Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

0 7947
Lotte Somers en Golden Boy in de training. Foto: Kebie Raaijmakers.

In deze vreemde tijd zit amazone Lotte Somers zeker niet stil. Zo pakt ze met haar pony Golden Boy, waarmee Kebie Raaijmakers actief is in de wedstrijdsport de hogere oefeningen mee en is ze bezig met de opleiding van haar 5-jarige paard King Kong (v. Desperado). Daarnaast is ze ook nog werkzaam bij Stal Wetzelaer, waar ze genoeg paarden te rijden heeft.

Sterker maken

Op haar Facebookpagina plaatste de amazone een foto van haar met Golden Boy, de pony die ze samen met de familie Raaijmakers in eigendom heeft. Daar schreef ze bij: “Als we niet op wedstrijd mogen, dan maken we er maar een Grand Prix-pony van!” Over haar trainingen met de achtjarige hengst vertelt Somers: “Zo probeer ik hem spelenderwijs wat sterker te maken en het mee te nemen. Ik rijd Golden Boy soms zelf, en Kebie heeft daarnaast nog les van Nicolette van Leeuwen. Die pony heeft zo veel talent, dat is echt bizar om te voelen als je er op zit.”

Internationaal Z2

Ze vervolgt: “Hij biedt het sluitwerk zo makkelijk aan, dat het leuk is om een keer mee te nemen. Ik vind mijzelf voor het plaatje net te groot om hem uit te gaan brengen”, geeft Somers toe. “Daarom is het doel dat Kebie hem internationaal meeneemt in het Z2 bij de Ponies wanneer we weer op wedstrijd mogen. Ik train hem thuis gewoon door, hij wordt natuurlijk veel sterker van die oefeningen en dat helpt ook weer mee in de rest van de training. Wie weet, mochten ze ooit nog een Ponies Grand Prix uitschrijven… dan is hij er klaar voor! Dat zou leuk zijn”, klinkt Somers vrolijk.

Stapje verder

Met haar Desperado-nakomeling King Kong start de amazone wel zelf op wedstrijden. “Hij loopt echt heel erg fijn en is nu klaar om M te gaan starten. Als we weer kunnen starten wil ik dat dan ook zeker gaan doen. King Kong is heel makkelijk, vrij snel tevreden en staat nu lekker de hele dag in de wei. Hij heeft ook een heel meewerkend karakter.” Of het doel is om hoger te komen met de ruin? “Ja, in principe wel. Daar zie ik wel toekomst in. Ik heb hem als jong paard gekocht nadat ik mijn voormalige Lichte Tour-paard verkocht had. King Kong heeft nog net wat meer talent dan mijn vorige paard, bij hem was de Lichte Tour wel echt de max. Met King Kong hoop ik echt wel weer een stapje verder te komen”, vertelt Somers hoopvol.

Is het dan niet heel gek om af te wisselen tussen zo’n kleine pony en een paard? “Het verschil is wel groot, ja”, lacht de amazone. “Maar Golden Boy voelt wel heel groot in zijn bewegingen. Hij voelt absoluut niet aan als een pony als je er op zit, dat maakt het verschil wel minder groot.”

Hele switch

In haar werk is Somers veel bezig met de africhting van paarden. Ook staan er op Stal Wetzelaer veel paarden voor de handel. “Ik heb een hele switch gemaakt”, vertelt ze over haar baan. “Ik was hiervoor Data Scientist. Dat beviel niet zo goed, dus ben ik fulltime de paarden in gegaan. Dat bevalt een heel stuk beter. Er staan ongeveer 32 rijpaarden op stal en nog 30 tot 35 jonge paarden in de opfok. Ik heb dus genoeg te doen! In mijn werk vind ik vooral de omgang met de dieren leuk, en dat je van ieder paard weer iets leert.”

Doel bereikt

“Plezier maken met de paarden vind ik het allerbelangrijkst”, stelt Somers. “Daarnaast wil ik een paard ook gewoon zo fijn opleiden dat iemand anders er ook mee kan wegrijden. Dat vind ik altijd wel een mooi doel. Met mijn vorige paard heb ik een filmpje van Kebie gemaakt, zij was toen nog maar 11. Zij reed toen een Z1-proef met hem. Dat filmpje ging heel het internet over, het was ook wel heel leuk om zo’n klein meisje op zo’n groot paard te zien. Als je paard dat kan, dan heb je denk ik je doel wel bereikt in de opleiding.” Of ze niet een keer genoeg krijgt van al die paarden, nu ze er zo veel rijdt? “Nee, dat zal ik niet zomaar zat zijn.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Kebie Raaijmakers

Marino Stuut en zijn nu nog zwarte schimmel Lugano. Foto: Hugo Strijbos fotografie

In eerste instantie leek Lugano een heel geschikt paard voor Marino Stuut. Toen hij na de aankoop eenmaal op stal kwam, leek dat toch een beetje anders te zijn. Lugano kreeg de tijd om wat te groeien, en Stuut ging aan de slag met Justus SVG, wat hij eigenlijk in eerste instantie ook niet zo zag zitten… Na hard werken en veel geduld gaat het nu met beide paarden eigenlijk heel goed.

Eerste gezicht

“Ik kocht Lugano in maart 2019 van een handelaar”, begint Stuut te vertellen. “Ik werkte toen nog op een spring- en dressuurstal, de eigenaar van de stal was ook bemiddelaar. We zijn bij twee paarden geweest, maar Lugano leek het beste. Op het eerste gezicht leek hij heel rustig en lief, al was hij nog wel schuw. We hebben hem klinisch en röntgenologisch laten keuren en daar kwam hij heel goed doorheen. Pas na de aankoop merkte ik dat hij best wel krampachtig is in zijn voorbenen. Ook was hij heel snel gestresst, niet alleen in het werk maar ook op stal. Dat was vooral heel jammer.”

Tijd geven

Stuut wist dat het geen zin had om de ruin te forceren, dus heeft hem vooral de tijd gegeven. “En tussendoor leerde ik hem wat dingen aan, we deden wat basiswerk aan de hand. De hele zomer heeft hij daarna lekker op de wei gestaan. Aan het eind van die zomer heb ik hem zadelmak laten maken. Ik had zelf van tevoren wel werk aan de hand gedaan, en al aan hem gehangen. Dat deed hij eigenlijk heel goed. Toen er voor de eerste keer iemand op ging, was hij zelf ook braaf. De tweede keer heb ik er zelf al op gezeten.” Na de schimmel een tijdje doorgereden te hebben, kreeg Lugano weer even rust.

Verleden

Die rust was ook wel nodig, want de ruin was alsnog heel gestresst. “Op stal had hij een maatje, en als die weg was dan werd hij helemaal gek. Hij was van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat alleen maar aan het hinniken en aan het steigeren. Sinds 1,5 maand staat hij nu op dezelfde stal als Justus, en sindsdien is hij heel erg veranderd. Ik was wel heel benieuwd naar zijn verleden, omdat hij zo gestresst en echt angstig is. Hij is niet dominant, hij is juist heel erg onderdanig, dus het is echt angst. Ik kwam er achter dat hij een tijdje in België heeft gestaan, maar hij is veel bij handelaren geweest. Er is gewoon wat met hem gebeurd waardoor hij zo is, maar ik weet niet wat.”

Vertrouwen en ontspanning

“Het gaat nu gelukkig de goede kant op”, vervolgt Stuut zijn verhaal. “Ik heb hem weer opgepakt en nu kunnen we met een stukje vertrouwen en ontspanning verder. We werken samen naar hopelijk een rustige samenwerking. Hij krijgt alle tijd die hij nodig heeft, dat vind ik heel belangrijk bij een paard.” Wel heeft de ruiter zich wat doelen gesteld: “Bij Lugano werk ik wat meer met korte termijn doelen. Ik hoop dat we in augustus onze eerste competitie voor 4-jarigen kunnen rijden. Maar eerst komt de tandarts nog even langs, want hij zit nu niet echt lekker in zijn vel omdat hij aan het wisselen is. Maar, Lugano geeft in ieder geval aan dat hij wil werken en er plezier in heeft, dat is wel heel erg fijn.”

Pittig lijntje

Eigenlijk vlak na de aankoop van Lugano, ging Stuut toch op zoek naar een paard om bij te rijden. Via via kwam hij bij Justus SVG, een paard dat hij als 3-jarige had ingereden. “Daar zag ik wel een beetje tegenop”,  geeft hij toe. “Justus is een super lief paard in de omgang, maar met rijden is hij wel echt heel fel. Het inrijden ging vrij goed, tot hij een keer een voet tegen zijn billen kreeg tijdens het opstappen. Sindsdien kon niemand er meer op. Justus komt ook uit het lijntje van Zirocco Blue, dus dat is een pittig lijntje en daar moet je mee om kunnen gaan. Vele mensen hebben het met hem geprobeerd, en uiteindelijk kwam hij weer bij mij. Het heeft weken gekost voordat ik er op zat, maar het ging steeds beter.”

Dressuurring

Sinds begin vorig jaar zit de ruiter weer in het zadel van de ruin. “In het begin ging dat heel basis, hij kon nog geen lijn oprijden en viel uit de galop. Langzaamaan ging het beter, we hebben in die tijd ook veel gelest. De eigenaar van Justus wilde hem graag zien schitteren in de dressuurring, dus we zijn begonnen in de B. Dat ging heel goed, we hadden negen van de tien keer een eerste prijs. Dat was niet makkelijk, want hij heeft een karakter waar je U tegen zegt, en hij liep als springpaard zijnde eerst heel erg op zijn voorhand. Na de Brabantse Kampioenschappen van 2020 zijn we L2 gestart. We hadden nog veel fouten, maar gingen wel met vier winstpunten naar huis”, klinkt het trots.

Interesse

“Eigenlijk wilden we nog op springwedstrijd, daar is hij heel goed in, dus het is zonde om dat niet te gebruiken. Morgen hebben we onze eerste crossles, ik ben benieuwd hoe hij dat vindt. Ik ben zelf eigenlijk ook springruiter”, vertelt Stuut. “Daarom was dat eigenlijk ook het doel. Maar de eigenaar vond dressuur zo leuk, dus dat gingen we maar proberen. Het ging eigenlijk zo goed dat het steeds meer mijn interesse wekte. Ondertussen heb ik zelf twee dressuurveulentjes aangeschaft, ik ben eigenlijk gewoon omgeslagen”, lacht hij. “Lugano is wel echt een springpaard, ook in zijn uiterlijk, dus voor hem zal dressuur alleen ze basis zijn.”

Een doel hebben

Nu hij zo goed bezig is in de dressuur, past Stuut daar ook zijn doelen op aan. “Ik wil nu toch wel graag Z met Justus halen. Het is natuurlijk de vraag of het mogelijk is, het blijft een springgefokt paard. Het is lastiger en het zal langer duren, want hij moet de basisoprichting leren kennen die je nodig hebt. In een wissel zie je bijvoorbeeld ook dat springpaarden compleet over hun schouder vallen, terwijl je ze in de dressuur netjes wil rechtrichten. Daar ben je wel lang mee bezig. Maar als ik heel eerlijk ben, moet het Z denk ik wel lukken. Misschien ben ik een beetje naïef, maar je moet toch een doel hebben”, klinkt het ambitieus.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Hugo Strijbos fotografie

Dorado en Daphne van Middendorp © Privébezit

Daphne van Middendorp kocht haar toen zesjarige PRE-hengst Dorado (v. onbekend) van een foto en een filmpje op Facebook. Bij aankomst in Nederland bleek de hengst enorm bang te zijn voor mensen, maar inmiddels, ruim drie jaar later, kan de amazone lezen en schrijven met hem. 

PRE-droom

Van Middendorp begint te vertellen. “We hebben onze eigen kleinschalige stal en daar hebben we altijd een verscheidenheid aan paardenrassen staan. Alleen het enige wat voor mij miste was een PRE, dat was echt mijn meisjesdroom. Als jong meisje heb ik voor een mevrouw een aantal PRE-hengsten gereden en toen heb ik gezegd dat ik ooit zelf nog eens zo’n paard koop als de kans daar was.”

Liefde op het eerste gezicht

“Ik heb me op een dag bij zo’n Facebook-pagina ‘PRE-verkoop’ aangemeld. Je ziet enorm veel voorbij komen, maar het was allemaal niet echt mijn ding. Tot ik op een dag ‘s ochtends vroeg een foto van alleen zijn hoofd voorbij zag komen. Ik heb meteen een berichtje gestuurd om hem te reserveren. Het was echt een stukje uitstraling wat mijn belangstelling wekte. Voor een PRE heeft hij een hele aparte aftekening op zijn hoofd en hij heeft lange krullende manen en hele lieve ogen. Dus ik was meteen verliefd en dat ben ik nog steeds.” 

Op transport

Dorado © Privébezit

Ze was niet de enige die had gereageerd op het paard. “Binnen een half uur kwamen er ontzettend veel reacties op, maar ik had hem gelukkig al gereserveerd. Die middag kreeg ik ook filmpjes en op basis daarvan, onder voorbehoud van de keuring, heb ik hem gekocht. Hij is in Spanje een week later gekeurd en op transport gezet naar Nederland. Dat is nu allemaal ruim drie jaar geleden.”

Angst

In het begin was er volgens de amazone geen land te bezeilen met de hengst. “Toen hij van de vrachtwagen af kwam zei de veearts meteen; “oh meid, hier ga je je handen aan vol hebben. Dit is er eentje die heel bijzonder in zijn huidje zit”. Ik had al veel vaker met trauma-paarden gewerkt, ik beleer zelf paarden en het is ook mijn werk om het voor anderen te doen, dus ik dacht dat het wel mee zou vallen. Alleen op dag één dat hij bij mij stond brak ik thuis mijn been. Ik had mijn handen vol aan hem, want hij was gewoon heel erg bang van mensen. Hij wilde wel graag contact en het was niet dat hij lelijk deed, maar hij was gewoon heel erg onzeker. Zodra je de staldeur opende, kwam hij er steigerend uit. Hij wilde zich niet laten aanraken als hij buiten was en had daar bovenop nog een angst voor smalle ruimtes.”

Veel proberen

Het was buiten echt een vluchtdier. “Dus zodra je hem losliet in de wei, rende hij zo hard mogelijk bij je weg. En het heeft zeker vier maanden tot een half jaar geduurd tot ik hem in zijn stal normaal aan kon raken wanneer ik het wilde. Het was gewoon een kwestie van geduld. Elke dag probeerde ik het drie, vier, vijf keer en ik heb enorm veel tegen hem gepraat. Het grootste probleem is denk ik dat hij zijn positie niet goed wist. In Spanje zijn ze best wel hard, vooral tegen die hengsten. Als je het dan hier op een normale manier gaat proberen is dat natuurlijk voor hem wat moeilijk, hij werd onzeker en wist niet welke positie hij had ten opzichte van mij.”

Stapje voor stapje

Het is stapje voor stapje goed gekomen met Dorado. “In het begin was het alleen aanraken, toen kon ik hem ook gaan beleren en berijden. Hij vond alles heel eng, maar was niet gemeen. Als ik een stapje te hard ging schoot hij wel meteen in de stress en hij durfde in de wei nog steeds niet in de buurt te komen. Na een jaar vonden we op internet een trainingsmethode en die hielp wel. Na anderhalf jaar ging het goed in de basis, maar het bleef natuurlijk een extreem gevoelig paard. Sinds een maand of 10/11 kunnen ook andere mensen met hem overweg.”

Gehecht aan zijn amazone

“Ik reis best veel en dan is hij de eerste paar dagen ook helemaal uit zijn doen. Hij eet slecht, wil geen aandacht en wanneer hij via Skype mijn stem hoort wordt hij helemaal gek. Als hij mijn auto aan hoort komen, komt hij meteen naar het hek van de wei rennen, dus daaraan merk je wel dat hij ontzettend gehecht is aan mij. Qua rijden loopt hij heel lekker dressuur op Z-niveau, maar ik breng hem niet uit op wedstrijd.” Dat heeft een onhandige reden. “Hij zou in Spanje 10 centimeter groter gemeten zijn dan dat hij daadwerkelijk is, ik ben zelf vrij lang, dus ik vind hem gewoon te klein om mee te starten. Naast de dressuurtraining springen we af en toe en gaan we wekelijks het bos in.”

Voor de wagen

Van Middendorp is haar paard nu aan het beleren voor de wagen. “Ik heb op internationaal niveau gemend, alleen is mijn menpony een jaar geleden overleden door een ongeluk. Dorado loopt heel goed, dus ik wil dat nu met hem oppakken en met hem gaan starten. Het gaat moeizaam, want hij vindt alles eng, maar stapje voor stapje komt het vast goed.”

Voorzichtig

“Ik kocht hem toen ik op mijn hoogtepunt van ziek zijn was. Ik was een aantal jaar ernstig ziek, ik ben nog steeds ziek maar ben nu stabiel. En ik dacht daarom nog mijn droom te kunnen verwezenlijken door hem te kopen. Helaas bleek het niet zo’n droompaard qua karakter maar we zijn zo erg naar elkaar toe gegroeid dat het absoluut een droompaard is geworden. Ik mag vanwege mijn gezondheid absoluut niet vallen en ondanks dat hij sensibel is past hij ontzettend goed op. Als ik in een rolstoel moet zitten kan ik hem tegenwoordig gewoon opzadelen en hem buiten zetten. Hij is niet alleen voor mij zo lief. Inmiddels is het een allemansvriend en is iedereen verliefd op hem. , besluit de amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

0 1424
Wietske van der Boon met Hillary fan`e Simmerdyk. Foto: Ingrid Truijens

Samen met haar zusje en haar vader runt Wietske van der Boon Stal Fan`e Simmerdyk, waar ze 15 Friese paarden en tuigpaarden hebben staan. Daarbij brengt Van der Boon zelf meerdere tuigpaarden succesvol uit in de sport, waaronder op dit moment Hillary Fan`e Simmerdyk in het Z2. “Het is zo gaaf dat je echt met wat binnenkomt in de ring, ze showen echt heel erg”, vertelt ze enthousiast.

Echte vliegende wissels

Over haar merrie vertelt Van der Boon: “Hillary is bij ons geboren uit onze fokmerrie waar ook de goedgekeurde hengst Lanto HBC uit komt. Ik heb haar beleerd als 3-jarige. Tot het M2 ging het razendsnel, alleen was de bak soms wel een beetje te klein. Hillary is namelijk 1.72m, dus best wel groot. Als ik een middengalop moest rijden, dan was ik al heel snel aan de overkant”, lacht ze. “Het Z1 gingen we ook redelijk snel door. Nu zijn we bij het Z2 beland en moeten de vliegende wissels er in gereden worden. Dat waren in het begin écht vliegende wissels; dan gaf ze echt een hoge bok. We hebben goed doorgetraind en dat gaat nu veel beter. Als we weer op wedstrijd kunnen, dan gaan we weer los!”

Zelf beleren

“Ze is heel werkwillig”, vervolgt Van der Boon over haar merrie. “Mijn zusje rijdt ook wel eens op haar, ze is heel lief. Buitenritten vindt ze ook heel erg leuk. Misschien ga ik Hillary nog beleren voor de kar, maar dat weet ik nog niet. Ik ben begonnen met haar beleren onder het zadel, en dat gaat eigenlijk zo goed dat ik er nog niet over na had gedacht om haar voor de kar te beleren. Maar, wie weet in de toekomst. Voor de kar beleer ik haar niet zelf, dan brengen we de paarden weg. Onder het zadel heb ik alle paarden tot nu toe wel zelf beleerd, en voor volgend jaar staan er ook nog drie op de planning die ik kan beleren.”

Kijkerig

Toch is het volgens Van der Boon soms ook best moeilijk om met een tuiger in de dressuur te starten. “Ze zien echt van alles, dus er hoeft maar een tasje bij de baan te liggen en mijn paard wil niet meer verder. Dat maakt het wel het lastigst. Omdat tuigpaarden zo kijkerig zijn, gaan ze op zo’n moment omhoog en willen ze niet verder. Dat hebben ze eigenlijk bijna allemaal wel.” Of ze het idee heeft dat ze in het nadeel is met een tuigpaard? “Soms, maar land niet altijd. Het is heel verschillend per jury, de één houdt er wel van en de ander niet. Toch heb ik er niet veel last van, moet ik eerlijk zeggen”, vertelt ze.

Friezen en tuigers

Naast Hillary rijdt de amazone nog meerdere paarden, zowel tuigpaarden als Friese paarden. Van der Boon vertelt: “Ik rijd ook wel eens paarden voor anderen, op dit moment rijd ik bijvoorbeeld een Friese hengst voor zijn eigenaren. “Friezen en tuigers zijn heel anders qua karakter, maar het omschakelen gaat eigenlijk vanzelf. Die mooie dikke hals van een Fries geeft toch ook wel een beetje een kick. Friezen zijn net als tuigers heel werkwillig, maar ze zijn niet zo gek als een tuiger. Ik vind ze heel leuk, maar als ik moet kiezen dan kies ik toch wel voor een tuiger. Die hebben toch meer go en zijn echt van het showen. Zo houdt Hillary echt nooit op met lopen, ze is altijd fanatiek.”

Fokkerij

Naast het rijden houdt Van der Boon zich ook bezig met het fokken van paarden. “Dat doe ik samen met mijn vader. Dit jaar krijgen we vijf veulens en op dit moment hebben we er al drie staan. Het is natuurlijk altijd spannend wat er uit komt. Meestal verkopen we ze als het een hengst is, dat is met Lanto HBC ook gebeurd. Heb hebben we naar HBC Stal verkocht. Vorig jaar is hij goedgekeurd en dekhengst geworden, dat is natuurlijk super gaaf. Daar doe je het voor. Het leukste in de fokkerij is natuurlijk als je paarden het goed doen”, aldus een trotse Van der Boon.

Twee doelen

Voor nu heeft de amazone twee doelen: “In eerste instantie het Z2 uitrijden met Hillary, en daarna kijken we wel hoe ver we komen. Ik wil met haar zo hoog mogelijk in de dressuur komen. Daarnaast heb ik een paar jaar geleden ook mijn tuiglicentie gehaald, maar die is maar een paar jaar geldig. Volgend jaar moet ik dus een rubriek tuigen met de kar, anders ben ik mijn licentie kwijt. Dat is dus nu ook nog wel een doel.” Of ze Hillary dan toch voor de kar gaat beleren? “Dat weet ik niet, ik moet nog even denken over met welk paard ik het wil doen. Het leukste zou natuurlijk zijn met Lanto HBC, maar daar heb ik het nog niet over gehad.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Ingrid Truijens

0 2321
Siofra of the Finlay stabels en Marinda Admiraal © Jacqueline Netten

Marinda Admiraal en de Tinker-merrie Siofra of the Finlay stabels (v. Forest) komen uit in het M1 dressuur. Admiraal rijdt de merrie voor haar eigenaresse Liesbeth van Eck en de combinatie is twee jaar geleden met de in de B begonnen. Nu de amazone met de Tinker in het L2 uitkomt, merkt ze helaas wel dat haar merrie soms toch op haar ras beoordeeld wordt, maar dat houdt Admiraal niet tegen om aan start te verschijnen.

Voor de lol

De amazone begint te vertellen over het hoe het allemaal is begonnen. “Ik had zelf eerst een fries, maar die heb ik helaas moeten laten inslapen. Ik mocht toen van mijn stal-eigenaresse en tevens de eigenaresse van Siofra, haar gaan rijden. Dat ging vanaf het eerste moment super goed! Dus toen ben ik haar eigenlijk voor de lol een keer gaan starten en dat beviel ook prima. Ik heb een jaar-startpas aangevraagd en zo zijn we er in gerold.”

Veel oefenen

Hiervoor had de merrie nauwelijks wedstrijdervaring. Admiraal vertelt verder: “Ze was wel gewoon goed zadelmak en ingereden, maar ze had nog nooit een wedstrijdje gestart of iets in die richting. Dat hebben we samen opgepakt en ook dat was hartstikke leuk. Eerst leste ik bij Ineke Winkels, zij gaf altijd al les op onze stal. Daarna ben ik bij haar dochter Marlou van Kempen gaan lessen en heb ik om de week les gehad. Zo hebben we alle oefeningen aangeleerd, maar we hebben tussendoor natuurlijk wel enorm veel geoefend”, vertelt de amazone lachend.

Minder koudbloedjes

“De B-proeven gingen eigenlijk heel erg makkelijk en in de L1 hadden we ook niet heel veel problemen. In de L2 werd het moeilijker. Dan start je toch met een Tinker tussen de KWPN’ers. In de lagere klassen lopen er nog wel meer koudbloedjes rond, maar als je hogerop komt zie je toch wel dat die verdwijnen. Ik merkte vooral dat jury’s af en toe zoiets hadden van; je komt toch met een Tinker… Siofra deed gelukkig altijd heel goed haar best dus ik ben enorm trots op hoe ver we al zijn gekomen.”

Lastiger

Ze vervolgt: “Vanaf de L2 is het wel lastiger geweest. Ik was vaak de enige met een Tinker en had toch wel het gevoel dat we ons extra moesten bewijzen. Sommige jury’s waren heel enthousiast en die vonden het juist super leuk dat ik met een Tinker startte, maar soms had ik zelf een heel goed gevoel over mijn proef, zag het filmpje er prima uit en viel de score heel erg tegen. Maar het heeft mij nooit tegengehouden om te starten”, lacht de amazone. 

Rijpaard-model

Sommige Tinkers kunnen wel wat sloffen, maar daar heeft Siofra volgens haar amazone geen last van. “Zij heeft hele mooie bewegingen. Ze kan enorm goed uitstrekken en ook netjes verzamelen,. Haar gangen zijn wel beter dan die van een standaard paard van haar ras. Ze is een wat rijtypische Tinker die wat slanker en wat langer gebouwd is, dus echt een rijpaard qua model.”

Beste beentje voor

Siofra is wel een klein beetje eenkennig. Het is een merrie, maar als ze je kent gaat ze voor je door het vuur. Het is wel een paard dat enorm haar best doet, ook al vindt ze het moeilijk, ze zal het altijd proberen. Ik ben heel trots op het feit dat ze altijd haar best doet. Bijvoorbeeld op een dag toen we naar een wedstrijd in Ouddorp zouden gaan”, begint de amazone te vertellen. 

Siofra Foto: Privébezit

Haast

“We hadden ongeveer 3 kwartier voordat we weg moesten, maar 3 kwartier later stond Siofra nog steeds niet op de trailer. Nog een kwartier later.. Nog steeds stond ze er niet op. Ondertussen liep ik te ijsberen en stressen. Ik had al gebeld naar het wedstrijdcomité dat ze maar niet meer op mij moesten rekenen. En ja hoor, daar stap Siofra eindelijk de trailer in. Daar gingen we, op naar Ouddorp. Eenmaal aangekomen had ik 5 tot 10 minuten om; aan te melden, op te zadelen, outfit aan te trekken en los te rijden. Gelukkig had ik een groep fantastische vrienden mee die mij hielpen opzadelen en mij aanmeldden.” 

Op het gemakje

Ze vervolgt: “Dus ik het paard op, een paar rondjes los gestapt en wat gedraafd. Toen werd mijn naam omgeroepen. Ik zette Siofra nog snel een rondje in galop en toen gingen we de wedstrijdring in. Dat ging tegen mijn verwachting in verbazingwekkend goed! Eind goed al goed, met in 1 proef de 2e plaats en de andere een 4e plaats. En wie liep er op het gemakje lachend de trailer op toen we terug naar huis moesten? Juist… Siofra!”

Het M1 proberen

Voor komend jaar heeft de amazone nog niet veel concrete plannen. “ Siofra heeft nu een veulen van Bing van Monique Bijl en ze heet Lisa. Ze wordt waarschijnlijk weer gedekt en tussendoor wil ik weer proberen in het M1 te starten. En het lijkt mij wel leuk om online wat proeven te laten beoordelen door de KNHS”, besluit de amazone. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Jacqueline Netten

 

 

Puck van den Bouwhuijsen - Arcon © RM Rachelle fotografie

Puck van den Bouwhuijsen en de Haflinger Arcos de Sjabri (v. Aron van de Haflingerborg) hadden allebei weinig ervaring met wedstrijden rijden voordat ze een combinatie waren. Ze reden samen hun eerste wedstrijd in de BB, werden kringkampioen in de B, vlogen het L1 en L2 door en nu hebben ze de punten voor het M1 binnen. 

Goede bewegingen

De amazone begint te vertellen over haar carrière in de paardensport. “Tot aan mijn tiende heb ik altijd alleen maar paardrijles gehad door middel van privélessen, maar daarna werd ik lid van een manege. Op de manege waar ik reed zocht ik altijd naar meer uitdaging en daarbij miste ik ook de vrijheid die ik ervoor had. Toen vond ik  het tijd voor een eigen pony en ben ik vervolgens eindeloos op Marktplaats gaan zoeken. Ik heb die hele website afgezocht en uiteindelijk kwam ik de advertentie van Arcos tegen. Voorheen hield ik eigenlijk niet zo van Haflingers omdat ik een bepaald beeld van het ras in mijn hoofd had. Maar er stond in de advertentie dat hij hele goede bewegingen had en altijd wel dressuurmatig was gereden, dus toen ben ik toch gaan kijken.”

Manegepony

“Zijn eigenaresse heeft altijd een manege gehad en Arcos was dus ook een voormalig manegepony. Hij stond eerst in pension, maar was erg lastig, dus zij heeft hem in de manegelessen mee laten lopen omdat hij zoveel energie had. In 2014 moest de manege stoppen en heeft zij hem particulier overgenomen. Ze zocht wel iemand die hem kon rijden, toen kwam ik in beeld. Toen ik hem ging rijden merkte ik dat hij van binnen echt geen Haflinger is. Arcos schrikt altijd op dezelfde plekken, hij wordt heel snel heet en zijn gangen verschillen weinig van die van een ‘normale’ sportpony. Ik dacht: ik moet het doen want het klikt gewoon super goed.”

Gedrag op wedstrijd

Van den Bouwhuijsen rijdt inmiddels in het L2. “Zijn eigenaresse zag veel potentie in ons en ik ben al vrij snel een BB-proefje met hem gaan rijden. Bij Arcos is het wel altijd alles of niets. Het was voor hem de allereerste keer op wedstrijd en voor mij was het ook de keer op concours. Soms is hij poeslief, maar soms kan je ook helemaal niks met hem. Thuis kan hij heel gek bokken of constant wegschieten, dus wij waren heel benieuwd hoe hij zich op wedstrijd zou gedragen. Uiteindelijk deed hij het verrassend goed! In 2019 reden we ons eerste B-proefje, we vonden het allebei heel spannend, maar we hadden de smaak te pakken.”

Koudbloed

Van den Bouwhuijsen vond vooral het feit dat haar pony een Haflinger is spannend. “Het is natuurlijk van nature geen sportpony, dus ik heb altijd het gevoel dat ik net wat meer mijn best moet doen. Dat je moet bewijzen dat een koudbloed ook gewoon zijn proefjes kan lopen op wedstrijd. Gelukkig heb ik bijna nooit rare reacties gekregen. Heel veel mensen vinden hem leuk en er wordt ook vaak gedacht dat hij een hengst is, terwijl hij rustig ruin is”, vertelt de amazone lachend. “Ik heb ook wel eens gehoord; is dat wel een raszuivere Haflinger en geen kruising? Want hij is heel mooi gebouwd.” 

Brabantse kampioenschappen

“Na dat B-proefje hadden we de smaak te pakken en gingen we ook selecties rijden. We hebben er uiteindelijk 4 gewonnen met allemaal scores van 200+ en werden kringkampioen. Op de Brabantse kampioenschappen had hij veel last van spanning en reden we niet het proefje waar we op hadden gehoopt. Maar ondanks dat ben ik wel heel erg trots op hem!”

Snel hogerop

De amazone rijdt voorlopig geen selecties meer, omdat ze bijna 18 is. “Ik heb samen met mijn trainster en tevens zijn eigenaresse afgesproken dat we zo snel mogelijk hogerop willen komen. Het L1 en L2 vlogen we door, dus we hebben nu de punten voor het M1. We zijn in de training ook al bezig met het M2 en wat dingetjes van het Z. Arcos is niet zo heel slim, we hebben over het wijken bijvoorbeeld een jaar gedaan”, geeft ze toe. “Maar de hogere oefeningen doet hij dan wel weer super goed en pakt hij heel snel op.”

Vooral veel geleerd

Ze vervolgt: “Hij kan ook wel heel heet worden, ik ben van mezelf ook een heethoofd, dus soms kan dat wel botsen. Ik heb vooral heel veel van hem geleerd, en als hij voor mij gaat, dan gaat hij ook echt voor mij. Dat heeft hij wel laten zien. Hij is thuis soms niet zo braaf, maar toen ik de allereerste keer met hem op wedstrijd ging, liep hij daar vol vertrouwen rond. Ik ben zijn eigenaresse ook heel dankbaar voor alle kansen die ik gekregen heb. Arcos loopt nu in het L2, maar ik ben zelf ook veranderd van een manegeruiter in een echte wedstrijdruiter.” 

Toekomstplannen

Z rijden is voor de jonge amazone een droom. “Ik weet alleen niet of dat met Arcos gaat zijn. Ik zit in 6 Gymnasium en ik ben geslaagd, maar de universiteiten waar ik mij voor heb aangemeld hebben wel selecties. Dus als ik daar niet doorheen ben gekomen kan ik tot januari met hem rijden en dan wil ik het M2 nog halen. Ik hoop dat ik daarna een kans krijg om  met een paard van iemand te starten. Als ik wel meteen ga studeren is het mijn laatste zomer met hem, super jammer, want ik voel me echt op mijn plek”, besluit de amazone.

View this post on Instagram

💙💙💙 #swipe Wow this was such an amazing day! It was our first time here and the venue was super big and there was a lot for Arcos to see 😅 altogether Arcos behaved like a star and was nice to ride, we won the L2 class with 208,5 points and now we are allowed to start M1 (need to train more for that though 😜) #staldesjabri #dressuurpaard #dressuurruiter #dressuur #dressuurpony #haflinger #haflingerpower #haflingersofinstagram #pferdesport #pferdeliebe #equinl #equestrianphotography #equestrianblog #equestrianlove #equestrianlife #equestrianrider #dressage #dressagelife #dressagepony #dressagerider #dressagehaflinger #crazypony #dressagehorses #deniroboots #equinesofinstagram #equi #equistyle #equitacion #haflingerhorse

A post shared by -PUCK | ARCOS- (@thehaflingerarcos) on

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan).

Foto: RM Rachelle fotografie

Esmé Kuiper, haar opa en Fueco.

Toen Esmé Kuiper haar paard Fueco voor het eerst zag staan, was ze allesbehalve gecharmeerd van de ruin. Toch heeft hij haar in vier jaar alles waar ze over droomde gebracht. “Als je Fueco in zijn waarde laat, gaat hij echt voor je door het vuur”, vertelt ze trots.

Ponyfokker opa

Vier jaar geleden was de amazone op zoek naar haar eerste paard. “We hebben toen naar heel veel paarden gekeken, we reden door heel Nederland heen. Mijn opa is altijd ponyfokker geweest. Geen enkel paard was goed genoeg voor hem. Dan vond ik er één heel leuk, en dan had hij er wel weer wat op aan te merken.” Uiteindelijk kregen ze een bericht van een bekende, zij had waarschijnlijk nog wel een paard voor Kuiper staan. “Ik zag hem staan en dacht: ‘Nee, daar ga ik niet op!’. Ik vond hem niet echt knap en hij was veel te groot voor mij. Mijn opa zag er wel iets in, dus ik heb er voor hem toch maar even op gezeten. Ik moest toegeven: hij zat als een huis.”

Nooit zonder lint

“Maar ik had echt een droombeeld voor me van wat mijn eerste paard moest zijn”, vervolgt Kuiper haar verhaal. “En Fueco had alles wat ik niet wilde. Toch heeft mijn vader hem voor mij gekocht. Toen hij eenmaal bij ons op stal kwam vroeg iedereen wat ik nou toch gekocht had. Hij was ook volgens hen veel te groot en echt niet knap genoeg. Op dat moment dacht ik: ‘We zien het wel’. Dat viel het eerste jaar niet mee, hij is 1.85m en dus heel groot, ik kon hem nog niet houden. Na een half jaar zijn we op wedstrijd gegaan en sindsdien komt hij vrijwel nooit zonder lint thuis.” De combinatie begon met dressuurwedstrijden, waar Kuiper eigenlijk niet eens zo van houdt. “Maar Fueco loodst je er gewoon doorheen.”

Door het vuur

Inmiddels is de amazone vol lof over haar grote bruine ruin. “Hij heeft echt een heel bijzonder karakter, hij is heel braaf en ik kan alleen met hem op wedstrijd. Als je met hem het parcours in loopt, of hij staat bij de cross in de startbox, is het net alsof hij zegt: ‘Bemoei je er maar niet mee, ik red me wel!’. Als je Fueco in zijn waarde laat, dan gaat hij echt voor je door het vuur.” Kuiper geeft aan dat Fueco in het springparcours het hout bijna nooit aanraakt. Toen de dressuur en het springen zo goed gingen, is de combinatie gaan crossen. “Daarin heeft hij een hele grote, vlakke galop waardoor hij altijd binnen de tijd blijft”, vertelt ze.

Alles winnen

Maar bij een combinatie van dressuur, springen en crossen houden de kwaliteiten van Fueco nog niet op. “We hebben ook paardenvoetbal gedaan. Daarin is hij heel fanatiek, hij schopt echt tegen de bal aan. Uiteindelijk zijn we ook een keer endurance gaan rijden. Onze eerste start wonnen we gelijk. Hij met zijn grote, lompe lijf tussen alle volbloeden. Het is gewoon bijzonder. Als je het van hem vraagt zegt hij oké, ik doe het, en dan doet hij eigenlijk nog een beetje meer dan je vraagt.” Zo reed de combinatie vorig jaar ook mee in een Hunter wedstrijd. “Ik dacht ik kan het altijd proberen. Ik had van tevoren wel filmpjes bekeken, en Fueco liep totaal niet als die paarden. Toch wonnen we vier van de vijf onderdelen en werden we daarmee ook nog Hunter Champion. Alles waar hij aan meedoet wint hij”, vertelt Kuiper trots.

Praten

Zo werd de combinatie vorig jaar Noord-Nederlands Kampioen Eventing, zijn ze met het springen drie keer bij de beste vijf van Drenthe geweest én reden ze vorig jaar mee op het NK Springen. “Dat ik zo klein ben en hij zo groot is soms best moeilijk, maar daarom is het fijn dat hij het gevoel geeft dat hij wil helpen. Ik hoef er nooit echt voor te rijden, als ik tegen hem praat dan doet hij het gewoon. Hij reageert echt heel erg goed op mijn stem. Als je met hem praat doet hij alles voor je.” Nu de combinatie zo goed presteert, draaien anderen ook bij. “Er was een man die eerst vroeg wat ik nu weer gekocht had. Toen ik twee keer gestart had, en twee keer gewonnen, vroeg hij wat ik voor Fueco moest hebben. Maar hij gaat echt voor geen miljoen weg. Een goed paard is wel te koop, maar een paard met een gouden hart niet”, klinkt het stellig.

Speciale groom

Fueco is niet alleen de grote vriend van Kuiper, maar ook van haar goede vriendin en groom Chloe. “Zij is altijd mee op concours en had vanaf het begin af aan altijd al haar zakken gevuld met snoepjes. Fueco is helemaal gek op haar. Als we ergens rijden en zij staat in het publiek en roept iets, dan kijkt hij echt naar haar toe. Als je daarna de ring uitkomt, is hij blij en weet hij dat hij gelijk een snoepje krijgt van haar. Hij is heel erg aan haar gehecht en je ziet dat hij haar altijd in de gaten houdt”, vertelt ze over de band tussen haar paard en zijn groom. “Ik vind het heel speciaal. Als ze aan komt rijden, dan weet hij het gelijk als ze er is. Als Fueco eenmaal haar stem hoort, begint hij gelijk te hinniken. Dat is echt heel speciaal.”

Alleen maar extra

Wat er nu op de planning staat voor de combinatie? “Eigenlijk zijn al mijn doelen al behaald met hem. Binnen de vier jaar dat ik hem heb, heb ik alles gedaan wat ik ooit in de paardensport wilde doen. Daarom rijden we nu vooral voor ons plezier. Het is natuurlijk leuk om hoger te komen, maar het is ook lastig als je zo veel verschillende dingen wil doen. Ik ga nu liever vijf keer in de week met hem het bos rond galopperen, want dat vindt hij leuk. Fueco heeft mij alles gegeven, dus ik probeer nu alleen nog maar dingen te doen waarvan ik merk dat hij het leuk vindt. Dat is op dit moment eventing”, aldus Kuiper. “Het zou leuk zijn als we een klasse hoger komen, maar er is geen enkel moeten bij. Het is super goed wat hij allemaal heeft gedaan, de rest is alleen maar extra”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Esmé Kuiper

Agnes Kalk en Bouwe gedurende een lymfedrainagebehandeling. Foto: NHPhoto.

Naast haar kantoorbaan heeft amazone Agnes Kalk haar eigen bedrijfje Sportpaardenmassage Agnes Kalk, waarmee ze paardensportmassages en manuele lymfedrainage aanbiedt. Ook geeft ze les en is ze al meer dan 25 jaar jurylid tot en met klasse M2 dressuur.

Daarnaast heeft ze haar twee paarden bij huis staan. Met de NRPS-ruin Roan hoopt ze in het Z2 te gaan starten, haar Friese ruin Bouwe hoopt ze binnenkort onder het zadel te hebben. “Ik heb mijn dagen wel vol hoor, ik verveel me nooit!”, klinkt Kalk vrolijk.

Proefperiode

De inmiddels 13-jarige Roan leidde de amazone zelf op. Ze vertelt: “Ik ken hem al van veulen af aan. Hij was toen van een vriendin van mij. Zijn moeder is een dag na zijn geboorte overleden. Op het moment dat dat gebeurde, was ik er bij. Ik heb toen uren met hem gelopen.” Toen Kalk haar voormalige paard te koop zette, zei haar vriendin dat ze nog wel een paard voor haar had staan. Dat was Roan. “Zij had zelf een ongelukje met hem gehad, dus ik twijfelde eerst wel. Ik zeg: ‘Ik ben ook geen 25 meer!’ Hij is een proefperiode bij mij geweest en dat ging eigenlijk wel heel goed. We zijn samen gewoon in de B begonnen en zo door de jaren heen omhoog geklommen.”

Riens manier

“De laatste jaren hebben we wat pech gehad met een steeds terugkerende blessure”, vervolgt Kalk. Om die reden kwam ze terecht bij de opleiding van DressagePro, waar ze voornamelijk aangesproken werd door de trainingsmethode van Rien van der Schaft. “Ik ben gaan proberen of ik Roan op die manier van trainen gezond kon houden in het rijden. Dat pakt eigenlijk heel goed uit! Ik heb hier in het Noorden iemand getroffen, namelijk Joyce Haaijer, die ook die opleiding heeft gedaan. Samen zijn we nu op Riens manier aan het trainen en dat is een hele leuke samenwerking. Soms heb je gewoon iemand vanaf de grond nodig die je kan vertellen hoe het er uit ziet. Ik durf het bijna niet hardop te zeggen, maar Roan is nu vijf maanden blessurevrij dus ik heb goede hoop dat we toch nog Z2 kunnen starten, misschien nog wel hoger.”

Agnes Kalk en Roan. Foto: NHPhoto.

Riool van het lichaam

Oorspronkelijk richtte haar bedrijf zich meer op sportmassages, maar nu is Kalk vooral veel bezig met manuele lymfedrainage. “Dat is een hele andere manier van inwerken dan het masseren, maar je kan er paarden gigantisch fijn mee helpen. Het lymfestelsel is eigenlijk het riool van het lichaam. Door via lymfedrainage bepaalde putjes weer open te zetten kunnen afvalstoffen beter worden afgevoerd. Als deze afvalstoffen weer weg zijn, kunnen de goede bouwstoffen weer aangevuld worden”, legt ze uit. “Manuele lymfedrainage werkt drieledig; het verhoogt dus de afvoer van de afvalstoffen, versnelt het herstel en stimuleert het immuunsysteem.” In haar werk komt Kalk vooral veel Friezen met CPL tegen. “Doordat het begint als mok wordt het niet onmiddellijk opgemerkt. Vervolgens gaat het van kwaad tot erger, totdat er huidafwijkingen komen zoals plooien en ruige stukken.”

Comfort geven

Deze Friese paarden, en natuurlijk ook andere paarden die last hebben van opgehoopte afvalstoffen, helpt de onderneemster graag. “Ik beloof niet dat ik een olifantenbeen weer dun krijg, maar wat ik wel kan doen is hem in ieder geval dunner krijgen dan hij was. Door afvalstoffen af te voeren, samen met verandering in management en voer, kun je zo’n paard wel weer comfort geven.” Ondanks dat ze door haar werk dus weet dat CPL veel voorkomt bij Friese paarden, heeft ze er zelf ook een gekocht. “Ik heb hem dan ook expres als veulen al gekocht, maar hij was nogal schichtig. Toen ik eenmaal aan zijn benen kon komen zat er wel iets wat ik liever niet zag, maar door drainage, aangepast voer en een behandeling van buitenaf hebben we het weer normaal gekregen. Als je er snel bij bent is de kans op herstel vrij groot”, vertelt ze.

Bodemonderzoek

Haar 4-jarige Bouwe loopt op dit moment al met een zadel op zijn rug aan de longeerlijn. Het is de bedoeling dat er binnenkort iemand op gaat. “Eigenlijk moet ik dat aan anderen overlaten, ik ben zelf nu 53 en heb ook wat ongemakjes aan mijn lichaam gehad”, geeft ze toe. “Eigenlijk wil ik het zelf doen, maar je wil geen ongein hebben aan je lijf. Daarom lijkt het me verstandig om het aan iemand anders over te laten, maar omdat hij zo braaf is twijfel ik soms wel.” Die braafheid is dan ook de reden waarom Kalk graag een Fries paard wilde. “Ik heb altijd al gezegd dat als ik wat ouder werd, ik een Fries zou nemen.  Ik heb altijd paarden gehad die hoog in het bloed staan en die verrassen me nog wel eens. Een bodemonderzoek doen vind ik niet erg, maar dan ga ik zelf wel op mijn knieën zitten en hoef ik niet van zo hoog te komen”, lacht ze.

Griezelig bewegen

“Friezen vond ik ook altijd al heel mooi”, vervolgt Kalk. “Bouwe was echter nog zo overbouwd toen hij 3 jaar was dat ik hem nog even heb laten lopen. Hij was echt een duikboot! Daar wilde ik niet op gaan zitten. Hij moest eerst meer terug in zijn eigen balans komen voor er iemand op ging zitten.” De amazone denkt wel dat het goed is dat ze heeft gewacht: “Hij is heel mooi bijgetrokken. Hij is nog in de groei, het doet heel veel met zijn lijf nu ik hem fanatieker aan het longeren ben. Ik vind het heel erg leuk om de paarden zelf op te leiden in in de sport uit te brengen. In de opleiding van Roan had ik al wel hoop voor het Z, maar bij Bouwe nog veel meer. Hij kan echt griezelig bewegen”, sluit Kalk hoopvol af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: NHPhoto

Valesca en Naomi Langeveld met Genève.

Vorig jaar was Valesca Langeveld op zoek naar een paard voor haar dochter Naomi. Tijdens het zoeken op Marktplaats kwam de amazone keer op keer een advertentie tegen, ze dacht van een draver. De merrie genaamd Genève stond al heel lang te koop, dus besloot ze toch eens te kijken. “Toen stond er ineens bij dat het een nakomeling van Apache was. Ik ben toch maar eens gaan bellen, maar bij het eerste contact meldde de vorige eigenaar al: ze is levensgevaarlijk”, vertelt Langeveld.

Hysterisch rennen

“Ik ben toch maar gaan kijken, want je weet maar nooit wat het is”, vervolgt ze haar verhaal. Na 2,5 uur in de auto te hebben gezeten, wilde de amazone de wei in stappen om het paard te bekijken. “Oooh nee, dat kan niet!”, klonk de voormalige eigenaar. Langeveld: “Ik zei hem dat ik toch wel echt even aan de longe wilde bekijken hoe ze liep. Dus ik ging de wei in, en inderdaad, ze kwam op me af gerend. Toen ze eenmaal wat was afgekoeld kon ik de longe aanklikken. Ze rende heel wat rondjes hysterisch om me heen, maar ze was wel zuiver.” Van het beeld van de merrie schrok ze echter wel. “Ik had nog nooit zúlke lange voeten gezien. Haar halster zat helemaal in haar neus gegroeid en ze stond heel sneu met haar hoofd naar beneden.”

Traantje weggepinkt

Genève bleek door de voormalige eigenaar op een markt gekocht te zijn, waar ze waarschijnlijk verdoofd is geweest bij de aankoop. Hij kon er bij thuiskomst niets mee beginnen, dus is ze op de wei blijven staan. “De eigenaar vertelde me dat als ik haar niet meenam, ze naar de slacht zou gaan. Uiteindelijk heb ik haar na een beetje onderhandelen toch meegenomen. Eenmaal thuis hebben we haar op stal gezet. Toen zei ik tegen mijn dochter dat het halster er toch echt wel af moest, hij was veel te klein. Ik heb de volgende dag wel 2,5 uur in de stal gestaan om het halster weer om te doen, ze is heel erg kopschuw. Op een gegeven moment had ze het halster om en ging ze heel sneu met haar hoofd onder de voerbak staan. Toen heb ik wel even een traantje weggepinkt”, geeft ze toe. “Ik kan niet begrijpen dat mensen zo met paarden omgaan.”

Niet normaal eten

“Op gegeven moment wilden we haar wel poetsen, maar ze ging zichzelf verdedigen”, vervolgt Langeveld.  “Ze sloeg echt het licht uit je ogen, alles waarmee ze je kon pakken deed ze. Ik wilde ook niet te streng zijn voor haar en haar overal op afrekenen. Na een paar maanden draaide ze eigenlijk een soort van om. Toen zag ik ook dat ze heel moeilijk kon eten. Ik heb gelijk de dierenarts gebeld, het bleek dat ze gewoon 5 centimeter verschil in haar tanden had. Hierdoor heeft ze nooit normaal kunnen eten. Zelfs haar voortanden waren haast Dracula-tanden geworden. Na haar vierde, ze was 8 toen ze bij ons kwam, is ze niet meer geënt. Ook een wormenkuur heeft ze nooit gehad, als ik merk hoe lastig het geven daarvan nu gaat. Bij de hoefsmid bleek ook dat ze een hoefzweer heeft gehad. Op dit moment zijn we er mee bezig om dat weer te maken.”

Bevriezen

Toen de merrie op een gegeven moment aangeraakt kon worden, begon Langeveld met het longeren van Genève. Ze vertelt: “Ze kon helemaal niet galopperen met haar achterbenen, dat zag er heel raar uit. Ik heb haar aan de longe getraind zodat ze wat sterker werd, ik merkte dat ze veel op stal heeft gestaan en weinig buiten.” Toen het trainen aan de longe goed ging, werd daar ook het zadel erbij gepakt. “Denilynn Kamp komt hier altijd paarden inrijden, dus zij is er toen even op gegaan. Eigenlijk bevroor Genève gelijk. Ze deed dus niets, maar ze ging ook niet lopen. We zijn eerst rustig aan de lijn meegelopen, en dat ging wel goed. De volgende dag ben ik er zelf op gegaan, ik denk dat ik wel een half uur midden in de bak heb gestaan.”

Veel te griezelig

Op een gegeven moment kregen ze de merrie in beweging door met iets lekkers voor haar uit te lopen. “Dat deed ze wel, maar ze was alsnog heel schichtig. Ze had haar hoofd helemaal omlaag en haar oren opzij, op de één of andere manier raakte ze elke keer helemaal van de aarde af. We zijn dus begonnen met stappen, en toen dat goed ging zijn we een stukje gaan draven. Dat ging natuurlijk net als het stappen, na twee passen stond ze weer stil. Ze vond het allemaal veel te griezelig. Ik kreeg toen heel veel commentaar van anderen, dat ik haar maar meer voorwaarts moest rijden en dat het gewoon dominantie was. Toen had ik echt zoiets van, er is denk ik meer gebeurd met dit paard dan wij denken. Als ik haar nu ‘vooruit zou slaan’, dan wordt het nooit wat. Dat is dan ook niet mijn insteek, ik wil dat ze plezier krijgt in de omgang met mensen.”

Goed thuis

Ondertussen heeft dochter Naomi de teugels overgenomen, en galoppeert ze ook al met de merrie. Nog niet perfect, maar ze zijn al een heel eind op weg. “Het is zo’n leuk beest en ze kan zo leuk lopen. In haar lopen is ze ook echt een Apache. Ze is nu vrolijk en hinnikt als we er aan komen, dat is echt gewoon heerlijk. Op een gegeven moment gaat Naomi wel de sport met haar in. Het is in principe de bedoeling dat ze straks naar een goed thuis gaat. Ik wil haar niet zomaar verkopen aan iemand die denkt dat hij wel even met haar de sport in rijdt. Ze blijft hier zodat ze de tijd krijgt, en Naomi vindt het zelf ook heel leuk”, klinkt het enthousiast. “Misschien gaat het ook wel hartstikke goed samen en blijft ze, of we vinden en passend iemand. Ik wil in ieder geval eerst samen met Naomi het project afmaken”, stelt ze.

Liefde voor de dieren

Naast Genève hebben moeder en dochter Langeveld op hun accommodatie Domira Dressage Stables nog twee paarden staan die verwaarloosd zijn geweest, namelijk een Welsh-pony en een broodmager 5-jarig paard. “We willen niet alle paarden gaan redden, want dat zijn er echt te veel, maar we vinden het wel interessant om paarden verder te helpen als er iets mee is. Het is de uitdaging om ze op zo’n fijn mogelijke manier goed voor elkaar te krijgen. Daarna gaan ze alleen weg als we 100% zeker weten dat ze naar iemand gaan die de liefde voor de dieren heeft, want we doen ze echt niet zomaar weg”, sluit de amazone stellig af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Valesca Langeveld

Arinda Ouwehand - Dior © Irene Ouwehand

Arinda Ouwehand was vanaf het eerste moment verliefd op Dior (v. Rousseau). Ze hadden net de punten voor het Z binnen toen het tijdens een training ineens mis ging. Nu, bijna vier jaar later, heeft de combinatie veel doorstaan, maar durft de amazone weer vooruit te kijken. 

Paard in de paddock

Ouwehand vertelt over de ontmoeting met haar paard. “Ik leste destijds bij Patrick van der Meer op stal en ik was al een half jaar op zoek naar een paard. Die zoektocht wilde niet echt schorten, we zijn naar enorm veel paarden gaan kijken, maar steeds was het hem net niet. Ik weet nog heel goed dat ik naar de les kwam en voor de les een ontzettend leuk paard in de paddock had gespot.” Haar enthousiasme bleef niet onopgemerkt. “Mijn moeder zei meteen; die is vast van een pensionklant. Waarop ik zei dat ik hem niet wilde hebben, maar hem gewoon leuk vond.”

Meteen raak

“Na de les kwam Patrick naar ons toe met de vraag of we toevallig nog op zoek waren naar een paardje. Hij had een leuk paard in zijn hoofd en zei tegen zijn groom; oh waar staat Dior? Waarop zij vertelde dat hij in de overdekte paddock stond. En toen stond ik al te glimmen bij mijn moeder”, lacht de amazone. “Vanaf dat moment was het eigenlijk meteen raak. Ik mocht de paddock in, hij legde zijn neusje op mijn borst en ik was eigenlijk al verkocht.” 

Arinda Ouwehand en Dior © Irene Ouwehand

Vierjarige

Op dat moment was Dior 4,5 jaar oud. “Ik kwam van een hele stoute pony af, dus ik had wel wat ervaring, maar mijn moeder vond het geen goed idee om mij met een vierjarige aan de gang te laten gaan. Het was voor haar echt verschrikkelijk, want ik was tot over mijn oren verliefd op Dior. Ik kon alleen nog maar foto’s kijken! Het was toen net herfstvakantie, dus ik ben hem gaan rijden en uiteindelijk is hij toch gekomen. Ik ben nog steeds super blij met hem.”

Rare klachten

“We zijn netjes in de B begonnen, met mijn pony ben ik nooit verder dan het L gekomen, dus ik had zelf ook nog niet heel veel meer gezien. We waren nooit echt hoogvliegers, maar het ging wel gewoon goed. Ik kamp met enorm veel wedstrijdspanning, dus het lag meer aan mij dan aan hem”, vertelt de amazone lachend. “Op het moment dat ik de sloot in ging omdat ik de punten voor het Z had, kreeg Dior in september 2016 ineens hele rare klachten.”

Drie flessen whisky

Ouwehand was haar paard aan het trainen en voelde ineens iets raars. “Het voelde alsof hij uit twee delen bestond en volgens mijn moeder stapte hij ook heel apart. Zijn voor- en achterbenen liepen niet meer gelijk. Dus ik ben er meteen af gegaan, omdat we niet wilde dat ik er onder zou komen te liggen mocht hij omvallen of instorten. Maar toen ik hem aan de hand ging stappen was het net zo bizar. Het leek echt alsof hij drie flessen whisky op had en de controle helemaal kwijt was.”

Niet zichzelf

“Met drie of vier man brachten we hem naar de stal, de dierenartsen kwamen, maar die konden niet heel veel geks vinden. Dat was ook wel deels het karakter van mijn paard. Dior is enorm sensibel, dus laat niet veel mensen dichtbij komen. Hij gedroeg zich dus alsof er niks aan de hand was en zo vielen zijn klachten dus ook niet erg op. Een dag later was hij nog steeds niet zichzelf en namen we hem mee naar de dierenarts.”

Metacam

Ze vertelt verder:  “Onderweg in de paardenwagen voelde het volgens mij moeder die reed, alsof hij niet meer op zijn benen kon staan. Bij de dierenarts hebben ze alles gecheckt wat je kon bedenken, maar ze konden er niet achter komen wat er mis was. Uiteindelijk hebben we besloten om hem mee naar huis te nemen, maar wel een maand lang op de Metacam te zetten. Ik ging veel zoeken op internet en kwam bij een dierenkliniek in België uit. Zij hebben het verhaal aangehoord, filmpjes bekeken en zij zijn er mede door de ervaring die ze hebben achter gekomen dat het een reactie was op de Rhino-enting.” 

Verschrikkelijke maand

De maand dat Dior op de Metacam stond, was ook voor Ouwehand echt verschrikkelijk. “Je gaat naar je zieke paard toe, maar je kan niks doen. Het was binnen ons gezin de vraag wat we gingen doen, maar we wilden koste wat het kost niet dat hij pijn zou hebben. Het ging langzaam, maar uiteindelijk zagen we wel hele kleine verbeteringen. Ik ging veel met hem stappen en deed alles wat binnen zijn macht lag. We hebben er lang over gedaan, maar hij is er overheen gekomen!”

Gevoelig

Het enige wat Dior nu nog heeft is dat hij gevoelig op zijn spieren. “Hij verzuurt snel en het management om hem heen moet echt tot in de details goed zijn. Maar hij doet het wel weer en loopt op dit moment ook weer in het Z. Wat het precies is geweest weten ze niet, maar het is enorm heftig als je zoiets meemaakt. Je ziet je paard echt onder je vandaan schuiven.”

Arinda Ouwehand en Dior © Irene Ouwehand

 

Vooruit kijken

“Toen ik hem kreeg was op hem in een slipjas rijden mijn ultieme droom. We staan nu op een stal waar we alles om hem heen goed kunnen managen en hij heeft veel baat bij de Back on Track-producten. Dus nu, bijna vier jaar na dato, durf ik wel weer verder te kijken richting het ZZ-Licht. Ik durf nog niet te zeggen of die slipjas er gaat komen, want alles moet wel uit het plezier komen. Ik durf weer voorzichtig vooruit te kijken, maar het moet zeker niet ten koste gaan van”, besluit de amazone vastberaden.

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Irene Ouwehand

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer