Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

Kayleigh de Haas kwam tijdens haar stage bij Stal de Wilderij bij toeval terecht bij de 5-jarige ruin Kazan S (v. de Niro). Ondanks dat het niet de bedoeling is, was de amazone zo gek op het paard dat ze uiteindelijk besloot om hem te kopen nadat haar stage afgelopen was. Ondertussen zijn ze alweer een half jaar een combinatie en zijn ze klaar om hun dressuurdebuut te maken zodra het weer kan.

De Haas begon met haar toenmalige pony aan de stageperiode. “Ik was dus helemaal niet opzoek naar een paard”, blikt ze terug. “Edwin (red. Breukink) zei gelijk dat hij een heel leuk paard voor mij had staan. In de eerste instantie ging ik daar niet heel serieus op in, maar toen ik Kazan tijdens mijn stageperiode mocht rijden, werd ik gewoon verliefd”.

Onder de indruk

De amazone besloot om haar pony te verkopen en de overstap naar de paarden te maken. “Gelijk toen ik op Kazan zat voelde ik een klik, het was gewoon een veilig gevoel, ondanks dat hij nog super jong is. Het rijden ging ook gelijk goed en het voelde meteen vertrouwd, omdat hij heel koel in zijn hoofd is”.

“Kazan is voor een jong paard ook heel makkelijk, ik kan hem overal mee naartoe nemen en iedereen is altijd onder de indruk van hem. Hij is maar 1.61M groot, maar voor zijn stokmaat heeft hij hele ruime en soepele gangen”.De Haas is ervan overtuigd dat de ruin potentie heeft voor het hogere werk. “Hij heeft heel veel swing in zijn beweging, is heel werkwillig en doet alles voor me”, legt ze enthousiast uit. “We rijden nu in het B en we zijn aan het trainen voor het L. Daarnaast is het de bedoeling dat als de dressuur goed bevestigd is, we ook gaan springen, want daar heeft hij ook talent voor”.

Basis

Omdat de wedstrijden momenteel stilliggen, stuurde De Haas een video in naar de Hoefslag@Home Unlocked competitie. “We hadden de proef thuis een paar keer geoefend, maar voor het filmen was de bak net iets te klein. Dus toen zijn we naar de club gegaan om te oefenen en toen ging het in één keer goed. Kazan is nog best wel jong natuurlijk, dus zijn balans is nog niet helemaal perfect. Dat is echt iets waar we hard aan gaan werken de komende tijd. Daarnaast kreeg ik het advies om te oefenen met halsstrekken. De jury gaf als tip dat als ik hem blijf aanvullen vanaf achter, het makkelijker is om vanuit de hand weer mee te nemen”.

De amazone probeert zo hoog mogelijk te komen met de ruin. “Ik vind het wel heel belangrijk om eerst basis goed te bevestigen voordat we de sport in gaan. We kijken wel hoever we gaan komen, het allerliefst zou ik wel richting het ZZ willen komen”, sluit ze gedreven af.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Het was liefde op het eerste gezicht toen Pietrik van Dijk en de 10-jarige DUQUE CCLXXX (v. PATRON VIII) elkaar voor het eerst zagen. Ondertussen hebben ze elkaar in het afgelopen half jaar goed leren kennen, en zijn ze zich aan het klaarstomen om straks de dressuursport in te gaan. Het grootste doel van Van Dijk is het Z bereiken, en ze is ervan overtuigd dat dit gaat lukken met ‘Duqie’ als leermeester.

De amazone was, vanwege het inslapen van haar vorige op paard, opzoek naar wat nieuws. “Ik kwam Duqie online tegen, en ondanks dat hij aan de andere kant van het land stond, had ik gewoon het gevoel dat ik moest gaan kijken”, blikt ze terug. “En maar goed dat we dat gedaan hebben, want toen ik hem voor het eerst zag staan was ik gelijk verliefd”.

Een echte Spaanse

Het proefrijden bevestigde dit gevoel nog sterker. “Zijn ogen hadden een super zachte uitstraling en hij had een heel lief hoofd. En toen ik ging rijden voelde het gelijk goed aan. Ik heb er maar een nachtje overna gedacht, en toen wist ik dat ik hem wilde kopen”.

“Hij kwam bij ons op stal en zelfs de staleigenaresse was helemaal weg van hem”, vervolgt Van Dijk lachend. “Het is gewoon een lief dier, zowel in de omgang als onder het zadel. Duqie is wel echt een Spaanse, hij kan best heet worden en gaan dribbelen. Als bijvoorbeeld mijn beugel per ongelijk langs de bakrand schuurt raakt hij geïrriteerd en dan moet ik hem even laten weten dat het goed is, want anders dan koelt hij niet meer af”, grinnikt ze.

Heel uitgebreid

Van Dijk heeft haar hele leven wedstrijden gereden en ze hoopt dat ook met de schimmelruin op te kunnen pakken. “We zijn rustig aan het proberen om te kijken hoever we op dit moment zijn, daarom leek het mij heel leuk om mee te doen met de Hoefslag@Home Unlocked competitie. We zijn er vol voor gegaan en hebben een proefje opgenomen in wedstrijdtenue, wat echt superleuk was. Het is een goede manier om te kijken waar we staan en waar we nog aan kunnen werken”.

Over haar proef vertelt ze: “Het ging best wel goed en de feedback die we kregen was heel fijn. Ik heb er natuurlijk een hele tijd uitgelegen omdat ik geen paard had, dus het was fijn om weer eens op deze manier tips te krijgen. Het commentaar was heel uitgebreid en bij elk punt in de proef stonden tips om het cijfer nog hoger te krijgen”.

Afwerken

“Wat ik zelf interessant vond maar in de eerste instantie niet heel erg op lette, was het goed afwerken van een volte. Ik ga vaak iets teveel langs de Hoefslag, maar ik kreeg nu de tip om echt de hoeken af te snijden zodat het een cirkel wordt. Voor een B proefje is dat natuurlijk heel belangrijk, dus de volgende keer hoop ik hier hogere punten op te scoren. Ook kreeg ik de tip om op te letten dat Duqie zich niet te snel opkropt, wat nog wel vaak het geval is omdat hij echt een stevige PRE-nek heeft. Ik ga er nu extra op letten dat ik zijn neus er wat meer uit rij, het is heel fijn dat de jury dit goed aanduidt. Het zijn kleine dingetjes, maar ik kan er echt wat mee”.

De online wedstrijden hebben de amazone nog meer gemotiveerd om straks de reguliere dressuursport in te gaan. “Ik wilde net zo lang online gaan rijden totdat ik zeker weet dat we de sport aankunnen, en ik denk dat dat ondertussen wel het geval is. We gaan dus zodra het weer kan een startkaart aanvragen en mijn uiteindelijke doel is om naar het Z te rijden”, vertelt Van Dijk gedreven. “Ik denk dat Duqie er genoeg potentie voor heeft. Hij kent alles oefeningen van het Z al, nu ik nog!”

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

De 12-jarige tinker Bob is nu vijf jaar van Monique Versaevel, waarvan ze al drie jaar uitkomen in de dressuursport. Samen hebben ze het geschopt tot het M2+10 en zitten ze nog lang niet aan hun max.

Versaevel had vroeger een shetlandpony op een pensionstal in de buurt staan, waar ze Bob voor het eerst zag. “De eigenaresse van die stal kreeg Bob van zijn toenmalige eigenaar, en vroeg of ik hem bij wilde gaan rijden”, steekt Versaevel vrolijk van wal. “Uiteindelijk klikte het zo goed tussen mij en Bob, dat ze vroeg of ik hem wilde hebben. Natuurlijk zei ik daar geen nee tegen, dus heb ik hem van haar gekregen”.

De clown van stal

De amazone is vanaf het begin af aan al helemaal weg van de donkere tinker. “Bob wil altijd voor je werken en vindt alles leuk om te doen. Daarnaast is het de clown van stal, hij haalt altijd wel iets uit. Het is gewoon echt een superleuk paard”.

De combinatie rijdt nu M2+10 bij de KNHS. “We rijden nu een jaar of drie wedstrijden, wat we beide heel erg leuk vinden. Voor zo’n log paard is hij heel erg lenig”, legt Versaevel uit. Omdat de reguliere wedstrijden nu stilliggen vanwege de coronapandemie, kwamen ze terecht bij de Hoefslag@Home Unlocked competitie. “De proeven zijn heel leuk en net weer wat anders dan de KNHS, dus ik besloot om gewoon mee te doen”.

Tactisch

Over haar proef vertelt ze: “De proef ging heel erg goed. Bob vindt het vaak nog moeilijk om alle oefeningen achter elkaar goed te doen, maar hij was nu lekker wakker en werkte goed mee. We kregen ook superleuke feedback van de jury, het was echt opbouwende kritiek waar we echt wat mee kunnen. Het commentaar was heel tactisch omschreven waardoor ik niet het idee heb dat we onderdelen verkeerd deden, het waren meer tips om nog hogere punten te behalen”.

De komende tijd gaat de amazone hard trainen om straks weer officieel te kunnen starten. “Bob heeft nog wel eens de neiging om te diep te gaan lopen. De juryleden hebben me een paar tips gegeven om dit echt te kunnen verbeteren”. Over haar uiteindelijke doelen vertelt ze: “We gaan door met wedstrijden zolang Bob het leuk vindt en het aan kan, en dan zien we wel hoe ver we gaan komen. Het is natuurlijk geen standaard dressuurpaard, dus met bijvoorbeeld de galop heeft hij nog wel wat moeite. Hij kan het wel, maar het kost hem heel veel inspanning. We kijken dus gewoon hoelang hij het volhoudt”, sluit ze af.

Klik hier voor meer informatie en om je in te schrijven voor de Hoefslag@Home Unlocked competitie.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Liesbeth van Eck

Jamie-Lee van Piggelen

Jamie-Lee van Piggelen rijdt Jillz Jr. (v. Nourejev) nu al ruim drieënhalf jaar voor manege Hallinckveld. Samen zijn ze vanaf niks begonnen en hebben ze hard gewerkt om te komen waar ze nu staan. Na de lockdown hoopt Van Piggelen door te kunnen in het Z1, om uiteindelijk als combinatie zo ver mogelijk te komen.

De amazone heeft de Jilzz zelf ingereden en viel gelijk als een blok voor de merrie. “Vanaf dat moment vond ik haar zo leuk, dat ik haar ben blijven rijden”, vertelt de amazone enthousiast. “Het is een heel vrolijk, druk en blij paard waar ik gelijk voor ben gevallen. Zelf houd ik heel erg van wedstrijden, we zijn de afgelopen jaren ook heel snel tot het Z1 gekomen. Het is jammer dat de wedstrijden nu even stilliggen, maar als we straks weer kunnen starten hoop ik dat we snel de laatste winstpunten voor het Z2 kunnen halen”.

Uitdaging

Omdat de amazone toch een beetje het wedstrijdgevoel wil behouden, stuurde ze een video in naar de Hoefslag@Home Unlocked competitie. “Het was heel leuk om te doen, maar de proef was wel moeilijk”, lacht ze. “Ik deed mee in de Zwaar categorie, die ongeveer Z1/Z2-niveau was. Deze proef was een hele leuke uitdaging ter voorbereiding van het Z2”.

Met 61,9% staat de combinatie nu tweede op het live scorebord. “De proef ging niet super goed, ik heb wel eens beter gereden”, geeft ze eerlijk toe. “Ik wil binnenkort nog een keer gaan opnemen om opnieuw een video in te sturen. De feedback was heel leuk en positief en de juryleden gaven tips over de onderdelen waar ik momenteel hard mee aan het werk ben. Zoals het verbeteren van de gedragenheid en de lengtebuiging, daar focus ik me momenteel heel erg op.  Jillz is pas zes dus ze moet ook nog veel kracht opbouwen, maar het was leuk om te horen wat ik voor nu nog kan verbeteren”.

Droom

De amazone kijkt positief terug op de afgelopen jaren. “Het is echt een droom dat we al zo ver zijn gekomen. Met mijn oude paard, die helaas overleden is, ben ik tot het Z1 gereden. Nu zijn we tien jaar verder en heb ik ondertussen geen paard meer gehad waarmee ik dit kon bereiken, dat we zo snel zijn gegaan en dat het allemaal is gelukt is echt heel gaaf”.

Van Piggelen heeft nog grote doelen met de merrie, die gesponsord wordt door Duurzaam Dutch. “We zijn nog lang niet klaar”, reageert ze gedreven. “Als het lukt wil ik graag begin volgend jaar de punten binnen hebben om ZZ-licht te mogen starten, en het jaar daarop zou ik heel graag ZZ-Zwaar willen starten. Uiteindelijk wil ik natuurlijk zo hoog mogelijk komen, dat is wel mijn doel. En dat probeer ik natuurlijk met heel veel rust, helemaal omdat ze zo jong is probeer ik niks te forceren. Maar het zou wel echt een droom zijn die uitkomt”.

Klik hier voor meer informatie en om je in te schrijven voor de Hoefslag@Home Unlocked competitie.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Ondanks dat Nadia Lagerwaard haar paard Johnny af en toe wel achter het behang kan plakken, is hun band nu sterker dan ooit. Lagerwaard weet van haar paard dat hij niet perfect is, maar is er van overtuigd dat ze samen ver gaan komen. “Hij is niet de allerknapste, beweegt niet spectaculair, komt niet uit een sportlijn en heeft geen bijzondere kleur, máár het is wel mijn one in a lifetime-paard”, concludeert ze enthousiast

“Johnny was vroeger van een vriendin van mij die hem als tweejarige heeft gekocht van een boer in Noord-Holland, die jaarlijks een veulen fokte. Zij had hem gekocht om hem te beleren, maar toen ze zwanger werd zag ze dat niet helemaal zitten, omdat Johnny niet een heel makkelijk paard was”, steekt de amazone van wal. “Ik werkte als bedrijfsleider op een manege, en mijn toenmalige werkgever heeft Johhny toen gekocht”.

Beleren

De ruin werd vervolgens een tijdje in training gezet bij een bedrijf die hem zou beleren, maar dat ging niet heel makkelijk. “Johnny was heel lastig, moeilijk en was steigerde zo hoog, dat hij zich steeds achterover liet vallen. Het was een draak eersteklas en kon alleen maar los in de binnenbak, want het was een ramp om hem naar buiten te krijgen. Uiteindelijk hebben ze geprobeerd hem te beleren, maar is hij niet heel braaf daar weggegaan”.

Het paard werd verplaatst naar een andere stal, waar het rijden een stuk beter ging. Toen de basis er opzat kwam hij weer terug op het werk van Lagerwaard. “Hij werd gereden door een mevrouw die ook op de manege reed, maar zij moest door persoonlijke omstandigheden stoppen met rijden”, legt de amazone uit. Omdat het zonde was om Jonny stil te zetten, mocht Lagerwaard proberen om het paard op te pakken. “Ik ben hem door gaan rijden en en uiteindelijk zijn we begonnen met de wedstrijden”.

Compromis sluiten

Ook toen Lagerwaard Johnny ging rijden had de ruin zo zijn streken, toch werd de amazone op slag verliefd. “Het is niet een mooi paard, hij is niet echt geweldig, hij heeft van alles net niks, maar het is wel echt mijn maatje. Ik weet nog heel goed dat we in het L2 reden en dat ik me tijdens een proef opeens realiseerde dat dit mijn droompaard was. Toen ben ik met mijn werkgever om tafel gegaan en heb ik Johnny officieel gekocht. Sindsdien is Johnny mijn Johnny”.

Het was voor de amazone wel een grote stap om Johhny te kopen, omdat ze de geschiedenis van de ruin wist. “Hij heeft nog steeds zijn trekjes en alles moet op zijn manier. Als hij in de staak ging en dreigde te gaan steigeren, had ik altijd in mijn achterhoofd dat hij niet bang is om zich vervolgens te laten vallen. Dat heeft hij gedaan en dat maakte het natuurlijk wel lastiger. Maar nu gaat het super, zolang je het maar op zijn manier doet. Als je de baas gaat spelen gaat hij vol in de staak, en dat ga je echt niet van hem winnen. Je moet een compromis met hem sluiten en hem in zijn waarde laten. Ondanks dat hij in niks een topper is, moet je hem wel behandelen als een topper. En zolang ik dat doe, kan ik alles met hem”.

Op zijn Jonny’s

“Met vriendinnen grappen we er wel eens over dat hij alles op zijn ‘Jonny’s’ doet”, vervolgt ze lachend. “We starten nu M1 en hij heeft nog nooit zonder winst gelopen, maar het is altijd een 180-score. Johhny doet alles netjes en braaf, hij kan niet strekken of is niet onwijs mooi, net niet groot genoeg. Hij mist van alles net een beetje. Maar aan de andere kant doet hij op concours wel voor de volle honderd procent zijn best, dat zorgt ervoor dat ik wel met hem wil blijven rijden”.

“Johhny is echt het mannetje van de kudde en dat vindt hij zelf ook. Soms is er geen land met hem te bezeilen, maar is hij super lief zodra ik opstap. Het was echt een moeilijk paard, maar door veel geduld en respect is alles gelukt. Ik weet niet of we dit ook bereikt hadden zonder gevoel en liefde”.

Altijd goed

De amazone denkt er niet over om de ruin ooit weg te doen. “Ik ben hem toen gaan starten omdat hij van mijn werkgever was, die hem weer door wilde verkopen. Jonny liep makkelijk de klassen door, omdat hij alles netjes doet. Geen zevens, maar altijd zesjes, altijd goed dus, maar niet meer dan dat. En nu rijden we M1. Ik rijd heel veel paarden voor de verkoop, maar dit paard gaat nooit meer weg. Het is mijn maatje, mijn vriendje en we doen alles samen. Dressuren, springen, met neckrope rijden, naar het bos, hij gaat nooit weg”, stelt ze vast. “Als we naar concoursen kijken wil ik hem wel heel graag naar het Z rijden. Hij doet altijd alles netjes, dus het zou fijn zijn als we dat vol kunnen houden”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Fabiënne en Bo tijdens een springles. Foto: Jessica Kooijman

Negen jaar geleden kwam de Haflinger x Tinkermerrie Bo in het leven van Wendy Groet. De merrie had net een veulen gehad en was vermagerd, maar met liefde en geduld kwam ze er weer bovenop. Nu is Bo een eigenzinnige familiepony die zowel Groet als haar dochter Fabiënne blij maakt.

Te klein

Voordat Bo op haar pad kwam, had Groet eerst een andere pony gekocht. “We kochten haar toen ze anderhalf jaar was. Ze was toen nog klein, maar haar ouders waren 1.43m en 1.48m. Nu ben ik zelf niet zo groot, dus als ze rond die hoogte was ze voor mij groot zat. Toen ze eenmaal 3,5 was, was ze echter nog steeds maar 1.28m, en dus te klein voor mij. Daarom hadden we haar te koop gezet. Er kwamen mensen kijken die haar graag wilden hebben, maar zij moesten eigenlijk hun eigen pony verkopen voordat ze haar meenamen. Dat was Bo. Met haar 1.42m was ze een stuk groter dan onze pony. Bo is uiteindelijk zelfs uitgegroeid tot 1.50m.”

Ruiling

“De pony van de kopers was door hun aangekocht om mee te mennen, maar vonden haar eigenlijk te groot. Daarom waren ze op zoek naar een kleinere pony. Ze nodigden ons uit om eens te komen kijken en eenmaal daar stelden ze ons voor om te ruilen. Dat vonden wij prima, al was het nog geen liefde op het eerste gezicht. Ze was broodmager en had net een veulen gehad. Dat veulen had haar dus helemaal leeggetrokken. Daarnaast stond ze altijd buiten zonder deken en had ze dus een mega wintervacht. Desondanks kon je haar ribben voelen. Ik kan dus wel zeggen dat ze uiteindelijk goed is opgedroogd”, lacht ze. “Daarnaast moest Bo echt veel vertrouwen krijgen, ze liet niet snel mensen toe. Ze is niet alleen qua looks maar ook qua karakter met sprongen vooruit gegaan. Bo is echt een open boek, haar blik zegt genoeg.”

Nooit raar gedaan

De eerste periode bij Groet en haar familie mocht Bo lekker aansterken. Toen ze eenmaal weer op gewicht was gekomen, is Groet begonnen aan de dubbele lijnen. Vanuit daar zijn ze haar verder op gaan pakken onder het zadel. “Ze was al wel beleerd voor de kar, dus al wel wat gewend. Toen we begonnen met beleren moesten we natuurlijk een zadel hebben. Tijdens het passen zei mijn man: ‘Ga er maar eens even op zitten’. Dat heb ik gedaan. Ze was heel braaf en heeft een rondje door de bak gelopen. De derde keer dat ik op Bo zat gingen we naar het bos. Ze heeft nooit raar gedaan. Ja, natuurlijk heeft ze wel eens geprobeerd te klieren, maar verder deed ze niets geks.”

Niet bont

Wat bijzonder is aan Bo, is dat ze niet bont is. “De meeste Haflinger x Tinkers die je voorbij ziet komen in de koudbloedgroepen op Facebook zijn bont. Dat komt doordat veel hengsten homozygoot bont zijn. De vader van Bo is wel bont, maar dus niet homozygoot. Behalve dat ze sokken heeft en wat steviger is gebouwd, heeft Bo dus niet veel van een Tinker weg. In de omgang is ze een heel eerlijk paard, al heeft ze wel een hele duidelijke mening. Of dat merrie-achtig is of dat dat een versterking van de kruising is, dat weet ik niet. Als Bo er geen zin in heeft, moet je wel echt met een hele goede reden komen om haar te overtuigen. Maar als ze eenmaal bezig is, dan gaat ze lekker door.”

Super springer

Groet rijdt de merrie zelf veel buiten en traint haar aan de dubbele longe. Dochter Fabienne heeft echter wel wat meer ambities met de merrie. “Zowel Fabiënne als Bo vinden springen heel erg leuk. Eens per twee weken gaan ze naar springles. Daar rijden ze tussen de volwassenen en de paarden mee, heel stoer. In het begin was ik bang dat Bo misschien te zwaar zou zijn voor het springen, maar gelukkig heeft de dierenarts me ervan verzekerd dat het niet zo is. Dit jaar hebben ze ook twee keer een crossles gedaan. Dat vindt Bo fantastisch, daar maak je haar echt blij mee. Het enthousiasme van Bo en Fabiënne is echt super om te zien, je ziet ze beide genieten. Die lol zie je wat minder bij de dressuur. Bo doet het braaf, maar vindt het eigenlijk wel saai. Er is niet zo snel iets te gek voor Bo, ze is echt wel te porren voor ‘lol met je knol’.”

Wendy Groet en Bo tijdens een WE-clinic. Foto: Brig’s Fotografie

Ambities

“We wonen in de buurt van een groot bos waar ook de SGW gehouden wordt. Een deel van de hindernissen ligt daar standaard. We gaan regelmatig even naar het bos. Meestal rijd ik dan het eerste rondje, en rijdt mijn dochter het tweede rondje. Dan pakt ze gelijk wat hindernissen mee en is Bo weer helemaal blij. Zelf ben ik twee keer aan mijn rug geopereerd, dus hoewel ik het heel leuk vind spring ik eigenlijk al jaren niet meer. Fabiënne heeft echt de ambitie om Bo uit te brengen in de dressuur- en springsport, maar daarbij staat lol bij haar altijd voorop. Net als bij mij, trouwens. Het is geen moeten, maar zo lang het kan wil ze lekker door met springen en crossen. Het is voor mij ook gewoon leuk om te zien hoe ze daar allebei van genieten.”

Opvolger fokken

De familie fokte zelf ook een veulentje met Bo. “Eerder zei ik altijd dat ze een beetje slecht op haar gepast hadden omdat ze zo mager was toen ze bij ons kwam, maar tijdens haar tweede dracht ben ik erachter gekomen dat er echt niet tegenaan te voeren is. Nadat ze bevallen was moest het zadel vier boommaten kleiner. Dat geeft wel aan hoeveel ze aan haar veulen geeft. De dochter van Bo is nu 4,5 en 1.65m groot. We hebben op de één of andere manier uit twee pony’s een paard gefokt”, lacht ze. “Helaas ging het niet meer met twee paarden dus hebben we de dochter van Bo vorig jaar verkocht. Het zou misschien nog wel leuk zijn om later nog een veulentje te fokken, dat wordt dan haar opvolger. Je weet natuurlijk nooit hoe het loopt, maar als het niet hoeft gaat Bo nooit meer weg.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Jessica Kooijman/Brig’s Fotografie

Iris Meems met Eros (links) en Hot Secret (v. Krack C)

Ondanks dat het Z een grote droom van Iris Meems was, had ze nooit verwacht dat ze dit niveau ooit zou halen. Samen met haar pony Eros heeft ze een lange weg afgelegd en is ze zich nu aan het klaarmaken voor de topklasse van de pony’s op nationaal niveau: het Z2.

De amazone kocht Eros toen hij drie jaar was. “Hij was toen heel dominant en het heeft ons heel veel moeite gekost voordat hij braaf zijn rondje liep”, blikt ze lachend terug. “Eros is nu super lief, heel werkwillig en hij gaat altijd voor mij en mijn zusje door het vuur. Maar niet iedereen kan zomaar opstappen en wegrijden”.

Eerste wedstrijd

Meems heeft de pony zelf opgeleid tot het Z1. “De eerste tijd vond hij alles spannend, dus rende hij alleen maar de bak door. Het heeft heel veel tijd en moeite gekost voordat hij het rijden echt begon te snappen”. Ook hun eerste wedstrijd kan de amazone zich nog nog goed herinneren. “Ik weet nog heel goed dat we op gras moesten rijden met een jonge pony. Ik was super zenuwachtig en we vlogen bijna de ring uit, maar we vonden het allebei superleuk. Vanaf dat moment is het allemaal begonnen en begon het balletje te rollen. Ondertussen hebben we de smaak helemaal te pakken”.

De amazone had de Hoefslag@Home wedstrijden al een paar keer online voorbij zien komen. “Toen de tweede lockdown inging begon het wedstrijdrijden echt te kriebelen, dus toen heb ik met mijn zusje afgesproken dat we het gewoon gaan doen. We hebben er echt een wedstrijddag van gemaakt, wat echt superleuk was. De proef ging heel erg fijn, ondanks dat de Z2 oefeningen nog niet helemaal bevestigd zijn. Het was een soort leermoment, maar de score viel me ontzettend mee. Ik denk dat we er echt fijn mee door kunnen trainen”. Over de feedback vertelt ze: “Ik mocht iets meer van achter naar voren rijden en daar ben ik het heel erg mee eens, want dat is echt iets waar we heel hard op aan het oefenen zijn in de les”.

De knop om

Over de weg naar dit niveau vertelt ze: “Ik had nooit verwacht dat we in het Z zouden komen, want vooral de eerste jaren heb ik echt hard door moeten zetten omdat Eros zoveel aan het rennen was. Uiteindelijk begonnen we het rijden echt leuk te vinden en toen de knop omging, ging het opeens heel snel. Maar dat we in het Z zouden komen had ik nooit durven dromen”.

Meems zelf heeft onlangs de overstap naar de paarden gemaakt, maar wil nog wel Z2 starten met Eros zolang het nog kan. “Verder hoop ik vooral dat mijn zusje fijn met Eros door kan gaan en dat ik dan met mijn nieuwe paard Hot Secret (v. Krack C) verder kan. Het leuke is dat mijn nieuwe paard qua uiterlijk en trekjes heel erg op Eros lijkt. Daarom ben ik ook voor hem gevallen”, sluit de amazone enthousiast af.

Klik hier voor meer informatie en om je in te schrijven voor de Hoefslag@Home Unlocked competitie.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Kim ter Wijlen

Ondanks dat Esther Holierhoek zeventien jaar geleden niet opzoek was naar een jong paard, was ze gelijk weg van de toen vierjarige Tango (v. Rohdiamant). Samen met haar instructeurs heeft ze de ruin opgeleid naar het Z-niveau, waar ze ook nog regelmatig op uitkomen.

De ruin is al sinds 2004 van Holierhoek: “En hij doet het nog steeds”, steekt ze lachend van wal. “We rijden nu op Z-niveau en voorheen sprongen we ook regelmatig, maar in verband met zijn leeftijd zijn we daar nu al twee jaar mee gestopt. Tango is altijd super eigenwijs en heeft echt een eigen persoonlijkheid, toch is hij super braaf met rijden en echt honderd procent betrouwbaar”.

Stoer

De amazone blikt terug naar het moment dat ze de ruin voor het eerst zag. “Toen ik hem kocht reed ik zelf op B-niveau en had ik weinig ervaring, het was ook niet de bedoeling om een jong paard te kopen, maar volgens een vriendin van mij was dit paard gewoon heel erg braaf. En later bleek dat dat echt klopt, want hij heeft nog nooit een stap verkeerd gezet. Toen ik voor het eerst bij hem langs ging stond hij heel stoer naar me te kijken tussen de kettingen en toen vond ik hem gelijk heel gaaf. Ik ben gelijk opgestapt, zonder dat hij door iemand voorgereden werd, en ik kon er gelijk mee wegrijden. Dat was heel bijzonder”.

De klik was er gelijk en Holierhoek ging verder met het doorrijden van de bruine ruin. “Dat ging heel erg goed, we hebben veel begeleiding gehad dat ons heeft geholpen om ervaring op te bouwen. Nog steeds heb ik regelmatig les, want ik vind het belangrijk dat we ons blijven ontwikkelen, zowel onder het zadel als aan de longeerlijn”, legt ze uit. Tijdens het opleiden van Tango heeft ze veel gehad aan het longeren. “Vanaf dag één heb ik het erbij gepakt als onderdeel van de training, met name het stukje gehoorzaamheid was in zijn geval heel belangrijk omdat hij ontzettend dominant is. Dat zou je niet zeggen als je hem ziet, maar dat is hij wel degelijk. Doordat ik zo veel longeerde en veel vanaf de grondwerkte, had ik in mijn rijden ook veel profijt van”.

Scherp aan de hulpen

De amazone zag de Hoefslag@Home-longeerchallenge voorbijkomen en besloot een video in te sturen. “In principe ben ik nu zo ver met longeren dat ik zonder wat te zeggen, met gebarentaal, kan werken. Wat echt superleuk is. Ik was benieuwd naar hoe ik beoordeeld zou worden en of ik dingen zou kunnen verbeteren en zou kunnen leren, en dat bleek gelukkig het geval te zijn”.

Holierhoek koos expert Martsje Bergsma om haar video te beoordelen. “De feedback die ik terugkreeg was echt super positief, dus daar was ik heel blij mee. Ze zag dat Tango heel scherp aan de hulpen is en dat het voor het mooie soms iets te scherp is. Doordat hij zo scherp aan de hulpen is, gebruikt hij zijn lichaam ook niet optimaal. Dus dat is iets waar we echt aan gaan werken, al is het wel echt een uitdaging voor ons allebei. Nadat ik de feedback ontvangen had heb ik het er via de mail nog even met Martsje over gehad, ze gaf mij de tip om de toon van mijn stem te veranderen om meer rust te creëren. Volgens haar zou het al enorm helpen als ik bewust ben van het feit dat het minder scherp moet, en dat klopt ook echt”.

Consequent

“Nu ik erop let in de training zie ik het ook echt terug, dat is echt super grappig. Aan de ene kant vind ik wel dat als ik een hulp geef, hij gewoon moet luisteren. Het is wel een paard dat over je heen dendert als je niet consequent genoeg bent, ook al bedoelt hij dat echt niet vervelend, ik moet daar wel gewoon duidelijk in blijven. Aan de andere kant moet ik dus tegelijkertijd zorgen dat ik de hulpen op zo’n bepaalde manier intoneer en vraag, waardoor hij wat minder heftig reageert”.

De amazone heeft niet echt grote doelen meer voor de toekomst, ze vindt het belangrijk om gewoon van haar paard te kunnen genieten. “In principe rijden we Z en zou ik het heel leuk vinden om na de pandemie nog een paar keer Z te kunnen starten. Daarnaast vind ik het leuk om te blijven longeren om te kijken of ik hem nog wat nieuwe dingen kan leren, maar hij is al eenentwintig dus ik doe het omdat we het allebei leuk vinden, niet omdat we nog iets moeten of omdat het persé nodig is”, sluit ze enthousiast af.

Bron: Hoefslag/ overname zonder bronvermelding én toestemming van webredactie@mediaprimair is niet toegestaan.

Foto: Astrid Kistenmaker

Sanne Wibier

Toen Sanne Wibier de advertentie van Painted Perfect zag, was ze niet gelijk weg van de merrie. Toch heeft ze tot op de dag van vandaag geen spijt dat ze is gaan kijken, want in het afgelopen halfjaar is de jonge merrie helemaal opgebloeid en heeft de combinatie elkaar volledig gevonden.

De zeventienjarige Sanne Wibier droomt al haar hele leven van een eigen paard en was dan ook ontzettend enthousiast toen ze in mei 2020 hoorde dat het eindelijk mogelijk was. “Vanaf toen ben ik fanatiek opzoek gegaan naar mijn eerste paard”, steekt ze van wal. “Ik heb een paar paarden bekeken en uiteindelijk ben ik bij Painted Perfect terecht gekomen. Eerlijk gezegd wilde ik in de eerste instantie niet bij haar gaan kijken, want de advertentie sprak me totaal niet aan. Mijn moeder heeft me toen overgehaald en omdat het toch in de buurt was, heb ik maar toegegeven. Toen ik er eenmaal was vond ik haar zo leuk, dat ik gelijk het gevoel had dat dit nog wel eens mijn eerste paard kon worden”.

Heel groen

Verandering in zes maanden tijd.

Painted Perfect was pas in 2018 naar Nederland gekomen, ze was zes jaar toen Wibier haar kocht. “Paint was heel groen en de rem en het stuur waren net bevestigd. Eigenlijk was ik opzoek naar een sportpaard.  Maar ondanks dat ik niet gelijk met haar de wedstrijden in kon, wist ik dat dit hét perfecte paard voor mij was. In juni heb ik haar laten keuren en daarna heb ik haar gekocht”.

De amazone vervolgt: “Toen ik haar kocht was ze heel rustig en kalm, echt een paard dat alles wel prima vond. Ze accepteert alles zonder tegenwoord, maar hoe langer ik haar heb hoe meer sensibel ze wordt. Op haar vorige stal stond ze alleen maar binnen en nu komt ze de hele dag buiten,  ik merk aan haar dat ze daardoor steeds vrolijker wordt. In het begin ging bijvoorbeeld het rijden heel makkelijk, ze deed alles wat ik vroeg en het maakte haar niet zoveel uit. Maar naarmate ze vrolijker werd en beter in haar vel kwam te zitten, werd ze ook steeds brutaler. Ze begon echt te puberen”, lacht de amazone. “Als ze geen zin had gooide ze haar hoofd omhoog en dan gingen we gewoon in rengalop de bak door. Zonder dat ik wat te zeggen had. Gelukkig doet ze dat nu niet meer”.

Opgeknapt

Wibier had nooit verwacht dat Paint zo erg zou veranderen. “Ik heb haar gelijk op goede voeding gezet en ze komt elke dag buiten met soortgenootjes. Daarnaast zijn we begin december met haar naar de dierenarts geweest, omdat we dachten dat ze maagzweren had, wat ze ook bleek te hebben. Na die behandeling is ze nog verder opgeknapt en zit ze nog een stuk beter in haar vel. Ze is volledig anders dan toen ik haar net had. Natuurlijk hoopte ik dat ze wat meer bespiering zou krijgen, maar dat ze zo op zou knappen had ik echt niet aan zien komen”.

Sport

De komende tijd gaat de combinatie langzaam trainen voor hun debuut. “Paint vindt heel veel dingen nog spannend, ze heeft heel veel zekerheid nodig tijdens het rijden. Het afvloeien van spanning blijft nog moeilijk, maar het gaat steeds beter want ze begint steeds meer op mij te vertrouwen”, legt Wibier uit. “We hebben niet perse een doel. Zolang het voor ons allebei leuk blijft zien we wel hoe ver we kunnen komen”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Nadine Bergsma weet niet beter dan dat haar haflinger Stewe aan haar zijde staat. Hij was er toen ze geboren werd en ze zijn 21 jaar onafscheidelijk geweest. Op 28-jarige leeftijd is de ruin gister vredig ingeslapen, Bergsma blikt terug op alle mooie momenten die ze samen beleefd hebben.

Bergsma haar ouders kochten Stewe in 1998 en haar moeder heeft de ruin zelf beleerd en opgeleid. Bergsma zelf is dus vanaf jongs af aan opgegroeid met de ruin en heeft alle beginselen van het rijden en mennen van hem geleerd. “Hij was in tegenstelling tot onze shetlander, altijd heel voorzichtig met mij”, blikt ze terug. “Stewe kon echt alles. Voor de wagen met sinterklaas, tussen de gillende kinderen, of zelfs meelopen op een bruiloft. Het deed hem niks. Sterker nog, hij genoot ervan. We werden regelmatig opgehaald van school met paard en wagen, wat altijd zorgde voor positieve reacties van klasgenootjes”.

Echte clown

Door Stewe kreeg Bergsma het paardenvirus te pakken. “Hij leerde mij echt goed rijden. Toch had hij ook echt een ondeugende kant en was het af en toe echt een clown. Hij probeerde altijd overal te ontsnappen, alsof het gras bij de buren altijd groener was”, lacht de amazone. “En als hij zijn slobber op had, maakte hij dat duidelijk door gewoon zijn emmer weer terug te brengen”.

Alle mooie momenten werden samen met haar paard gedeeld. Verjaardagen, feestjes en ook examenuitslagen werden gevierd vanaf de rug van Stewe. “Ik zal nooit meer vergeten dat ik een ballon vast had terwijl ik op hem zat, vlak nadat ik geslaagd was. Niet heel slim natuurlijk, want die klapte zo hard dat er twee fietsers bijna in de berm belandden”, geeft Bergsma lachend toe. “Maar Stewe gaf geen reactie, ook al kon hij soms tekeergaan alsof rodeo reden”.

Afscheid

Tot het grote verdriet van Bergsma en haar familie werd de ruin op 28-jarige leeftijd ingeslapen. “Hij begon steeds slechter te lopen, kreeg koorts en zijn toestand verslechterde met de dag. In overleg met de dierenarts, en heel veel pijn in ons hart, hebben we afscheid van hem genomen. Hoe graag we Stewe ook bij ons hadden gehouden, liefde is soms ook loslaten”.

“Het is heel bijzonder om je hele leven dezelfde pony bij je te hebben, het zal dan ook heel raar zijn dat hij er nu niet meer is. Wij hebben de paarden aan huis staan, en als het ontbijt hem te lang duurt kwam het regelmatig voor dat hij me gewoon wakker hinnikte. Het zal heel gek zijn dat dit nooit meer gaat gebeuren”.

Speciaal

Ondanks dat de amazone meerdere jonge paarden op stal heeft staan, zal Stewe altijd speciaal voor haar blijven. “Wie weet komt er in de toekomst een nieuw ‘gezinspaard’, maar dit zal nooit als vervanging voelen voor Stewe. Zoals hij was er beslist maar één, en ik ben ontzettend blij dat hij zo lang bij ons is geweest”.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer