Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

Diebe Hasselbach en Quäntchen Glück ©Foto4U

Diebe Hasselbach reed afgelopen weekend op het onderlinge subtopmeetmoment in Wezep met haar vosruin Quäntchen Glück (Q) (v. Quaterback) scores van 67,143% 65,429% bijeen. Een mooi resultaat, maar volgens de amazone is er nog genoeg ruimte voor verbetering. “Ik ben nogal perfectionistisch, dus eigenlijk ben ik nooit 100% tevreden”, begint ze lachend te vertellen.

Altijd genieten

“Maar, ik rijd eigenlijk bijna altijd lekker op Q. Elke keer als ik in het zadel ga zitten is het genieten! Natuurlijk is het leuk als je mooie punten rijdt, maar ik heb in mijn leven al erg veel pech gehad met de paarden en daarom ben ik nu blij ben met alles wat ik meemaak.” Hasselbach en Q startte voor de quarantaine-periode een aantal keer in het ZZ-Licht. “Op een gegeven moment mocht ik Young Riders gaan rijden, maar toen kwam corona om de hoek kijken en lag alles weer stil. Dus toen moest ik eerst het ZZ-Licht door. Dat is al met al best wel snel gegaan en dit was nu mijn derde wedstrijd in het ZZ-Zwaar.”

Compacte bouw

Allebei de proeven gingen goed. “Met name de tweede proef ging boven verwachting. Q is normaal gesproken wat trager, dus op wedstrijd moet ik het altijd van de eerste proef hebben. Bij de tweede kakt hij meestal een beetje in. Er valt nog winst te behalen in de appuyementen, daar mis ik nog wat lengtebuiging. Dat die buiging zo lastig is komt ook door zijn bouw. Q is redelijk compact en zwaar gebouwd én hij heeft een flinke nek, dus dat is voor mij iets lastiger rijden. Uitschieters naar boven zijn de vliegende wissels. Daar kregen we zevenenhalfjes voor, dus dat is zeker mooi. Het zit hem echt in de lengtebuiging, maar als we dat kunnen verbeteren gaan de scores nog een stuk verder omhoog!”

Elastiek

“Thuis hebben echt wel momenten dat ik denk ‘als we nu een proef zouden rijden, wordt het een mega score’, maar het is nou eenmaal zo dat Q een aantal dingen moeilijk vindt. Onder andere het ondertreden van zijn linker achterbeen. Ik train soms met een elastieke band om dat te verbeteren. Je kunt het vergelijken met een soort longeerelastiek die ik niet aan de longe, maar tijdens het rijden gebruik. Die band dwingt hem om zijn achterbeen actiever te maken.” Hasselbach plaatste ook een filmpje van zo’n training op haar Instagram-account DH Sportpony’s“ Ik kreeg heel veel reacties van mensen die niet wisten dat je zo’n elastiek ook tijden het rijden kunt gebruiken. Het is echt iets nieuws.”

Talent

© Kelly de Vries Photography

Hasselbach denkt dat haar paard beter tot zijn recht komt in de hogere klassen. “Hij klaat veel talent zien voor de eeners en daarnaast draait hij zijn pirouettes ook goed door. Omdat het een paard is dat wat zwaarder gebouwd is, heb ik soms bij een halve pirouette net te weinig tijd om het af te werken. Het is dan echt er in en er uit.  Bij een hele heb ik die tijd wel, dus ik denk zeker dat we daar straks op gaan scoren. Naar mijn idee kan hij ook beter scherp appuyeren, dus dat we nu in de Lichte Tour mogen rijden is heel fijn. We gaan toch richting het Inter-niveau en ik ben ervan overtuigd dat hij daar uitblinkt!”

Pech

De 22-jarige amazone heeft al veel pech gehad in haar nog jonge carrière in de paardensport. “In oktober 2017 heb ik mijn voormalig toppaard Avanti (v. Rubiquil) moeten laten inslapen. Ik zou met hem mijn Young Riders-debuut gaan maken, maar na vele onderzoeken bleek dat al het kraakbeen in zijn voet aan het verdwijnen was. “

Weer vertrouwen

“Dat paard ging echt voor mij door het vuur, maar helaas werd hij al twee maanden na de aankoop voor het eerst kreupel. We hebben alles geprobeerd, maar op een gegeven moment kon hij gewoon geen paard-waardig leven meer leven, dus hebben we hem moeten laten gaan. Daarna ben ik wel op zoek gegaan naar een ander paard, maar ook daarin zat het niet mee. Ik heb de gevaarlijkste paarden onder mijn kont gehad”, vertelt de amazone verder. “Vanaf dat moment heb ik een bepaalde angst ontwikkelt. Maar sinds een jaar heb ik Q en ik kan wel zeggen dat dit jaar voorbij vliegt! Het is na vier jaar pech met de paarden weer helemaal super leuk en mijn vertrouwen is ook helemaal terug. Ik durf weer te rijden.”

Zware Tour

“Mijn dispensatie is aangevraagd en hopelijk mogen we de 24ste ons Lichte Tour-debuut maken. Het zou ontzettend gaaf zijn als we samen richting de U25 kunnen gaan trainen. Daar zijn we al wel stiekem mee bezig, maar het is wel een grote uitdaging.  De Lichte Tour voor de Intermediaire II inruilen is een korte termijn doel”, besluit de vrolijke amazone haar verhaal.”

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan).

Foto: Foto4U

0 1406

Veel ruiters zeggen spreekwoordelijk wel eens dat hun paard een lot uit de loterij is, maar voor Chantal Daniels geldt dat wel heel letterlijk. Via de paardenclub wist haar vader een ‘loterijveulen’ voor een schamel bedragje op de kop te tikken met de bedoeling om hem als recreatiepaard te houden. Toch begonnen Daniels’ ambities te groeien met de tijd en bleek Crulando (v. Jetset D) genoeg talent te hebben om zonder enige moeite naar het ZZ-Zwaar te klimmen.

“Hier in Lottum wordt er jaarlijks een paardenmarkt georganiseerd waar drie mannen van de plaatselijke ruiterclub altijd naartoe gingen. Jac Wagemans, Piet de Boer en mijn vader Jan Daniels, ook wel de drie musketiers genoemd”, steekt Daniels lachend van wal. “Op deze paardenmarkt werd de loterij van de rc Lottum gehouden. Als je deze loterij won kreeg je een geldbedrag of een nader te bepalen prijs, wat toen een veulen was”.

Aanleg

Ongeveer dertien jaar geleden won iemand van de club het veulen met de loterij, maar had geen plaats om het paard te stallen. De bedoeling was om het jonge hengstje weer te verkopen, maar vanwege zijn ielige uitstraling had niemand interesse. “Het was een stekelvos met drie witte benen, hij was niet heel knap, maar op een of andere manier zag mijn vader er gelijk wat in”, vervolgt de Daniels. Ze besloten om de vos over te nemen en zette de ruin, die als roepnaam Cupido heeft, in de wei totdat hij vier jaar oud was en ze hem konden laten beleren. “Johan Bergs heeft hem zadelmak gemaakt en was ook gelijk helemaal weg van hem. Volgens Johan had ik nog nooit zo’n goed paard gehad”.

Toen de vos goed zadelmak was nam de amazone zelf de teugels in handen. “Ik kwam er achter dat hij echt aanleg had voor de dressuur, we waren echt zomaar op Z-niveau. Toch had ik nooit de ambities om echt verder te komen, omdat ik genieten en plezier maken veel belangrijker vond dan presteren. Al ging het met dit paard gewoon vanzelf. Eenmaal in het Z werden we ook wel met onze neus om op de feiten gedrukt, omdat het allemaal ineens heel snel ging. Ik heb ooit met een ander paard Z2 gereden en had niet echt de plannen om hogerop te komen, maar als je een paard hebt dat zo aanbiedt ben je gek als je er niet vol voor gaat”.

Olympische Spelen

Onder begeleiding van Inge Coenen is de combinatie ondertussen op ZZ-Zwaar niveau, iets wat Daniels nooit verwacht had van haar ‘loterijveulen’. “In het begin was Cupido heel erg eenkennig. Mijn vader kon er alles mee, het was een paardenman in hart en nieren. Hij hoefde maar een paard te zien en dan wist hij gelijk of het iets zou worden. Zo had hij ooit op de paardenmarkt een veulen in de smiezen gekregen die hij niet meer uit zijn hoofd kreeg, en per se wilde kopen. Uiteindelijk heeft een Esther Keijsers op Z-niveau gesprongen met dit paard, en is hij door Oostenrijk uitgebracht op de Olympische Spelen”.

2,5 jaar geleden overleed de vader van Daniels, dit heeft ervoor gezorgd dat Cupido extra bijzonder voor haar is. “In de tijd dat hij heel ziek was en we nog een andere merrie van de loterij hadden staan, was hij ervan overtuigd dat ik Cupido absoluut moest houden. Ik kan met dit paard springen, dressuur rijden en buitenritten mee maken. ‘Dat is veel belangrijker dan presteren’, zei hij altijd. En dat klopt ook”, legt de amazone uit. “Plezier, vertrouwen en een fijn paard vind ik veel belangrijker dan altijd bovenaan staan. Ik ben zeker prestatiegericht en ik wil ook het beste uit ons halen, maar dit niveau rijden blijft een vak apart”.

Boerenpaard

Ondertussen is de ruin 14 jaar oud en hoopt Daniels na de coronastop nog eens bovenaan het ZZ-Zwaar te kunnen eindigen. “Al is genieten het allerbelangrijkst. Ik ben heel blij met mijn boerenpaard”, sluit ze lachend af. “Hij schrikt nergens van, hij kan overal tegen en ik kan er echt alles mee. Dat is voor mij ook heel veel waard, Cupido is echt een lot uit de loterij”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/ Foto4U/ Maud Hegger

0 1449

Het was liefde op het eerste gezicht tussen Amber en Claudia Kromhout en de toen 4-jarige ruin Glitch (v. Romanov). Ondanks dat de ruin aan de hand de rust zelve was, draaide zijn gedrag 180 graden op het moment dat hij een zadel op zijn rug kreeg. Na een lange weg, het winnen van vertrouwen en meerdere malen flink zandhappen, laten Amber en Glitch nu op ZZ-Zwaar niveau zien wat ze in zich hebben.

In maart 2015 gingen Amber en haar moeder Claudia Kromhout voor het eerst bij de ruin kijken. “Hij was op dat moment net groen uit het land en kon een beetje aan de longeerlijn lopen, waardoor we hem goed konden bekijken”, steekt Amber van wal. “Op het eerste gezicht was hij superbraaf en in de omgang heel lief, dus hebben we hem na de keuring meegenomen naar huis”.

Spanning

Nadat ze de ruin een tijdje hadden laten wennen aan zijn nieuwe huis, besloten ze om het zadel een keer op zijn rug te leggen. “Glitch vond het opzadelen echt heel spannend, al was hij gewoon braaf, totdat we het zadel af wilden doen. Elke keer als we het zadel wilden aanraken werd hij opeens bang en sprong hij in paniek opzij. Vanaf dat moment zijn we de training heel rustig op gaan bouwen en hebben we, samen met de staleigenaar, geprobeerd het vertrouwen te herstellen. Uiteindelijk ging dat zo goed dat ik aan het zadel kon hangen en op Glitch zijn rug kon zitten. Maar de spanning bleef aanwezig. Zo kon ik niet praten of bewegen als ik op hem zat, want daar schrok hij heel erg van”.

 

Miscommunicatie

Onder begeleiding van instructeur Gerard van den Berg kwam de combinatie steeds een stapje verder. “We reden de eerste tijd aan de longeerlijn, tot er een punt kwam dat ik het wel eens los in de binnenbak wilde proberen. In de eerste instantie ging het heel goed, totdat we een miscommunicatie kregen waarin ik heel graag naar rechts wilde, en Glitch naar links. Hierbij raakte ik een heel klein beetje uit evenwicht, waar hij heel erg van schrok en in blinde paniek de hele baan door begon te rennen. Zonder rem, zonder stuur. Mijn instructeur en zijn dochter hebben geprobeerd om hem te remmen, maar hij reageerde helemaal nergens meer op. Op een gegeven moment rende hij op de bakrand af en maakte een scherpe bocht naar links, waardoor ik rechtdoor vloog tegen de bakrand aan. Hierna is hij in blinde paniek door de bak gaan rennen en waren we weer terug bij af”.

Wonder boven wonder hield Kromhout niks over van de val. “Intussen ben ik al een keer of acht heel hard van hem afgevallen. Bij mij op stal zeggen ze dat ik de enige ben die zowel letterlijk als figuurlijk alle hoeken van de bak heb gezien”, vervolgt ze lachend. “Ondanks dat heb ik nog nooit iets blijvends overgehouden van een val, behalve blauwe plekken en spierpijn”.

Grand Prix

Ondanks dat er fysiek niks was met paard en amazone, had het vertrouwen een flinke deuk opgelopen. “De eerste tijd hebben we ook weer aan de longeerlijn gereden en dat hebben we heel voorzichtig uitgebreid. Uiteindelijk ging het beetje bij beetje beter, maar hij bleef heel onzeker en angstig als je erop zat. Zodra je ernaast stond was Glitch het allerliefste paard van stal. De kleinste kinderen konden er zo mee omgaan, ondanks dat hij ruim 1,75M is. Maar zodra je er opging vond hij alles zo spannend dat hij alleen maar wilde rennen”.

Het eerste jaar heeft de combinatie zich aan de longeerlijn vooral beziggehouden met het vertrouwen herstellen en de basisoefeningen. Nu, zes jaar later, werpt dat zijn vruchten af en is de Grand Prix een droom die nog wel eens realiteit kan worden. “Glitch duikt nog steeds in elkaar als hij iets spannend vindt en voelt dan 20 centimeter kleiner. Maar hij vertrouwt mij nu zo veel dat hij niet meer wegrent. Als ik zeg dat het goed is, geeft dat hem genoeg vertrouwen om toch door te gaan”.

Bloed, zweet en tranen

Ondanks dat de combinatie een hobbelige weg achter de rug heeft, was opgeven geen optie voor Kromhout. “Veel mensen hebben ons voor gek verklaard dat we het altijd zijn blijven proberen. Ondanks dat ik er af en toe meer naast lag dan dat ik erop zat, hebben we altijd in hem geloofd, wat ook kwam omdat hij in de omgang echt heel lief is. Op stal wil hij alleen maar knuffelen, is hij heel erg mensgericht en wilde hij altijd alles goed doen. Dat hij zo vervelend was zat gewoon niet in zijn karakter. Glitch was al het bloed, zweet en tranen dubbel en dwars waard. Ik ben heel blij dat opgeven niet in mijn woordenboek voorkomt!”

“We rijden nu samen ZZ-Zwaar en hopen ons daar de komende tijd nog meer in te verbeteren, zodat we misschien zelfs de overstap kunnen maken naar de Grand Prix”, vervolgt Kromhout enthousiast. “Als Glitch iets eng vond ging hij altijd zitten, waardoor hij ondertussen kan piafferen als de beste, ondanks dat ik dat voorheen niet eens kon. Wie weet zit er nog wel veel meer in”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Equineshot photography/ Equigeniek/ DigiShots

Shelly Gribnau met Flo. Foto: Tyrza van Maanen

Ondanks dat Shelly Gribnau haar lijf niet altijd meewerkt door haar Hypermobiliteitssyndroom en dat haar merrie Flo (v. Jazz) best pittig is, heeft de combinatie nu de punten binnen voor het Z1. “Ze is niet het makkelijkste paard voor mij om uit te zitten, maar als ze eenmaal loopt dan is het ook heel fijn.”

Mencarrière

Oorspronkelijk is de amazone altijd menner geweest. Nog steeds is ze actief in de paardenbranche. Zo heeft ze een dekenwasserij, een paardentaxi en doet ze aan verkoopbemiddeling. “Sinds mijn achtste of negende loop ik al mee in de menwereld. Ik ging ook naar internationale wedstrijden, alles erop en eraan. Tot ik een kind kreeg, en een heel goed aanbod vanuit Zweden om mijn pony te verkopen. Ik had geen tijd meer om 4 of 5 dagen op wedstijd te gaan, dus besloot ik op zoek te gaan naar een rijpaard. Ik was op zoek naar een braaf buitenrijdpaard, maar ik kwam met Flo thuis”, lacht ze.

Grote overstap

“We gingen een dagje paarden kijken en hadden van alles op de planning staan. Ik had me voorgenomen niets te kopen, maar alleen te bekijken wat ik wilde. Ik zag Flo staan en binnen 5 minuten wist ik: dit is mijn paard. Nadat ik een rondje proef had gereden wist ik het zeker. Ze is niet heel groot met haar 1.58m, maar ik had nog nooit pony’s groter dan 1.45m gereden. Voor mij was deze overstap dus al best groot. Flo is niet makkelijk, maar het was wel gelijk een match. Ik kocht haar toen ze 8 jaar was en wilde eigenlijk een iets ouder paard, maar ik ben zo voor haar gevallen. Ze is echt een black beauty.”

Twijfels

Na een tijdje getraind te hebben is de combinatie ook gaan starten. “We zijn door de B, het L1 en het L2 heen gevlogen. Maar het is wel echt een Jazz-merrie. Als ze iets niet wil, doet ze het niet. Ze heeft best regelmatig op haar achterbenen gestaan. Er zijn wel momenten geweest waarop ik dacht: ga ik hiermee verder of zoek ik toch wat anders? Maar ja, voor Flo heb ik een Arabier x Welsh Cob gehad, die was nog veel erger onder het zadel. Met goede begeleiding en een beetje lef zijn we er samen doorheen gekomen. We staan nu sinds een half jaar op een nieuwe stal en ze is een heel ander paard geworden. We komen altijd door de binnen- en de buitenbak heen, gaan ook veel het bos in en doen aan balkjestraining”, aldus Gribnau.

Bizar snel

In de twee jaar dat de combinatie nu samen is zijn ze Z1 startgerechtigd geworden. Tussendoor lagen ze er bijna een half jaar uit, omdat Flo haar griffelbeentje had gebroken. “Het is echt bizar snel gegaan. We reden 2 tot 3 winstpunten per proef. Het begin van de M1 was even lastig, omdat ineens alles op de letter moest. Ook was de contragalop moeilijk voor Flo. Maar toen we daar eenmaal doorheen waren zijn we ook zo de M2 door gevlogen. We zijn nog niet helemaal klaar voor het Z1, dus als we weer mogen starten pakken we eerst nog een paar M2-proeven mee voor we doorgaan naar het Z. We trainen lekker nu gewoon lekker door.”

Gewrichten uit de kom

Soms loopt Gribnau nog wel tegen haar fysieke beperking aan. “Ik heb van kleins af aan al HMS, waardoor ik toen altijd viel. Ik heb dus bijvoorbeeld een hele slechte balans. Met mennen had ik daar nooit heel veel last van, gelukkig. Daarnaast ben ik ook heel zwaar geweest. Uiteindelijk ging er een knopje om dat ik op mijn pony wilde rijden. Toen ben ik heel veel afgevallen zodat dat kon. Ik rijd dus pas sinds een jaar of 5 pas echt weer. Toen ik er net weer op zat, ben ik met een paard door een deur gekletterd en had ik allebei mijn heupen uit de kom. Toen kwamen ze erachter dat de HMS bij mij op best veel plekken zat. Het zit in mijn enkels, heupen en schouders. Soms heb ik ook wel last van krachtverlies in mijn handen en op momenten schiet mijn schouder tijdens het rijden ook wel uit de kom. Dan moet ik even stoppen, hem terugklikken, en dan ga ik weer verder”, vertelt ze.

Plezier

“Ik ben ook gestart met een traject om dispensatie te krijgen voor het doorzitten. De ene keer zit ik liever door omdat ik meer kracht heb, de andere keer redt ik het doorzitten met het uitstrekken echt niet. Wat ik wel heb is dat ik na 2 proeven niets meer kan, dan gaat het lampje uit. Maar ja, je leeft maar één keer. Ik rijd veel op mijn zit en ik denk dat dat ook het belangrijkste is. Paardrijden is gewoon te leuk om te stoppen en zeker als je zo’n gaaf paard als Flo onder je kont hebt. Ze is niet het makkelijkste paard voor mij, omdat ze ook echt een zweefmoment in haar draf heeft, maar als ze eenmaal loopt dan is het ook heel makkelijk.”

Hoger komen

Op dit moment staat de merrie stil met een kleine blessure, dus het eerste doel is dat ze weer beter wordt. “Mijn andere doel was Z1 worden. We mogen het nu starten, dus zodra we in het Z1 de winstpunten hebben gehaald gaan we gewoon door. Flo heeft wel de potentie om heel hoog te komen. Het is alleen even afwachten tot hoever ik meekom en hoe we het samen gaan doen. Flo is pas net 11 geworden dus we hebben nog een lange tijd voor ons. Ik hoop wel richting het ZZ-zwaar te komen met haar. Wanneer ze Z2 is wil ik haar misschien eerst laten dekken. Zo ben ik het gewend: je hebt altijd je wedstrijdpaard en iets jongs voor de toekomst. Je wil niet teruggeven in kwaliteit, dus ik ben nu op hengstenjacht. Ik zou het heel leuk vinden om een veulen te fokken van Flo”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Tyrza van Maanen

Demi Feijs - Dordogne DN Meetmoment Boxtel 2021 © DigiShots

Tijdens het onderlinge subtopmeetmoment onder de 27 jaar in  Boxtel kwam Demi Feijs afgelopen weekend aan start met drie paarden. Ze reed voor Saskia van Es de jonge paarden Maximus B (v. Glock’s Toto Jr.) en Firebal (v. For Romance) in het L1 naar mooie scores en met haar eigen paard Dordogne DN (v. Daloxe corton) kwam ze voor de tweede keer uit in de Junioren rubriek. Het tweetal scoorden een mooi percentage van 66%. 

Super tevreden

“De proef op zich ging heel erg goed. Maar, omdat het pas de tweede keer was slopen er toch wat foutjes in. Maar dat was echt volkomen mijn eigen schuld”, begint de jonge amazone te vertellen. “De appuyementen en de wissels gingen wat minder, maar alles bij elkaar ben ik super tevreden over de proef die we samen neergezet hebben!!”

Tweede keer

Dit was ook pas de tweede keer dat de combinatie in deze klasse startte. “Door de corona-maatregelen hebben we een hele poos niet kunnen starten natuurlijk, dus het was ook weer even geleden wat het extra moeilijk maakte. Toch kon ik wel gewoon rijden zoals anders. Dordogne luisterde goed en ik kon gewoon mijn ding doen”, lacht Feijs.

Snel

Dordogne DN en Feijs zijn nu twee jaar samen. “Hij was vier toen ik hem kocht, dus ik rijd hem nu dik twee jaar. Dordogne is een springgefokt paard en ik ben er zelf mee aan de slag gegaan. Zo begonnen we gewoon in de B en vorig jaar werden we nog indoorkampioen in het L1. Maar door de corona hebben we flink door kunnen trainen en zo starten we nu bij de Junioren. Het kan snel gaan! 

Een echte boef

In het begin had de amazone wel wat moeite met de bruine ruin. “Het is een mega lief paard, maar in het begin hadden we echt wel wat moeite”, vertelt Feijs lachend verder. “Bokken, wegspringen en rennen, ik heb het allemaal meegemaakt. Hij was echt wel een boef, maar gelukkig gaat het nu steeds een beetje beter. Hij pakt alles goed op en is erg makkelijk in de omgang, het is inmiddels een heel compleet en braaf paard.”

Juiste hulp

“In die twee jaar dat ik hem nu heb en rijd, heb ik vooral geleerd om veel geduld te hebben. Dat heb ik echt wel moeten leren. We hebben veel meegemaakt samen en wat ik het meest bijzonder vind is dat ik in principe alles zelf heb gedaan. Natuurlijk heb ik wel lessen gehad, maar ik ben de enige die op hem gereden heeft. Samen met Saskia van Es en Ghislain Fouarge heb ik veel tijd in zijn opleiding gestoken, maar als ik nu terugkijk, zou het mij niet gelukt zijn zonder hun hulp.” 

Internationaal

Het FEI paspoort is inmiddels binnen. “Dat ik straks internationaal kan en mag starten is toch wel een droom die uitkomt. Ik heb er naartoe getraind en het is wel iets wat ik altijd al heel graag wilde. Twee jaar geleden zag ik al dat Dordogne DN enorm veel potentie had en gelukkig heeft hij het waargemaakt. Ik weet nog wel de eerste keer dat ik bij hem ging kijken. Ik zag hem en dacht meteen ‘Wow!’. 

Toekomst

“Ik hoop dat we snel internationaal op pad kunnen en veel wedstrijden kunnen rijden. Maar ondertussen trainen we bij Saskia hard door en proberen we de puntjes op de i te zetten. Aanstaande zaterdag rijden we ook mee tijdens de kadervormingswedstrijd, dus de plannen zijn er zeker”, besluit Feijs gedreven. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan).  

Foto:   DigiShots

In september 2020 ging Gaby Simons opzoek naar een ervaren pony om haar beschadigde vertrouwen na een ongeluk weer te herstellen. Ondanks haar eisen kwam ze terecht bij een 3-jarige konik Arezzo, die twee jaar daarvoor uit een natuurreservaat gehaald werd en op het laatste moment gered is van de slacht. Simons werd op slag verliefd op de ruin, en besloot hem een kans te geven.

Toen de ruin één jaar was werd hij gevangen in het natuurreservaat waar hij in stond, met de bedoeling om naar de slacht te gaan. De pony werd gered en daarna weer doorverkocht aan een amazone die hem beleerd heeft. “Zijn voormalig eigenaresse heeft hem zadelmak gemaakt, maar bleek toen net iets te lang voor hem te zijn. Vervolgens heeft ze hem te koop gezet, maar toen ik de advertentie voor het eerst voorbij zag komen was ik niet gelijk overtuigd. Hij was namelijk nog maar drie jaar oud en ik was opzoek naar een iets ouder paard, maar toen zij mij benaderde begon ik toch te twijfelen. Uiteindelijk heb ik toch toegegeven en ben ik gaan kijken, waar ik achteraf superblij mee ben, want ik was gelijk verkocht”.

Vluchtgedrag

Het was liefde op het eerste gezicht tussen Simons en Arezzo. “Ik heb een klein rondje proefgereden en er mocht van mij gelijk een strikje omheen, want hij mocht mee”, vervolgt de amazone lachend. “Het is niet een paard wat je iedere dag ziet, en ik hou daar wel echt van. Mijn speciale pony’tje staat nu op de manege tussen alle grote KWPN’ers”.

In het begin merkte de amazone nog wel dat de pony zijn eerste jaar in het wild heeft geleefd. “Als we buiten liepen en hij zag iets wat hij niet kende, was hij al weg voordat ik kon bedenken dat hij zou schrikken. Dan ging hij er in volle rengalop vandoor. Na heel veel grondwerk zijn we goed op elkaar ingespeeld en doet hij het bijna niet meer. Maar zijn vluchtgedrag is wel echt meegekomen uit zijn verleden. Ondanks het wegrennen vind ik hem wel nuchter. Hij is niet snel zenuwachtig, maar kan wel goed spiegelen. Zelf heb ik een trauma opgelopen bij een ongeluk met mijn vorige pony en Arezzo kan soms mijn zenuwen heel goed overnemen”.

Heel grappig

Toen de combinatie goed op elkaar ingespeeld was, besloot Simons de ruin verder op te leiden. “Dit ging met pieken en dalen. We hebben een hele tijd gezocht naar een goed zadel, omdat alles vertraagd werd door de coronapandemie. Van september tot december hebben we kunnen rijden. Toen moesten we op het zadel wachten en sinds een paar weken heb ik hem nu weer opgepakt. We zijn dus echt bezig met de basis. Arezzo is heel eigenwijs, het koudbloedige komt steeds meer naar voren. Hij vindt het bijvoorbeeld heel grappig om op het laatste moment linksaf te slaan, terwijl ik juist naar rechts wil, al gaat het steeds beter”, lacht ze. “We gaan lekker door met lessen, dus uiteindelijk gaat ook dat helemaal goed komen”.

Ondanks dat de amazone geen jonge pony wilde, vindt ze alle tijd en moeite zeker waard. “Van tevoren was ik wel sceptisch over een 3-jarige, maar ik vind dat we de afgelopen maanden heel ver zijn gekomen. Uiteindelijk zou ik het heel leuk vinden om te starten met de dressuurwedstrijden en blijven we heel erg veelzijdig rijden. We doen alles wat we leuk vinden”, sluit ze enthousiast af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

0 465

Op 13-jarige leeftijd kreeg Bridget de Haan haar eerste spiegelreflexcamera. Ondanks dat ze de eerste tijd vooral fotografeerde voor de lol, begonnen haar ambities steeds meer te groeien. Ondertussen heeft ze zich ingeschreven bij de Kamer van Koophandel, en hoopt ze haar bedrijf Bridget de Haan fotografie de komende jaren nog verder te ontwikkelen.

Wegens persoonlijke omstandigheden kreeg De Haan vier jaar geleden een camera van haar ouders, zodat ze haar gedachten kon verzetten. “Ik vond fotograferen altijd al heel leuk, maar had niet echt plannen om echt fotograaf te worden”, blikt ze terug. “Toch begon het steeds meer kriebelen om het fotograferen wat serieuzer op te pakken, dus sinds twee jaar ben ik echt actief bezig als fotograaf”.

Creatief

“Ik ben zelf helemaal niet creatief”, geeft De Haan lachend toe. “Maar ik merk wel dat ik echt mijn rust erin vinden kan. Als klanten blij zijn met mijn beelden, word ik zelf ook heel erg enthousiast, dat voelt gewoon heel goed”.

Mijn doel is echt om alles op het tempo van de klant en het paard te doen. Soms zijn de paarden wat onrustig of gestrest en ik denk dat ik daar heel goed op kan inspelen. Over het algemeen ben ik een heel ongeduldig persoon, maar tijdens een fotoshoot zie je daar niks meer van terug”.

Eigen stijl

De laatste jaren heeft De Haan zich vooral gericht op het ontwikkelen van haar eigen stijl. “Ik werk altijd met best wel veel wolken in de foto’s waardoor ze een beetje grauw worden, maar heel veel rust uitstralen. Blauw en groen zijn echt fijne kleuren voor mij om mee te werken. Daarnaast houd ik altijd rekening met de connectie tussen paard en ruiter, mijn doel is om die zo goed mogelijk vast te leggen. Het samenzijn is het belangrijkst”.
Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Bridget de Haan

Mylla Bogaard en haar paarden Next Gribaldi en Key to my Heart

Mylla Bogaard is fanatiek in de paardensport en zou graag van haar hobby haar werk willen maken. Daarvoor volgt ze een opleiding bij Annemarie van der Toorn en is ze serieus bezig met haar twee paarden.

Opleiden

Bogaard heeft de vijfjarige merrie Key to my Heart (v. All at Once) en de tweejarige ruin Next Gribaldi (v. For Gribaldi) in haar bezit. Ze vertelt “Met mijn oudere paard Wizz mocht ik bijna Z starten toen ik hem moest laten inslapen. Key was op dat moment alleen over en ik wist dat ik verder wilde in de paardensport. Na drie weken stond Next bij ons op stal. Key heb ik in juni twee jaar en ik geniet er echt van om haar zelf op te leiden. Toen ze kwam was ze net zadelmak en het hele proces om haar alles zelf te leren vind ik heel erg leuk ik train haar nu op M/Z niveau en de volgende stap is om zelf een paard zadelmak te maken. Daar is Next voor gekomen.”

Mylla Bogaard & Key to my Heart

Zadelmak maken

“Ik vind het proces heel erg leuk. Mijn merrie Key was al zadelmak toen ik haar kocht, dus het leek mij nu ook heel erg leuk om dat zelfs eens te doen. Met Next ben ik nu aan het oefenen met een teddybeer op zijn rug, dat we samen alles voor de eerste keer meemaken vind ik onwijs leerzaam. Het is bijzonder om een goede band op te bouwen met je paard. Ik doe het samen met mijn ouders en zij helpen mij overal mee,” vertelt de amazone.

Mylla Bogaard & Next Gribaldi

Annemarie van der Toorn

De hoofdambitie is dressuur maar daarnaast doet de amazone ook aan grondwerk. “Voor de afwisseling springen we ook en gaan we iedere week buitenrijden. Ik vind het heel goed voor ze om op verschillende ondergronden te leren lopen en het hoofd lekker leeg te houden. Mijn merrie Key kan heel schrikkerig zijn maar ik kan haar ook op een neckrope rijden. We zijn ook zonder zadel aan het oefenen maar ze is heel gevoelig. Haar eerste ervaring met de trailer was vervelend en haar trauma blijft wel een dingetje. Ik heb toen hulp ingeschakeld van Annemarie van der Toorn en ik volg nu bij haar de opleiding paard en gedrag. Met geduld gaat het steeds beter.”

Ondernemen

“Samen met mijn ouders zijn we op zoek naar een huis waar de paarden aan huis kunnen staan. Ik ben met een opleiding begonnen en ik zou op mijn eigen plekje daar heel graag mijn eigen bedrijf in willen starten. Ik zou diverse diensten aan willen bieden van zadelmak maken, tot trainen en lesgeven. Het lijkt me leuk om niet alleen probleempaarden te trainen maar ook dressuurpaarden. Ik heb niet een bepaald doel van ik wil ZZ-Zwaar rijden maar ik kijk naar wat een paard aan kan. Het heeft best wel lang geduurd bij mijn merrie voordat de basis voor elkaar was. Mijn tweejarige heeft ook een hele mooie bloedlijn en ik hoop dat ik met hem ook wat kan bereiken in de dressuursport,” vertelt de ambitieuze amazone.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Patric en Marisol Bogaard

Chanel Stokje met Eastwood. Foto: odD Fotografie

De laatste crossles voor ze naar Ierland zou gaan eindigde voor Chanel Stokje in een ziekenhuisopname en een langdurig revalidatietraject. Vanuit haar ziekenhuisbed begon ze Saddle Up, een platform voor tweedehands paardenspullen. Met als missie: de paardensport verduurzamen.

Laatste crossles

Chanel heeft altijd al paarden aan huis gehad, tot het huis verkocht werd en ze ging studeren. Wel vond ze een paard waar ze mee mocht rijden wanneer ze wilde. Ze vertelt: “Dat was ontzettend leuk. Eastwood stond op stal in Renswoude en ik had er spring- en crossles mee. Bij de Schalm kun je in de zomer meedoen aan lessen. Dat deden we dan ook met plezier. Eastwood had nog nooit gecrosst, maar hij pakte het heel fijn op. Ik zou voor mijn master naar Ierland gaan en dit was de laatste crossles om het af te sluiten. Alleen toen ging het mis…”

Miscommunicatie

De combinatie wilde over een boomstam op palen springen. Het was een dubbele hindernis. “We kregen een beetje een miscommunicatie. Tussen de hindernissen moest je een snelle 5 of een langzame 6 passen rijden. Eastwood maakte er 5,5 en ging er daardoor niet overheen, maar dóórheen. Hij is volledig over de kop geslagen en bovenop mij terecht gekomen. De hindernis was ook mee omgevallen, dus Eastwood kon in eerste instantie niet opstaan. Uiteindelijk stond hij toch op, en ik dacht ik dus ook. Maar ik merkte bijna direct dat dat niet ging. Mijn vader is gelijk naar mij toe gekomen en mijn moeder heeft 112 gebeld. Al snel waren er twee ambulances, een traumahelikopter en nog wat politie ter plaatse.”

Veel operaties

De hulpdiensten brachten de amazone naar het UMC. Nog diezelfde avond werd ze geopereerd aan een geperforeerde darm. “Ook had ik meerdere breuken in mijn bekken, waar ze me enige tijd later aan geopereerd hebben. Mijn schouder was ook uit de kom en mijn pees was afgescheurd. Ze dachten eerst dat het met rust goed zou komen, maar daar ben ik een half jaar later alsnog aan geopereerd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er nooit nachtmerries van heb gehad en dat ik niet bang ben geweest. Op een gegeven moment kreeg ik weer veel zin om te rijden, maar het revalidatietraject was erg lang. Ik heb 6 weken in een rolstoel gezeten, 6 weken als een oma’tje achter een looprek gelopen en daarna ging ik bij de fysio over naar krukken”, vertelt ze openhartig.

Chanel Stokje toen ze voor het eerst weer bij Eastwood kwam.

Niet zijn schuld

Vanaf het moment dat ze weer kon lopen, zeurde Chanel bij de fysiotherapeut of ze weer te paard mocht. “Het heeft maanden geduurd voordat ik weer had leren lopen. Maar toen ik het kon wilde ik gelijk weer paardrijden. De eerste keer dat ik er weer op zat, was dat gewoon op Eastwood: hetzelfde paard als waarmee ik mijn ongeluk heb gehad. Ik ben niet bang geweest omdat het niet zijn schuld was dat we vielen. Had hij heel raar gedaan, dan had ik het misschien wel spannend gevonden. Het was gewoon pech en echt een miscommunicatie. Eigenlijk was hij juist veel te braaf: hij probeerde er toch overheen te komen in plaats van dat hij stopte of er langs ging.”

Verduurzamen

Door haar ongeluk had Chanel een onverwachts tussenjaar. Ze geeft aan dat ze de dagen toch wel graag meer wilde vullen. Ze liep al langer met het idee rond om een eigen onderneming op te zetten. Dit heeft ze samen met haar vriend in de revalidatieperiode doorgezet. “Ik vind duurzaamheid belangrijk. Ik hergebruik alles en let op mijn consumptie. De paardenmarkt is naar mijn idee weinig bezig met verduurzamen. Het lijkt me mooi als mensen steeds vaker inzien dat het goed is om spullen een tweede leven te geven. Er wordt natuurlijk veel verkocht via Marktplaats, maar de kans dat je daar opgelicht wordt is best groot. Ik hoop dat de drempel voor mensen lager wordt door via mijn platform te bestellen. Het hergebruiken zou van mij wel wat meer de norm mogen worden.”

Nieuwe stip

Het opzetten van Saddle Up was voor de amazone een welkome klus. “Ik was door mijn revalidatietraject natuurlijk best beperkt in wat ik kon gaan doen. Ik dacht bij mijzelf: ga ik thuis zitten en niks doen, of ga ik andere manieren bedenken om blij te worden? Saddle Up was voor mij iets waar ik naar uitkeek, een nieuwe stip op de horizon. Aan het begin van mijn revalidatie duurden de dagen heel lang. Ik kwam van fulltime werken bij Adidas zo thuis te zitten. Gelukkig heb ik hierdoor een manier gevonden om weer bezig te gaan. Inmiddels zit ik in Engeland voor mijn master en rijd ik wanneer ik in Nederland ben weer op Eastwood. We doen wel weer springlessen. Een crossles zou ik eerlijk gezegd niet zo snel meer doen.”

Top tot teen

Hoewel ze liever niet had dat het ongeluk was gebeurd, heeft het haar ook mooie dingen gebracht. “Wanneer ik in de spiegel kijk zie ik heel veel littekens. Dat is niet altijd makkelijk en als ik de tijd terug kon draaien was ik heel blij als het niet was gebeurd. Maar nu is het gebeurd en kan ik er het beste van maken. Zo komen er ook nieuwe kansen op mijn pad, zoals Saddle Up. Maar naar aanleiding van een artikel in het AD nemen ook veel mensen contact met me op. Ze hebben vaak iets soortgelijks meegemaakt. Het is fijn dat ik anderen kan helpen door hun verhaal te horen en door er samen over te praten. Dat is dan ook mijn grootste tip: praat erover als je hulp nodig hebt. Ik ben nu ook bezig met een psycholoog, omdat ik me heel erg van mijn emoties afgesloten heb. Nu kan ik het laatste stukje verwerken.”

Bescherming is belangrijk

“Waar ik vooral blij mee ben, is dat ik mijn cap en mijn bodyprotector op en om had. Een half jaar voor mijn val had ik een nieuwe cap gekocht. Caps vergaan natuurlijk na zoveel jaar. Ik heb echt van top tot teen onder Eastwood gelegen, ik had ook de schrammen op mijn gezicht en mijn cap was helemaal kapot. Ik merkte dus echt extra hoe belangrijk het is om te investeren in goede spullen. Je hebt maar één hoofd, dus daar moet je zuinig op zijn!”, besluit ze.

Heb jij ook iets dergelijks meegemaakt en wil je er graag over praten met een lotgenoot? Schroom dan niet om contact op te nemen met Chanel Stokje via Instagram.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: odD fotografie

Anne Fieret was pas 14 jaar oud toen ze de toen 4-jarige Lisbriën Mint (Silver) (v. Learkens Cascade Dawn) kocht. Ondanks dat het in de eerste instantie niet de bedoeling was om de sport in te gaan, begonnen Fieret haar ambities steeds meer te groeien. Ondertussen rijdt de combinatie op Z1-niveau, wat een droom is die uitkomt voor de amazone.

Silver was door zijn vorige eigenaar gekocht als 6-jarige pony, maar bleek later pas drie jaar te zijn. Omdat zo’n jonge pony net iets teveel was voor een 9-jarige amazone, besloten ze hem te koop te zetten. “Hij was de eerste pony waarbij we tijdens onze zoektoch naar een nieuw paard gingen kijken”, blikt Fieret terug. “Gelijk toen we aan kwamen lopen hinnikte hij naar ons, waardoor ik vanaf het eerste moment al weg van hem was. We zijn de dag daarop nog een keer gaan kijken, en de dag daarna hebben we hem opgehaald”.

Niet makkelijk

De amazone verplaatste de schimmel naar de stal van haar instructrice. “We zijn heel veel gaan lessen waardoor Silver en ik langzaam naar elkaar toe zijn gegroeid. Toen het rijden eenmaal goed ging hebben we de wedstrijden langzaam opgepakt, maar dat ging echt niet vanzelf. Silver is echt niet de makkelijkste en vond de linkergalop in het begin ook echt heel erg moeilijk. Hij begon vaak heel hard te rennen, wat best pittig was. We hebben er heel lang over gedaan om de galop wel goed bevestigt te krijgen, wat uiteindelijk gelukt is, en toen kregen we een stijgende lijn te pakken”.

Toen de linkergalop eenmaal bevestigd was, pakte de combinatie de wedstrijden weer fanatiek op. “Het ging steeds beter en we gingen steeds meer kritisch kijken naar wat we konden verbeteren. Momenteel zijn we bijvoorbeeld hard bezig met de uitgestrekte draf, want daar heb ik zelf nog wel eens moeite mee. We hebben hem niet gekocht als een ‘bijzondere sportpony’, maar hij doet het echt steeds beter. De laatste tijd zijn we fanatiek aan het lessen bij Zoë de Booij, en sindsdien gaat het wedstrijdgericht trainen weer heel erg goed”.

Onverwacht

Na hard trainen komt de combinatie nu uit op Z1-niveau. “Ik heb hem zeker niet gekocht met de bedoeling om zo hoog te komen, het is dus een beetje onverwacht”, geeft de amazone lachen toe. “Het is een droom die zich met de tijd ontwikkeld heeft en nu ook echt aan het uitkomen is”. Na haar ponytijd hoopt Fieret de overstap naar de paarden te kunnen maken. “Subtop rijden is mijn allergrootste doel, maar dat is nog heel ver weg natuurlijk. Het lijkt me in ieder geval heel gaaf”, sluit ze gedreven af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer