Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

0 6977
Romy Huisman en Illustro. Foto: Privébezit

Afgelopen weekend behaalden Romy Huisman en Illustro voor de tweede keer op rij een kampioenstitel op het NK voor Iberische rassen. Vorig jaar wonnen ze de klasse voor Jonge Paarden, dit jaar eindigden ze bovenaan in Level 2. Het niveau van de proef is vergelijkbaar met Z1/Z2-niveau.

Uitdaging

De 7-jarige Illustro is sinds hij bijna drie was bij Huisman. Toen hij vierenhalf jaar was is ze begonnen met het inrijden. “Met zijn 1.55m is hij klein maar fijn”, lacht de amazone. “Het is een ontzettend sensitief paard, hij is heel gevoelig voor mijn ruiterhulpen. Dat is soms wel een uitdaging in het rijden. Hij heeft me geleerd om heel verfijnd te rijden en bewust na te denken over alle hulpen die ik geef. Hij doet namelijk wat met alle signalen die hij krijgt. Dat is een uitdaging, maar ook wel heel erg gaaf. Illustro neemt ook veel initiatief. Dat probeer ik in mijn voordeel te gebruiken in de training, maar soms krijg ik wel een Spaanse pas als ik verzameld wil stappen. Het is in ieder geval ontzettend interessant om te trainen”, lacht ze.

Last minute

Het was in eerste instantie niet gepland om deel te nemen aan het NK. De combinatie miste wat wedstrijdroutine en had door een verhuizing ook niet optimaal getraind. Tot er bericht kwam van de groep waarmee Huisman vorig jaar naar het EK in Parijs was gegaan. “Er werd aan de kampioenen van vorig jaar gevraagd of ze zich nog in wilden schrijven voor de competitie, omdat er nog plek was. Ik had al wel eerder berichten voorbij zien komen, maar had ook niet echt meegedaan aan de kwalificaties, die nu ook op een hele andere manier waren ingericht. Toen ik dat berichtje las dacht ik: waarom niet? Ik heb niks te verliezen en ik vind het ook wel weer heel erg leuk om erbij te zijn.”

Romy Huisman en Illustro tijdens hun proef. Foto: Sharon Noppert Fotografie

Zoals gedroomd

Huisman kreeg geen spijt van haar beslissing. “Ik vond het echt helemaal fantastisch. Het was nog wel even spannend. De dag ervoor reden we namelijk een reguliere dressuurwedstrijd en die ging echt slecht. Ik kreeg Illustro daar gewoon de bak niet rond omdat hij de nog niet gemonteerde spiegel eng vond. We hadden daar gelukkig geen verliespunten, maar we reden ook zeker geen winstpunt”, stelt ze. “In de eerste proef op het NK was Illustro nog wel wat gespannen. Helaas kregen we daar ook een storing in de middendraf. Gelukkig kon ik hem in de tweede proef rijden zoals ik had gedroomd. Ik kon echt een glimlach opzetten en genieten van het moment. Dat vond ik heel erg gaaf. Normaal gesproken gaat een wedstrijddag zo snel, maar nu was ik echt helemaal in het moment met Illustro. Het was dan ook een groot compliment dat de jury schreef dat we liefde en trots uitstraalden. Dat voelde wel als een beloning op ons werk.”

Sporen verplicht

In de reguliere dressuurwedstrijden is de combinatie momenteel M2 startgerechtigd. Voor de MCI-wedstrijd konden ze echter in een hogere klasse uitkomen. “Hierin reden we ook de appuyementen en eenvoudige galopwissels. Die mag je trouwens ook vervangen voor de vliegende galopwissel, waarmee je dan weer extra punten kan scoren. Toen ik aan het afwegen was of ik level 1 of 2 zou kiezen zag ik dat sporen vanaf level 2 verplicht waren. Ik schrok daar wel van. Ik had er helemaal niet bij stilgestaan dat dat een rol zou kunnen spelen. Daarom heb ik navraag gedaan bij de organisatie. Zij zeiden dat het voor hun geen probleem was als ik zonder sporen reed, maar dat het op internationale wedstrijden wel een harde eis is. Was het EK doorgegaan, dan had ik dus met sporen moeten rijden terwijl ik nog nooit sporen heb gebruikt op mijn paard.”

Vaak niet nodig

Huisman geeft daarbij duidelijk aan dat ze niets heeft tegen mensen heeft die wel met sporen rijden of een stang en trens hoofdstel gebruiken. Huisman: “Maar ik wil gewoon graag delen met de rest van de wereld dat het ook zonder kan. Momenteel werken Illustro en ik aan de pirouettes, passage en piaffe. Zonder sporen. Ik ben er dan ook van overtuigd dat sporen en een stang en trens hoofdstel in veel gevallen niet nodig zijn. Ik rijd niet alleen wedstrijden voor mijn eigen ego en plezier, ik wil er ook wat mee uitdragen. Hopelijk wordt er een stukje rijkunst gewaarborgd. Ethiek is voor mij een belangrijk thema. Ik vraag me af of er toekomst is voor de (internationale) paardensport als we zo door blijven gaan. Verandering moet echt van binnenuit komen.”

Principekwestie

Om die reden vindt ze het belangrijk dat ook internationale ruiters, juryleden en organisaties openstaan voor verandering. “Dat is nodig voor onze sport om te blijven voortbestaan. Ik wil bewijzen dat ik het zonder sporen kan, maar waarom mag ik dat dan niet op een internationale wedstrijd laten zien? Voor mij is het dan ook geen optie om dan maar met een nepspoor te gaan rijden. Het gaat mij om het principe”, stelt de amazone. “Als ik met een nepspoor ga rijden houd ik de regelgeving in stand. Ik wil juist dat het herzien gaat worden. Zodat ik en vele anderen met mij rijkunst van hoog niveau kunnen gaan tonen zonder sporen te gebruiken. Het gaat er toch uiteindelijk om dat we laten zien dat we een verfijnde communicatie met onze paarden hebben afgestemd?”

Hoogst mogelijke niveau

Als het lukt, wil Huisman dus graag met Illustro – zonder sporen –  doorgroeien naar de internationale wedstrijdsport. “Eigenlijk wil ik hem opleiden naar het hoogst mogelijke niveau, maar wel binnen mijn eigen principes”, licht ze toe. “In principe is Grand Prix dan het hoogste niveau, maar er zijn nog heel veel andere dressuuroefeningen die hoger zijn dan dat, zoals de hogeschooloefeningen. Ik wil graag kijken naar wat mogelijk is met mijn paard. Ik wil in ieder geval niveau 4 bereiken in de Working Equitation met hem. Ook wil ik dus heel graag verder in de dressuur. Of dat wel of niet op wedstrijd is, dat gaan we zien. Maar ik wil Illustro in ieder geval alle oefeningen aanleren en in lichtheid laten uitvoeren.”

Ten slotte hoopt Huisman nog vele anderen te inspireren door haar werk als instructrice. Ook organiseert ze trainingskampen en is ze actief via Social Media onder de naam Snuitable. “Op deze manier wil ik mijn bijdrage leveren op het verbeteren van het paardenwelzijn in Nederland”, sluit ze gedreven af.

Bekijk hieronder een samenvatting van de kür op muziek van Huisman en Illustro.

View this post on Instagram

Some highlights of our kür 🎶. This was so much fun ✨ During our kür; I felt a few tears coming, because I fully realised what a childhood dream this was😭. Raising my hand in a lovely canter to start the music, this is something I dreamed about a lot as a little girl💃. It was not a flaweless test, but the energy was so good; I will never forget 🐴! This was our first time to show exercises like half-pass and flying changes for dressage judges. They gave me a lot of sevens for these exercises ✔️ I also got 2 times a 7 and a 7,5 for the harmony between us 💎. #nospurs #barefoothorse #dressageforthehorse #happyatlethe #friendsforanimals #friendforanimals #instahorse #mci #iberischedressuurmasters #masterduchevaliberique #masteriberico #iberiandressagemasters #iberianhorse #purosanguelusitano #lusitanohorse #baroquehorse #lusitano #dressage #dressagetest #dressagekur #paardrijden #equestrianism #reiten ركوب_الخيل# #thankfull #thankgod #alhamdulillah #faithful #الحمدلله #puranobleza @pura_nobleza #gpasafetylegend @gpa_nederlandluxemburg @gpa_safety_legend

A post shared by Romy Huisman (@snuitable) on

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit / Sharon Noppert fotografie

Dahlia Fremouw en Amado. Foto: Privébezit

Amazone Dahlia Fremouw en haar Fries x Haflinger Amado hadden nog maar twee polocrosse trainingen gehad toen ze vorig weekend besloten mee te doen aan hun eerste wedstrijd. En niet zonder resultaat, want samen met hun team behaalden ze een knappe derde plek in Otterlo!

Verrassend goed

Haar paard heeft ze al van veulen af aan. “Hem heb ik bij een paardenmelkerij gekocht”, vertelt Fremouw. “We zijn eigenlijk samen opgegroeid. Het was wel een beetje een lastige start, zo’n jong meisje die haar hengstveulen zelf moet opvoeden. Toch ging alles verrassend goed. Ook met het beleren heeft Amado nooit een stap verkeerd gezet.” En hoe is de ruin dan in zijn karakter? “Je merkt wel echt dat er Haflinger in zit”, lacht ze. “Hij is best wel eigenwijs. Maar daarnaast is hij ook heel lief en doet hij geen vlieg kwaad.”

Afwisseling

“Amado staat ook voor de kar dus we gaan regelmatig op lange stapritten”, vervolgt de amazone. “Ook springen we af en toe, doen we dressuur en sinds kort dus ook polocrosse. Binnenkort gaan we ook nog een keer mee naar crossles. Alleen een beetje in de bak rijden vinden we allebei best wel saai, Amado en ik houden allebei van afwisseling. Daarom gaan we van het een naar het ander en dat bevalt eigenlijk best goed. Zo kwam ik dus ook via mijn stalgenootje Roeline de Graaf bij polocrosse terecht.”

Heel wat anders

De Graaf deed al langer aan polocrosse en moedigde haar stalgenoten aan om ook eens kennis te maken met deze tak van sport. Zodoende organiseerde ze een clinic op de stal waar ook Fremouw gestald staat. Fremouw vertelt: “Daar heb ik toen aan meegedaan, het leek me namelijk wel heel erg leuk. Het was natuurlijk echt een kennismaking, dus we hebben alleen een balletje overgegooid en van de grond gepakt. Het was gewoon een keer heel wat anders. Toen zijn we verder trainingen gaan volgen, en na twee trainingen zijn we eigenlijk al op toernooi gegaan.”

Overall derde

Dahlis Fremouw en Amado (links) tijdens de wedstrijd. Foto: Bert van der Haar

Hoewel de amazone eerst haar twijfels had over het toernooi, is ze achteraf heel erg blij dat ze gegaan is. “Ik twijfelde of het niet te snel was en of ik het al wel goed genoeg kon. Roeline heeft me overgehaald om alsnog mee te gaan. Uiteindelijk zijn we zelfs overall derde geworden door twee van de vier wedstrijden te winnen!” Haar stalgenoot De Graaf legt uit: “Je hebt verschillende poules waarin je tegen elkaar speelt. Je speelt altijd twee wedstrijden per dag, dus in een weekend speel je in totaal vier wedstrijden. Aan het eind van het weekend bekijken ze wie de meeste punten heeft gehaald, en die heeft gewonnen.”

Leerzaam en gezellig

Het was nog wel een spannende wedstrijd. De Graaf gaat verder: “We moesten tegen allerlei internationale ruiters. De Fransen hadden nieuwe paarden mee, dus dat was een beetje in hun nadeel. Maar de mensen die erop zaten hebben in Frankrijk op het hoogste niveau gereden. Het was heel leerzaam om tegen ze te spelen, en het toernooi was super gezellig. De sport is heel erg open, iedereen is welkom. Bij Polocrosse Nederland proberen we het daarom ook zo laagdrempelig mogelijk te houden. Het is jammer dat de sport nog niet zo bekend is in Nederland. Ruiters én paarden worden vaak heel erg enthousiast van het spel. Daarbij is het echt geschikt voor alle soorten paarden: van Tinkers tot Engels Volbloeden tot Welshjes.”

Écht samenwerken

Het volledige team. Foto: Privébezit

Een uniek aspect aan de polocrosse is de mate van samenwerking tussen de ruiters van een team. Dahlia neemt het stokje weer over: “Je hebt binnen een team drie nummers. Nummer één moet scoren, nummer twee is de middenvelder en nummer drie moet verdedigen. Je moet dus echt samenwerken, overleggen wat je moet doen en een teamtechniek hebben.” De Graaf voegt nog toe: “Een ander uniek punt is natuurlijk een stukje ruwheid. Je mag met je paard een ander paard het veld uit duwen en je mag ook de bal uit de stick van een ander slaan. Het is dus aan de ene kant wat wilder dan een dressuurproef, maar daarin moet je ook nog eens samenwerken met andere ruiters. Dat maakt het wel heel speciaal.”

Internationale droom

Fremouw en Amado hebben in ieder geval hun tak van sport gevonden. Ze vertelt: “Ik hoop uiteindelijk verder te komen in de polocrosse. Ook blijven Amado en ik lekker veel buitenritjes maken en af en toe een sprongetje. Die afwisseling wil ik er echt niet voor laten vallen. Je kan natuurlijk ook niet elke dag polocrossen, al zou je het willen. Als ik echt groot durf te dromen, dan zou het leuk zijn om samen met ons team ook internationaal te gaan rijden.” Wat Fremouw en De Graaf vooral mee willen geven is:  “Iedereen zou polocrosse eens moeten proberen, want proberen kan nooit kwaad en het is echt heel erg leuk!”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s Privébezit / Bert van der Haar

0 6444
Jettie Roest en Daline. Foto: Wim Roest

Het paardrijden was Jettie Roest met de paplepel ingegoten. Ze zou zich meer gaan richten op de sport, totdat ze bij de val van een paard twee nekwervels brak en een dwarslaesie kreeg. Ondanks haar beperkingen rijdt de amazone nog steeds op haar Friese merrie Daline.

Onder de indruk

Voordat de amazone van een paard viel, schreef ze toevallig bij een para-wedstrijd op de manege waar ze destijds reed. “Ik had zelf de opleiding paardenhouderij gedaan en wist dus niets van medische dingen of zorg”, steekt Roest van wal. “Toen ik bij die wedstrijd schreef heb ik echt mijn ogen uitgekeken. Ik vond het zo bizar knap wat deze ruiters en amazones konden en deden. Zij reden nog beter dan ikzelf, terwijl ik op dat moment nog geen beperkingen had. Daar was ik ontzettend van onder de indruk. Anderhalve maand later kreeg ik zelf een ongeluk, waardoor ik uiteindelijk ook pararuiter werd.”

Heel voorzichtig

De amazone brak twee nekwervels bij de val. “In het ziekenhuis gingen ze er vanuit dat ik vanaf mijn nek naar beneden verlamd zou zijn. Gelukkig doen allebei mijn armen het nog. Dan kan je ten minste nog íets. Ik heb ongeveer een half jaar gerevalideerd. Ik wist gelijk dat ik weer wilde paardrijden, want dat konden die pararuiters op de wedstrijd immers ook. In het revalidatiecentrum waren ze heel voorzichtig, mijn dwarslaesie zit bij mijn borst en daardoor dus relatief hoog. Maar binnen het halve jaar ben ik gaan paardrijden, al vond ik het wel doodeng. Ik heb namelijk PTSS en angststoornissen overgehouden aan mijn val. Gelukkig hebben we dat nu aardig onder controle.”

Onvoorspelbaar

Het paard dat Roest voor haar val al had was vrij onvoorspelbaar. Hierdoor had haar moeder liever niet dat ze daar nog op zou gaan. De zoektocht naar een nieuw paard begon. Roest kwam terecht bij Marijke Hampsink-Folkers en Imke Kloosterman, de fokkers van Daline. “Voor mijn val was alles paard. Mijn hele leven bestond uit paard. Daarom wilde ik er dus ook heel graag weer op. Daline kocht ik toen ze vijf jaar was bij haar fokkers. Ze is een nakomeling van Jasper, een super gave hengst waar ik altijd al wat mee had.” Daline bleek perfect te passen bij de wensen van de amazone. “Ze keek niet eens op van mijn rolstoel de eerste keer dat ik haar zag.”

Ervoor gemaakt

Daarom ging ze samen met een vriendin nog een tweede keer kijken. “Zij heeft Daline toen gereden en zei dat het wel goed moest komen. Toen heb ik haar gekocht. Het eerste halfjaar heeft mijn moeder haar getraind. Ze heeft haar toen ook heel erg de stemhulpen aangeleerd. In de lente ben ik verhuisd naar Manege in ’t Biobos. Samen met mijn instructrice hebben we gekeken naar hoe Daline op de tillift reageerde. Eerst is mijn instructrice erop gaan zitten via de tillift. Omdat ze er helemaal niks op uit deed, ben ik er daarna ook op gegaan. Daline verroerde zich niet. Zelfs mijn instructrice zei: ‘Ik heb heel veel paarden gezien, maar dit slaat echt alles’. Daline is er echt voor gemaakt.”

Perfect aanvoelen

Jettie Roest op Daline. Foto: Wim Roest

Voor Roest was het een fantastisch gevoel om voor het eerst op haar eigen paard te zitten. Ze vertelt: “Het was echt super gaaf. Dat was voordat mijn angststoornis zich zo ver had ontwikkeld. De eerste keren dat ik met haar ging stappen waren wel spannend. Ik wist natuurlijk niet wat ze ging doen. Mijn moeder had Daline vast en er lopen nog twee mensen naast mij mee. Ze voelt mij echt perfect aan. Eén keer kreeg ik een spasme toen ik op haar zat. Mijn moeder kreeg haar gewoon niet vooruit. Als Daline voelt dat ik een beetje scheef zit, dan stopt ze. Pas als ik weer goed zit loopt ze verder.”

Dankbaar

De 27-jarige amazone is helemaal in de wolken van haar merrie. “Ze gaat echt niet meer weg, ze blijft tot ze er niet meer is. Ik heb heel veel troost en steun aan haar. Daline is zó lief en geduldig. Dat ik zoveel angst heb vind ik wel sneu voor haar. Vooral omdat ik daardoor ook een hele tijd niet op haar heb gereden. De vraag of ik haar niet beter kon verkopen heeft wel eens door mijn hoofd gespookt. Maar door mijn lieve ouders en mijn twee bijrijders Tessa Slot en Anandi Visser kan ik haar houden. Zij trainen haar goed en houden haar dressuurmatig aan de gang. Zonder deze mensen om mij heen zou ik geen paard kunnen hebben. Ik ben echt heel erg dankbaar voor alles wat ze voor me doen.”

Het hart volgen

“Het is geen makkelijke weg”, stelt Roest. “Ik ben geclassificeerd bij de KNHS, maar omdat ik niet zelfstandig kan en durf te rijden kan ik geen officiële wedstrijden rijden, wel rijd ik soms onderlinge wedstrijden op de manege.  Wedstrijden zijn ook niet het belangrijkst voor mij. Het enige doel is dat ik plezier wil hebben. Stel het wordt echt te gek met mijn angst, dan rijd ik niet meer. Maar ik zal altijd met de paarden bezig blijven. Het doel is wel om het rijden nu weer verder op te bouwen. Lekker buitenrijden en lol hebben. Ik volg gewoon mijn hart, dat is dan ook wat mij kracht geeft”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Wim Roest

Tamar Pietersma en Carado. Foto: Ivanka Teunissen

Zonder hem gezien te hebben kocht Tamar Pietersma de 7-jarige Carado. Hij was volgens de vorige eigenaren nog groen en kende weinig. Eenmaal bij Pietersma op stal aangekomen bleek de ruin helemaal strak te staan van de spanning. En dat hield de eerste maanden ook nog wel even flink aan…

Eigen paard

“De manier van aankoop is misschien nog wel het meest maffe gedeelte van ons verhaal”, steekt Pietersma van wal. “Ik heb een tijd een merrie in bruikleen gehad van mijn werk. Toen zij vrij plotseling overleed, merkte ik dat ik wel klaar was met het rijden voor andere mensen. Daarom wilde ik graag een eigen paard. Mijn ouders hebben niks met paarden en zouden dus niet zo snel achter deze wens staan. Degene waarbij mijn minipaardje gestald staat stuurde mij toen ze van mijn zoektocht hoorde de advertentie van Carado door. Zij vond hem echt wat voor mij. Ik las de advertentie door waarin stond: hij moest snel weg, proefrijden kon niet en hij moest wennen aan nieuw terrein. Ik dacht dat het een handelaar was die van een probleempaard af wilde komen.”

Heel snel gegaan

“De staleigenaresse zei dat ik altijd even kon bellen, maar ik was bang dat ik geen nee zou kunnen zeggen”, vervolgt ze. “Dat was op vrijdag. Twee dagen later was ik op stal en dacht ik: ‘Ik kan altijd bellen’. Ik kreeg een vrouw aan de telefoon die in vervelende privéomstandigheden zat. Ik zei dat Carado wel veel te duur te koop stond voor wat hij kende. Zonder dat er wat uitkwam hebben we de telefoon weer opgehangen.” Op zondagavond belde Pietersma de oude eigenaar van Carado toch terug. “Ik noemde een bepaald bedrag waarvoor ik hem zou kopen, zonder te komen kijken, en dan moest hij die week gelijk komen. Onder het mom van: dat doet ze nooit. Maar het was goed. Daar had ik niet op gerekend. Dinsdagavond heb ik het geld overgemaakt en woensdag had ik ineens een paard op stal, waar mijn ouders zelfs niets vanaf wisten.”

Steil overeind

Toch was het wel even spannend toen Carado bij Pietersma gebracht werd. “Hij liep van de trailer en ik dacht: ‘Oh oh…’. Hij liep bijna over me heen en stond helemaal strak van de spanning. Ik heb zelfs de bovendeur van de stal dichtgedaan omdat ik dacht dat hij er doorheen zou springen. De vorige eigenaresse had gezegd dat hij groen was en niet zoveel kende, maar wat is niet zoveel en wat is groen? Ik heb hem heel lang alleen maar gelongeerd. De eerste keer dat ik het zadel erop legde en me omdraaide om de longeerzweep te pakken, kwam hij steil overeind. Ineens dacht ik dat ik het niet kon en dat hij weer weg zou moeten. Om dat gevoel weg te nemen ben ik er toch op gaan zitten. Hij bleek niet zo achterlijk als hij leek, maar hij bleek wel overal bang voor. Voor de gele bloemetjes, voor andere mensen, voor het stroomdraad.”

Laat lopen

De eerste periode kon de combinatie enkel wat kleine voltes door de bak heen draaien. Pietersma vertelt: “De eerste twee maanden heeft hij op de stal gestaan waar hij is aangekomen. De eigenaresse van die stal heeft mij heel erg geholpen met hem. Ze zei: ‘Laat hem lopen, laat hem met rust en laat het hem zelf uitzoeken’. Dat hielp enorm. Ook hebben we kilometers gewandeld samen. Als ik voor hem ging lopen, dan volgde hij wel. Zo wende hij steeds meer aan verschillende omstandigheden. Op een gegeven moment trok ik de stoute schoenen aan en zijn we gaan buitenrijden. Hij bleek best wel braaf, voor zijn doen dan”, lacht ze. “Daarom zijn we vanaf toen heel veel gaan buitenrijden, wandelen en proberen te rijden in de bak.”

Verstard en gespannen

Ondertussen gaat het al een stuk beter. “Ik ben er trots op dat Carado kan en durft te ontspannen nu”, geeft de amazone aan. “Alles was constant verstard en gespannen, zijn ogen vielen bijna uit zijn hoofd. Hij durfde niet te stoppen met het in de haten houden van de omgeving. Als hij op stal stond nam hij een hap hooi en vloog hij daarna van de ene naar de andere kant om alles in de gaten te houden. Als andere paarden kwamen snuffelen, dan rende hij weg. Hij begreep gewoon niet wat hij moest doen, dat was heel erg zielig. Ook is hij extreem gericht op mij. Laatst schoot hij in de stressmodus terwijl mijn vriend bij hem stond. Ik riep van een afstand ‘ho’. Hij luisterde, dus ik zei tegen mijn vriend dat hij hem wat lekkers kon geven. Carado nam het gewoon niet aan. Pas toen ik het snoepje voor hem hield, pakte hij het van mijn hand.”

Een combinatie van

Hoe Carado zo bang geworden is weet Pietersma niet precies. “In zijn paspoort staat dat hij uit Wales komt. Daar lopen de jonge paarden heel lang op de graslanden. Dan van de een op de andere dag worden ze van de wei getrokken, op de veewagen gejaagd en op export gedaan. Daar heeft hij denk ik een enorm trauma en verlatingsangst aan overgehouden. Waardoor hij zo bang is voor mensen weet ik niet. De vorige eigenaar heeft hem van een handelsstal gekocht. Het zal gewoon een combinatie zijn van een bang paard, die vervolgens door de bak gejaagd is tijdens het inrijden. Je maakt mij namelijk niet wijs dat een paard zo geboren wordt.”

Elke dag aftasten

Gelukkig ontspant Carado steeds meer en durft Pietersma ook doelen te stellen. “Zelf wil ik heel graag Z rijden. Met de paarden die ik reed ben ik altijd in de B blijven handen. Dan werden de paarden verkocht, gingen ze weg of waren ze niet goed. Ik wil ook heel graag les gaan geven. Helaas ben ik op het springen gezakt voor mijn instructeursopleiding. Met Carado hoop ik het over een paar jaar over te doen. Ik heb namelijk gemerkt dat hij springen heel erg leuk vindt. Ik wil hem opleiden tot een ontzettend veelzijdig paard. Hij kent zelfs wat onderdelen van de westernsport omdat hij daar zijn ontspanning vindt.”

“Ik houd mijn doelen wel klein met hem”, geeft Pietersma ten slotte toe. “Eerder had ik altijd veel verwachtingen. Door hem heb ik geleerd dat niet te doen. Ik kijk gewoon hoe hij is, in wat voor bui hij is en wat hij wil. We gaan het gewoon van dag tot dag een beetje aftasten.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto:  Ivanka Teunissen

Mel van der Kamp - Pandora 258 Jumping Indoor Maastricht 2019 © DigiShots

Vorig weekend behaalde Mel van der Kamp een knappe vijfde en zevende plaats bij de Children tijdens CSI Valkenswaard. De 14-jarige ruiter rijdt zijn paard Pandora 258 (v. Perigueux) voor SF Equestrian via Stal Wilten en hoopt zijn werk te kunnen maken van de internationale sport.

Steeds verder

“Toen ik klein was ging ik altijd mee naar de wedstrijden van mijn broer”, begint Van der Kamp te vertellen over de manier waarop hij met de paardensport in aanraking kwam. “Toen ik acht jaar was ben ik begonnen met Spirit. Met hem begon ik met springen, dad deed mijn broer ook en de dressuur vond ik zelf eigenlijk niet zo heel leuk. Eigenlijk gingen we steeds verder vooruit. Spirit was een hele fijne pony, daar heb ik heel veel prijzen mee gewonnen. Ook leerde ik heel veel van hem. Daarna ging ik over naar de C-pony’s en uiteindelijk naar de D-pony’s.”

Vrij makkelijk

Bij de D-pony’s ging Van der Kamp met sprongen vooruit. “Daar reed ik in het Z en ook de KNHS-Hartog Lucerne Trophy reed ik mee. Dat ging heel erg goed. Vanuit daar ben ik overgestapt naar de paarden en nu rijd ik bij de Children. Daarbij heb ik verschillende paarden gereden op wedstrijd. Het was wel even heel wat anders dan de pony’s, maar de paarden die ik rijd zijn hele fijne paarden. Zeen echt goed hun best, dus daardoor ging de overstap eigenlijk nog vrij makkelijk.”

Zo mee wegrijden

Sinds anderhalf jaar heeft de 14-jarige ruiter nu weer een vast paard onder het zadel. “Met Pandora rijd ik landelijk in het Z en internationaal op Children-niveau. Pandora is een heel snel paard, ze denkt goed mee en kan heel goed draaien. Ook heb ik een hele goede klik met haar. Zij is in eigendom van SF Equestrian en staat gestald bij Stal Wilten. Ik ben heel dankbaar dat ik haar op wedstrijd mag uitbrengen voor haar eigenaren. Doordat ik voor Stal Wilten paarden mag rijden, rijd ik paarden die allemaal wat meer gelopen hebben”, vervolgt de gemotiveerde ruiter. “Het is fijn dat je er dan zo mee weg kan rijden.”

Elkaar helpen

“Thuis heb ik nog een vierjarig paard staan waar ik binnenkort het eerste BB-parcours mee ga rijden. We gaan kijken wat hij brengt”, klinkt hij enthousiast. “Het is de eerste keer dat ik zelf een paard ga opleiden en daar heb ik veel zin in. Mijn broer rijdt ook nog steeds, hij rijdt vooral de paarden die we thuis hebben staan. Die maakt hij zadelmak en rijdt ze verder door. We hebben nog best wel veel paarden die hij kan uitbrengen op wedstrijd. We helpen elkaar ook wel eens, zoals nu neem ik ook de vierjarige van hem over zodat hij weer met twee driejarigen aan de slag kan.”

Trots

Op welke prestatie is Van der Kamp tot nu toe het meest trots? “Ik heb al heel veel mooie internationale wedstrijden mogen rijden. Afgelopen winter hebben we Indoor Zwolle en Indoor Maastricht mogen rijden. In Maastricht behaalden we hele goede resultaten: we werden drie keer tweede. Daar ben ik wel trots op. Afgelopen zomer ben ik met Pandora nog regiokampioen geworden in de 1.10m. Zij liep toen voor het eerst onder mij op wedstrijd en we wonnen gelijk. Dat was wel heel gaaf.”

Goed meedraaien

Voor Van der Kamp is dit jaar het laatste jaar dat hij Children start. “Ik hoop dat ik volgend jaar mee kan doen bij de Junioren. Ook hopen we volgend jaar mee te rijden op het Nederlands Kampioenschap en daar ook een beetje goed te presteren. Daarnaast wil ik komende winter goed meedraaien in de jeugdrubrieken.” Het liefst zou de ruiter van het paardrijden zijn werk maken. “Vooral internationale wedstrijden kunnen rijden zou een droom zijn. Maar, het is ook lastig om dat voor elkaar te krijgen”, stelt hij realistisch. “Toch ga ik het zeker proberen en is het wel echt het doel.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: © DigiShots

Amanda van der Veer met Jim. Foto: Vera de Jong

Toen Amanda van der Veer aan de slag ging met Jim, merkte ze dat de ruin ontzettend introvert was. Jim vond de wereld heel erg spannend en kon compleet dichtslaan. Stapje voor stapje begon hij Van der Veer te vertrouwen, waardoor ze samen de wereld konden gaan ontdekken.

Zeker weten?

Van der Veer had in haar zoektocht al veel andere paarden langs zien komen. De meesten waren net niet helemaal goed. Jim voldeed eigenlijk ook niet aan haar wensen: ze wilde het liefst een ouder paard en een merrie. Maar toen ze ging kijken, was ze meteen verkocht. Ze vertelt: “Vervolgens liet ik hem keuren door de dierenarts. Elke keer als Jim iets moest doen, rende hij naar binnen. De dierenarts zei dat Jim helemaal gezond was, maar vroeg me wel of ik echt zeker wist of ik hem wilde kopen. Ik zei tegen hem dat ik veel ervaring met allerlei soorten paarden had, dus dat het wel goed moest komen.”

Geen vertrouwen

Echter zag ze het na een krap half jaar al haast niet meer zitten. “Jim was heel erg sterk en alleen maar aan het vluchten. Dat deed hij al helemaal onder het zadel, hij had totaal geen vertrouwen in de ruiter. Maar aan de hand was hij een heel vriendelijk en braaf dier. Dus ik dacht: als het aan de hand kan, dan moet hij het ook onder het zadel kunnen. Een vriendin van me heeft hem een paar maanden gereden en daarna ging ik er weer op. Dat ging toen wel aardig, maar Jim kreeg stofallergie. Daarom zijn we van stal verhuisd. We kwamen bij toen iemand aan huis te staan. Hier heeft hij een aantal jaar met één ander paard gestaan. Voor hem was dat heel overzichtelijk en dat gaf heel veel rust. Vanaf daar zijn we in hele kleine stapjes van alles gaan ondernemen.”

Onderzoeken

“Ik merkte dat Jim de hele wereld spannend vond”, gaat Van der Veer verder. “Daarom wilde ik leren hoe hij de wereld ziet. Iemand die ik sprak over het beleren van Jim voor de wagen zei ook dat Jim niet reageert zoals je van een paard zou verwachten. Dat heeft mij wel getriggerd om het te gaan onderzoeken. Daardoor kwam ik erachter dat hij heel introvert is. Hij kan zich enorm afsluiten en ondergaat het dan maar. Maar dat is één keer, want de volgende dag laat hij het niet meer gebeuren omdat hij zich heeft laten overdonderen. Het is namelijk heel moeilijk om bij Jim te zien wanneer je zijn grens bereikt, en dus ook wanneer je er overheen gaat. Daardoor wordt hij dus snel overdonderd, en om dat niet meer te laten gebeuren protesteert hij de volgende dag meteen. Het is altijd balanceren om maar niet over de grens heen te gaan. En soms juist wel, om ervan te leren.”

Bevriezen of rennen

“Onze eerste buitenrit duurde 20 minuten en in die tijd ben ik meer dan 10 keer afgestapt”, vervolgt de amazone over de manier waarop ze met Jim aan de slag is gegaan. “Zo zijn we met letterlijk heel veel vallen en opstaan de wereld gaan leren kennen. Ook het wedstrijden rijden hebben we toen opgepakt. Vaak ging het losrijden nog wel goed, maar eenmaal in de wedstrijdring bevroor hij of ging hij juist zo snel mogelijk de proef door. Op een gegeven moment hebben we de overstap gemaakt naar western. Daar mogen de paarden naar mijn idee wat meer paard zijn.”

Zo vriendelijk mogelijk

Samen met twee verschillende instructeurs gingen Van der Veer en Jim aan de slag. “De ene keek meer technisch naar wat mogelijk was voor het paard. Hij gaf ook aan dat Jim zo moeilijk in de oprichting kan lopen omdat zijn luchtpijp heel laag zit. Voordat we de overstap naar de westernsport maakten reden we L2 dresuur en daar wordt dat toch al wel van je verwacht, dus daar werden we op afgerekend. In de westernsport kon ik Jim wat lager instellen, wat veel makkelijker voor hem was. Mijn andere instructeur lette heel erg op mijn houding. Zo leerde ik Jim zo min mogelijk in de weg zitten en zo vriendelijk mogelijk hulpen geven. Dat heeft ons ook echt veel verder geholpen.”

Lekker jolig

Uiteindelijk is de combinatie gestopt met het rijden van wedstrijden. “Het bleef Jim gewoon te veel stress opleveren”, licht Van der Veer toe. “Ik heb alles geprobeerd: lang inrijden, kort inrijden, een dag alleen maar staan kijken. Het ging gewoon niet. Nu rijden we lekker in het bos en dat past wel bij hem. Hij wordt er heel blij van. Jim mag lekker zichzelf zijn en daar wordt hij heerlijk jolig van. Daar kan ik natuurlijk niets mee, maar ik vind het wel leuk dat hij het is. Mijn wedstrijdambities heb ik snel aan de kant geschoven. Ik wilde wel alles geprobeerd hebben, maar als ik mijn paard gelukkig wil houden moet ik mijn ambities bijstellen. Wedstrijden zijn leuk, maar het moet echt niet per sé voor mij.”

De tijd nemen

“Het meest trots ben ik op het feit dat hij uiteindelijk zo braaf is geworden”, geeft ze aan. “Ik durf zo een kind op hem te zetten, en dan hoef ik niet eens mee te blijven lopen. Ik ben blij dat hij het vertrouwen heeft gekregen om de wereld vrolijk in te kunnen kijken. Dat klinkt misschien zwaar, maar dat is het niet. Al het nieuwe moet hij gewoon goed over nadenken, hij moet daar de tijd voor nemen. Met de tijd heeft hij daarmee leren dealen. Hij heeft met de spanning om leren gaan. Jim heeft ook verlatingsangst, dus ik ben super trots dat hij gewoon met me mee het erf af gaat om in het bos te rijden. Het is echt niet vanzelf gegaan en ik weet ook niet of ik nog een keer zo’n paard zou kopen. Wel heb ik er heel veel van geleerd.”

Opvolger

Om die reden zocht Van der Veer nu dan ook een veulentje uit die van zichzelf nieuwschierig en braaf is. “Langzamerhand was ik op zoek naar een opvolger voor Jim, al heb ik wel met hem afgesproken dat hij minstens 30 wordt, hoor!”, lacht ze. “Ik heb inmiddels een Paint Horse-veulen gekocht, die hopelijk deze maand naar huis komt. Samen met Jim wil ik Noura spelenderwijs de wereld laten leren kennen. Jim is inmiddels mak en bomproof, al blijft hij natuurlijk altijd wel een beetje stressgevoelig. Met hem wil ik plezier blijven hebben in het buitenrijden. Met Noura durf ik nog geen ambities uit te spreken. Misschien dat we bij de Paint Club een wedstrijdje gaan rijden, maar het is vooral leuk dat zij straks het stokje over kan nemen als Jim oud en stijf is.”

“Ik denk dat ik dat ook wel van Jim geleerd heb, dat ik niet te veel ambities moet hebben”, concludeert ze. “Natuurlijk is het fijn om iets te hebben waar je naartoe kunt werken, maar het geeft ook een bepaalde druk. Wat als jij of je paard dat niet aankan? Ik werk nu in kleine stapjes naar de toekomst. En dat we lol hebben, dat is eigenlijk mijn grootste ambitie. Dat moeten we zien vast te houden.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Vera de Jong

Luna van Dommelen met Rein. Foto: Annaliza Smith

Van haar pony Boszichts Rein leerde Luna van Dommelen omgaan met een schrikkerige pony. Toen ze voor hem te groot werd, kreeg ze het Lichte Tour-paard Adele te rijden. Hiervan leert ze de kneepjes van de dressuur. “Ik ga echt steeds beter rijden”, vertelt ze enthousiast.

Eerste pony’s

“Ik ben ooit begonnen met paardrijden bij Pret met een Shet”, begint Luna te vertellen. “Daar heb ik een poosje op shetlanders gereden tot ik van mijn opa mijn eerste pony kreeg. Dat was Sammy. Sammy was heel klein, dus daar groeide ik vrij snel vanaf. Hij is toen verkocht naar een internationale vierspanrijder in Duitsland, dat is wel heel gaaf. Sinds ik klein ben hebben we ook al een hele leuke Fell-pony genaamd Gwen. Mijn vader mende met haar en ik ben wat B-wedstrijdjes met haar gestart. Toen we erachter kwamen dat ze kissing spines heeft stopte ik met haar rijden. Mijn vader is wel met Gwen blijven mennen, dus gelukkig kon ze bij ons blijven.”

Te hard gegroeid

“Daarna zijn we op zoek gegaan naar een nieuwe rijpony voor mij”, gaat de amazone verder. “We kwamen bij Rein terecht. Toen we bij hem gingen kijken was hij vier jaar, bijna vijf. Hij had een keer de Divoza Cup gelopen maar dat was het ook. Samen zijn we verder gaan trainen en wedstrijdjes gaan starten. We zijn tot het L2 gekomen tot ik helaas te groot werd voor hem. Mijn benen groeiden harder dan hij meegroeide. Rein was nooit de makkelijkste, hij zag nog wel eens spoken als we op wedstrijd waren. Door hem ben ik wel echt een stukje beter gaan rijden!”

Mennen

Hoewel Luna het heel erg jammer vond dat ze niet meer op Rein kon rijden, is ze wel heel blij dat hij toch kon blijven. De pony is namelijk net als Gwen voor de wagen beleerd. “Mijn vader rijdt met hem in het enkelspan en in het tweespan met Gwen. Daar kan Rein ook heel goed zijn ei in kwijt. Ik men zelf ook met Gwen, dat doe ik altijd op vrijdag. Zij heeft al Z gelopen en kan dus alles al. Daar kan ik weer van leren. Rein is nog een wat grotere uitdaging voor de wagen, dus daar gaat mijn vader mee aan de slag”, gaat ze verder. Met Gwen is de amazone ook al eens BHC gestart in het mennen. Mocht het straks nog beter gaan, dan zou ze het leuk vinden om ook in de menwedstrijden te starten.

Toepassen

Voor Luna zijn het mennen en het rijden een leuke combinatie. Ze vertelt: “Ik vind het tijdens het mennen leuk dat je veel meer van je paard ziet dan wanneer je erop zit. Je ziet veel meer hoe een paard buigt. Als je erop zit kun je dat alleen voelen. Ook doe je natuurlijk veel meer met je stem in plaats van met je benen. Soms gebruik ik in het rijden ook mijn stem, dan merk ik ineens dat ik ook aan het klikken ben”, lacht ze. “Maar als ik gemend heb weet ik wel: zo loopt een paard. En dan kan ik dat in het rijden toepassen. Het is natuurlijk een ander paard waarmee ik rijd dan waarmee ik men, maar toch zie ik er wel overeenkomsten in.”

Luna van Dommelen met Adele. Foto: Annaliza Smith

Heel wijs

Momenteel rijdt Luna namelijk het Lichte Tour-paard Adele. “Dat is voor mij een heel leuk en goed leerpaard”, stelt de amazone. “Ik kan echt heel veel van haar leren. Daarnaast is ze superlief. Adele doet echt niets, ze is zo braaf. Ik heb nog nooit zo’n lief paard gezien. Op dit moment is ze drachtig van Las Vegas. In januari verwachten we een leuk veulentje. Van het rijden van Adele wordt ik heel wijs. Daar leer ik ook echt beter van rijden. Van Rein heb ik dus al een hele hoop geleerd, maar van Adele leer ik weer hele andere dingen. Ik vind het heel leuk dat ik deze kans krijg en daar ben ik de eigenaren ook echt heel erg dankbaar voor”, klinkt ze enthousiast.

Samen delen

“Natuurlijk is het voor iedereen een droom om hoog en goed te kunnen dressuurrijden”, vervolgt Luna. “Maar als hoger rijden niet lukt wil ik me met mijn paard kunnen blijven verbeteren. Dat we samen als team verder kunnen komen en plezier kunnen maken. Naast dressuurrijden vind ik plezier namelijk heel belangrijk. Lekker borstelen of met ze het land op, ik ben elke dag bij de paarden. Daarbij vind ik het ook leuk dat ik de passie met mijn ouders deel. Mijn moeder heeft nog een Fries rijpaard en mijn vader ment dus. We helpen elkaar allemaal en dat is wel heel leuk om zo samen te delen met zijn drieën”, sluit ze vrolijk af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Annaliza Smith

0 3122
Zoë Wielaard met Joep. Fot: Devos fotografie Ooltgensplaat

Sinds een paar maanden is Zoë Wielaard samen met haar ouders de trotse eigenaresse van de bijzondere appaloosa-pony Joep. Hoewel Joep nog heel groen was toen hij bij Zoë kwam, is de combinatie op de goede weg en werken ze naar hun eerste wedstrijd toe.

Toch dressuren

Al sinds ze voor het eerst een springwedstrijd zag op TV, wilde Zoë paardrijden. Zodoende ging ze dan ook op paardrijles. Aanvankelijk wilde ze blijven springen, maar: “Nu ik meer gereden heb merk ik dat ik toch meer de dressuurkant op ga en tussendoor misschien een beetje blijf springen. Ondertussen rijd ik al ongeveer 8 jaar. Ik hou echt heel veel van het gevoel dat paardrijden me geeft. Nu heb ik vakantie, maar als ik normaal gesproken naar school ga en veel aan mijn hoofd heb, ga ik naar stal, zadel ik op en dan is mijn hoofd weer leeg”, klinkt de 14-jarige amazone opgewekt.

Andere pony’s

Na een tijdje op de manege kreeg Zoë haar eerste pony. Het was haar voormalige verzorgpony die ze overnam toen de voormalige eigenaar overleed. “Ik heb hem anderhalf jaar gehad”, vertelt Zoë. “Uiteindelijk merkte ik helaas dat het toch niet helemaal klikte. Daarom zijn we naar een andere pony gaan zoeken. We kwamen op een handelsstal terecht, waar we eerst een ander paard dan Joep zagen. We hebben hem toen gereserveerd om te kijken of het wat was. Een andere dag kwamen we terug op die stal, toen zag ik Joep. Ik wist het gelijk: hem kon ik niet laten staan!”

Beleerd paard

“In het begin was het allemaal een beetje spannend”, gaat de goedlachse amazone serieus verder. “Het was allemaal nieuw voor ons allebei en Joep is ook nog best jong. Hij is vooral nog heel erg groen. Eigenlijk was het de bedoeling om een beleerd paard te nemen, maar dat is het niet geworden”, grinnikt ze. “Joep is namelijk een groene pony! Soms snapt hij daarom niet helemaal wat ik bedoel en is het even een beetje moeilijk. Verder is hij wel echt een heel lief beestje. Zijn kleur vond ik gelijk ook heel erg mooi. Hij wil ook echt graag leren, dat vind ik heel leuk aan hem.”

Eerste wedstrijd

De combinatie is nu hard aan het trainen naar hun eerste wedstrijd toe. Volgens Zoë gaat dat eigenlijk hartstikke goed. Ze hoopt binnenkort in de BB te starten. “We oefenen al goed de proefjes. Ik hoop dat we binnenkort kunnen starten, we gaan zien wat hij doet. Het uiteindelijke doel is natuurlijk het liefst om het Z te behalen. Mijn trainer zei ook dat hij daar best goed terecht kan komen als we zo doorgaan met trainen. Ik zou ook wel wat springproefjes willen rijden, hoor. Maar de focus ligt vooral op de dressuur.”

Naar buiten

“Het zou ook leuk zijn als we straks lekker bosritjes en strandritjes kunnen doen”, vervolgt ze. “Maar dan moeten we nog wel even doortrainen. Joep schrikt namelijk nog van alles, dan maakt hij hele onverwachte bewegingen. Van mijn vorige pony heb ik wel leren zitten. Hij schoot er altijd heel hard vandoor. Daardoor gaat het wel makkelijker op Joep nu, maar het uitzitten van een rennend paard is makkelijker dan het uitzitten van een opzij springend paard”, lacht ze. “En dat laatste is wat Joep altijd doet.”

Heel veel lol

Het paardrijden doet Zoë vooral voor haar plezier. “Het is niet mijn droom om echt de paardensport in te gaan. Als het gebeurt, dan gebeurt het. Dan is het wel heel leuk. Maar ik denk dat ik het graag als bijzaak wil blijven doen, voor de leuk. Ik heb er heel veel lol in en ik hoop dat dat lekker zo doorgaat. Dan moet het allemaal wel goedkomen, denk ik!”, sluit ze vrolijk af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Devos fotografie Ooltgensplaat

0 1546

Drie jaar geleden hadden Antine Bakker en haar paard Angelita hun diepste punt in de sport bereikt. Na een tijdje wedstrijden rijden waarbij paard en amazone zoveel spanning hadden dat ze de bak niet meer doorkwamen, besloot Bakker een pauze in te lassen. “Het bleek de start van een heel mooi groeiproces en een nieuwe weg”, blikt ze hier nu op terug.

“We fokken zelf paarden, Angelita is dan ook zelf gefokt en door mij ingereden”, begint ze te vertellen. “Het rijden ging prima, totdat ze drie jaar geleden opeens begon te staken. Een stuk of zes wedstrijden kwamen we niet eens van de A-C-lijn af, we stonden achterstevoren en ondersteboven in de baan. Op het moment dat het echt niet meer ging, kwamen we in een soort vicieuze cirkel terecht. Toen ik na de zesde wedstrijd in tranen de ring uit kwam ging er een knop bij me om, dit kon niet de bedoeling zijn”.

Feedback

Bakker besloot een tijdje te stoppen met het rijden van wedstrijden. Ze wilde een manier vinden om het plezier voor zichzelf en haar paard weer terug te krijgen. “We hadden gewoon veel spanning tijdens het rijden. Angelita is heel sensibel. Dat is niet erg want ik leer er onwijs veel van, maar ze voelt wel alles aan. Op het moment dat ik spanning heb of iets niet helemaal goed doe, krijg ik die feedback gelijk terug van haar. De afgelopen jaren ben ik gaan uitzoeken hoe we dat zouden kunnen verbeteren en veranderen om te kunnen komen tot een betere samenwerking”.

Nieuwe inzichten

De amazone kwam terecht bij Chris Irwin. “We hebben een aantal lessen gevolgd en ik ben echt tot nieuwe inzichten gekomen. Ik heb veel geleerd over bijvoorbeeld het benaderen van paarden. Vooral het stukje longeren en je lichaamshouding ten opzichte van je paard is heel belangrijk. Met deze methode richt je je tijdens het longeren op denkbeeldige lijnen. Binnen deze lijnen moet je niet komen, omdat je paard daar stres van kan ervaren. Dit hebben we een tijdje gedaan en daar ben ik echt tot nieuwe inzichten gekomen. Ik ben echt op een andere manier gaan werken”.

Ook het mentale stuk van de amazone is heel belangrijk geweest in deze periode. “Ik had op dat moment net mijn eigen KVK-nummer aangevraagd, omdat ik ook jurylid en instructeur ben. Op dat moment had ik heel sterk het gevoel dat ik ook in de baan moest laten zien wat ik kan en weet. Op het moment dat je dat verwacht, mislukt het natuurlijk. Ik legde de lat te hoog. Ik ben best een perfectionist en legde mezelf een behoorlijke prestatiedruk op. Dit alles is niet de beste combinatie om ontspannen een proef door te rijden, helemaal niet met een paard wat me echt een spiegel voorhoudt”.

Zelfvertrouwen

September 2014

Met als doel om weer te kunnen starten met Angelita, begon Bakker aan trainingen om haar zelfvertrouwen op te bouwen. “Ik heb in de eerste instantie een instructeursopleiding bij Q4HorseProfile gedaan. Daar heb ik een hele analyse van mezelf en mijn paard gekregen. Dat gaf me veel meer inzicht waardoor ik de eerste stap in de goede richting kon zetten. Natuurlijk wist je sommige dingen al van te voren, maar als het zwart op wit staat voelt het opeens anders. Daarna begon ik aan een cursus Bussinescoaching met Gwenda Melssen, daar kwamen heel veel persoonlijke dingen naar voren. Een onderdeel van die cursus was paardencoaching. Ondanks dat ik al jaren met paarden werk, had ik dit nog nooit op deze manier ervaren. Deze sessies hebben heel veel dingen duidelijk gemaakt. Zowel op het paarden- als op privévlak. Er kwamen oude problemen naar boven en daar zijn we mee aan de slag gegaan. Ik merkte dat als je dingen loslaat, je alles op een andere manier gaat bekijken. Om diepere gedachten meer naar het bewustzijn te brengen, heb ik veel voor mezelf kunnen oplossen en loslaten. Dit zorgde ervoor dat ik mentaal steeds meer ontspannener werd”.

Beetje bij beetje begon het zelfvertrouwen van Bakker te groeien. “Toen ik mezelf steeds meer begon te ontwikkelen mocht ik met een Fries van een lesklant starten. Gewoon om mijn eigen zelfvertrouwen wat op te krikken, want dat paard kijkt nergens naar. Ik kon zonder spanning op wedstrijd gaan, want ik wist dat hij toch wel braaf zijn ding zou doen. Uiteindelijk ging dit zo goed dat we binnen een jaar twee klassen hebben uitgereden. Dat heeft me persoonlijk echt een boost gegeven, ondanks dat het zelfvertrouwen echt beschadigd was”.

Leiderschap

Ze vervolgt: “Een tijdje terug is Kenneth Vansweevelt op mijn pad gekomen, hij richt zich voornamelijk op de academische rijkunst. We zijn toen aan de slag gegaan met grondwerk en oefeningen aan de hand. De samenwerking tussen mij en Angelita werd veel beter, net zoals het wederzijds respect. Ze is heel dominant en denderde ook wel eens over me heen als ze haar zin niet kreeg. Uiteindelijk kan je dit oplossen met een oplossing die bij jou én je paard past. Dat was wel even zoeken, want de paardenwereld is enorm aan het groeien en ontwikkelen wat benaderingen, kennis en ideeën betreft. Uiteindelijk merkte ik dat het vertrouwen enorm groeide door deze lessen. Ik durf duidelijker te zijn en de leiderschapsrol aan te nemen, dat heeft ze gewoon al die tijd al nodig gehad”, legt Bakker uit.

Grote beloning

“Het wederzijds vertrouwen wordt gewoon steeds beter. Het is bijzonder om drie jaar te hebben geïnvesteerd in jezelf en je paard, nieuwe paden hebt bewandeld en dat dit er uit is gekomen. Ik heb meerdere malen op het punt gestaan om haar te verkopen omdat ik gewoon niet meer wist wat ik er mee moest. Ik ben er heel vaak afgevallen, maar ik ben gewoon niet zo goed in opgeven. Er bleef altijd een stemmetje dat zei; ‘We gaan het gewoon nog een keer proberen’. Drie jaar geleden heeft ze me een spiegel voorgehouden, sindsdien zijn we zo veel gegroeid. We hebben nieuwe kennis mogen opdoen en nieuwe wegen mogen bewandelen. Als amazone, maar ook als instructeur heb ik hier heel veel aan. Dat het nu gewoon samen lukt, is de grootste beloning die ik heb kunnen krijgen”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit/ Thyra van Beek

Lenneke en Impression © Colour Focus fotografie

Lenneke van den Heijkant – Kusters kocht haar paard Impression toen hij drie jaar oud was. De ruin was toen nog klophengst en toen hij eenmaal geruind was en bij de amazone op stal kwam, had hij nog wel wat last van zijn hormonen. Grondwerk bleek toen een uitkomst. Nu is de combinatie nog steeds hier mee bezig, maar trainen ze ook wedstrijdgericht. De amazone hoopt namelijk dat ze met haar zelf opgeleide Impression ooit in het Z mag rijden. 

Kiezen

“Mijn paard heet eigenlijk Impression, maar we noemen hem gewoon lekker Harry, want dat is veel makkelijker”, steekt de Brabantse lachend van wal. “Ik ben aan hem gekomen via een vriendin van mij. Eerst ben ik een keer gaan kijken wat ik van hem vond, maar toen wist ik het eigenlijk niet zo goed. Uiteindelijk ben ik toch nog een keer gaan rijden en toen zei mijn man: “We gaan er nog één keer heen en dan bepaal je of je het doet of niet.” Die dag vond ik hem toch wel heel erg leuk en ben ik er voor gegaan. Maar in het begin heb ik zeker wel mijn twijfels gehad.”

Jonge paarden

© Colour Focus fotografie

“Het is een hartstikke leuk paard om van alles mee te doen, maar onder het zadel is hij niet de makkelijkste. Dat maakt hem wel een goede leermeester want je leert er natuurlijk ontzettend veel van.” Impression was drie toen hij bij de amazone op stal kwam. “Hiervoor heb ik wel een ander paard gehad om in te rijden, maar verder ben ik altijd groom geweest van een eventingruiter en trainde ik daar de paarden. Die andere driejarige die ik heb gereden deed het wel heel leuk en ik vond het zelf ook leuk om met zo’n jong en onervaren dier te werken. In de tijd tussen dat paard en Impression heb ik nog een 14 of 15 jarige gereden. Maar dan stap je op en rijd je weg. Daar miste ik de uitdaging een beetje. Dus toen ben ik toch maar voor een jong paard gegaan.”

Paardentaal vertalen

Eerst is de amazone veel met grondwerk aan de slag gegaan. “Impresson is best wel groot, dus ik heb hem ook de tijd gegegeven om uit te kunnen groeien. Monique de Hont is mijn overbuurvrouw en zij heeft sinds een paar jaar een eigen bedrijfje in ‘paardentaal vertalen’. Vroeger dacht ik dat het een beetje zweverig was, maar door haar ben ik er wel achter gekomen dat het anders in elkaar steekt. Zodoende zijn we veel met grondwerk gaan doen.”

Hormonen

Toen Van den Heijkant – Kusters bij Impresson ging kijken was hij nog klophengst. “Maar voordat hij bij mij kwam was hij al wel geruind. Hij had daarnaast nog best wel wat last van zijn hormonen en was nog best wel wat lomp. Impression moest in het begin echt nog wel leren om wat respect voor jou als mens te krijgen, als ik hem in de wei zette, liep hij bij wijze van spreke recht over mij heen.”

Beter begrijpen

Ze vervolgt: “ Ik ben wel veel blijven lessen, want ik vind het, zeker bij jonge paarden, heel erg belangrijk dat je ze niet gaat ‘verprutsen’. Toen ben ik steeds een beetje verder gegaan, ook met dubbele lijnen aan de longe. Daarna ben ik er op geklommen en eigenlijk ben ik op een hele andere manier gaan rijden dan dat ik gewend was. Nu heeft hij een paar weken vakantie gehad, maar tot nu toe heeft het wel geleid tot het feit dat hij steeds beter de teugels aan begint te nemen en vooral dat wij elkaar steeds beter gaan begrijpen.”


© Colour Focus fotografie

Wedstrijden

“Naast dat we gewoon lekker aan het rijden zijn, ben ik dat grondwerk wel blijven doen. We starten nu in de B, we hebben onze winstpunten voor het L, maar ik wil hem liever thuis eventjes klaarstomen. In principe kan hij het allemaal wel, maar ik vind het wel leuk als ik ook echt voor de prijsjes mee kan rijden. Dat is een beetje het idee”, vervolgt de amazone. “Ik wil zelf heel graag een keertje in mijn leven Z gereden hebben en als het liefst ook nog met een paard dat ik zelf opgeleid heb. Dat lijkt me enorm gaaf! Ik heb altijd paarden van anderen gereden en ik heb nooit paarden uitgebracht op wedstrijd, dus dan lijkt het mij wel leuk om dat voor elkaar te kunnen krijgen.”

Eventing

Laatst heb ik bij Ilonka Kluytmans een eventing-les mee gereden en dat vindt Impression ook enorm leuk. Hij is spring x dressuur gefokt, dus hij heeft het ook wel in zich. Ik hoef dan niet per se wedstrijden te rijden, maar het zou wel leuk zijn om dat er als afwisseling bij te doen”, vertelt van den Heijkant – Kusters vrolijk tot slot. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Colour Focus fotografie

Volg ons!

103,139FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer