Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

Naomi Kreleger en Elano op het strand.

Naomi Kreleger kocht Elano als 1,5-jarige hengst als haar eerste paard. Hoewel het met ups en downs is gegaan, heeft de amazone haar angst nu zo goed als opzij gezet en beleeft de combinatie veel plezier samen. “Ik moest alleen zelf het stemmetje dat het fout zou gaan weg zien te krijgen”, vertelt ze.

Wagenziek

Toen Kreleger voor een stage in Hongarije zat stuurde haar moeder een Facebook-advertentie door. Dit was de advertentie van Elano. “Ze vond het een leuk paard en stuurde hem door naar mij. Ik vond hem op de foto niet geweldig maar de beschrijving was goed, daar gaat het uiteindelijk om. Nadat ik terug was uit Hongarije ben ik met mijn moeder gaan kijken. De eerste keer was ik zo wagenziek dat ik het allemaal wel best vond. Toch was het gevoel wel goed, dus we zijn nog een keer gaan kijken. Ik ben hem even gaan poetsen en dat deed hij heel braaf. Daarom hebben we besloten hem te kopen”, vertelt ze.

Vanaf de grond

Ondertussen is Elano geruind en is hij 6 jaar oud. “Toen ik hem net had vroegen veel mensen aan me of ik het wel zeker gist. Hij was een 1,5-jarige hengst en ik was altijd al wel een angstige ruiter. Ik wist dat ik op de grond wel veel meer kon en de eerste jaren zou ik er toch nog niet op zitten. Ik ben met hem gaan wandelen, fietsen en grondwerken. Alles wat je kan verzinnen als je er naast staat. Ondertussen zegt iedereen dat ze het knap vinden wat ik met hem voor elkaar heb gekregen. Dat is wel heel leuk om te horen.”

Harde val

“Elano is de grootste goedzak en af en toe echt een clown. Ik kan me geen beter paard wensen. Het enige ‘nadeel’ is dat hij PSSM1 heeft. Ik vermoed dat hij ook PSSM2 heeft, maar daar is hij niet op getest. Hij heeft vorig jaar hele heftige aanvallen gehad, ik was bang dat hij de 5 niet zou halen. Dat was echt wel even zwaar. Iets daarvoor ben ik ook heel hard van hem gevallen op het strand. Het was het idee om Elano een winterstop te geven omdat hij nog jong was. De strandrit was als afsluitende rit bedoeld. Mijn zadel is gaan schuiven, waardoor ik ben gevallen en een hersenschudding heb opgelopen. Ik ben er weer terug op stal wel weer even op geklommen, maar dat was heel kort. Het was voor mij helaas niet voldoende om niet angstig te worden door de val.”

Hartstikke braaf

Nadat ze een beetje hersteld was van haar hersenschudding is Kreleger er nog wel twee keer op gaan zitten, maar dat was alsnog niet echt een goede afsluiting voor de winterstop. “Na zijn winterstop zijn we heel rustig gaan opbouwen. De eerste stap was weer op hem gaan zitten. Dat ging wel, stappen en draven uiteindelijk ook. De galop bleef wel een hekel punt. Ik was de galop gaan associeren met vallen. Ik had op dat moment een verzorgster en zij is weer op Elano gaan zitten. Ik zei ook tegen haar: hij is hartstikke braaf, daar ligt het niet aan. Ik moest alleen zelf het stemmetje dat het fout zou gaan weg zien te krijgen.”

Stapje voor stapje

Hoe is ze uiteindelijk van haar angst af gekomen? “Door heel veel te rijden. Eerst heeft mijn verzorgster Elano een paar keer gereden zodat hij het werken in de bak leerde kennen. Ik had namelijk alleen nog maar buiten gereden met hem. Na 3 keer ging er een lampje branden en ging het goed. Nadat mijn verzorgster met hem door de bak had gegaloppeerd ben ik het ook weer gaan doen. Zo ben ik stapje voor stapje verder gegaan. Ondertussen rijden we weer ontspannen buiten, ook in galop. Daarnaast wandelen en fietsen we nog steeds veel en doen we grondwerk. Mocht zijn PSSM het toestaan, dan wil ik van de zomer kijken of we een dagtocht kunnen maken. Dat zou wel heel leuk zijn.”

Gezondheid en plezier

“Mijn doel is vooral om hem gezond te houden en veel plezier te maken samen. Ik wil elke dag genieten van hem. Echte doelen heb ik niet, we zien per dag wel wat we doen. Ik weet nu dat we alles kunnen als we rust en geduld hebben, en vertrouwen in elkaar hebben. Op den duur konden we daardoor samen de angst overwinnen. Het scheelt dat ik hem zo ken, daardoor weet ik precies wat we kunnen doen.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit Naomi Kreleger

Patty Hartman met Douwe. Foto: ER Fotografie

Hoewel Patty Hartman veel paarden voor eigenaren uitbrengt in de sport, wordt Douwe (v. Tsjabring) hopelijk haar eerste Subtop-paard. Waar de meeste paarden verkocht worden als ze het Z halen, wilde ze de Friese hengst niet kwijt. “Ik wist dat ik er goed ziek van zou worden als hij weg zou gaan, hij is echt mijn vriend”, vertelt ze.

Goed plannen

Hartman geeft lessen, traint paarden voor eigenaren en rijdt wedstrijden met ze. Ook heeft de amazone twee eigen sportpaarden: de 12-jarige Friese hengst Douwe en de 4-jarige KWPN’er Mimiro. Naast al haar werkzaamheden in de paarden werkt ze 32 uur per week op kantoor. Hoe combineert ze dat allemaal? “Heel goed plannen”, lacht ze. “Vooral op woensdag- en vrijdagmiddag en in de avonduren heb ik tijd voor de paarden. Ik vind het rijden van paarden voor eigenaren zeker een aanvulling op het rijden van mijn eigen paarden. Het is erg prettig om te blijven leren en ontwikkelen. Daarom is het leuk om er andere paarden bij te blijven rijden zodat je niet afstompt op alleen je eigen paarden.”

Dagboek voor later

Haar leven met de paarden legt de amazone vast via haar Instagram-account en YouTube-kanaal. “Ik liep al een paar jaar met dat idee rond omdat vloggen me heel leuk leek. Ik had alle apparatuur al aangeschaft maar durfde het nooit. Toen kwam corona en had ik zoiets van: dit is mijn kans. Doordat de wedstrijden even stil lagen had ik meer tijd om me erin te verdiepen. Wat ik er leuk aan vind is dat ik anderen zo een kijkje achter de schermen kan geven. Zo zien ze wat het inhoudt om een leven met paarden te hebben. Ik beleef er veel plezier aan en zie het een beetje als een dagboek voor later. Nu al kijk ik soms dingen terug waarvan ik me dan weer besef hoe leuk het eigenlijk was.”

Ontzettende band

Over haar grote, zwarte vriend Douwe vertelt ze: “Ik ben hem nu aan het klaarmaken voor het ZZ-licht. Het doel is om de subtop met hem te halen. Douwe reed ik eerst voor zijn eigenaar. Toen hij 4 jaar oud was kwam hij bij mij. Ik zou hem tot het Z rijden en daarna zou hij verkocht worden, eigenlijk net als alle andere paarden die ik voor eigenaren rijdt. Maar met Douwe had ik zo’n ontzettende band. Op een gegeven moment was hij Z en was kwamen de kopers langzamerhand om de hoek kijken. Daar sliep ik wekenlang slecht van. Mijn man raadde me aan om toch met de eigenaar te gaan praten. Uiteindelijk stond die daar volledig voor open en was er niets aan de hand: ik kon Douwe zelf overkopen.”

Pittiger

De subtop zou voor de amazone een hele ervaring zijn. “Het lijkt me super leuk om het een keer te doen. Dat heb ik altijd al gehad. Als je dat wil is het natuurlijk niet handig dat je steeds je beste paard verkoopt. Douwe is echt mijn vriend. Ik kan leuk met hem in de wedstrijden rijden, maar ook zo met hem op buitenrit. Het is ontzettend fijn dat ik hem voor mijzelf heb kunnen houden. Ik merk dat het wel wat pittiger is om naar de subtop toe te rijden. We moeten er meer voor trainen, het is toch wel even andere koek maar ik geniet er enorm van. Juist als het moeilijk wordt ga ik er nog meer voor.”

Niet voorbereid

Mimiro. Foto: ER Fotografie

Haar tweede troef kocht Hartman op een paardenmarkt. “Ik was een keer met een vriendin naar een paardenmarkt in Zuidlaren. Absoluut niet met de intentie om een paard te kopen. Ik zag Mimiro daar als 2-jarige staan en het was liefde op het eerste gezicht. We waren naar de markt toe gegaan zonder trailer, dus ik was echt niet op de aankoop voorbereid. Het is altijd wel spannend om een jong paard te kopen, je weet nooit hoe ze gaan worden. Op zo’n markt kun je hem natuurlijk niet laten keuren, dan is het meer handjeklap. Ik vond het wel spannend omdat ik het ook niet met mijn man had overlegd, maar gelukkig kon hij er wel om lachen: hij had het stiekem al een beetje aan zien komen.”

Meer opleiden

De ruin is net 4 en de amazone is hem langzaamaan aan het opleiden. “Hij lijkt tot nu toe oprecht een heel goed paard. Je verwacht niet dat het zo goed uitpakt. Ik ben heel rustig met zijn training bezig. Hij is net 4 dus hij heeft nog de tijd. In de toekomst hoop ik een leuk wedstrijdpaard aan hem te hebben, al weet je natuurlijk nooit hoe het loopt.” Wat zijn de doelen voor de komende tijd? “Het lijkt me dus fantastisch om toch nog een keer de subtop te halen. Als alles goed gaat en Douwe gezond blijft hoop ik zoveel van hem te leren, dat ik in de toekomst meer paarden tot subtop-niveau kan opleiden”, besluit ze gedreven.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: ER Fotografie

0 1312
Sanne Gouwenberg en Freeyo. Foto: Marissa Hoorn Fotografie

Net toen Sanne Gouwenberg en Freeyo (v. Johnson) aan hun Young Riders-carrière begonnen, gingen alle wedstrijden op slot. Nu de combinatie weer verder mag is de amazone 22 geworden. Young Riders-wedstrijden zitten er daardoor niet meer in, dus ze focussen zich nu op de Lichte Tour.  Daarom rijden ze op 23 mei mee bij de kadervorming in Ermelo, om hopelijk ook internationaal te mogen starten.

Veel afgelast

In 2019 maakte de combinatie hun subtop-debuut met 65,97%. “Toen zijn we ervaring op gaan doen in de subtop-wedstrijden. Dat ging best wel hard, daarom zijn we Young Riders gaan rijden. In Zeeland reden we al hele mooie scores dus gingen we ook kadervormingswedstrijden rijden. De bedoeling was om in coronatijd internationaal te gaan rijden, maar de ene na de andere wedstrijd werd afgelast. Dat was echt heel zuur. Ondertussen ben ik 22 geworden en mag ik geen Young Riders meer starten. Daarom proberen we nu de draad weer op te pakken in de Lichte Tour”, vertelt de amazone.

Potentie

“Freeyo pakt de passage en de verzameling heel goed op en zijn wissels zijn super. Ik hoop dat ik met een half jaar tot een jaar werk in de U25 uit kan komen met hem. Dat is voor nu mijn voornaamste doel. Het uiteindelijke doel is hem starten in de Grand Prix. Daar heeft Freeyo naar mijn idee echt de potentie voor. Ik ben heel blij met dat paard.” Inmiddels is de combinatie wel van stal verwisseld. “Ik zit op de Johan Cruyff Academy Amsterdam. Voordat ik op de Johan Cruyff Academy ging studeren stond ik al zo’n 3 jaar bij Sander Marijnissen op stal. Nu ik door de corona-situatie en mijn afstudeerstage bij het KWPN niet meer heen en weer hoef naar Amsterdam voor de studie, heb ik Freeyo dichter bij huis gehaald. Ik vond het erg lastig om met Freeyo te verhuizen, maar ik reed iedere dag 140 km om naar Freeyo te gaan. Op een gegeven moment werd dat gewoon te veel.”

Oosthoeve Stables

Gouwenberg staat voor nu nog gestald op de Poko Loko stables in Koedijk. “Daarnaast ben ik de afgelopen tijd veel geholpen door Karin Toetenel van 2fithorses en ben ik onlangs gestart met lessen bij Emmelie Scholtens”, vertelt ze. Er staat de komende tijd nog een grote verandering op de planning: een verhuizing. En niet zomaar een. Samen met haar ouders is Sanne bezig met de plannen voor de Oosthoeve Stables. “We hebben naast Freeyo nog 2 jonge paarden en ik heb nog wat trainingspaarden. Daardoor ben ik de hele dag onderweg. Het lijkt me fantastisch om dat straks bedrijfsmatig vanuit huis te kunnen doen. Ik denk dat dat de droom van iedereen is, en ik ben de bofkont waarbij het werkelijkheid wordt.”

Droom

“We zijn nu de concrete plannen aan het maken. Daarover zijn we nog in gesprek met de gemeente Hollands Kroon. Het plan dat we nu hebben is het bouwen van 7-8 stallen en een binnenbaan. Het is dus eigenlijk een privéstal voor mijn sportpaarden, jonge paarden en paarden voor de verkoop. Ik ambieer om paarden op te gaan leiden voor de verkoop. Daarnaast geef ik ook wat les, dus het zou fijn zijn als die meiden straks ook bij mij kunnen komen daarvoor. Ik vind het heel leuk dat mijn ouders dit ook leuk vinden. Als paardenmeisje heb je vaak deze droom en je probeert er hard voor te werken, maar als er niemand achter je staat kun je nog zo je best doen alleen dan lukt het niet zo snel. Ik ben blij dat we dit allemaal samen doen en dat ik na mijn afstuderen bedrijfsmatig in de paardenwereld bezig kan.”

Kwaliteit en werkwilligheid

Waar de amazone ook blij mee is, is dat ze haar geliefde Freeyo straks zo veel kan zien. “Ik ben zó gek van hem! Ik ben blij dat ik straks naar buiten loop en hij er gewoon is. Hij heeft een heel bijzonder karakter. Ik heb meerdere paarden op subtop-niveau gereden maar Freeyo is wel een beetje anders. Als ik zijn stal binnen kom zie ik gelijk hoe hij zich voelt, hij is zo’n gevoelig paard. Ik denk daarom ook dat niet iedereen met hem overweg kan. Buiten dat Freeyo veel kwaliteit heeft doet hij het ook gewoon altijd voor je. Dat vind ik heel bijzonder aan hem. Ik denk dat je dat ook maar met een paar paarden, of misschien zelfs wel met maar één paard, echt hebt.”

Internationale ervaring

Gouwenberg kijkt even vooruit naar de kadervormingswedstrijd van morgen. “Mijn doel is om morgen lekker te gaan rijden. Dit is voor ons de eerste wedstrijd sinds de coronastop. De andere meiden konden nog internationaal bij de Young Riders meerijden, maar omdat ik 22 was geworden waren die punten niet geldig. Het doel voor morgen is om een ontspannen proef te rijden zonder grote fouten. Dat is dan de basis voor de komende tijd. Ik zou graag die 65% rijden in de Lichte Tour, zodat we ook internationaal wat ervaring op kunnen gaan doen. Daarnaast ga ik Freeyo verder opleiden naar U25-niveau, om hopelijk daar ook internationale ervaring op te kunnen doen. We hebben hele mooie wedstrijden hier in Nederland, maar internationaal starten is toch een soort kers op de taart.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Marissa Hoorn Fotografie

Rocky Maassen roept vanaf jongs af aan al dat ze een barock pinto hengst wilde hebben, dus toen ze hoorde van een 3-jarige hengst op de paardenmarkt in Hedel twijfelde ze geen moment. Ondanks dat ze de eerste twee dagen met het Fidalgo van Marieke (v. Toby of Tuxies MA) op een wolk zat, sloeg de sfeer snel om toen er niks meer te beginnen was met de hengst. Na een hele lange weg met vallen en opstaan is de combinatie zo naar elkaar toe gegroeid dat er grote doelen in het vooruitzicht liggen.

“Al vanaf dat ik klein was wilde ik een paard waarmee ik zowel dressuur kon rijden als mee springen. Daarbij was ik verliefd op barock pinto’s, maar was er nog nooit eentje op mijn pad gekomen”, steekt de amazone van wal. “Toevallig was een vriend van ons op de paardenmarkt in Hedel, waar hij een foto van Fidalgo naar ons toestuurde. Normaal zou ik nooit een paard kopen vanaf een foto, maar dit keer was ik gelijk overtuigd. Fidalgo was niet alleen het ras wat ik graag wilde, maar ook zijn kleurencombinatie en aftekeningen waren perfect. Zodoende is hij bij mij op stal gekomen”.

Strenge aanpak

Ondanks dat het vanaf de foto een droompaard was, sloeg het karakter van de hengst na een tijdje volledig om. “De eerste twee dagen op stal was hij superbraaf, daarna ging zijn gedrag snel bergafwaarts. Soms kon ik niet eens bij hem in de stal komen, omdat hij alleen maar aan het bijten en het trappen was. Het ene moment was er niks aan de hand en het andere moment trapte hij het licht bij mensen uit de ogen”.  Maassen en haar omgeving hadden geen idee waar het gedrag vandaan kon komen, en besloten te kijken of een strenge aanpak zou werken. “Dat werkte echt totaal niet, dus toen ben ik juist zijn goede gedrag gaan belonen”, legt ze uit. “Vanaf dat moment is Fidalgo helemaal omgeslagen en is het goedgekomen”.

Toen de klik ver genoeg hersteld was, besloot de amazone de hengst onder het zadel op te pakken. “De eerste paar keren probeerde hij me gelijk van zijn rug af te krijgen, toen dat niet lukte gooide hij zichzelf tegen de bakrand aan met de bedoeling om me daar te laten hangen”. Vanaf dat moment ging ook bij Maassen de knop om. “Ik ben er op gaan zitten terwijl ik hem helemaal los zijn gang heb laten gaan, zonder verwachtingen, en dat ging heel erg goed. Stapje voor stapje zijn we verdergegaan en nu gaat het echt top. Fidalgo is een ontzettend leergierig paard en hij is superslim. Dressuur gaat hem goed af en springen vindt hij ontzettend leuk. Daarnaast gaan we binnenkort western met hem rijden, hij kan echt alles”.

Rust

Door de slechte start had Maassen niet verwacht alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht zou komen. Ondertussen is de hengst ook goedgekeurd bij het AES en kunnen de kleinste kinderen er zo mee wegrijden. “De eerste twee weken was ik ervan overtuigd dat ik hem niet zou houden”, geeft ze eerlijk toe. “Toch zijn we blijven doorzetten, omdat ik toch dacht dat hij het in zich zou hebben. Hij kon heel agressief uit zijn ogen kijken, maar er waren ook momenten dat hij met een lieve blik contact met mij zocht. Ik had hem anders meegemaakt, waardoor we een soort rust konden vinden. Ondertussen weet ik hoe hij reageert en wat ik wel en niet kan doen”. Alle tegenslagen hebben ervoor gezorgd dat hun band nu sterker is dan ooit. “Achteraf bleek dat wij al zijn negende eigenaar zijn, terwijl hij pas drie jaar oud was toen wij hem kochten. Van vorige eigenaren hoorden we dat het een onhandelbaar paard was, terwijl daar nu niks meer van terug te zien is. Dat maakt onze band wel extra speciaal”, sluit ze af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/ Mandy Adriolo/ Diana DiCapture Photography

0 2614
Jeannet Stoks met Boy. Foto: Sandra Heesbeen

Nadat Jeannet Stoks vaak van haar vorige paard viel zag ze het paardrijden door haar angst niet meer zitten. Ze stond op het punt om te stoppen, tot Boy op haar pad kwam. Door stapje voor stapje met de ruin aan de slag te gaan kwam het vertrouwen weer helemaal terug. Nu genieten ze van hun momenten samen.

Vaak gevallen

Stoks begint haar verhaal: “Van mijn vorige paard ben ik heel vaak gevallen, en ook best wel hard. Zo had ik een keer mijn AC-gewricht uit de kom en ben ik met mijn paard en al omgevallen. Daarom heb ik hem in training gezet bij een trainingsstal, maar ook dat ging niet helemaal zoals we hadden gehoopt. Daardoor werd mijn angst zó groot dat ik wilde stoppen. Ik was erg onzeker, al mijn zelfvertrouwen was weg. Toch wilde ik eigenlijk niet echt stoppen, want mijn hobby betekent veel voor mij.”

Foto: Veronique Verschuur

Gelijk speciaal

“Toen kwam de eigenaar van de trainingsstal met Boy. Ondanks dat ik eerst dacht dat ik het misschien niet moest doen ben ik toch gaan kijken, samen met mijn man. Ik vond Boy gelijk al heel speciaal dus ben ik het toch met hem gaan proberen. Hij heeft me mijn vertrouwen weer helemaal teruggegeven. Ik vond het in eerste instantie moeilijk om toe te geven dat ik bang was. Paardrijden is best wel een sport waar je stoer voor moet zijn. Toch heb ik het gedaan, en eigenlijk heeft dat me alleen maar verder geholpen.”

Heel braaf

Met behulp van haar man is de amazone rustig aan weer gaan rijden. “Dat was voor Boy natuurlijk ook niet makkelijk, op een nieuwe plek met een nieuwe, bange ruiter. Maar hij deed het echt heel braaf. Voor mij was het ook een nieuw paard dat ik niet kende, extra spannend dus. Toch zijn we heel rustig stapje voor stapje steeds verder gegaan. Nu, een half jaar later, doe ik alles met hem. Hij geeft me mijn vertrouwen terug. Ik ben echt helemaal happy”, stelt ze.

Jeannet Stoks en Boy tijdens een buitenrit.

Alles samen

“Boy heeft echt een top karakter, hij is heel lief”, vertelt Stoks over de 8-jarige Welsh. “Ik heb echt een speld in een hooiberg gevonden. Boy is hét paard om vertrouwen op te bouwen. Mijn doel is om hem zo allround mogelijk in te zetten. We rijden thuis dressuur en springen wel eens. Sinds kort rijden we ook buiten, ik wil graag nog eens met hem naar de zee. Wanneer de wedstrijden weer beginnen wil ik met hem gaan starten in de dressuur.”

Ga het proberen

“Ik wilde mijn verhaal graag delen om anderen duidelijk te maken dat het echt wel goed komt. Ik was bang dat ik alles kwijt zou raken. Uiteindelijk is het opgelost door heel rustig te beginnen. Het is belangrijk om te proberen je angst opzij te zetten om ruimte te maken voor een nieuwe kans. Ga het proberen, maar doe het op je eigen manier en tempo. Probeer iedere keer een stapje te zetten, al is het maar een klein stapje. En ga niet uit van wat anderen zeggen, maar doe het op je eigen manier en volg je eigen pad”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit / Sandra Heesbeen / Veronique Verschuur

Na een harde val in 2011 was Mayken Lenting het vertrouwen in de paarden ruim drie jaar helemaal kwijt. Toch wilde ze de paardensport niet opgeven, dus kocht ze een Fries paard dat het vertrouwen in zowel de sport als in haarzelf weer terug kon brengen. Na hard werken begon vier jaar geleden de dressuursport ook weer te kriebelen. Lenting gooide het roer om en kocht FHS Tys’son (v. Bikkel 470), die niet alleen uitgroeide tot een uitmuntend sportpaard, maar ook haar beste vriend werd.

In de eerste instantie stond Tys niet te koop toen Lenting vier jaar geleden op zoek ging naar een nieuwe troef, maar omdat het zo goed klikte met Frisian Horse Stables werd besloten om de gok te wagen. “Vanaf het eerste moment was Tys heel lief, hij was alleen heel angstig onder het zadel”, blikt de amazone terug. “Toen ik hem voor het eerst achter in zijn stal zag aan keek hij heel voorzichtig achterom met een blik van: ‘Kom me maar halen’. Echt superlief gewoon, het voelde als een match made in heaven”.

Beste maatje

Behalve dat het gelijk klikte, had het paard ook potentie voor de sport. “Hij had een heel fijn achterbeen, wat zeker voor een Fries heel fijn is. Daarbij is hij heel goed gebouwd”. De hengst had op dat moment nog weinig ervaring en was erg bang onder het zadel. “Vooral het opstappen vond hij heel eng, zeker in het begin zijn we wel een paar keer de baan door gevlogen. Hij deed absoluut niet gevaarlijk, maar hij kon dan gewoon even heel hard rennen. Op een gegeven moment kregen we steeds meer vertrouwen in elkaar en kon ik hem aanleren dat al er iets eng is, hij er niet vandoor hoefde te rennen. Op de derde dag dat hij op stal stond hinnikte hij gelijk al naar me, vanaf dat moment was het al mijn beste maatje”.

De combinatie begon steeds fanatieker te lessen en maakte na een tijdje hun debuut in het B. “Zeker tot en met het L1 hebben we alles gewonnen wat er te winnen viel. We vlogen door de klassen heen”, blikt Lenting lachend terug. Ondanks dat ze vliegend van start gingen, kregen ze in het L2 een tegenslag te verduren. “We waren elkaar even helemaal kwijt. We zijn beide heel gevoelig, vaak werkt dat in ons voordeel, maar op dat moment zat dat even tegen. Als je elkaar even niet kan vinden klopt het totaalplaatje niet meer. In de omgang was het nog steeds mijn beste maatje, maar in het rijden snapte we elkaar even niet meer. Het werd hem even teveel, dus we hebben een stap terug gedaan en ik hem de kans gegeven om zijn tempo aan te nemen”.

Goede prestaties

Ondertussen hebben paard en amazone elkaar weer helemaal gevonden en maken ze niet alleen veel plezier, maar zetten ze ook goede prestaties neer. “Hij mocht meelopen in de halve finale van de Pavo Phrysobokaal en de finale van Alrako Kampioenschappen, wat natuurlijk superleuk is. Vlak voordat de wedstrijden stopgezet werden hebben we ons M1 debuut gemaakt, die we hebben gewonnen met vier winstpunten. Het is gewoon echt mijn droompaard, Tys is exact was ik zocht”, vertelt de amazone trots.

In het begin was het de bedoeling dat de hengst ooit verkocht zou worden, maar Lenting verwacht niet dat dat ooit nog gaat gebeuren. “Ik denk niet dat ik dat kan”, lacht ze. “Als ik terugkijk had ik nooit verwacht dat dit allemaal zou lukken, omdat Tys in het begin heel bang was. We klikten heel snel, vanaf het eerste moment was het mijn beste maatje, dat is natuurlijk heel bijzonder. Op dit moment is hij heel zelfverzekerd en mogen we samen supermooie dingen beleven. Het stukje dat het even niet ging hebben we samen overwonnen. Momenteel ben ik hem aan het klaarstomen voor het Z, zonder dat ik hem overvraag. Ik heb ontzettend veel respect voor hem en dat wil ik zeker zo houden, dus als hij aangeeft dat het niet gaat dan gaat het niet. Uiteindelijk hoop ik dat we verder komen in de sport, we gaan voor het hoogst haalbare, Tys heeft in ieder geval mijn droom al waargemaakt”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Emma Emerelle/ AHA Fotografie/ Privébezit

Zes jaar geleden ging Mikki Jansen opzoek naar een ervaren pony waarmee ze kon beginnen aan haar carrière in de dressuursport. Ze kwam per toeval terecht bij de toen 6-jarige Finn van de Haar (v. Elmo), die op dat moment nog niet doorgereden was. Ondanks dat viel ze als een blok voor de connemarapony en zijn ze samen begonnen aan hun weg in de sport, waardoor het Z langzaam maar zeker in zicht komt.

“Eerst vonden we het geen goed idee om een jonge, onervaren pony te kopen. Helemaal omdat ik zelf ook weinig ervaring had en dit mijn eerst sportpony zou worden”, blikt de amazone terug. “Toch hadden we het gevoel dat we bij hem moesten gaan kijken, uiteindelijk vonden we hem zo leuk dat we hem hebben gekocht”.

Groene pony

De ruin was beleerd en licht doorgereden, maar nog niet alle hulpen waren goed bevestigd. “Finn was nog heel groen, ik heb hem zelf doorgereden”, vervolgt Jansen. “De eerste tijd stalden mijn zusje en ik onze pony’s bij vrienden van ons, waar we heel veel buiten konden rijden. We maakten lange buitenritten met gewoon een los teugeltje, helemaal niet gericht op de sport. Ik had het idee dat Finn dat gewoon nodig had, zodat hij nog een beetje uit kon groeien”.

Na twee jaar begon de combinatie met het trainen op de ponyclub en kregen ze steeds vaker privéles. “We hebben daar een oefenproefje meegereden en dat beviel zo goed dat we daarna voor het eerst in de B zijn gestart. In het begin ging het niet heel goed, want we liepen tegen een aantal punten aan en we waren best gespannen. Finn was heel braaf, maar we dachten niet dat het een goede sportpony zou worden”.

Nooit verwacht

Na jaren van trainen en doorzetten, heeft Jansen ervoor gezorgd dat de ruin toch goed mee kan draaien in de sport. Momenteel is de combinatie klaar voor het M2 en zitten ze nog lang niet aan hun maximum. “Finn is echt heel erg veranderd, zowel qua innerlijk als qua uiterlijk. Hij is heel breed geworden, zit goed in zijn bespiering en is echt heel knap. Als ik terugkijk hadden we nooit echt verwachtingen want plezier is het belangrijkst, maar ik ben echt heel blij dat hij het zo goed doet. We zijn een goed team geworden en lijken heel erg op elkaar, omdat we allebei afwachtend en perfectionistisch zijn. Vroeger heeft dat wel gebotst, maar nu vullen we elkaar juist aan”.

De amazone wordt eind dit jaar 18, maar hoopt voor die tijd haar debuut in het Z nog te kunnen maken. “Daar gaan we in ieder geval heel hard voor trainen”, sluit ze gedreven af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Equiino photography

Alice Polderman

Na het overlijden van haar vorige Haflinger was Alice Polderman ervan overtuigd dat haar volgende paard een KWPN’er zou worden waarmee ze de sport in kon. Toch stuitte ze tijdens de zoektocht per toeval op een advertentie van de haflinger Athos van Nijbor (v. Anton oet de Broekstreek), waar ze op slag verliefd op werd. Zeven jaar en een hobbelige weg later, is de combinatie sterker dan ooit en kan Polderman niet wachten tot de wedstrijden weer beginnen.

“Nadat ik mijn vorige paard heb verloren aan koliek, wilde ik heel graag een sportpaard. Toch kreeg ik de advertentie van Athos niet uit mijn hoofd, en toen ik bij hem langsging was ik gelijk verkocht”, blikt de amazone terug. Bij zijn toenmalige eigenaren liep hij onwijs leuk op L-niveau en toen ik er zelf voor het eerst opstapte voelde het ook gelijk goed. Ik had nog nooit op een haflinger gereden die zo graag wilde werken. Ondanks dat hij heel koel in zijn hoofd was deed hij goed zijn best en was hij heel fanatiek. Het klikte gelijk tussen ons, dus ik wist dat ik hem mee zou nemen”.

Pech

Ondanks dat het niet de KWPN’er was die Poldeman graag wilde, was ze ervan overtuigd dat ze haar sportpaard gevonden had. “Athos staat heel hoog op zijn benen en is best wel slank gebouwd, daarnaast is hij heel alert tijdens het rijden. Ik hoef mijn been maar aan te leggen en hij doet het gewoon. Hij is niet lui of eigenwijs, het is een heel werkwillig paard”. De eerste tijd reed de combinatie vooral recreatief, maar naarmate ze meer aan elkaar begonnen te wennen kregen ze ook de wedstrijdsmaak te pakken. “We hadden zo veel plezier in de oefenwedstrijden dat de officiële wedstrijden ook in het vooruitzicht lagen, maar toen kregen we opeens heel veel pech”.

Na een trap in het land heeft de haflingerruin bijna een jaar uit de running gelegen. “Het was zo erg dat er een gat zat in zijn check ligament, waardoor Athos niet meer op zijn been kon staan en alleen maar aan het trillen was. Toen we op de echo een heel groot gat zagen, was het nog maar de vraag of zo’n blessure ooit zou herstellen”. In overleg met de dierenarts werd de ruin op boxrust gezet en werd er een strikt schema opgesteld. Daarnaast werd het been ingespoten met Platelet richt plasma, waardoor met lichamelijke stoffen werd geprobeerd om het herstelproces te optimaliseren. “We hebben de revalidatie heel langzaam opgebouwd en geen enkele risico’s genomen, waardoor ik na zeven maanden alweer in het zadel zat en nu niks meer te merken is van de blessure”.

Ver komen

“Het was een hele stressvolle periode”, vervolgt de amazone. “Na alle hobbels op de weg heb ik hem nu zo ver dat het beter gaat dan ooit. Athos is echt heel speciaal voor mij geworden, ik zou ook echt niet meer zonder hem kunnen. Als de wedstrijden straks weer beginnen gaan we er echt vol voor, hopelijk kunnen we samen dan ver komen”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Romy de Backer

Anouk Ivits en Iris ©DigiShots

Een debuut om van te dromen, Anouk Ivits en Iris (v. Lord Leatherdale) maakten het gisterenochtend in Beesd mee. Voor allebei was het de eerste keer in het ZZ-Zwaar, maar dat was aan de punten niet te zien, de combinatie scoorde namelijk 73% en 71,5%. “Na de eerste proef kwam de jury het hokje uit, dus ik schoot meteen in de stress. Ik dacht echt dat ik iets fout had gedaan, maar hij kwam mij alleen complimenteren met hoe netjes ik gereden had. Dat was super leuk!”, begint de amazone enthousiast te vertellen. 

Het juiste moment

“In 2020 reden we nog het Nederlands Indoorkampioenschap in het Z2 en toen wilde ik die zomer eigenlijk in het ZZ-Licht beginnen. Helaas werden de wedstrijden allemaal geschrapt vanwege de coronamaatregelen. Gelukkig kon ik in september nog wel 4 wedstrijden rijden en haalden we meteen 10 winstpunten. Ik wilde dus ook in die klasse voor de selecties gaan! Ik heb mijn kür laten aanpassen, maar toen werd weer alles afgelast. Vanaf dat moment ben ik eigenlijk samen met mijn instructeur, Marcel Sterrenburg, gaan trainen voor het ZZ-Zwaar en de Lichte Tour. We vonden dit de juiste tijd om het eens in de ring te laten zien.”

NK Dressuur

“Op dit moment geldt er ook een andere promotieregeling, namelijk dat je 1x 70% of 2x 65% moet rijden en dan al naar de Lichte Tour mag. Daar hadden we onze zinnen op gezet en dat is gelukt! Ik ben fanatiek, dus nu zit ik er toch aan te denken om ook nog het NK dressuur in het ZZ-Zwaar mee te pakken”, vertelt de amazone lachend. 

Mooie carrière

“Iris en ik doen in principe alles samen”, gaat Ivits vrolijk verder. “Zij is nu 8 jaar oud en ik heb haar al zo’n 5,5 jaar. De opleiding ging eigenlijk heel erg vloeiend en makkelijk. Het is een paard dat altijd voor 100% meewerkt en haar best wil doen, dus dat maakt het voor mij wel enigszins makkelijk. Natuurlijk vindt ze wel eens iets moeilijk, maar als ze het eenmaal snapt doet ze het altijd goed. Toen Iris drie jaar oud was hebben we aan de VSN-trofee deelgenomen en werden we al mooi derde. Niet veel later begonnen we bij de KNHS in het L1 en zo zijn we steeds een stapje verder gekomen.”

Kwaliteiten

De merrie heeft volgens haar amazone drie correcte basisgangen en een goede houding. “Ook het verzamelen is een pluspunt van haar. Ze heeft een goed achterbeen en is mooi naar mijn hand toe te rijden. In de draf en galop kan ik heel makkelijk sluiten en de piaffe en passage doet ze ook goed. Het is gewoon een super compleet en veelzijdig paard.”

Heel fijn in alles

Veelzijdig, want de merrie is overal voor in. “Iris doet altijd haar best en ik kan er alles mee! Als we een piaffe of passage rijden staat ze er volledig aan, maar zodra ik mijn teugels laat vieren is het ook meteen klaar. Ik ben geen springruiter, maar mijn vriend zadelt haar ook regelmatig voor een leuk sprongetje”, vertelt de amazone verder. “Ook kan ze prima in de groep naar het bos, maar als ik zin heb om alleen naar het bos te gaan, stappen we zo het bos in. Ze is gewoon heel fijn in alles!”

Dromen

Dat Ivits en Iris zo succesvol zouden zijn, was in eerste instantie helemaal niet de bedoeling. “Eigenlijk hebben we haar destijds gekocht voor de handel. Maar toen ik een filmpje van haar zag zei ik tegen mijn ouders: “Nou, ik denk dat dit nog wel eens een hele goed paard kan worden.” Ik heb vanaf dag één in haar geloofd en na enkele seconden wist ik al dat ik Iris moest hebben. We zijn ook meteen gaan kijken en ze is nooit meer weggegaan. Mijn doel is om samen in de Grand Prix te rijden en alles daarvoor is mooi meegenomen”, lacht Ivits. “In totaal zijn we vijf keer reservekampioen van Nederland geworden, daar ben ik al super trots op, maar met haar Grand Prix rijden is zeker een droom”, besluit de amazone.

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan).  

Foto:   DigiShots

Fleur van der Scheer

Twee jaar kochten Fleur van der Scheer en haar moeder Peru’s Valentino (v. Peru’s Scen Tao) als recreatiepaard, maar dat plan veranderde al vrij snel toen bleek dat de appaloosa veel meer in zijn mars had. Zonder verwachtingen begon de combinatie op B-niveau, wat ervoor zorgde dat ook het Z ondertussen al in het vooruitzicht ligt.

“Het was de bedoeling dat mijn moeder hem recreatief zou rijden en ik hem een beetje dressuurmatig zou oppakken. Dit plan hebben we twee weken volgehouden, toen wist ik al dat het beter was om een ander paard voor mijn moeder te zoeken”, steekt de amazone vrolijk lachend van wal. “Tinus heeft een heel goed karakter omdat hij heel werkwillig en speels is, daarnaast is het wel een beetje een watje. Thuis wordt hij dan ook altijd de ‘appaloser’ genoemd”.

Nooit verwacht

Zijn vorige eigenaren hadden de ruin al vanaf dat hij een veulen was, maar omdat hij zo klein bleef is hij nooit fanatiek opgepakt. “Al toen hij twee weken bij ons stond kwam ik erachter dat het een heel fijn en werkwillig paard was, zodoende heb ik ons voor de lol een keer opgegeven voor een B-proef. Dit ging dit zo goed dat we na drie maanden Kringkampioen werden en uiteindelijk op het NK mochten rijden”, blikt de amazone lachend terug. “Vanaf het begin vond ik Tinus al een fijn en los paard, maar ik had niet verwacht dat het zo uit zou pakken. Hij kan ontzettend goed stappen en draven, daar liggen echt zijn kwaliteiten. Daarbij is hij is heel werkwillig en heeft altijd zin om te werken”.

De combinatie is in een jaar vanaf de B naar het L2 met winstpunten geklommen. De ruin wordt ongeveer vijf keer per week gereden, waarvan minimaal twee keer op buitenrit. In de bak trainen ze nu op Z-niveau en zodra het weer kan hoopt Van der Scheer hun M-debuut te kunnen maken. “Dat dit zou lukken had ik echt nooit verwacht”, geeft ze eerlijk toe. “Soms kom ik na een oefenproef de ring uit en dan weet ik dat er nog heel veel te verbeteren valt, het is dan wel even schrikken als we dan toch boven de 200 punten weten te scoren”.

Aandacht

De afgelopen twee jaar is de ruin veel gaan betekenen voor Van der Scheer. “Tinus is echt heel speciaal. Naast dat we vanwege zijn uiterlijk veel aandacht trekken op wedstrijden, is het gewoon een heel leuk paard in de omgang”. Volgens de amazone zit het Z er nog zeker in voor de combinatie. “Mits Tinus zichzelf heel houdt”, benadrukt ze lachend. “De paarden staan hier de hele dag op het land en hij zit de hele dag door de paarden op te jagen om te kijken wie er met hem wil spelen. Dat gaat er niet altijd even zacht aan toe want hij gaat regelmatig onderuit. Maar aan zijn werkwilligheid zal het niet liggen, hij heeft sowieso potentie voor meer”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/ Emma Emerelle

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer