was best wel even een klap in mijn gezicht. Het is een chronische en progressieve ziekte, dus het kan niet beter worden. Ik ben toen helemaal opgegaan in al die informatie en ik besloot dat ik er alles over wilde weten. Doordat ik mijn paard het beste wilde geven was ik erg intensief bezig met zijn welzijn. Elke keer zocht ik naar nieuwe oplossingen als er weer iets niet werkte. Daar was ik eigenlijk al heel flexibel in”, vertelt ze.

Stage

Tijdens haar HBO-studie diermanagement in Leeuwarden wist De Groot dan ook vrij snel waar ze stage wilde lopen. “Ik was zo overdonderd door de kennis die ze bij de Blauwe Hengst hadden, dat ik daar graag heen wilde voor mijn stage. Ik heb er heel veel geleerd en ben daar een half jaar fulltime met manuele lymfedrainage en voeding bezig geweest. Daarbij kreeg ik de tijd om te oefenen en om een aantal cursussen te volgen. Zo ben ik in een half jaar ineens helemaal ondergedompeld in het vakgebied. Inmiddels ben ik aan het afstuderen met een onderzoek naar lymfedrainage, al kan ik daar nog niet te veel over zeggen”, lacht ze.

Langzaamaan groeien

Foto: Maybels Pictures

Momenteel werkt De Groot parttime in haar bedrijf. “Daarbij behandel ik vooral veel paarden met CPL, vooral omdat dat ook mijn drijfveer was om dit te gaan leren. Voordat ik bij de Blauwe Hengst kwam had ik veel moeite met het vinden van goede informatie over CPL. Dat is dan ook wel echt mijn passie geworden en daarom deel ik er ook veel over op mijn Instagram-account. Dat trekt dan weer voornamelijk klanten aan die paarden met CPL hebben. Eigenlijk wilde niet te veel tijd aan Instagram besteden omdat ik me op school wilde focussen, maar als je eenmaal een stapje neemt gaat het toch langzaamaan groeien. Ik vind het behandelen van paarden met CPL erg leuk, maar manuele lymfedrainage kan in heel veel verschillende situaties een uitkomst bieden. Het is prachtig om te zien hoe de paarden ervan genieten en wat het voor ze doet.”

Ondergeschoven kindje

Hoe gaat dat eigenlijk in zijn werking, zo’n lymfedrainagebehandeling? “Het is eigenlijk een soort van massage”, licht De Groot toe. “Het is zeker niet hetzelfde als een sportmassage, het is juist heel zacht en traag. Soms heeft de eigenaar nog niet eens door dat ik ben begonnen, puur omdat het zo rustig is en het er niet heel spectaculair uitziet. Het lymfesysteem is eigenlijk een beetje een ondergeschoven kindje, terwijl het essentieel is voor behoud van gezond weefsel in het hele lichaam. Lymfevaten lopen eigenlijk overal waar bloedvaten ook lopen en ze voeren afvalstoffen, kapotte cellen en vocht uit het lichaam af. Het is dus eigenlijk een soort van ophaal- en filterservice voor alles dat uit het lichaam moet. Door de zachte massage activeer je de lymfeklieren en lymfevaten, waardoor vocht en afvalstoffen worden afgevoerd en het immuunsysteem een boost krijgt doordat het lichaam dit beter kan verwerken.”

Ontspanning

Foto: Dominique Kaffa

“Wat je vaak merkt tijdens de behandeling is dat het ontspannend is voor de paarden”, vervolgt ze haar verhaal. “Dat is ook belangrijk voor de werking van de behandeling. Afhankelijk van wat de reden is dat je gaat behandelen, krijg je andere resultaten. Bij paarden die last hebben van mok, kan de mok verschillende oorzaken hebben. Wat zeker is, is dat er een wondje op de benen zit. Daarbij is schade ontstaan, want de huid is niet intact. Als je dan het lymfesysteem stimuleert om die schade op te ruimen, genezen de wondjes sneller en beter. Ook zetten veel mensen lymfedrainage preventief in, om te voorkomen dat er problemen ontstaan. Dat in combinatie met goed management en aanpassingen in voeding heeft vaak veel nut.”

Ondersteuning bij training

“Het lymfesysteem is betrokken bij de weerstand en immuunsysteem van zowel paarden als mensen. Daardoor kan een lymfedrainage ook ondersteunen na ziekte of na zware trainingen. Na beweging ontstaat er altijd (micro)schade op celniveau, dat is normaal en hoort erbij. Dat is nodig om ze sterker te maken, maar de afvoer van deze schade werkt soms niet goed. Met behulp van manuele lymfedrainage voer je deze schade optimaal af, wat zorgt voor zo min mogelijk spierpijn, verzuring en stijfheid. Je kan dus ondersteunen bij het oplossen van blessures, maar je kan ook door goed management en een bijdrage van lymfedrainage blessures helpen voorkomen.”

Niet onderschatten

Welke doelen heeft De Groot voor de toekomst? “Ik wil graag zoveel mogelijk verschillende paarden en ruiters helpen”, stelt ze. “Nu doe ik mijn werk natuurlijk nog parttime, maar het is mijn droom om dit in de toekomst fulltime te gaan doen. Vanaf daar ga ik gewoon met de flow mee.” De tip die ze graag mee wil geven is het volgende: “Onderschat de waarde van het lymfesysteem niet. Zowel bij het gezond houden van je paard als bij het ondersteunen bij verschillende problemen. Het kan zoveel brengen als er iets is, maar ook juist als er niets is. Het is dus zeker de overweging waard!”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s:  Maybels Pictures, Maybel van der Linden /  Jacqueline de Groot Fotografie / Dominique Kaffa

0 1184
Elin Buijs met Wenum's Veldzicht Kenzo. Foto: Samantha Fotografie

Vorig jaar vertelde Elin Buijs over haar pony’s en haar ambities voor het hogere werk. In de tussentijd behaalde ze met Odessa het Z, rijdt ze de ponyhengst Champ d’Amour voor Fenna Ketting en staat ze op het punt om aan de slag te gaan met haar eigen Champ du Bois.

Gelijk een klik

Elin Buijs met Champ d’Amour. Foto: Equigeniek paardenfotografie

“Allereerst is Champ d’Amour op ons pad gekomen”, begint Elin vrolijk te vertelen. “Hij is een super mooie ponyhengst van Fenna Ketting. Zij had een oproepje op Facebook gezet dat ze zocht naar een ruitertje die hem uit wilde brengen. Die oproep kwamen we tegen en toen hebben we een berichtje gestuurd dat het ons leuk leek om eens te komen kijken en rijden. Het klikte gelijk heel goed met zowel Fenna als met Champ. Sindsdien rijd ik om de twee weken op Champ om hem voor te bereiden op de wedstrijden. Buiten dat om traint Fenna hem zelf verder. We zijn samen gestart in de Pluvinel competitie en vielen daar meteen al in de prijzen.”

“Het doel is om zo ver mogelijk te komen in de wedstrijden. Het zou heel erg leuk zijn als we misschien nog internationaal kunnen starten, maar dat is niet het hoofddoel met hem. Het zou precies kunnen in mijn laatste jaar, dus het zou heel leuk zijn. Dat is natuurlijk de allergrootste droom!”

Steeds sterker

Ook met Wenum’s Veldzicht Kenzo, met wie Buijs binnen slechts een paar online wedstrijden in het L1 belandde, heeft de amazone grote ontwikkelingen doorgemaakt. Zo is de combinatie Regiokampioen geworden in het L1, al konden ze helaas niet door naar het Nederlands kampioenschap vanwege corona. “Dat was voor mij de eerste keer geweest, dus ik vind het wel jammer dat we niet konden gaan. Maar kampioenen zijn we in ieder geval!”, lacht ze. “We hebben veel lessen genomen bij Daphne van Peperstraten nu we niet op wedstrijd konden. Normaal gesproken ging ik om de week, maar nu ga ik elke week. Ik merk dat Kenzo daardoor veel sterker wordt. We zijn bezig met de oefeningen voor het L2 en nemen spelenderwijs ook de oefeningen voor de M1 en de M2 mee.”

Lief, klein veulentje

Elin Buijs met Odessa. Foto: Samantha Fotografie

Met haar merrie Odessa was Elin in juni 2020 nog L2 geklasseerd. Inmiddels hebben ze de punten gehaald voor het Z. “Dat was heel erg leuk. De laatste wedstrijd die we reden was in Hellevoetsluis, een tweedaagse wedstrijd. We scoorden toen twee keer boven de 70% en behaalden daarmee de laatste punten voor het Z. Nu is zij drachtig van Don Cremello du Bois. In mei verwachten we dus een heel lief, klein en schattig veulentje. Ik denk dat ik daarna niet verder ga met haar in de wedstrijden, omdat ik nu echt wel langzaamaan te groot voor haar word.”

Elin Buijs met Champ du Bois. Foto: Samantha fotografie

Eigen Champ

“Deze of volgende maand gaan we aan de slag met Champ du Bois, onze eigen Champ. We hopen er binnenkort voor het eerst op te gaan. In eerste instantie hebben we iemand die er voor ons op gaat. Wij hebben namelijk nog nooit zelf een pony beleerd en we willen wel dat het gelijk goed gaat. Megan Riemens heeft dit al vaker gedaan en kan dit goed, dus zij helpt ons hierbij. Ik hoop dat ik er daarna ook snel op kan, al vind ik het een beetje spannend maar wel heel erg leuk!”

 

 

 

Tijd over

Naast het verzorgen van alle pony’s gaat Elin ook nog gewoon naar school toe. Hoe combineert ze dat allemaal? “Als ik op school ben verzorgt mijn moeder de pony’s. Zij zorgt dat ze naar buiten gaan, mest de stallen uit en zet mijn spullen alvast klaar. Dat ik nu online school heb is wel prettiger omdat ik niet hoef te reizen. Daardoor houd ik meer tijd over voor de pony’s. Een goede planing maken helpt vooral heel goed, en daardoor komt het vaak allemaal goed uit. Doordat ik wat meer tijd over heb, heb ik ook wat meer tijd voor fotoshoots. De foto’s daarvan deel ik op Instagram via @elin_buijs. Ik vind het leuk om daar een dagboekje bij te houden en om mijn knappe pony’s met andere mensen te delen.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding èn schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s:  Samantha Fotografie / Equigeniek paardenfotografie

Nadat Leonie Van Duffelen haar Lusitano Chippie drie jaar geleden onverwachts verloor, ging ze opzoek naar een mega braaf paard om mee verder te kunnen werken. Ze kwam terecht bij de PRE hengst Don Decoroso (v. Don Destacado), die op dat moment nog heel introvert tegenover mensen was. Ondanks de tegenslagen die ze samen gehad hebben, is de combinatie honderd procent naar elkaar toegegroeid en zijn ze ondertussen klaar voor hun Z2-debuut.

“Zelf ben ik een hele angstige ruiter. Ik kan aardig rijden, maar ben niet altijd even dapper”, steekt Van Duffelen van wal. Ze blikt terug naar het moment dat ze Don voor het eerst zag: Het vroor heel hard en het proefrijden werd helemaal niks. Toch besloot ik even bij hem langs te gaan, al was het alleen maar om even in de omgang kennis met hem te maken. Het voelde het gelijk goed toen ik Donnie voor het eerst zag. Hij stond al een hele tijd stil, het was superkoud en ik was zelf helemaal in kleren gepakt, maar het voelde zo goed dat ik zelfs even een rondje met hem op de dijk heb gereden. Wapperende hooizakken, tractors en springende honden kwamen we tegen, maar Don gaf geen kik. Het voelde gelijk vertrouwd, wat voor mij een heel groot pluspunt was”.

Nederlands kampioenschap

De amazone besloot om op een later moment de hengst ook nog een keer in een binnenbak in de buurt te rijden. “Ook het rijden op vreemd terrein ging heel erg goed, dus gelijk daarna heb ik hem gekocht”, vervolgt ze enthousiast. “In de eerste instantie alleen voor het recreatief rijden. Maar toen het rijden steeds beter ging besloot ik toch een keer met hem te gaan starten. Onze allereerste wedstrijd was een MCI (red. wedstrijden voor uitsluitend Iberische paarden), een concept wat in 2018 net een beetje opkwam. We hebben voor de lol een startpas aangevraagd en tijdens onze allereerste wedstrijd werden we gelijk geselecteerd voor de Nederlandse Kampioenschappen, die uiteindelijk gewonnen hebben”.

Blessure

Vlak daarna vertrok de combinatie naar Engeland om daar ook te starten. “Dit was echt een geweldige ervaring, zeker omdat ik Don helemaal niet heb gekocht om mee te starten”. Helaas kregen ze het jaar hierop een tegenslag te verduren. “We waren weer geselecteerd voor het Nederlands Kampioenschap, toen Don achter kreupel werd. Uiteindelijk bleek dat hij last had van een hoorncel waaraan hij ook geopereerd is”. De hengst was helemaal hersteld van de operatie, toen hij vlak voor zijn Z2-debuut weer een blessure opliep. “Op dit moment heeft hij een blessure aan zijn rechter sesambeen-band, wat nu eindelijk weer goed gaat. Het herstelt langzaam en over twee weken mogen we weer op controle om te kijken hoever we nu in het revalidatieproces zijn. Door alle pech hebben we samen nog geen twintig wedstrijden kunnen rijden, maar zijn we wel vanaf het L2 naar het Z2 gekomen. Don is gewoon geweldig”.

Hengst

© Demi van Reeven

Voordat de amazone Don kocht was Van Duffelen opzoek naar een megabraaf paard, toch viel haar keuze op een hengst. “Dat zou je inderdaad niet verwachten”, lacht ze. “Ik wilde sowieso een Spanjaard of een Portugees, dus daar was ik echt naar opzoek. De Spanjaarden worden voornamelijk als hengst aangeboden. Die zie je niet zo vaak als ruin of merrie te koop staan in Nederland. Als ik ook nog daarop ging selecteren bleef er bijna niks meer over om bij te gaan kijken. In de eerste instantie was het wel de bedoeling dat ik Don zou gaan castreren, maar Donnie is echt een gevalletje Lulletje Rozenwater. Ik sta op een grote manege met meer dan honderd paarden, en ik kan Donnie gewoon poetsen terwijl hij zonder halster in het gangpad staat. Hij kijkt niet naar andere paarden en je merkt helemaal niet aan hem dat hij hengst is. Er is gewoon geen reden om hem te castreren. Hij is gewoon superlief”.

Ook op de manege waar Don gestald staat, is iedereen helemaal weg van hem. “Als we van de stal naar de bak lopen, komen we langs een picknicktafel waar altijd mensen aan zitten. Donnie moet daar standaard even stoppen om gekroeld te worden, en iedereen is ook gek op hem dus niemand vindt het ook erg om even met hem te knuffelen. Het is de lieveling van iedereen”.

Blessurevrij de toekomst in

“Ik had nooit verwacht dat we zo ver zouden komen, maar het is wel echt geweldig. Voordat ik Don kocht heb ik ooit met een ander paard Z1 gereden, maar het Z2 was echt nieuw voor mij. Ik hoop dan ook dat als Don straks weer goed is we nog een winstpunt in het Z2 kunnen gaan rijden. Al is het al superleuk dat dit allemaal gelukt is”. Ondanks dat Van Duffelen niet dacht dat haar vorige paard ooit overtroffen zou worden, is Donnie hard op weg. “Hij is echt mijn once in a life-paard. Ik had niet verwacht dat ik dat na Chippie nog zou zeggen, maar Donnie haalt dat echt dik in”, vertelt ze enthousiast. “Mijn doel voor de komende tijd is gewoon genieten. Ik kan niet wachten om, zodra het weer mag met zijn blessure, hem weer in te laden en lekker het bos in te gaan. Springen en crossen vinden we beide ook superleuk, maar het belangrijkste voor nu is dat we gewoon weer alles kunnen. Blessurevrij de toekomst in”.

Bron: Hoefslag (Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.)

Foto’s: Privébezit / Demi van Reeven

Daniëlle Hendrikx en Lanoes.

Toen Daniëlle Hendrikx 10 jaar was kreeg ze de kans om Lanoes te gaan verzorgen. Sindsdien is het koppel al 14 jaar onafscheidelijk. Inmiddels zijn er twee paarden bij gekomen en genieten de amazone en haar paarden van heerlijke ritten, potjes horse ball en dressuurwedstrijden.

Onverwachts

Hendrikx en Lanoes in hun jonge jaren.

“In de tijd dat ik Lanoes leerde kennen reed ik nog op de manege”, begint Hendrikx te vertellen. “Daar was een mevrouw die mij vroeg of ik het leuk zou vinden om haar paardje te verzorgen en te rijden. Als dat zo was, dan haalde ze haar naar de manege waar ik toen reed toe. Dat paardje was Lanoes. In eerste instantie zagen mijn ouders dat niet zo zitten omdat ik pas 10 jaar was. Maar ik zei al dat ik een paard wilde vanaf het moment dat ik kon praten. Mijn ouders zeiden dat ze het wel zouden zien als ik een jaar of 16 was. Maar ja, soms loopt het nou eenmaal anders”, lacht ze.

Droompaard

De amazone verzorgde Lanoes een jaar met hulp van haar moeder en de eigenaresse. “Na een jaar vroegen mijn ouders op mijn verjaardag: ‘Zou je het leuk vinden om Lanoes voor jezelf te hebben?’. Dat was natuurlijk een droom die uitkwam! Tussen Lanoes en mij was het liefde op het eerste gezicht. Vanaf het moment dat ik haar voor het eerst zag dacht ik: wat een droompaard. Ik reed vooral recreatief en soms wat wedstrijdjes op de manege. Ik was jong en had geen behoefte aan wedstrijden, ik wilde vooral leuke dingen met haar doen. We gingen lekker de bossen in, leuk rijden en allerlei kunstjes doen. Dat is ook eigenlijk altijd zo gebleven.”

De 5-jarige Dancer.

Blessuretijd

“Op een gegeven moment kreeg Lanoes een peesblessure. Er werd gezegd dat het slimste was om haar op een wei te zetten. Er was 50/50 kans dat het beter zou worden. We hebben een stuk land voor haar en een maatje klaargemaakt. In die tijd miste ik het rijden wel heel erg, dus zijn we gaan kijken voor een tweede paardje. Dancer kwam toen op ons pad, een toen 5-jarige Paint-merrie. Van haar heb ik helaas maar een half jaar mogen genieten. Ze is in een spijker gaan staan en kreeg een bloedvergiftiging. Dat was heel heftig, want ook met haar had ik een goede klik. We deden er alles aan om haar te redden, maar het ging echt niet goed. Haar hebben we helaas moeten laten gaan.”

Ander soort paard

Na zoveel pech te hebben gehad, heeft Hendrikx het even een tijdje gelaten voor wat het is. “Twee maanden nadat Dancer overleden was, zag ik dat Lanoes weer goed was. Toen ben ik stapritjes met haar gaan maken. We hebben een tijdje niet zoveel gereden. Op een gegeven moment wilde ik wel graag weer wat serieuzer rijden, maar met Lanoes durfde ik dat nog niet aan. Precies op dat moment stuurde iemand mij een berichtje dat diegene een leuk paardje voor mij had staan. En wat voor een: een NRPS x Arabier. Ik dacht: wat moet ik nou met een Arabier? Ik was een Appaloosa en een Paint gewend, dat zijn mijn type paarden. Maar ik doe ook aan horse ball en daarvoor zou een Arabier wel heel erg geschikt zijn. Ik heb Milo een tijdje op proef genomen.”

Uitdaging

Hendrikx en Milo kunnen nu alles samen.

“Toen Milo aankwam zag ik al direct dat hij compleet het tegenovergestelde was van Lanoes en Dancer. Hij vloog gelijk alle kanten op en was heel nerveus. Op een gegeven moment heb ik toch besloten dat ik de uitdaging wel aan wilde gaan. Het was echt wel een projectje, want Milo is geen makkelijk paard. Ik denk dat het een jaar heeft geduurd voordat hij zich een beetje open durfde te stellen. Later kwam ik er ook achter dat hij niet zo’n leuk verleden heeft gehad, dus dat verklaarde zijn gedrag wel. Ik heb me daar volledig op aangepast en alles in zijn tempo gedaan. Dat heeft goed uitgepakt, want in principe kan ik nu echt alles met hem doen.”

Afwisseling

Met mini-Appaloosa Pippie doet Hendrikx veel aan vrijheidsdressuur.

Naast Lanoes en Milo heeft Hendrikx ook nog een mini-Appaloosa genaamd Pippie. De drie paarden staan samen op een eigen stuk grond met een schuilstal. “Met alle drie de paarden doe ik veel aan vrijheidsdressuur en met Lanoes rijd ik lekker op neckrope en veel door de bossen. Met Milo ben ik wel voor de lol wedstrijden gaan rijden. Ik vond het leuk om met hem van het terrein te gaan en om eens te kijken hoe dat ging. Inmiddels mogen we M1 starten maar dat hebben we vanwege Corona nog niet gedaan. De online wedstrijden vind ik minder, ik vind het namelijk vooral leuk om er tussenuit te gaan. Thuis dressuur ik met hem, maar niet elke dag. Ik merk aan mijn paarden dat afwisseling belangrijk is. Dat vinden niet alleen zij fijn, maar ook ikzelf.”

Adrenaline

Hendrikx en Milo tijdens een potje horse ball.

De amazone doet met Milo ook aan horse ball, een teamsport waarbij de bal na drie keer overgooien in een net (het doel) moet worden gegooid. “Het leukste daaraan is de adrenaline tijdens zo’n wedstrijd. Ik voel dat Milo meedenkt als ik de bal aangespeeld krijg. Ik hoef dan alleen maar een beetje mijn been aan te leggen en hij weet dat we naar het doel moeten om te scoren. Je voelt je paard dan echt in volle snelheid optrekken naar het doel toe. Daarnaast vind ik het leuk dat het een teamsport is. Het is gaaf omdat we met het team en onze paarden samenwerken om hopelijk tot een overwinning te komen. Ik heb niet echt een specifiek doel met mijn paarden. Ik wil vooral samen met ze genieten en plezier met ze blijven hebben.”

Elke dag bijzonder

“Vorig jaar heb ik Lanoes haar oog moeten laten verwijderen doordat ze maanblindheid had gekregen. Dat was een heftige keuze om te maken. Gelukkig merkt ze er niets meer van, ze heeft zichzelf volledig aangepast. Ik ben echt heel trots op haar. Voor mij is ze net zo mooi met oog als zonder oog. Elk moment dat ik met Lanoes doorbreng geniet ik extra veel. Na alles wat we hebben meegemaakt, en ze is inmiddels ook wat op leeftijd, is het iedere keer dat ik op haar rug zit weer heel bijzonder. Met haar heb ik een klik die ik nooit meer met een ander paard krijg, zij is echt mijn once-in-a-lifetime-paardje”, besluit de amazone.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit Daniëlle Hendrikx

Jarenlang leidde Eefje van Griensven – Marinus paarden dressuurmatig op tot M-niveau, om ze vervolgens weer te verkopen. Toch begon het vier jaar geleden te kriebelen om het M eens uit te rijden en de overstap naar het Z te maken. Zodoende kocht de amazone de bruine ruin Avanti (v. Redford), waar ze ondertussen niet alleen ZZ-Zwaar mee rijdt, maar waar ze ook steun bij vond in een moeilijke periode.

Van Griensven – Marinus kocht Avanti toen hij 12 was. “Hij is het eerste paard dat ik niet zelf heb opgeleid”, legt ze uit. “Hiervoor heb ik de paarden zelf opgeleid tot het M, meestal werden ze dan alweer verkocht, maar met Avanti was het anders. We zijn samen in het M1 begonnen en inmiddels rijden we ZZ-Zwaar. Ik moet zeggen dat ik met hem het gevoel heb dat ik nu pas voor het eerst echt dressuur aan het rijden ben. Natuurlijk omdat we op een ander niveau uitkomen, maar ook omdat we samen veel hebben geleerd en echt een combinatie zijn geworden. Dat maakt het wel heel veel leuker. Ik wilde graag een paard waar ik echt verder kon komen, al blijken onze prestaties op dit moment helemaal niet belangrijk. Dat we zo veel plezier maken en zo goed op elkaar ingespeeld zijn is gewoon het allerleukste”.

Afwisseling

Plezier is een belangrijk uitgangspunt voor de combinatie tijdens het rijden. “Als je onze gemiddelde trainingsweek ook ziet dan rijden we misschien één keer in de week proefgericht dressuur. De rest van de week werken we aan de basis of gaan we naar het bos. Avanti is een paard dat je blij moet houden en afwisseling vindt hij heel leuk, zo vindt hij buiten rijden echt geweldig. We wonen zelf middenin het bos, dus we hoeven de weg maar uit te rijden en we zijn er, dat weet Avanti ook”, lacht de amazone.

“Als ik ga rijden stijg ik meestal bij de stallen op. Als we rechtdoor lopen komen we uit bij de bak en linksaf lopen we het bos in. Elke dag probeert hij om snel linksaf te gaan als ik opstap, want buitenrijden vindt hij het allerleukst. Toch, als we gaan trainen, gaat hij er altijd 200% voor. Hij wil alles voor mij doen, zet zich altijd in en doet altijd zijn best. Dit maakt het soms ook wel lastig want hij kan best veel stress opbouwen als we nieuwe oefeningen behandelen. Het is een echte binnenvetter en hij kan ook heel heet worden. Onze focus ligt dus echt op ontspanning en plezier. Zolang hij blij is doet hij alles voor me”.

Gevoelig paard

Ze blikt terug naar een verdrietige periode in de zomer van 2019, toen ze Avanti uitbracht in het ZZ-Licht. “Mijn vader heeft in september een ongeluk gehad, waardoor we ruim vijf weken in het ziekenhuis geleefd hebben. Zelf ben ik toen veel bij hem gebleven, waardoor de paarden op een laag pitje kwamen te staan. In oktober overleed mijn vader, en ik moet zeggen dat de motivatie voor het rijden toen echt even weg was omdat ik andere dingen aan mijn hoofd had. Mijn ouders waren vaak op stal en kwamen altijd kijken bij wedstrijden en trainingen. Toen dat stukje wegviel kon de paardensport mij heel even gestolen worden”, legt ze uit.

Gelukkig kon de amazone wel troost vinden bij de paarden. “Avanti heeft mij er heel erg bovenop geholpen. Het is een gevoelig paard en ik heb veel aan hem gehad die periode, waardoor ik ook weer ben gaan rijden. Toch was de eerste keer trainen op andere locatie heel moeilijk, ik weet nog goed dat ik Avanti met tranen in mijn ogen heb opgezadeld. Normaal kwam mijn vader heel vaak bij onze les kijken, op dat moment was het heel gek dat hij niet in de stalgang stond”.

Koning van stal

Het was een pittige periode voor de amazone, toch wist ze zich er doorheen te slaan. Vlak voordat de coronamaatregelen ingingen maakte de combinatie hun ZZ-Zwaar debuut. “Vanaf dat moment ging ik er weer vol voor en in mijn achterhoofd wist ik dat ik het voor mijn vader deed”, vertelt ze. Qua wedstrijdniveau heeft Van Griensven geen grote doelen meer. “Ik hoop dat we gewoon lekker door kunnen gaan, dat Avanti nog heel lang meegaat en dat we nog heel lang samen kunnen genieten. Het is zo’n compleet paard en we doen alles samen. Daarnaast heeft Avanti echt een eigen persoonlijkheid, hij is de koning van de stal en dat vindt hij zelf ook. Het is een schat van een paard, maar hij is heel snel jaloers. Als hij geen aandacht krijgt en de andere paarden wel, gaat hij gewoon wat slopen in zijn stal totdat wij komen kijken”, lacht ze. “Hij vindt aandacht helemaal geweldig, en ik hoop dat hij heel lang zo blij blijft als dat hij nu is. Tuurlijk is het leuk als we een keer Lichte Tour kunnen starten, maar ik hoop vooral dat we nog heel lang samen kunnen blijven”.

Bron: Hoefslag (Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.)

Foto’s: Iris van Meijl

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer