Tags Posts tagged with "Rondje Regio"

Rondje Regio

Feline Driessen

Na jaren op A- en B-pony’s te hebben gereden, maakte de 12-jarige Feline Niessen de overstap naar een C- en D-pony. Het begon allemaal met de ervaren leermeester Igor, waarmee de amazone klaar is voor het M2, ondertussen heeft ze ook plaatsgenomen in het zadel van Doppio Passo, die L2 geklasseerd is. Met allebei de pony’s heeft de jonge amazone grote plannen voor de toekomst. 

Niessen rijdt de 17-jarige Igor nu ruim een jaar. “Na een tijdje gestopt te zijn met paardrijden gingen we op zoek naar een brave pony die mij alles kon leren, en Igor voelde gelijk vertrouwd aan”, begint ze enthousiast te vertellen. “Momenteel rijden we M1 en hebben we net de laatste winstpunten voor het M2 binnen, dus we zijn goed op weg”.

Veel geleerd

Vanwege de coronamaatregelen heeft de combinatie maar één reguliere wedstrijd in het M1 kunnen rijden met Igor, de rest van de winstpunten hebben ze online gescoord. De amazone hoopt dat ze het M2 wel met normale proeven kan voltooien. “Momenteel ben ik hard aan het trainen op de lossigheid in zijn lijf en oefenen we voor de overstap naar het M2. Als ik terugkijk op het afgelopen jaar ben ik het meest trots op hoe Igor zich gedragen heeft. Ik was heel onervaren, maar hij is altijd braaf gebleven waardoor ik superveel geleerd heb”.

Verschillend

Vanmiddag maakt Niessen haar debuut op de reguliere wedstrijden met de Duitse rijpony Doppio. “Online behaalden we al goede resultaten, dus ik ben benieuwd naar vandaag”, legt ze uit. “Het allerleukste aan de pony’s vind ik dat ze heel verschillend zijn. Doppio is van zichzelf heel los, Igor heeft dat iets minder, wat ook zijn voor- en nadelen heeft. Met Doppio ben ik nu aan het werken aan de proefgerichte oefeningen, zoals het wijken en de geslotenheid in het schouderbinnenwaarts. Uiteindelijk wil ik met beide pony’s Z2 starten en lijkt een Nederlands Kampioenschap mij ook heel leuk. Met Doppio zou ik heel graag internationaal willen rijden, maar dat is nog ver weg. Ik heb in ieder geval grote doelen met hem”, sluit de amazone gedreven af. 

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/ Picture Pure fotografie

0 1514
Samantha van Dijk met Tani.

In eerste instantie kocht Samantha van Dijk de Hackney-merrie Brewer’s Tanione voor haar moeder, die gek is van Gelderse paarden en tuigers. Inmiddels rijdt Van Dijk de merrie veel en hebben ze hun eerste winstpunt in het M1 gehaald. “Tani zegt eigenlijk altijd ‘ja’ en dat is echt fantastisch”, vertelt ze.

Allemaal tuigers

“Mijn moeder heeft ruim 40 paarden gehad”, begint de amazone te vertellen. “Die waren altijd groen of net beleerd. Mijn moeder reed ze dan door en als ze er klaar voor waren werden ze verkocht. Mensen stonden altijd in de rij om deze paarden te kopen. Mijn moeder heeft eigenlijk altijd Gelderse paarden of tuigpaarden gehad, daar ligt haar hart. Op dit moment is mijn moeder behoorlijk ziek, waardoor ze steeds twijfelde of ze wel of niet een paard zou kopen. Tot ze Tani tegenkwam. Zij was perfect qua aftekeningen, ze was een merrie waardoor ze eventueel nog een veulen zou kunnen krijgen. Wel was ze al 14, maar het was een Hackney en paste daarom heel goed.”

Niet om aan te zien

Na een tijdje twijfelen zei Van Dijk tegen haar moeder: “Als dit het echt is, dan moeten we ervoor gaan”. Zo gezegd, zo gedaan. Dus de dames gingen op reis om de merrie op te halen. “We zijn er gelijk met de trailer heen gegaan. Toen we haar zagen staan schrokken we wel een beetje. Het was een droge zomer, dus alles wat Tani had, had ze aan haar veulen gegeven. Eenmaal op onze eigen stal aangekomen waren de reacties vooral dat ze wel lief was, waarmee men eigenlijk zei dat Tani niet om aan te zien was. Ons interesseerde dat niet zo, ze was voor mijn moeder en we zouden wel zien wat ze zou gaan doen.”

Zadelmak gemaakt

Toen er eenmaal wat meer voer in de merrie zat, begon het toch wel te lonken om haar zadelmak te maken. “Ze heeft geen bokje gegeven, echt helemaal niets. Tani deed het alsof ze het altijd al gedaan had, al wisten we 100% zeker dat er nog nooit een zadel op had geleden. Het was gaaf dat we op haar konden rijden. Zelf heb ik een hele knappe NRPS staan, maar hij was altijd heel moeilijk te rijden. Daarom ging ik steeds vaker op Tani rijden en dat was toch wel heel leuk. Waar mijn eigen paard snel ‘nee’ zei, wat achteraf logisch bleek door een vernauwing in zijn nekwervels, zegt Tani altijd ‘ja’. Mijn eigen paard is nu vroegtijdig met pensioen, dus Tani mag het gaan doen in de sport.”

Knop om

Ondertussen is de combincatie al een keer online gestart. Hierbij hadden ze op een half punt na dubbel winst. “We zijn gelijk in het M1 gestart. Ik twijfelde eerst of ik misschien in de L zou beginnen, maar na het losrijden zei ik tegen mijn moeder dat ze het M-proefje wel voor kon lezen. Het achterwaarts vond ze in de training moeilijk, maar in het proefje doet ze het gewoon. Ondanks dat ze geen ervaring heeft lijkt ze al te weten dat de knop om kan als ze bij A moet binnenkomen”, klinkt de amazone trots. “Daarnaast is ze voor ons echt een familiepaard. Mijn dochter van 11 jaar rijdt ook zo met Tani weg (foto).”

Altijd vriendelijk

Omdat het proefje zo goed ging smaakte het voor Van Dijk wel naar meer. “Nu de wedstrijden weer mogen gaan we even aan het plannen om hopelijk in juni op wedstrijd te gaan. Ik ben heel benieuwd wat Tani gaat doen. Ondertussen is ze al twee keer mee geweest naar vreemd terrein en daar is ze net zo braaf als thuis, dus ik verwacht niet dat er iets raars gaat gebeuren op wedstrijd. Tani is echt een fantastisch paard. Ze is altijd vriendelijk. In het begin was ze wat gereserveerd. Ze vond het allemaal prima, maar we hadden niet echt contact met haar. Inmiddels staat ze heel de stal bij elkaar te blèren als we binnen komen”, lacht ze.

Thuiskomen

“Tani geeft echt een ontzettend vertrouwd gevoel onder het zadel. Dat was ik voor mijn eigen paard een beetje kwijtgeraakt. Toen ik eenmaal op Tani stapte voelde dat als thuiskomen. Op haar goede momenten gaat mijn moeder er ook op (foto). Het is jammer dat dat op dit moment weinig is. Het zou fantastisch voor haar zijn om met Tani naar het bos toe te gaan. Ik hoop voor mijn moeder dat ze wat meer opknapt, zodat ze ook echt kan genieten van haar droompony.”

‘Eye candy’

Hoe is dat nou, zo’n Hackney? “Ik eigenlijk alleen ervaring met Tani en een andere, halve Hackney. Dat was ook een hele fijne pony. Ik omschrijf ze als heet, maar wel koel in de kop. Ze zijn super werkwillig en er zit echt wel wat pit in, maar ze blijven controleerbaar en veilig. Ik zou er wel een hele stal mee kunnen vullen. Tani verbaast ons nu elke keer weer, dus ons doel is nu om een winstpunt te halen in het Z1. Ik heb al eerder Z1 en Z2 gereden, dus ik wil nog twee keer M1 starten en haar dan doortrainen voor het Z. Tani is nu 17, we houden wel rekening met haar leeftijd, maar ze doet het leuk en graag. Aan de andere kant: als het hier zou stoppen is ze voor ons ook al goud waard. Ze hoeft alleen maar ‘eye candy’ te zijn in de wei.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit Samantha van Dijk

Ondanks dat Lotte in de eerste instantie geen klik had met de toen 1-jarige Prins Golddiger (v. Principe) die ze moest opleiden, twijfelde ze geen moment toen ze een bijzondere ruil aangeboden kreeg. Ruim elf jaar later heeft ze geen moment spijt gehad van haar beslissing en kan de amazone na een harde tegenslag, nu uitkijken naar de doelen die ze nog wil bereiken met haar gouden paard.

“Ik reed enkele paarden bij een mevrouw op stal, waaronder Gold zijn vader”, blikt Lotte terug naar elf jaar geleden. “Zij vroeg of ik Gold ook wat in de hand wilde nemen omdat ze er geen tijd voor had, dat heb ik toen gedaan. In de eerste instantie had ik helemaal geen klik met hem, omdat hij best wel lastig was, maar toen het steeds beter ging kreeg ik plotseling de vraag of ik hem niet wilde omruilen voor mijn toenmalige scooter, zodat haar dochter die kon krijgen”, vervolgt ze lachend. Omdat Lotte sowieso al van plan was om haar scooter te verkopen en een auto te kopen, twijfelde ze geen moment. “Na de keuring, een goed overleg en een opgesteld contract heb ik de scooter laten staan en het paard meegenomen”.

Maanblindheid

Dit bijzondere verhaal speelde zich in eind 2009 af, na al die jaren kent Lotte haar ruin door en door. “Ik zeg altijd dat Gold nergens écht goed is, maar in heel veel een beetje”, legt ze lachend uit. “Het enige wat hij wel heel goed kan is lief zijn. Al is hij wel heel ondeugend en is het echt een grappenmaker. Soms haalt hij streken uit en vindt hij zichzelf heel leuk. Toch is het nooit kwaad bedoeld, want in de 11,5 jaren dat ik hem nu heb, ben ik er nog nooit afgevallen omdat hij expres iets geks deed. Als je goed bent voor Gold, is hij goed voor jou, dat vind ik heel leuk aan hem”.

De combinatie croste tot voorkort op L-niveau, rijdt dressuur in het Z, springt en rijdt veel buiten. Ondanks dat alles voorspoedig ging, kregen ze twee jaar geleden te horen dat de ruin maanblindheid heeft. Na een lange weg, aanvallen en opnames is drie maanden terug de beslissing gemaakt om één oog te laten verwijderen. “Er werd mij verteld dat als er binnen twee jaar geen complicaties aan het andere oog op zouden treden, het rustig blijft”, legt Lotte uit. “We gaan nu weer kijken wat we wel en niet meer kunnen doen. Maar nu toe gaat het zo goed dat we het crossen misschien wel weer op gaan pakken. Gold pakt het onwijs goed aan”.

Sprookjespaard

De amazone is het heel trots op haar paard. “De band die ik met Gold heb is zo bijzonder. Hij loopt voor de wagen, kan dressuren en we rijden regelmatig buiten, hij kan gewoon alles. Ik ben heel erg trots en blij dat we elkaar zo vertrouwen”. Onlangs behaalde de combinatie hun laatste winstpunten voor de overstap naar het Z. “Mijn doel is om een keer Z te starten, daarnaast zou ik het heel leuk vinden als foto’s van Gold gebruikt worden voor bijvoorbeeld strandlakens, zodat nog meer jonge paardenmensen van hem kunnen genieten. Het is een beetje een sprookjespaard, dus dat lijkt me echt heel leuk”, sluit ze enthousiast af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/ XiaoNa Photography/ Laura Oonk photography/ Equigeniek Paardenfotografie

© ESS Fotografie

Als veulen werd de nu 12-jarige Oscar gered van de slacht en doorverkocht naar de stal waar Freya Busink met haar paard stond. Ondanks dat Busink zelf niet op zoek was naar een nieuw paard, werd ze op slag verliefd op de haflingerruin. Ondertussen heeft ze Oscar gekocht en is de combinatie op weg naar het Z, een droom die uitkomt voor de amazone. 

Oscar werd geboren op een paardenmelkerij in België en is uiteindelijk doorverkocht naar Nederland, waar hij gestald werd bij het andere paard van Busink. “Oscar was mijn meisjesdroom. Ik was gelijk verliefd”, blikt de amazone terug naar het moment dat ze de ruin voor het eerst zag. Omdat het zo goed klikte tussen Busink en Oscar, mocht ze de ruin bij gaan rijden. “De eerste keer ging hij me al zo erg uitproberen, dat ik er gelijk naast lag. Heel grappig, ik wist gelijk dat het een pony met karakter was”, lacht de amazone. “Toch besloot ik door te zetten en niet op te geven, waardoor we erachter kwamen dat het onverwachts echt een dressuurtalent blijkt te zijn. We zijn heel veel les gaan volgen en gaan trainen, waardoor we echt een stijgende lijn te pakken kregen”.

Droompony

Twee jaar geleden kreeg Busink de kans om de ruin over te nemen, iets wat ze niet zomaar aan zich voorbij liet gaan. “Vanaf toen ben ik nog fanatieker gaan trainen. Oscar heeft een hele mooie uitstraling, er zit een hele aparte kop op omdat hij een deukje in zijn neus heeft. Daarnaast heeft hij mooie aftekeningen, een dikke voorpluk en hele mooie manen, het is gewoon mijn droompony. Toch was ik er niet gelijk van overtuigd dat we ver in de sport zouden kunnen komen, omdat ik met mijn vorige paard alleen maar recreatief sprong. Oscar is wel heel leergierig en fanatiek, maar ik moet wel altijd consequent en eerlijk blijven, daar bereik ik het meeste mee met hem”.

Na een tijdje maakte de combinatie hun debuut op B-niveau. “We reden gelijk vier winstpunten, waardoor we in drie wedstrijden de B door zijn gekomen”, vervolgt ze lachend. “Op dat moment was ik nog niet heel erg indruk van de concurrenten, maar dat veranderde wel toen we L1 reden. Ik moest wel even slikken toen we tegen de grote dressuurpaarden moesten rijden, maar dat bleek nergens voor nodig toen we echt veel proeven wonnen. Oscar doet het gewoon allemaal supergoed, we moesten gewoon rijden en gaan”.

Stabiel

“Oscar kan niet heel mooi verruimen, we rijden gewoon echt basis. Daardoor is hij heel stabiel in de ring en komt hij mooi zijn proefje door, maar hij zal nooit heel spectaculair strekken. Een zesje moet wel lukken, maar een acht zal ik nooit met hem halen. Ik probeer alles eruit te halen wat er in zit. Wat echt in ons voordeel werkt is dat hij heel koelbloedig is in de ring, als hij iets spannends vindt kan hij mij nog wel eens vergeten, maar hij zal nooit echt schrikkerig of kijkerig worden”.

Onlangs maakte de combinatie online hun debuut in het M2, volgende week gaan ze zich tijdens de reguliere wedstrijden nog een keer laten zien op M1-niveau. “Het was een droom om dit te behalen, maar ik had het echt nooit verwacht”, geeft Busink eerlijk toe. “Mijn doel is altijd geweest om het Z te bereiken met een winstpuntje, maar ik gok dat dat sneller gaat lukken dan verwacht. Misschien komen we nog wel een stukje verder en kunnen we uiteindelijk richting het ZZ-licht. Oscar heeft zoveel talent, dat ondanks dat ik ook nog alles moet leren, hij het supersnel oppakt. Dat maakt het zo leuk om mee te werken. Ik ben heel trots op ons doorzettingsvermogen en op alles wat we nu bereikt hebben. Dat we dit gedaan hebben in zo’n korte tijd, met een haflingertje zonder stamboom, is echt geweldig om op terug te kijken”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/ Esther Sablerolle

Lenn Couwenberg - Floyd Subtop Schijndel 2020 © DigiShots

Lenn Couwenberg is sinds het moment dat ze hem over zijn staldeur zag hangen stapelverliefd op Floyd (v. Wynton). Ze begonnen samen in het Z1 en door de goede prestaties van afgelopen weekend in Neerijnen heeft de combinatie nu genoeg winstpunten voor de Lichte Tour. Goede wedstrijdresultaten is niet het belangrijkste voor de amazone. De liefde voor de paarden staat op één, maar eigenaresse zijn van een paard als Floyd had ze nooit durven dromen.

Doorzetten

Over haar achtergrond in de paardensport vertelt ze: “Toen ik negen jaar oud was ben ik begonnen met paardrijden en al snel volgde mijn eerste pony. Niet zomaar een kinderpony, nee, een hele grote Welsh cob-pony”, lacht ze. “Ze was heel sterk en best lastig, dus ik denk dat ik er per week wel zo’n vier á vijf keer naast lag. Toch zette ik door en uiteindelijk zijn we tot en met het M1 dressuur gekomen. Eigenlijk is daar mijn liefde voor de paarden begonnen.”

De Rijdende Ruiter

Op een gegeven moment ging de amazone naar Deurne. “Op dat moment had ik een heel fijn wedstrijdpaard waarmee ik in het Z uitkwam. Ik weet nog dat er heel veel aanmeldingen waren, ik geloof wel 500, maar wij zaten erbij! Dat was echt superleuk! Het was ook tijdens mijn opleiding in Deurne dat het idee voor De Rijdende Ruiter is ontstaan. Bij ons thuis reed er altijd een soort van melkboer rond en ik dacht dat het handig zou zijn als er ook zoiets voor paardenspullen, paardrijles of iets anders binnen de ruitersport zou zijn. Op school moesten we een ondernemingsplan schrijven, en toen heb ik De Rijdende Ruiter bedacht.” 

Ondernemen

“Inmiddels zijn we tien jaar verder en loopt het als een trein. Het concept is wel iets veranderd. In het begin had ik een bus waarmee ik langs maneges en stallen ging, maar uiteindelijk is het omgeslagen naar lesgeven en begeleiding van ruiters.” Couwenberg heeft zeker ondernemersbloed in zich. “Het hele idee van iets opzetten en er vervolgens mee aan de slag gaan, vind ik fantastisch. Ook het hele idee van een jong paard kopen, die trainen en vervolgens weer verkopen past daarbij.”

Tegelijk zwanger

“Ik heb een hele fijne merrie die ik kocht toen zij één jaar was en samen rijden met nu Z2+6. Zij heeft helaas een ernstige blessure gehad, waardoor ze een tijd niet bereden kon worden. Destijds hadden mijn man en ik ook een sterke kinderwens, maar ik vond het stoppen met rijden ook geen leuk idee. Eén en één is twee, dus we bedachten dat we die merrie zouden dekken en dat ik tegelijkertijd ook zou proberen zwanger te raken. Je moet altijd maar hopen dat het lukt, maar jawel, mijn paard en ik waren tegelijk in verwachting. Mijn zwangerschap was een hel, maar met mijn merrie ging gelukkig alles goed. Helaas werd het veulen na negen maanden geboren. We waren hartstikke verdrietig, maar hebben haar wel al vrij snel weer gedekt met dezelfde hengst, GLOCK’s Kardam’s Whisper.”

Liefde op het eerste gezicht

Ze vervolgt: “Tijdens die zwangerschap kreeg ze het ongeluk. Ze kon daardoor nog een tijd niet bereden worden, dus besloten we om haar nog een keer te dekken. Dit keer ging alles goed en een jaar later werd er een mooi hengstveulen geboren. Niet lang daarna werd ik door kennissen gebeld en zij zeiden: “Luister, ik heb me nu toch een paard op stal staan, het is precies wat voor jullie!” Dat paard was toen negen jaar, kwam rechtstreeks van de fokker, maar had nog niet veel ervaring. Ik was acht weken daarvoor bevallen, dus we zijn meteen gaan kijken. Ik weet natuurlijk wel dat je nooit wild enthousiast moet zijn als je bij een paard gaat kijken, maar ik denk dat de zwangerschapshormonen het overnamen”, vertelt Couwenberg vrolijk verder. “ We reden het erf op en ik zag een paard met zijn hoofd uit de stal leunen en hij keek mij recht aan. Ik zeg tegen mijn man: “Als het die is, dan wil ik hem!” 

Prix st. Georges

“Toen ik er eenmaal op ging zitten kon het helemaal niet meer verkeerd gaan. Floyd liep heel erg fijn en we hadden het hartstikke leuk samen. Een dag later hebben we hem gekeurd en zo stond hij vrij snel bij ons op stal. Mijn zoontje is nu twee, dus Floyd en ik zijn dus ook twee jaar een combinatie. We begonnen in het Z1 en nu mag hij Lichte Tour starten, want we hebben 10 winstpunten in de Prix st. Georges.”

Smoorverliefd

Ze vervolgt: “In heel mijn leven nog nooit zo’n paard gehad als Floyd. Het lijkt soms wel of we elkaars gedachten kunnen lezen en we voelen elkaar blindelings aan. Hij is heel flexibel, maar staat ook heel hoog in het bloed. Niet gek gezien zijn afstamming van Wynton x Negro x Krack C”, vertelt de amazone lachend verder. “Floyd heeft zeker een gebruiksaanwijzing, maar uiteindelijk doet hij het voor mij. Ik heb wel wat rare dingen met hem hoor. Ik kan bijvoorbeeld elk paard wel goed borstelen, maar bij hem kan ik gewoon niet stoppen. Je overdrijft niet als je zegt dat ik smoorverliefd ben op mijn paard.”

Toekomstplannen

Dat was Couwenberg meteen en dat is ze nog. “Veel mensen zeggen dat Floyd erg veel potentie heeft voor de Grand Prix. Ik zou het niet weten want ik heb zelf ook nog nooit dat niveau gereden, maar het is altijd leuk om te horen. Floyd is het eerste paard dat mij dat succes gunt en ik hoop ontzettend dat we het halen. Er is maar één Edward Gal, maar er is ook maar één Lenn Couwenberg. Het is super leuk als mensen enthousiast van mij worden en terwijl dat gebeurt train ik lekker met Floyd verder”, vertelt de amazone liefdevol tot slot. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan).

Foto:   DigiShots

Mariska Vermeulen met Devreaux Jet.

Jarenlang reed Mariska Vermeulen met veel plezier paard, tot haar lichaam het niet goed meer aan kon. Haar paard Devreaux Jet staat nu op de wei. Soms doen ze nog grondwerk of maken ze een wandeling. Ondanks dat ze de ruin niet meer rijdt, heeft Vermeulen er geen moment aan gedacht om hem te verkopen.

Groot en zwaar type

“Ik heb thuis 3 paarden staan”, begint ze te vertellen. “Een ouder paard, niet officieel van mij maar van een vriendin, een shetlander en mijn grote rijpaard Dev. Hij is 1.84m en net 13 geworden. Hem heb ik al een jaar of 8. Voor hem had ik een ander paard, iets kleiner dan hem. Toen dat paard overleed had ik al lichamelijke klachten maar ik wilde het rijden nog niet opgeven. Zelf ben ik ook groot, dus ik wilde niet een te klein paard. Toen ik Dev kocht was hij 1.80m, maar hij is dus nog wat verder gegroeid. Daarnaast is hij ook nog uit een oude KWPN-stamboom, dus hij is een wat zwaarder type.”

Recreatiepaard

“Dev was heel groen toen hij bij mij kwam. Ik heb hem zelf heel allround opgeleid. Ik reed vooral recreatief met hem, veel buiten. Op dit moment woon ik in Duitsland maar kom oorspronkelijk uit Alphen aan de Rijn. Dev was dus ook wel heel veel gewend. Groot verkeer, wielrenners, wandelaars, het was allemaal geen probleem. We reden thuis dressuurmatig en hebben ook veel clinics meegereden. Ik had nooit wedstrijdambities maar wilde wel lekker met mijn paard bezig zijn.”

Pijnlijke heup

Ongeveer 10 jaar geleden kreeg de amazone veel last van haar heup. Het was zo erg, dat ze ’s avonds niet meer kon lopen. “We zijn naar het ziekenhuis gegaan waar foto’s zijn gemaakt. Waarschijnlijk ben ik in het verleden een keer goed gevallen waardoor er een scheurtje in mijn heupgewricht is ontstaan. Op die plek is nu een soort cyste gekomen. De arts zei toen dat ik ooit een nieuwe heup zou moeten, maar omdat ik nog zo jong ben doen ze dat nu niet. Ik moest op dat moment nog elke dag 10 kilometer naar mijn paard toe fietsen. ’s Avonds lag ik uitgeput op de bank. Toen ik eenmaal mijn rijbewijs had ging het een lange tijd goed. Mijn vorige paard was ook niet zo groot als deze. Ik dacht ald ik een beetje in beweging blijf, dan gaat het goed.”

Simpele bewegingen

Het bleef ook aardig goed gaan, tot een jaar of 4 geleden. “Dressuren ging steeds lastiger omdat ik mijn been niet goed kon gebruiken. Dev is heel braaf maar wel een rilkikker op zijn tijd en zijn enorme formaat helpt ook niet mee met de houding van mijn heupen. De sprongen die hij maakte kon ik niet goed meer uitzitten. Vorig jaar ben ik een keer gevallen, daar schrok ik wel van. Daardoor ben ik minder gaan rijden. Een paar maanden geleden ben ik weer een rondje gaan proberen, want je wil toch heel graag, maar ik lag er weer af. Die hele simpele bewegingen uitzitten lukte niet meer. Afgelopen week ben ik weer gaan kijken of het echt niet lukte, maar na een half uur kreeg ik al pijn. Ik merkte ook dat Dev er onzeker van werd en daardoor ik ook. Hij ging alleen maar heftiger reageren, wat ik niet uit kon zitten. Daarnaast is er ook een bepaalde vorm van reuma geconstateerd, wat het allemaal nog wat lastiger maakt op sommige dagen.”

Grote grasmaaier

“Dev staat nu mooi te wezen in de wei als uit de kluiten gewassen grasmaaier. Ik vind het heel jammer dat het niet lukt. Als ik naar hem kijk dan zie ik ook een mooi paard, die pas 13 is. Ik heb wel eens overwogen om een bijrijder te nemen, maar ik weet dat ik daar zelf te kritisch voor ben. Dev vindt het leuk als ik hem poets of met hem ga wandelen, maar hij vindt het ook leuk om in de wei te staan. Mijn vorige paard had ik niet blij gemaakt op deze manier, maar Dev vindt het prima. We hebben nu ook veel lol samen. Lopen kan ik wel, dus we gaan lekker wandelen en ik longeer hem regelmatig. Daarnaast doen we grondwerk en we hebben ook wat obstakeltrainingen gedaan. Ook leer ik hem wat kunstjes. Zo blijven we een beetje bezig.”

Mogelijkheden

“Verkopen doe ik niet. Dev is wel mijn once-in-a-lifetime paard. Daarnaast heb ik het mennen ontdekt met mijn shetlander. Ik riep altijd dat ik geen menner wilde worden, maar het blijkt dat ik het toch wel heel leuk vind. Misschien zou Dev het ook wel leuk vinden om voor de wagen te lopen? Ik heb al contact gehad met een aantal stallen in de omgeving die paarden beleren voor de wagen, dus wie weet! In die zin ben ik gaan zoeken naar mogelijkheden. Ik kan niet meer rijden zoals vroeger. Het is een hele dure hobby, daarom ben ik blij dat de paarden gewoon aan huis staan. Daardoor kost het me relatief weinig om een paard te hebben waar ik niets mee kan doen. Als ik nog op een pensionstal had gestaan had ik denk ik wel een hele andere overweging gemaakt. Ik ben blij dat hij nog hier is en ik blijf naar mogelijkheden zoeken om toch met hem bezig te blijven. Altijd in oplossingen blijven denken”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Mariska Vermeulen

Britt Penners en Gowan. Foto: Ingrid Sanders

Toen Britt Penners in groep 5 zat, kreeg ze de Arabo-Fries Gowan van de Molenweg als veulen. Nu, 10 jaar later, is het koppel nog steeds samen. “Gowan is echt onderdeel van onze familie geworden”, vertelt Penners.

Leuke kans

“Een vriendin van mijn moeder had twee paarden, een Fries en een Haflinger”, begint de amazone te vertellen. “Zij wilden graag uit de Fries een veulentje fokken omdat ze hadden gehoord dat het goed was voor de merrie. Deze mensen hoefden zelf geen veulentje, dus mijn moeder vond het een leuke kans voor mij. Daarom is de merrie gedekt door een Arabo-Fries en dat veulentje werd uiteindelijk Gowan.”

Fries light

Hoe zou Penners een Arabo-Fries omschrijven? “Hij is wel iets kleiner dan een gewone Fries. Ook is hij wat minder lomp gebouwd. Friesen hebben vaak een hele hoge hals, dat heeft Gowan wat minder. Daarnaast is hij ook iets smaller. Je merkt bij Friesen vaak dat de galop de moeilijkste gang is. Bij Gowan is het wat minder heftig allemaal. Het typische Friese is wat afgezwakt.”

Langzamerhand starten

“Het was wel heel bijzonder om in groep 5 al een eigen veulen te hebben. Hij was op dat moment een klein hengstje en ik was natuurlijk ook nog jong. Daarom is mijn moeder met hem bezig gegaan en ging ik altijd mee. In het begin deden we weinig met hem en lieten we hem lekker veulen zijn. In die tijd stond hij veel op de wei. Langzamerhand begonnen we een beetje met beentjes optillen en haalden we eens een borsteltje over hem heen. We vonden het heel belangrijk om vertrouwen en een band op te bouwen.”

Veel vertrouwen

Foto: Ingrid Sanders

Gowan is op dit moment helemaal van de amazone zelf. “Ik heb hem zelf beleerd, met af en toe wat hulp van anderen. Het grootste gedeelte hebben we zelf gedaan. Ik was ongeveer 12 toen hij zo ver was. Gelukkig was er al heel veel vertrouwen tussen ons. Hij was zó lief en heeft nooit iets geks gedaan. Op dat moment zagen we dan ook helemaal geen gevaren, we vertrouwden Gowan volledig.”

Lekker afwisselen

Penners en Gowan staan gestald bij een manege. “Daar rijden we voornamelijk in de dressuurlessen mee. Ook doen we eens per week een keer een springles. In de zomer maken we lekker buitenritjes. Daarnaast ben ik heb veel aan het verzorgen en knuffelen. Op de manege rijden we wat FNRS-wedstrijden, maar niets officieels. Dat hoeft dan ook niet voor mij.”

Plezier maken

“Gowan is een heel sociaal paard. Hij kan bijna met ieder paard omgaan. Ook is hij super zacht en lief, al is hij ook ontzettend lomp. Hij wil heel graag met je knuffelen maar weet niet helemaal hoe zacht hij met een mens om moet gaan. Dat vind ik ook wel weer leuk aan hem. Hij is zo lief dat hij je bijna omver duwt. Ik wil lekker plezier met hem blijven houden. We hebben geen verplichte doelen. Gowan is voor ons echt het ideale paardje, hij voelt als een familielid. Ik wil met hem blijven leren en tot de dood ons scheidt bij elkaar blijven”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Ingrid Sanders

0 2180
Veerle Vermolen met Daurada II.

Veerle Vermolen had een pony waar ze alles mee kon, maar toch miste er iets. Om haar grootste droom waar te maken verkocht ze hem en ging ze op zoek naar een PRE. Dat werd de 5-jarige Daurada II. “Ik zou Kai van de Equi Center ook tekort doen als ik alleen maar kon blijven denken aan het paard dat hij niet was”, zegt ze.

Lezen en schrijven

De keuze om Kai te verkopen was niet gemakkelijk. “Toen ik mijn eerste paard vanwege mijn zwangerschap verkocht heb ik gezegd dat er een PRE voor terug zou komen. Ik vind het zo’n mooi ras. Per toeval kwam ik tijdens die zoektocht Kai tegen. Ik was toen op slag verliefd, maar het was wel een pony en geen PRE. Ik kon lezen en schrijven met hem, maar uiteindelijk kriebelt toch die droom. Twee paarden houden ging ook niet voor mij. Ik had echt een groot dilemma. Ik wilde Kai niet kwijt, maar ik wilde ook mijn droom waarmaken.”

Perfecte plaatje

Daarom zette Vermolen er toch een advertentie op. “Toen de eerste reacties kwamen kon ik het eigenlijk niet over mijn hart verkrijgen. Maar ik wist dat ik Kai ook tekort zou doen als ik alleen maar kon blijven denken aan het perfecte plaatje, waar hij zo vanaf week. Dat vond ik ook sneu voor hem. Uiteindelijk heb ik hele lieve mensen gevonden die hem over wilden nemen. Dat hij nu op een super plek staat maakt het wel makkelijker voor mij. Zo kon ik het toch wat beter loslaten.”

Lange eisenlijst

Vervolgens begon de zoektocht naar haar droompaard. En het eisenlijstje was zeker niet kort. Vermolen: “Ik had een heel specifiek plaatje in mijn hoofd. Ik ben geen fanatieke wedstrijdruiter maar wil wel een keer starten. Daarom moest het paard wel goede bewegingen hebben. Ik wilde een hengst of een ruin, het paard mocht niet te oud zijn, moest onbeleerd zijn, een valk zijn en dat allemaal ook nog binnen een bepaald budget. Dat wensenlijstje maakte het niet echt makkelijk. Vind er maar zo een. Ik heb een hoop stress gehad, maar ik mag denk ik alsnog niet klagen. Ik heb iets langer dan 3 maanden gezocht voor ik Daurada vond.”

Twee paarden afgekeurd

Ze gaat verder: “Ik moet eerlijk toegeven dat die drie maanden me lang genoeg duurden. Mijn man werd er gek van, ik kon het niet uit mijn hoofd zetten. Ik had Edith Scholtens als contactpersoon in Spanje, dat vond ik heel prettig. Zij heeft in Spanje twee hele gave hengsten voor mij laten keuren. Helaas zijn zij allebei afgekeurd. Dat was wel echt een domper. Ga je dan verder of laat je het er toch maar bij? Mijn budget werd door het keuren natuurlijk ook steeds kleiner. Uiteindelijk heeft Edith rustig verder gekeken en ben ik ook op een laag pitje verder gaan zoeken. Ik kwam een filmpje van Daurada tegen. Ze sprak me gelijk heel erg aan. Haar schwung, de kleur en haar expressie.”

Toch een merrie

Het enige ‘minpunt’ van Daurada was dat ze een merrie was. “Ik heb altijd hengsten of ruinen gehad. Ik wilde daarom wel graag weten of ze geen merriestreken had. Ook wilde ik zeker weten dat ze nog helemaal onbeleerd was. Dit heeft Edith voor mij nagevraagd en toen daarop groen licht kwam heb ik haar laten keuren. Het plaatje klopte gewoon bij haar. Ze paste nét niet binnen het budget maar ze was te leuk om te laten staan. De derde keer was scheepsrecht. Ze kwam goed door de keuring en daarom kwam ze naar Nederland toe.”

Voorzichtig beginnen

Inmiddels is de merrie anderhalve maand in Nederland. “Ik mag echt niet klagen. Je merkt dat het een paardje is dat uit een andere structuur komt. Ze vindt veel dingen spannend. Ze is net 5, maar echt nog een grote baby. Het eerste waar we mee begonnen was voorzichtig het halster om en af doen. Daar was ze ook niet zo aan gewend. Ook is ze heel sensibel. Als ik mijn stem verhef is het net een rillend rietje. Daar moet ik wel voorzichtig mee om gaan, al mag ze natuurlijk gewoon niet bijten. Al met al doet ze het echt keurig en mag ik er niets over zeggen.”

Rust en vertrouwen

In deze eerste anderhalve maand hebben Vermolen en Daurada elkaar voornamelijk leren kennen. “In de eerste week was het vooral borstelen, in de stal zitten, binnen en buiten zetten. Dat heb ik beetje bij beetje uitgebreid. Een keertje longeren, een keer een hoofdstelletje om en we wandelen in het bos. We doen alles op haar tempo. Ongeveer 1,5 week terug heb ik voor het eerst op haar gezeten in alle rust en vertrouwen. Ik had haar aan een halster en was naast haar aan het springen. Ze gaf er niets om. Ook op het hangen reageerde ze niet. Daarom ben ik er heel even op gaan zitten. Het was een wilde gok maar ze bleef ontspannen staan. We gaan dit heel rustig verder oppakken op haar tempo.”

Ultieme droom

Het eerste doel is zoeken naar een passend zadel zodat de merrie beleerd kan worden. “Ondertussen blijf ik haar gewoon lekker longeren, met haar wandelen en knuffelen. Op de lange termijn wil ik wel graag met haar op wedstrijd. Ik ben niet iemand die elke week op wedstrijd gaat, maar ik wil het wel eens doen. Mocht ze kunnen springen dan vind ik dat ook leuk. Ook hoop ik dat we lekker buiten kunnen gaan rijden. Als ze dat ook nog leuk vindt komt het helemaal goed. Mijn ultieme droom zou toch wel het Z zijn, maar dat is zien hoe het gaat lopen.”

Aanrader

Wat raadt Vermolen anderen die een paard uit Spanje willen halen aan? “Let heel goed op waar je een paard vandaan haalt. Zoek een tussenpersoon die de taal kent. Dat maakt het makkelijker om dingen na te vragen. Daarnaast zou ik altijd een keuring uit laten voeren en de foto’s hiervan ook laten bekijken door een Nederlandse dierenarts. Je kan er zelf niet bij zijn, dus het is goed om er nog eens naar te laten kijken. Ten slotte is het ook belangrijk dat het paard in het bezit is van een carta en dat de vorige eigenaar zijn handtekening er onder zet. Dit is heel belangrijk, anders kun je het paard niet op jouw naam zetten. PRE’s zijn gewoon super. Mijn droom is in ieder geval uitgekomen. Daurada is geweldig qua karakter. We hebben in anderhalve maand al zoveel bereikt, daar kan ik alleen maar trots op zijn.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Veerle Vermolen

Sabrina Dijkstra begon in 2014 met Ima Funny Character (v.Tivio Tiny Toon) aan haar carrière in de westernsport. Binnen enkele jaren was de combinatie vanaf niks, naar het hoogste niveau in Nederland geklommen, dit deden ze grotendeels zonder bit en zonder sporen. Dijkstra is zelf niet tegen hulpmiddelen tijdens het rijden, ze wil aan iedere ruiter meegeven dat het belangrijk is om naar jezelf en naar je paard te blijven luisteren. Samen met een promotieteam hoopt ze niet alleen de western- maar de hele paardensport te voorzien van positiviteit en motivatie.

“Alles kan in de westernsport, dat maakt zo leuk”, vertelt de amazone enthousiast over haar hobby. “Ik kocht Funny (red. Bijnaam van Ima Funny Character) als 4-jarige en al vrij snel kwam ik erachter dat we echt een klik hadden en dat we veel leuk vonden. Met deze instelling zijn we toen begonnen in de westernsport, zonder veel verwachtingen”. In de lagere klassen is bitloos rijden toegestaan, dus daar maakte Dijkstra dankbaar gebruik van. Ook bij shows op Equiday en Horse Event bleef het hoofdstel regelmatig in de kast hangen. “Als ik op wedstrijd het hoofdstel weer eens afgooide kreeg ik vaak blikken van: ‘Daar heb je haar weer!’. Ik viel altijd net een beetje buiten de boot”, lacht ze. “Toch zijn we in 2018 Nederlands Kampioen geworden”.

Luisteren

Naarmate de amazone zich meer ging verdiepen in deze manier van rijden, zag ze steeds vaker in dat hulpmiddelen zoals sporen steeds vaker als must worden beschouwd. “Op sociale media zie ik jonge kinderen met zweep en sporen voorbijkomen, dat vind ik persoonlijk heel jammer”, geeft ze eerlijk toe. “Het is echt niet zo dat ik bitloos rijden per se beter vind, maar tegenwoordig gaat de sport soms boven het diervriendelijk rijden. Ik wil dan ook meegeven dat het belangrijk is om te luisteren naar je paard, daarbij is afwisseling ook heel belangrijk”.

Samen met een aantal andere ruiters maakt Dijkstra deel uit van een promotieteam van Western ruiter associatie Nederland, waarmee ze de sport op een positieve manier willen promoten. Dit doen ze onder andere door shows te geven. “Ik sta voor een diervriendelijke manier, out of the box, de top bereiken. Naast fanatiek trainen kunnen we ook gewoon met neckrope het bos in gaan, ook zo is het mogelijk om hoog niveau te bereiken”.

Cheyennes Chanoine

Twee jaar geleden verkocht de amazone haar toppaard om aan een nieuw project te beginnen. Ze kocht de nu 4-jarige Cheyennes Chanoine (v. JMJ Champagne Revenu) toen de merrie zeven maanden oud was, en hoopt haar op dezelfde manier op te leiden als ze bij Funny gedaan heeft. Het is voor Dijkstra geen moeten om de topsport met Classy te bereiken. “In de western mag je je paard ook aan de hand starten, dus het is heel fijn dat we op deze manier nog meer ervaring op kunnen doen. Jonge paarden kunnen op deze manier wennen aan de parcoursen en shows. Ik hoop dat de wedstrijden binnenkort weer van start gaan, wie weet dat we in de komende jaren nog wel een titel weten te behalen”, sluit ze enthousiast af.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit/ Marissa Hoorn/ Sternfoto

0 2464
Faith van Kalsbeek met Linn van de Honesch.

Linn van de Honesch is alles wat je niet van een Haflinger zou verwachten: druk, sensibel en schrikkerig. Ondanks dat haar amazone Faith van Kalsbeek zich echt wel eens afvroeg waar ze aan begonnen was, is de combinatie nog steeds samen aan het werken richting het Z. “Doordat er geen druk meer achter zit hebben we er meer plezier in en motiveert het juist”, stelt ze.

Eigenwijs

Al 12 jaar rijdt Van Kalsbeek voor de Haflingerstal waar Linn als veulen aangekocht werd. “De eerste drie jaar reed ik een ander paard. Toen deze verkocht werd ben ik overgestapt naar Linn. Zij was toen 5 jaar oud, wel ingereden en een beetje doorgereden maar voor de rest wist ze nog niets. Bij het eerste paard was ik er al wel achter gekomen dat Haflingers eigenwijs zijn, maar Linn was anders. Behalve eigenwijs is Linn ook nog eens heel druk, sensibel en schrikkerig. Dat was voor mij een hele verrassing. Je verwacht dat helemaal niet bij een Haflinger. Het heeft me dan ook wel moeite gekost om haar te krijgen tot waar we nu zijn”, geeft ze toe.

Huilend afgestapt

“Linn loopt hartstikke leuk en werkt graag voor je. Wel ziet ze overal iets engs in en is ze extreem druk. Na 9 jaar weet ik gelukkig wel hoe ik er mee om moet gaan. De laatste tijd is dat drukke ook wel minder geworden, misschien omdat ze nu wat ouder is. Ik ben er vaak genoeg af gestapt, ook wel huilend. Op momenten vroeg ik me af waarom ik haar nog reed, zeker toen we ook verliespunten gingen rijden. Na die verliespunten ben ik op zoek gegaan naar een andere instructeur. Daarnaast heb ik het rijden van wedstrijden in een binnenbaan afgeschaft. Dat werkt gewoon niet voor ons. Het inrijden gaat goed, maar zodra ze alleen de bak in moet voor haar proef krijgt ze verlatingsangst en kan ik er soms niets mee.”

Crosslessen

Foto: John Bruininck Fotogra-free

De combinatie reed tot het M2, tot Van Kalsbeek even een wedstrijdpauze inlaste. “De M2-proef ging goed, tot de keertwending kwam. Doordat dat niet lukte kwam er zoveel spanning dat ook de rest van de proef slecht ging. Daarom hebben we een tijd geen wedstrijden meer gereden en zijn we vooral leuke dingen gaan doen. De laatste tijd zijn we veel aan het crossen. Ik vind crossen doodeng, maar als ik de eerste hindernis heb genomen is het goed. Ik ben geen held en Linn ook niet. Als we eenmaal op gang zijn is het harstikke leuk. Ik wil zoveel meer leuke dingen doen met haar en niet alleen wedstrijden rijden. Juist doordat we er nu geen druk achter zetten gaat het een stuk beter.”

Iets om mee te werken

Hoe is de amazone tussen de Haflingers terecht gekomen? “Op de manege vond ik Haflingers ook altijd wel leuk. Ik ben bij deze stal terecht gekomen toen ik op zoek was naar een verzorgpaard en ben er nooit meer weggegaan. Ik zou Linn mogen kopen maar ik heb het super naar mijn zin en het voelt als eigen. Wat ik leuk aan haar vind is dat ze karakter heeft. Sommige mensen vragen wel eens waarom ik haar nog rijd, maar iets in haar trekt me wel aan. Ze is zo schattig, net een prinsesje. Soms wel een heel vervelend prinsesje. Er is in ieder geval altijd iets om mee te werken. Ondanks dat ze eigenwijs is, is Linn ontzettend werkwillig. Dat is echt geweldig. Niets wat Linn doet is gemeen, maar ze staat wel altijd aan. Het houdt me bezig”, lacht ze.

Geen druk

Van Kalsbeek hoopt Linn binnenkort weer mee te nemen op wedstrijd. “Het doel is nog steeds om een winstpunt in het Z te halen, dat is altijd al het doel geweest. Ik wil wel hoger komen met haar en denk ook dat ze dat kan. Ik zet er nu alleen geen druk meer achter en doe het alleen nog als het leuk is. Dat vind ik het belangrijkste en dat motiveert ook veel meer. Het crossen wil ik ook uitbreiden met haar. Door haar verlatingsangst heb ik nog nooit een oefencross gereden omdat ze niet alleen kan zijn. Dat is iets wat ik nog wel graag eens zou doen. Verder hoop ik dat ze dit jaar naar de hengst gaat, zodat we hopenlijk een merrieveulen krijgen. Die wil ik dan graag zelf houden, een kleine Linn”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Privébezit

Foto in tekst: John Bruininck Fotogra-free

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer