Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

0 1379

Afgelopen jaar vond Daliyah Ben Haim haar droompaard in de PRE Lujurioso Vs (v. Armas Endrino Vs). Toen Ben Haim de ruin pas een maand op stal had staan begon hij opmerkelijk gedrag te vertonen. Ondanks dat mensen in haar omgeving zeiden dat er niks aan de hand was, wist de amazone dat ze op haar eigen gevoel af moest gaan en haar nieuwe paard moest laten onderzoeken, wat uitwees dat hij meerdere complicaties had. Ondertussen zijn ze sterker dan ooit en zijn ze gedreven om na de revalidatie te laten zien wat ze kunnen.

In oktober 2020 werd de amazone haar toemalige leasepaard kreupel, dus besloot ze langzaam opzoek te gaan naar haar eerste eigen paard. “Eigenlijk zou ik bij een heel knappe witte PRE merrie gaan kijken, maar daarvoor werd ik op de dag zelf afgebeld”, blikt Ben Haim terug. “Last minute heb ik toen de eigenaren van Lujurioso Vs gebeld, die gelukkig zeiden dat we dezelfde dag nog langs konden komen”.

Stress

Zodoende kon de amazone gelijk proefrijden op de schimmel. “Dat voelde zo goed dat ik gelijk dezelfde dag heb besloten om hem te kopen, het was echt liefde op het eerste gezicht”, vervolgt ze. De 3,5-jarige ruin stond pas een paar dagen in Nederland en was net voordat hij op transport ging een beetje beleerd. “Een weekje later stond hij bij mij op stal en voelde hij zich in het begin super goed”.

Tegen alle verwachtingen in ging het in de daaropvolgende weken steeds minder met Lujurioso. “Hij was heel sensibel dus ik moest nog even aftasten hoe het zou gaan op een nieuwe stal, maar als ik nu terugkijk was het niet de beste keuze om hem op een grote stal te zetten. Zo’n grote manege met veel mensen is gewoon te druk voor hem, hij wordt dan heel zenuwachtig en eet heel slecht. Toen ik hem pas drie weken had werd hij ziek van de stress, dus heeft hij op de kliniek een week aan het infuus en zondevoeding gestaan, maar gelukkig waren we er op tijd bij”.

Helemaal mis

“Ik had hem pas net, dus het was echt een vreselijke ervaring”, vervolgt ze. “Uiteindelijk bleek dat hij een dunnedarmontsteking en vochtophopingen in zijn darmen had, waardoor hij ruim 80 kilo afgevallen was. Na zijn behandeling zijn we teruggegaan naar huis met een heel streng voerdieet, waar hij bijvoorbeeld zes kilo brok op een dag moest hebben”.

De amazone is er achter gekomen dat de ruin buikpijn had, doordat hij begon te staken tijdens het rijden. “Heel veel mensen zeiden dat het door zijn leeftijd kwam en dat het er allemaal bij hoorde, maar een paard heeft het niet in zich om mensen expres pijn te doen. Ze willen altijd duidelijk maken dat er iets mis is, dus ik besloot mijn eigen gevoel te volgen en hem toch na te kijken, waaruit bleek dat het dus helemaal mis was”.

Droompaard

Nadat de ruin acht weken op boxrust had gestaan, mag de amazone het rijden weer rustig oppakken. “Hij stond te springen in zijn stal, maar ik kon opstappen en gewoon wegrijden. Zelfs mijn zusje van negen kon er rustig een rondje op, ondanks dat hij zo lang stil heeft gestaan en nog zo jong is”.

“We zijn nu heel erg bezig met grondwerk en vrijheidsdressuur, het rijden heb ik op een laag pitje gezet want dat staat totaal niet op nummer één”, vertelt ze. Ondanks de slechte start ziet de amazone de toekomst rooskleurig in. “Lujurioso is echt mijn droompaard. Uiteindelijk hoop ik verder te kunnen met vrijheidsdressuur en uiteindelijk ook shows te mogen geven, dat lijkt me echt supergaaf. Daarnaast gaan we ook wedstrijden starten over een tijdje. Ik ga kijken tot waar hij wil gaan en wat hij aankan, maar genieten is het allerbelangrijkst”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Sternfoto/ Privébezit Daliyah Ben Haim

0 1607
Victoria Vaandrager en Samedi tijdens hun Z1-debuut. Foto: Judimage

Toen Victoria Vaandrager, haar moeder en haar broertje Samedi kochten, zochten ze eigenlijk vooral een braaf familiepaard. Toch reed Vaandrager haar ‘vuilnisbakje’ naar het Z, waarin ze nog eens een winstpunt hoopt te rijden. “Ik weet echt niet wat voor kruising hij is, maar ik vermoed een warmbloed x koudbloed”, vertelt ze.

Manege gestopt

“Mijn broertje en ik zijn allebei op de manege begonnen met paardrijden en mijn moeder heeft vroeger altijd paard gereden”, vertelt ze amazone. “Toen we al zes jaar op de manege reden besloot de eigenaar te stoppen met de manege en verder te gaan als pensionstal. Dat was voor ons wel even schrikken, want het was de enige manege op fietsafstand van ons huis. Mijn broertje en ik waren beide een beetje van slag, we vonden paardrijden zó leuk. Op een gegeven moment zei mijn moeder dat ze er even over had nagedacht, en dat ze wel op zoek wilde naar een paard voor ons drieën. Toen zijn we op zoek gegaan.”

Op slag verliefd

“We waren op zoek naar een gezinspaard en het enige dat dan telt is dat hij lief is. Het maakt niet uit wat voor vader hij heeft of wat hij kan. Hij moest lief zijn en we wilden er op kunnen rijden. We zijn bij twee paarden gaan kijken die het allebei helaas net niet waren. Toen zagen we het berichtje van Samedi, een 4-jarige E-pony die bij ons in de buurt stond. Onze wens was niet zozeer een 4-jarige, maar hij stond nou eenmaal dichtbij en zijn foto’s spraken ons aan. Toen we eenmaal daar waren, waren we op slag verliefd. Samedi was heel nieuwsgierig en had zo’n mooi en zachtaardig hoofd. Ook het proefrijden ging goed, dus hij is mee naar huis gegaan.”

Bijzondere geboorte

Toevallig was er al over de naam van Samedi besloten, voordat ze hem überhaupt hadden gezien. “Omdat ik op de manege altijd op zaterdag reed, zei ik eens tegen mijn moeder dat het leuk zou zijn als hij Samedi zou heten, omdat dat Frans is voor zaterdag. Alsof het zo moest zijn heet Samedi dus ook echt Samedi. Wij hebben hem niet zo genoemd, het staat zo in zijn paspoort. De naam kreeg hij omdat hij onverwachts op een zaterdag werd geboren. Hij is nogal een BN’er in de dorpen hier. De vorige eigenaren hadden een ponymerrie gekocht, maar ze wisten niet dat ze drachtig was. En ineens was Samedi daar. Ze hebben hem gehouden en ingereden, maar omdat de eigenaresse andere ambities had hebben ze hem uiteindelijk toch te koop gezet.”

Aan het werk

Samedi is voor de familie het gezinspaard dat ze graag wilden. Foto: Fenna Wondergem

Toen Samedi eenmaal bij de familie op stal stond, is Vaandrager met hem aan de slag gegaan. Dat viel in eerste instantie nog niet mee. “De eerste dag ben ik er al gelijk afgevallen. Niet gek natuurlijk, in een nieuwe bak met nieuwe dingen. Je zag mensen wel denken: ‘Wat hebben ze nou gekocht?’. Samedi zag er toen echt nog wel een beetje uit als een ezel. Hij had weinig bespiering, grote oren en een lang hoofd. Maar ja, wat verwacht je van een 4-jarige? We zijn gewoon gaan rijden, al kwamen we er snel achter dat hij wel een beetje een ADHD’er is. Je moest Samedi echt aan het werk zetten om zijn aandacht vast te houden, anders ging hij rennen. Dat vond ik wel lastig in het begin. We namen heel veel lessen bij mijn instructrice Clementine Bezemer en leerden elkaar steeds beter kennen, waardoor het steeds beter ging.”

Tussen de paarden

Na een jaar besloot de amazone eens op wedstrijd te gaan. “Er was in de buurt een onderling wedstrijdje en ik wilde graag weten of hij dat een beetje kon. Hij liep gewoon lekker en de basis zat er in. Hij was toen nog een pony, dus ik kon nog met hem bij de pony’s starten. De B en het L1 waren wel heftig. Hij was best wel bang in de ring, dus elke proef haalde hij wel een ‘Samedi-streek’ uit. Of hij ging rennen, of hij gaf een bok bij het aanspringen. Tot we bij het L2 terecht kwamen. Hij was toen 6 en begon wat volwassener te worden. Maar we moesten ineens bij de paarden starten omdat hij een groeispurt had gehad. Ik was nog geen 18, maar Samedi was inmiddels 1.60m geworden. Bij de pony’s reden we niet vaak in de prijzen, maar in de L2 reden we gelijk 206 punten en kwam de winst keihard binnen. Het was heel bijzonder om te merken dat hij tussen de paarden zoveel beter liep.”

Blijven gaan

De combinatie vloog dan ook zo door de L2 heen. “Toen begon het echte werk”, lacht Vaandrager. “Eerst ging ik altijd te paard met rugzak om naar de wedstrijden in het dorp naast ons toe, maar nu wilde ik toch graag op pad met de trailer. Een vriend van mijn moeder kon met ons meerijden. Toen we eenmaal meer op wedstrijd gingen, ook buiten het terrein, ging het sneller. In het M2 reden we uiteindelijk ook de punten voor het Z bij elkaar. Het was voor ons wel een pittige klasse. Daardoor waren we de harmonie met elkaar een beetje kwijtgeraakt, wat je ook aan de punten zag. De laatste wedstrijd in het M2 waren de punten wel echt super. Toen hebben we heerlijk gereden en ik wist ook dat we die punten dik verdiend hadden.”

“Samedi liep het toch allemaal maar wel”, klinkt het trots. “Hij heeft misschien niet de benen of de lengtebuitging van een dressuurpaard, maar hij bleef maar gaan. Wat ik het leukst vind is dat hij alles wat hij weet van mij weet. En ik heb het ook maar van mijn mijn instructrice, want ik was gewoon een manegeruiter. Doordat we het samen hebben gedaan voelen we elkaar heel goed aan.”

Een punt in het Z

In augustus 2019 wilde Vaandrager nog heel graag een punt in het Z behalen voor ze ging studeren. “Ik ben met Samedi naar een tweedaagse wedstrijd in Werkendam gegaan zodat ik vier proeven kon rijden. Ik kende de proef wel, maar omdat we thuis geen 20×60 bak hebben had ik hem nog nooit gereden. Zet die 65m uitgestrekte draf dan maar eens neer met je vuilnisbakje. Samedi was onwijs in zijn element, hij gooide het er zo uit. Ik weet nog dat ik mijn moeder aankeek toen ik afgroette en dat we allebei heel hard moesten lachen. We hadden het gewoon gedaan! Met 202 behaalden we helaas net geen winstpunt, maar ik was super trots. Daarna ben ik niet meer op wedstrijd gegaan omdat ik ging studeren en vanwege corona.”

Puntjes op de ‘i’

“Ik zou heel graag nog verder willen gaan met Samedi”, geeft de amazone toe. “Ik ben hem in de training nu vooral sterker aan het maken. De vliegende wissel probeer ik er nu in te krijgen, we zijn met de werkpirouettes bezig en we hebben een begin gemaakt aan het appuyement in galop. Wel doen we dat echt spelenderwijs en niet met het doel om wedstrijden te rijden. Ik heb nog wel ambities, maar er zit wel een top aan. Je weet op een gegeven moment dat je de puntjes op de ‘i’ aan het zetten bent. Als ik veel met hem train gaat hij steeds meer dansen. Het zou leuk zijn om nog wat punten te rijden in het Z1, maar ik probeer de focus vooral op zijn kracht en spieren te leggen in plaats van op de wedstrijden.”

Grapjas

“Wat ik het leukste aan Samedi vind, is dat hij echt een clown is”, stelt Vaandrager. “Hij vindt alles leuk: springen, dressuren, buitenrijden. Maar hij zal ook altijd grapjes uithalen. Ik heb altijd lol met hem. Ookal rijd je een proef en ben je heel serieus bezig, dan nog zal hij proberen een grapje uit te halen. Ik vind het leuk dat hij wel zijn streken houdt. Buiten die punten in het Z1 om is het vooral mijn doel om ook veel ontspannende dingen met hem te doen. Ik ben nu mijn BE-rijbewijs aan het halen zodat we lekker naar het bos en naar het strand kunnen. Ik weet dat hij dat leuk vindt, dus daar ligt op dit moment het doel. Lekker met hem doortrainen, maar ook heerlijk een dagje door het bos kunnen hobbelen”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bon: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Judimage

Foto in tekst: Fenna Wondergem

Vanwege haar auto-immuunziekte was Anique Meijerink opzoek naar een klein en braaf paard om uit te kunnen brengen in de dressuursport. Ondanks dat de valkpony Jetstream’s Dream (v. Jetstream W) net iets te klein was, viel de amazone als een blok voor de merrie. Ondertussen zijn ze hard opweg om de laatste winstpunten voor het Z binnen te slepen.

“Toen we haar advertentie online tegenkwamen waren we gelijk verliefd en ook bij de eerste keer kijken voelde het gelijk goed. Van het een kwam het ander, dus na de keuring hebben we haar gelijk meegenomen”, begint de amazone te vertellen. “Het was liefde op het eerste gezicht en ze was een plaatje om te zien. Daarnaast moesten we buiten proefrijden terwijl het stormde, waardoor ze gelijk liet zien dat ze super braaf was”.

Debuut

Omdat de merrie gelijk bewees heel braaf te zijn, besloot Meijerink haar te kopen. “Kort voor we opzoek gingen naar een paard kreeg ik de diagnose dat ik een auto-immuunziekte heb, dat was wel even schrikken. Ik merk dat ik minder spierkracht heb en dat ik heel snel moe ben, dus een braaf paard is echt belangrijk voor mij. Jedy was gelijk braaf en na twee maanden lessen gevolgd te hebben, maakten we ons debuut in de B”.

Hun eerste wedstrijden bevielen zo goed dat de combinatie vanaf toen fanatiek is blijven starten. “Een van onze hoogtepunten was het Texelweekend drie jaar geleden. Hier hebben we het hele L2 uitgereden in één weekend, én zijn we M1 gestart. Ondertussen rijden we M met winstpunten, al kunnen we nu even niet weg natuurlijk”.

Zelfverzekerder

De coronatijd wordt door Meijerink goed benut. “We doen nu alleen maar leuke dingen. We zijn naar trainingsweken geweest en we hebben regelmatig buitenritten gemaakt. Ook hebben we onze eerste crosslessen gevolgd, allemaal nieuwe dingen dus”.

“Ik heb echt mijn droompaard gevonden. Volgens mij droomt iedereen er als klein meisje van om in het Z te komen, we hebben die droom al bijna waargemaakt. Als het straks weer kan wil ik weer volop gaan starten dus we zijn heel dichtbij. Naast dat ze het goed doet in de sport is ze op buitenrit en ander terrein gewoon heel braaf. Ook met mijn kleine oppas kindjes is ze super lief, die rijden er gewoon mee weg”. Meijerink haar grootste doel voor nu is om tussen de paarden het Z te bereiken. “Mijn korte termijn doel is om iets zelfverzekerder te worden op buitenrit omdat Jedy daar nog best wel heet kan worden. Daar gaan we de komende tijd hard mee aan de slag”, sluit ze gedreven af.

Anique Meijerink en Jetstream zijn ook te volgen via Instagram!

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Diana Breed fotografie

0 1029

In 2016 begon Queenie Brandsma met het rijden van de schimmelruin Four Arches (Fuzz).  Hiervoor liep de ruin mee met slipjachten tussen de honden, maar vanwege een blessure moest zijn carrière voortijdig worden stopgezet. Ondanks dat de ruin al een dagje ouder is, is Brandsma begonnen aan zijn omscholing tot dressuurpaard, wat zijn vruchten afwerpt.

De amazone rijdt Fuzz sinds 2016. “Op dat moment kwam hij net uit de jachten, die hij zowel in Ierland als in Nederland gelopen heeft. Vier jaar hiervoor was hij vanuit Ierland naar hier verhuisd, waar hij met zijn huidige eigenaar ook jachten heeft gelopen. Helaas kreeg hij daarna een fikse blessure, waardoor hij niet meer mag springen. Om hem toch in beweging te houden ben ik hem dressuurmatig gaan rijden”.

Goed begrijpen

Bij slipjachten volgen honden een vooraf getrokken geurspoor, die ruiters dan kunnen rijden. Hierbij kom je onderweg sloten en boomstammen tegen, een hele andere tak van de sport dan dressuur. “Ik ben Fuzz toen gaan rijden om hem dressuurmatig op te pakken, in de eerste instantie was het niet de bedoeling om hem echt uit te brengen. Toen het trainen steeds beter ging besloot ik in 2018 om toch een keer een B wedstrijdje mee te pakken en ondertussen rijden we L1″.

Tijdens het omscholen heeft Brandsma veel hulp gehad van haar instructrice. “Zij kon precies zien hoe hij in elkaar zit en wat wij allebei nodig hebben, daar heb ik veel aan gehad en dat heeft ons ook geholpen bij het omscholen. Het is belangrijk dat we elkaar goed aanvullen en elkaar goed begrijpen in de training”.

Nooit verwacht

Omdat de ruin al 20 is zorgt Brandsma dat hij zijn lijf zo goed mogelijk gebruikt. “Dit doen we door middel van grondwerk en longeren met dubbele lijnen, wat heel erg goed gaat. Daarnaast blijf ik hem goed over zijn rug rijden, zodat hij zijn lichaam correct gebruikt, dat is heel erg belangrijk natuurlijk”.

De amazone had nooit verwacht dat ze zo ver met Fuzz is gekomen. “Totaal niet”, lacht ze. “Maar het is wel heel leuk dat dit gelukt is. Hij is qua bouw ook redelijk breed, een echte koudbloed. Dat is op wedstrijd niet altijd voordelig, maar als hij eenmaal gaat kan hij heel fijn lopen. Het M en het Z zijn misschien iets te veel, dat hoeft ook helemaal niet, maar het zou mij heel erg leuk lijken om nog een paar goede wedstrijden in het L te rijden”, sluit ze enthousiast af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Kimberley Brandsma / Judimage

Nadat Kyara Varga noodgedwongen afscheid moest nemen van haar vorige paard, besloot ze een ervaren eventingpaard kopen om gelijk mee de sport in te kunnen. Na lang zoeken kwam ze terecht bij Power of Pride, die eigenlijk alles had wat ze niet zocht. Hij kwam rechtstreeks uit Ierland waar hij jarenlang verwaarloosd en mishandeld is. Ondanks dat eventingrijden er de eerste tijd niet inzat, wist de amazone dat ze de ruin een kans moest geven.

Vanwege een blessure heb ik de sport nooit echt goed op kunnen pakken met mijn vorige paard. Toen we eenmaal zo ver waren dat we het door konden zetten, verongelukte ze in de cross”, blikt de amazone terug naar het vreselijke moment dat ze plotseling afscheid moest nemen van haar paard. “Het was erg verdrietig, maar ik wist dat als ik een nieuw paard zou willen, ik mijn ambities in de eventing waar zou kunnen maken”.

Grote gok

Een tijd na het ongeluk besloot de amazone op zoek te gaan naar een nieuw paard. “Ik wilde mijn hart volgen en een paard kopen waar ik succesvol mee kon worden, totdat ik Power online zag staan. Hij kwam uit Ierland, was verwaarloosd geweest en was niet wat ik zocht, maar ik besloot toch bij hem te gaan kijken. Toen ik hem zo aantrof vroeg ik me echt af hoe en waarom mensen zo met hun paard om kunnen gaan, want het kon echt niet hoe hij er op dat moment uitzag. Toch zag ik iets in hem”.

In de dagen die volgden probeerde Varga zeven andere paarden uit, maar ze kon Power niet uit haar hoofd zetten. “Ik voelde iets bij hem en ik zag echt wat in hem wat ik bij andere paarden niet zag, dus ik besloot een grote gok te wagen en hem te kopen”. Zodoende heeft ze hem opgehaald bij zijn voormalige eigenaren. “De eerste weken thuis waren echt een drama. We deden 1,5 uur om hem te vangen in de wei, konden zijn hoeven niet uitkrabben en was echt bang voor alles. Zelf de normaalste dingen als poetsen, dekens opdoen of longeren wilde hij niet, het hele vertrouwen in mensen was weg”.

Talent

Stapje voor stapje ging het beter tussen Varga en de ruin, dus na een tijdje besloot ze voor het eerst op zijn rug te gaan zitten. “Hij was nog niet beleerd toen ik hem kocht, dus we hebben heel rustig aan gedaan. Vanaf de eerste minuut voelde het vertrouwd om hem los door te bak te rijden, zonder lijn eraan, en dat heeft beter uitgepakt dan dat iemand ooit heeft gedacht. Toen ik hem kocht lachte iedereen me uit, maar ik kon laten zien dat het wel zou lukken en dat hij wél talent heeft. Het moet alleen bevestigd worden, en dat zou lukken zodra Power vertrouwen in zichzelf zou krijgen”.

“Ik ben ervan overtuigd dat als een paard slechte ervaring heeft meegemaakt in zijn leven, je hem moet laten zien dat er ook leuke ervaringen bestaan. Na drie keer in de bak te hebben gereden, heb ik hem meegenomen naar buiten. Elk weekend zijn we op buitenrit gegaan, waardoor hij echt plezier kreeg in het rijden. Hierin heb ik veel gewerkt met stem en beloningen, zo heb ik hem laten inzien dat hij fouten mag maken en dat het niet erg is als hij iets verkeerd doet. Als hij stopt voor een boomstam en hij aangeeft dat hij die hoogte niet aandurft, dan pakken we gewoon een volgende hindernis, zonder daar een punt van te maken. Op deze manier hebben we heel veel vertrouwen opgebouwd, waardoor hij nu makkelijk een B-cross aan zou kunnen”.

Afstamming

Varga en Power zijn pas een half jaar een combinatie, dus ondanks hun ambities doen ze het rustig aan. “Het plan om aan het eind van het jaar een oefencross te rijden is zeer zeker”, vertelt de amazone gedreven. “Ik wil mensen laten zien dat een goed sportpaard niet altijd een bekende afstamming hoeft te hebben. Als je echt een goede band hebt met je paard zou je al heel ver moeten kunnen komen”.

Zelf had ze nooit verwacht dat dit alles haar zou lukken. “Het zou een weg worden van jaren, had ik op gerekend. Voor nu is mijn doel om een keer Nederlanse Kampioenschappen in de eventing te rijden, en dat moet hoogstwaarschijnlijk haalbaar zijn”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Sanne Vissers

0 2797

Melissa Maaskant was opzoek naar een fjord-kruising, toen ze bij de 11 maanden-oude Roos terecht kwam. Ondanks dat de merrie bedekt was onder een laagje modder, viel Maaskant gelijk voor haar. Ondertussen zijn ze tien jaar verder en kent de combinatie elkaar door en door, samen hebben ze al een hele hoop leuke, maar ook minder leuke momenten meegemaakt.

“Roos haar moeder is een fjord, haar vader is een Fries x ijslander. Heel apart dus, maar wel heel goed gelukt. In juni wordt ze 10, dus ik heb haar al sinds ze een veulen was”, begint de amazone te vertellen. “Zelf was ik in die tijd opzoek naar een fjord kruising, omdat ik fjorden heel leuk vind, maar een raszuivere fjord niet bij mij vond passen. Soms zijn die nog net iets te lomp, dus ik was opzoek naar een iets luxer gebouwde kruising. Via marktplaats kwam ik terecht bij Roos”.

Echte alleskunner

“Eigenlijk vond ik haar stiekem heel lelijk vanaf de advertentiefoto’s”, vervolgt Maaskant lachend. “Toen ik bij haar langsging stond ze achter in een stalletje, onder de modder, waardoor ik haar het liefst gelijk mee wilde nemen. Ik wist niet hoe ze op zou drogen, maar achteraf gezien ben ik heel blij dat ik de keuze heb gemaakt om haar te kopen”.

Toen de merrie oud genoeg was is ze beleerd door Maaskant. “Ze is heel lief en heeft niet echt door hoe sterk ze kan zijn, als ze een keer wegrent hoef ik alleen maar druk op het touw te geven en dan is ze gelijk weer bij me. Ze kan echt alles. We springen, rijden dressuur en sinds een tijdje mennen we ook samen”, legt ze uit. “Naar andere paarden is ze wel iets minder lief, dan is het een echte merrie en laat ze ook duidelijk weten dat ze niet in de buurt mogen komen”. In het begin wilde de amazone graag starten met de kruising, maar door de zenuwen vielen haar plannen in het water. “We zijn wel gestart enkele jaren terug, maar toen was ik zo nerveus dat het gewoon echt niet meer leuk was”.

Avontuur

Maaskant en Roos hebben de afgelopen tien jaar veel leuke dingen meegemaakt, al hebben ze ook enkele tegenslagen gekend. “Twee jaar geleden werd Roos opeens hoefbevangen, dus ik heb gelijk foto’s laten maken om te kijken hoe de hoefbeentjes eraan toe waren. Gelukkig geeft ze vrij snel aan dat ze pijn heeft, dus ze waren niet heel ver gekanteld. Ik heb haar toen gelijk van het gras afgehaald en er ijzers onder laten zetten, waardoor het hele avontuur gelukkig goed is gekomen”.

De amazone blikt terug op de afgelopen jaren. “Ik heb Roos natuurlijk vanaf dat ze een veulen is en ik heb haar alles zelf aangeleerd, ze weet precies wie ik ben en herkent mijn stem uit duizenden. In de afgelopen jaren is ze altijd heel lief geweest, we hebben alles tot nu toe samen gedaan. Ze is precies geworden zoals ik gehoopt had”, vervolgt de amazone. Voor aanstaande zomer is de combinatie van plan om te beginnen met oefencrossen. “Ik vind crossen heel gaaf, maar ik ben zelf een beetje bang. We gaan dus laag beginnen en dan kijken we wel hoe dat uit gaat pakken”, sluit ze enthousiast af.

Melissa Maaskant en Roos zijn ook te volgen op Instagram!

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Sandrapictures / Privébezit

0 8934

Esther van Vaneveld was 38 weken zwanger toen haar paint Pip tijdens het mennen schrok en met wagen en al de sloot in vloog. Van Vaneveld viel van de kar en kwam hier zonder kleerscheuren vanaf. Haar moeder zat naast haar en belandde tijdens het ongeval onder de wagen. Pip zelf had niks overgehouden aan dit ongeval, totdat het noodlot opnieuw toesloeg. De bonte merrie is op dit moment aan het revalideren van een tweede ongeluk. Ondanks dat de prognose slecht is, houden Van Vaneveld en haar moeder de moed er in.

Officieel is de merrie van de moeder van Van Vaneveld, die altijd al een rank en leergierig paard wilde hebben. “6,5 jaar geleden zijn we voor het eerst bij haar gaan kijken en werden we gelijk verliefd”, blikt Van Varveld terug. “Pip was heel nieuwsgierig en had een heel apart karakter, wat we beide heel erg leuk vonden”.

Mooie kans

De merrie was vier jaar oud toen ze haar kochten. “We zijn haar samen gaan inrijden, toen dat goed ging hebben we haar ook voor de kar beleerd. Ondertussen doen we alles met haar, behalve westernrijden”, vervolgt ze lachend. “We wilden er vooral een veelzijdig recreatiepaardje van maken, en dat is aardig gelukt”.

De moeder van Van Vaneveld kreeg steeds minder tijd voor Pip. Omdat de amazone zelf haar eigen paard moest laten inslapen, maakte ze kort daarna de beslissing om de zorg voor merrie op zich te nemen. “Het was ontzettend lief en een hele mooi kans dat mijn moeder Pip wilde houden en dat ik met haar verder mocht werken. Vooralsnog zag ik Pip altijd als het paard van mijn moeder, dus ik had nog niet persé een hele goed bang met haar. Helemaal niet vergeleken met de band die ik met Mario had. Hij was tien jaar lang echt mijn steun en toeverlaat. Ik heb Pip een kans gegeven om te zien waar het schip strandt”.

Ongeluk

Binnen een paar weken was de combinatie al super hecht. Toen de amazone begin 2020 zwanger raakte, verhuisde ze Pip naar het bos zodat ze recreatief aan de gang konden blijven. “Omdat ik vanwege mijn zwangerschap niet meer kon rijden, hielden we ons vooral bezig met grondwerk en mennen. Toen ik 38 weken zwanger was wilden we graag nog een rondje met de kar maken, wat niet goed afliep. We waren net het erf lag toen we een sjovelbakje ontdekte, die aan de kant van de weg in het gras lag. Pip zag hem al ver van tevoren en ik zag aan haar dat ze het spannend vond, maar dacht dat ze er met een beetje motivatie wel langs zou lopen. Ze liep er bijna langs, maar net op het moment dat we er waren besloot ze zich uit angst om te draaien”.

Het span stond op dat moment op een smal stukje, waar omdraaien niet mogelijk was. “Ze draaide zich zo om dat ze haaks voor de kar stond. De enige opties die ze had was terugdraaien, of over de sloot heen. Ze besloot om met kar en al over de sloot heen te gaan. Mijn moeder, die op dat moment naast mij zat, viel van de kar af waardoor de wagen over haar heen reed. Hierdoor viel de kar om, waardoor ook ik er naast belandde. Pip zelf had zich losgetrokken en stond met haar hoofd naar de kar toe naar ons te kijken. Nadat ik gecheckt had hoe het met mijn moeder ging heb ik Pip gepakt, die zelf ook helemaal gechoqueerd was”.

Ontsnapte pony’s

Op een aantal prikkeldraadwonden bij Pip, blauwe plekken en een gebroken pink bij de moeder van Van Varveld na, zijn ze er nog goed vanaf gekomen. De wonden genazen snel en na zes weken rust op aanraden van de osteopaat, was er niks meer te zien aan de bonte merrie. “Toen ze zes weken stilstond werd ze echt een stuk drukker. Omdat zij net wat meer voer nodig had dan de andere paarden in de kudde, werd ze tijdens het voeren apart gezet. Op dat moment renden er een aantal pony’s over straat, die uitgebroken waren bij de buren. Omdat Pip apart stond raakte ze in paniek, waardoor ze over een hek heen is gesprongen. Ze hebben haar teruggezet in het land, en toen wij ‘s middags kwamen kon ze geen stap meer verzetten”.

“Ze stond midden in het land, in de regen”, vervolgt Van Vaneveld. “Uiteindelijk konden we haar met pijnstillers van de dierenarts meenemen naar de stal. Zelf dachten we gelijk dat het haar knie was, dus hebben we haar vanaf het paddock paradise verplaatst naar een pensionstal waar ze echt op rust kon. Daar is de dierenarts heel veel langsgeweest voor pijnstillers, onderzoeken, foto’s en echo’s, waar naast een zwelling niks op te zien was”.

Proppen

Nadat de merrie verhuisd was kwamen ze erachter dat ook het eten moeilijk ging. “De tandarts heeft haar tanden bijgevijld, maar kon geen gekke dingen vinden. Zolang we pijnstillers gaven at ze normaal, zodra we gingen afbouwen begon ze weer proppen te maken. Daarnaast liep ze nog steeds niet zuiver”. Het tweede ongeluk gebeurde eind december, maar in januari kon de merrie nog steeds niet eten zonder pijnstillers. “Ook op de foto’s van haar kaak en halswervels was niks te zien, vanaf dat moment wist onze dierenarts het ook echt niet meer”.

De zwelling neemt ondertussen beetje bij beetje af en ook het kauwen gaat steeds beter. Toch is het einde nog niet in zicht. “Vorige week zijn we naar een holistisch dierenarts gegaan, met de vraag wat zij denken dat het is. De enige optie van de reguliere dierenarts was het maken van een CT-scan, maar omdat er niks duidelijk is over wat het probleem is en waar het vandaan komt, is dat ook niet de beste keuze. We moesten verder kijken, dus ik besloot het gewoon een kans te geven. De holistische dierenarts heeft haar helemaal doorgemeten, en daar zagen ze gelijk dat er iets mis was met haar rechterachterknie en dat er breukjes ter hoogte van het heupgewricht zitten”.

Nieuw traject

De amazone zag aan de arts zat hij schrok en dat het wel echt ernstig was. “Hij weet ook niet of hij ons kan helpen. Maar wil het wel een kans geven, dus we zijn begonnen aan een nieuw traject. Pip krijgt homeopathische druppeltjes en we zijn begonnen met iets nieuws: geluidtherapie. Dat zijn bepaalde frequenties die uitgestraald worden en een helend effect zouden moeten hebber. Een soort lasertherapie. Wat het gaat doen weten we nog niet, maar we gaan zien wat de toekomst brengt. De prognose is niet heel goed, of het überhaupt goed komt weten we ook niet”.

“Het is allemaal nog een raadsel of ze ooit nog een pijnvrij paardenleven kan hebben, maar we willen het wel de tijd geven”, vervolgt Van Vaneveld emotioneel. “Als de zwelling helemaal uit de knie is willen we een nieuwe echo maken, om te kijken hoe het er vanbinnen aan toe is. We geven Pip de tijd, dus ze staat lekker in de paddock uit te rusten. We hopen dat ze op deze manier weer de oude wordt, maar in hoeverre dat lukt weten we nog niet. De liefde die we voor haar hebben helpt ons er doorheen en ze betekent echt heel veel voor ons. Ze is de opvolger van Mario, dat lege plekje in mijn hart heeft ze gevuld. Het is gewoon een bijzonder dier, ze is heel speciaal en uniek voor ons. Als zij aangeeft dat het niet meer kan gaan we met haar mee, maar tot die tijd doen we er alles aan om haar te laten herstellen”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Foscofotografie / Meavfotografie

0 1210

Quinn van ’t Wout heeft een hobbelige weg achter de rug met haar 15-jarige ruin Don Diëgo Karan (v. Disconto). Na een aantal explosies van de vosruin ontwikkelde ze zoveel angst, dat rijden zonder zenuwen er niet meer inzat. Na heel veel trainen, oefenen en vertrouwen opbouwen hebben ze nu weer een stijgende lijn te pakken en zijn ze onderweg naar het Z.

“Vroeger was ik heel bang voor paarden. Ik wilde graag sporten combineren met dieren, maar paardrijden was absoluut niks voor mij”, steekt de amazone lachend van wal. Toch gingen vriendinnen in haar omgeving wel rijden op de manege in de buurt, dus ze besloot het toch een kans te geven. “Toen ik vroeg of ik ook mocht gaan lessen mocht dat gelijk van mijn moeder, omdat zij zelf vroeger ook altijd paardgereden heeft”.

Zandhappen

Zowel Van ’t Wout als haar moeder en broertje besloten het rijden weer op te pakken. “Zo kwam een paard op ons pad: Karan, waar wij alle drie helemaal weg van waren. Het werd een beetje ons lievelingspaard van stal, en doordat we alle drie op hem lesten kregen we per ongelijk een beetje een band met hem. Mede omdat mijn moeder vroeger ook gereden had en omdat we alle drie zoveel plezier in het rijden hadden, besloten we om Karan uiteindelijk te kopen”.

Omdat de ruin van vier uur per dagen lopen, naar een minder zwaar schema ging, begon hij wat minder leuke streken te ontwikkelen. “Hij werd heel druk, kreeg praatjes en schrok zoveel dat ik er regelmatig naast lag. Helemaal omdat ik pas een jaartje reed zijn we echt tegen heel veel dingen aangelopen. Omdat niet alles even soepel verliep schakelden we de hulp in van instructeur Joachim van Kreuningen, die ons heel graag wilde helpen. In die tijd werd ik heel angstig voor Karan, omdat hij heel wantrouwend naar mensen werd. Als we hem probeerden te longeren kon hij opeens gaan steigeren terwijl hij tegenover me stond, omdat hij absoluut niet mee wilde werken. Ook met hoevenkrabben was hij alleen maar aan het trappen en aan het weigeren om zijn voet te geven. Met de hulp van Joachim ging dat uiteindelijk veel beter”.

Exploderen

Ook tijdens het rijden had ze veel aan de hulp van haar instructeur. “Tijdens mijn eerste lessen kon ik alleen op een 10M-volte om Joachim rijden, want ik durfde de bak niet meer door omdat ik bang was dat hij zou gaan rennen, bokken en dat ik er weer af zou vallen. Ik kan echt wel tegen een bokje, maar Karan kon uit het niets compleet exploderen waardoor ik hem niet meer uit kon zitten. Ik heb huilend op zijn rug gezeten omdat het gewoon echt niet meer lukte. Gelukkig had mijn instructeur heel veel begrip hiervoor, en ben ik samen met hem begonnen met het rijden tussen pionnen, om zo het veld steeds iets te vergroten. Hoe meer vertrouwen Karan en ik in elkaar kregen, hoe verder de pionnen uit elkaar gingen”.

Deze methode werkte zo goed dat de amazone binnen de kortste tijd weer de hele bak door durfde. “Het ging zelfs zo goed, dat we richting de dressuursport-richting gingen trainen. Ondanks dat het niet mijn intentie was om te starten, kregen we de smaak steeds meer te pakken en ging Karan zich steeds beter inzetten. Op een gegeven moment kon ik zijn schrikreacties omzetten in het naar voren rijden. Dus in plaats van dat hij er vandoor ging rennen, kon ik de energie gebruiken om zijn passen te verruimen. Eerste gebruikte hij zijn streken tegen me, nu juist voor me”.

Doorzetten

De amazone en haar paard begonnen steeds meer aan elkaar te wennen en kregen ook de smaak op wedstrijd te pakken. “Opeens waren we in het M1”, lacht Van ’t Wout. “Karan is helemaal opgebloeid. Achteraf gezien was het alle tijd en moeite waard. De eerste twee jaar heb ik meermaals op het punt gestaan om op te geven, maar ik ben blij dat ik uiteindelijk toch doorgezet heb. Uiteindelijk raakte ik steeds meer gemotiveerd en begon de training zijn vruchten af te werpen. Het doel is sowieso om nog in het Z te komen,  daar zijn we momenteel heel hard naartoe aan het trainen. Ik vind het al heel wat dat we hier gekomen zijn want dat had ik echt nooit verwacht”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

0 1056
Maaike Keulartz met Skywalker (links) en Spetter (rechts). Foto: Eliane van Schaik Photography

Maaike Keulartz heeft twee hele bijzondere halfbroertjes op stal staan: Skywalker en Spetter. Beide paarden zijn zoons van de hengst Krem en zijn daardoor valkkleurig. “Als ik ze in de wei zie staan denk ik vaak: dit zijn de droompaarden voor menig paardenmeisje. En ik heb ze gewoon op stal staan”, klinkt het trots.

Verschillen

Hoewel de twee paarden erg op elkaar lijken, verschillen ook echt wel van elkaar. Keulartz vertelt: “Skywalker komt uit een Uphill-moeder, dus hij is wat meer dressuur gefokt. Spetter komt uit Tanja, een een Groninger-moeder uit Test. Hij is dan ook wat steviger gebouwd dan Skywalker. Spetter kocht ik in 2018 toen hij net zadelmak was. Ik was lekker met hem aan het rijden en hij was al een paar keer mee geweest op dressuur concours. De familie Meijer, de fokkers van Spetter, wonen hier net ver vandaan. Toen het zo leuk ging, wilde ik graag een keer de hengst en het bedrijf zien, dus ben ik daar koffie gaan drinken.”

Super knap

“Daar liep Skywalker in de paddock. Hij was nog hengst en niet zadelmak, maar ik was op slag verliefd. Na dat kopje koffie met de fokkers heb ik mijn man thuis lief aangekeken. In 2019 hebben we Skywalker ook gekocht. Hij was goedgekeurd om te dekken in België, maar ik besloot hem toch te ruinen. Daarna heb ik hem rustig aan zadelmak gemaakt.” Spetter loopt inmiddels L2 en heeft bijna de punten voor het M1. Keulartz heeft Skywalker tot nu toe alleen in de B gestart vanwege haar zwangerschap, maar ook hij is thuis al klaar voor het M1. “Als je met ze op concours komt gooien ze altijd hoge ogen. Ze lopen misschien niet zoals Totilas, maar ze hebben een aparte kleur en zijn allebei echt super knap.”

Maaike Keulartz met Spetter. Foto: Kelly de Vries Photography

Vrolijk en werkwillig

De vader van de twee paarden is niet erg bekend in Nederland. “Het is een hengst van Hongaarse afkomst”, licht de amazone toe. “Wel is hij helemaal warmbloed gefokt. Hij is daarbij DNA-getest en is homozygoot op twee genen. Dat betekent dat hij bij bruine en zwarte merries altijd valk- en palominoveulens geeft. De vader van Krem zelf is Robin Hood. Als je in die lijnen terugzoekt, kom je bij het stamboek van de Engels Volbloed en de Trakehner. Daardoor worden ze veel gebruikt om met andere stamboeken te fokken. Mijn ruinen zijn qua karakter heel eerlijk, ze willen altijd voor je werken en hebben altijd hun oortjes naar voren. Skywalker is wat bloederiger, maar wil ook altijd voor je werken en ’s ochtends vroeg wil hij eerst een knuffel.”

Veiliger

Hoewel Keulartz nu twee valkkleurige paarden op stal heeft staan, heeft ze ze daar niet op uitgezocht. “Eerder reed ik altijd springpaarden, maar toen mijn springmerrie een bot cyste in haar knie kreeg heb ik haar verkocht als fokmerrie. Omdat ik inmiddels moeder was, wilde ik eigenlijk niet echt meer springen. Natuurlijk kan er met dressuren ook wat gebeuren, maar het voelde veiliger. Ik vond het prima als ik met een nieuw paard een leuk proefje kon rijden en er lekker mee naar het bos kon. Toen heb ik Spetter gekocht en ben ik daarna besmet geraakt met het valk-virus”, lacht ze.

Skywalker. Foto: Julia d’ Ailly / Daily in Focus

Alles aangeleerd

Hoe bevalt de switch van springen naar dressuren haar? “Eigenlijk heel goed”, geeft ze toe. “Aanvankelijk vond ik het niks aan en was ik al blij als ik een B-proef kon rijden. Maar naarmate de klassen hoger worden, vind ik het steeds leuker om ze nieuwe dingen aan te leren. Het is gewoon gaaf om er tussen te rijden met ze en om eigenlijk altijd wel in de top 3 te rijden. Zelfs met Spetter, die soms wordt uitgemaakt voor een ‘uit de kluiten gewassen Fjord’. Toch loopt hij menig dressuurpaard er maar mooi uit. Het is echt heel gaaf, vooral omdat ik ze allebei zelf heb opgeleid. Je hebt ze alles aangeleerd en kent ze helemaal.”

Wow-factor

De doelen van Keulartz zijn duidelijk. “Ik wil ze allebei heel graag naar het ZZ rijden. Ik ga elke week weer met plezier naar mijn juf Janneke Punte toe, dat is echt even tijd voor mijzelf. Daarom wil ik ook vooral lekker met ze genieten. Het is leuk dat we veel gevraagd worden voor fotoshoots en ook steeds vaker publiciteit krijgen. Ik vermaak me echt enorm met ze. Ik ben heel trots dat ik gewoon de ‘Wow-factor’ in mijn tuin heb staan. Het is leuk om te merken dat andere mensen het zien als we op wedstrijd gaan. Ik word er zelf gewoon heel erg blij en trots van”, sluit ze af.

Je kunt Maaike Keulartz, Spetter en Skywalker volgen via het Instagram-account @spetter_skywalker.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Eliane van Schaik phtography

Foto’s in tekst: Kelly de Vries Photography / Julia d’ Ailly

© Bente fotografie

Fjord-kruising Björka was niet de knapste pony toen de nu 19-jarige Lotte Weersma voor het eerst bij haar langs ging. Toch besloot de amazone acht jaar geleden de gok te wagen, omdat ze ervan overtuigd was dat dit haar droompony zou zijn. Ondertussen bewijst de combinatie het tegendeel aan iedereen die zei dat het nooit wat zou worden, en bewijzen ze zichzelf in zowel de dressuur- als de eventing- en springsport.

In 2013 was de amazone niet opzoek naar een pony, maar via via kreeg ze te horen dat een vriendin een fjord te koop had staan. “Zelf vond ik fjorden altijd al leuk, dus ik besloot gewoon even te gaan kijken”, steekt ze van wal. “We kwamen op die stal en daar zagen we Björka voor het eerst. Het was niet echt de fjord die ik in gedachten had”, vervolgt ze lachend. “Ze was moddervet en de staart en manen waren afgeknipt, ze was eigenlijk gewoon echt lelijk. Toch zei iets in mij dat dit gewoon echt iets zou kunnen worden”.

Streken

Proefrijden in 2013.

Omdat Weersma de pony niet los kon laten, besloot ze om een week later nog een keer langs te gaan om te proefrijden. “Björka kon alleen maar stappen, want omdat ze zo dik was had ze gewoon geen conditie om te kunnen draven. We hebben toen een aantal video’s gestuurd naar paardenmensen in onze omgeving, en iedereen zei dat we dit niet moesten doen omdat het niet de moeite waard was. Toch bleef ik volhouden dat er echt iets aan haar was wat me heel erg aansprak, dus heb ik besloten om haar wel te kopen”.

Twee weken later arriveerde de pony bij Weersma op stal. “En toen begon het hele afvaltraject. In het begin verliep het enigszins goed, maar toen ze wat meer conditie kreeg begon ze ook streken te ontwikkelen. Ze wilde niet lopen onder het zadel, ging bokken of ging andere gekke dingen doen. Toch wist ik dat ik niet op wilde geven, het enige wat ik dacht was: ‘We gaan er gewoon doorheen en we gaan dit samen doen’. Ik was op dat moment 12 en had helemaal geen verstand van paarden, maar uiteindelijk viel ze heel snel af en begon ze steeds leuker te worden”.

Stap voor stap

© DDV fotografie

Toen het rijden steeds beter ging begonnen de amazone en haar pony vooral buiten te rijden. “De eerste tijd ben ik er heel vaak afgevallen op buitenrit, omdat Björka uit het niets aan de kletter ging. Gelukkig hadden we een lieve, oudere haflinger op stal die vaak meeging om ons te begeleiden”, lacht Weersma. “Toen dit steeds beter ging zijn we ook gaan springen. In het begin snapte ze hier helemaal niks van, maar stapje voor stapje hebben we het opgebouwd en zijn we steeds meer gaan doen. Hierdoor werd ze steeds makker en steeds braver, en binnen een jaar was ze zo lief dat mijn buurmeisjes er zo op weg konden rijden”.

Toen Weersma de merrie op 8-jarige leeftijd kocht had ze nooit gedacht aan wedstrijdrijden. “Zelf was ik vooral aan het omhobbelen, maar vier jaar nadat we Björka hadden gekocht zijn we voor de lol een keer BB gestart, wat echt supergoed ging. Voor haar doen reed ze echt superhoge punten, ondanks dat het niet de ideale sportpony is. Hierna zijn we op B-niveau gaan starten, wat ook echt heel erg goed ging. Uiteindelijk kregen we zo de smaak te pakken dat we ons ook heel erg hebben gefocust op de springwedstrijden, want daar konden we beide heel veel plezier uithalen”.

Positief

© KV fotografie

“Helaas is het wel nog steeds zo dat koudbloeden niet altijd gerespecteerd worden in de ring, zelf kregen wij daar ook heel veel mee te maken”, legt de amazone uit. Toch bleef ze stug volhouden dat haar pony het wél kan. “Op dit moment zijn we L springen, eventing en dressuur en kan ze alle oefeningen van het M. We kochten haar als recreatiepony, ik had nooit gedacht dat we überhaupt wedstrijden konden rijden. Toen we eenmaal L konden springen kreeg ze de smaak te pakken, toen kwamen we er achter dat ze echt wel potentie heeft”.

Onlangs maakte Weersma de moeilijke beslissing om Björka dit jaar te koop te zetten. “Het lukt mij qua tijd niet meer, daarnaast zijn mijn ambities ook veranderd. Zelf had ik vorig jaar nog M willen springen en crossen, maar toen werd ik 18 en moest ik de overgang naar de paarden maken. Dit is voor haar gewoon heel lastig wat afstanden betreft”. De amazone kijkt positief terug op de afgelopen jaren. “Toen we haar kochten was ze moddervet en superlelijk, als je haar nu ziet is het een hele andere pony. Ze is echt een allemansvriend en iedereen kan opstappen en wegrijden, zo ontzettend braaf is ze geworden”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Bente Fotografie/ DDV Fotografie/ KV Fotografie

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer