Tags Posts tagged with "risico’s"

risico’s

0 187

Risico’s en letsel met paardrijden worden vaak overdreven, suggereert onderzoek door de Britse zorgaanbieder ‘Benenden’. Deze vergeleek wat mensen zien als de meest gevaarlijke sporten met ‘de werkelijkheid’ van sporten die waarschijnlijk leiden tot verwondingen. De ondervraagden achtten boksen de meest gevaarlijke, met 41,9%. Rugby werd de volgende met 19,1%, paardrijden derde op 13,5%. De top tien werd afgerond door de gevechtssport 5,9%, gewichtheffen/powertraining 5,7%, voetbal 3,4%, hockey 2,3%, turnen 1,8%, 1,5% fietsen en hardlopen 1%.

Het onderzoek naar de meest kans op letsel schilderde een heel ander beeld met voetbal, hardlopen en rugby die het grootste risico van een ernstig letsel dragen. Benenden baseert haar bevindingen op een overzicht van mensen die hebben deelgenomen aan een reeks van sporten. Hen werd gevraagd welke verwondingen ze hadden opgelopen tijdens de uitvoering ervan. Men heeft ook geprobeerd om erachter te komen waarom velen van hen geen deskundig medisch advies inwonnen.

Voetbal bleek in Engeland de meest gevaarlijke sport, bijna 1 op de 5 (18,9%) onthullen dat ze geblesseerd raakten tijdens het spelen. In feite hebben voetballers zes keer meer kans op een blessure dan aanvankelijk werd opgevat en omvatten een verstuikte enkel (40%), knieblessure (32%) en hersenschudding (13%).

Weinig blessures bij paardrijden

Ondanks de algemene overtuiging dat rugby één van de meest brute sporten in Groot-Brittannië is, toonde de studie aan dat mensen vier keer méér kans hadden op een blessure met voetballen. Rugby werd derde op de lijst met 4,9%, ver achter de tweede meest gevaarlijke sport. Bijna een op de tien ondervraagde hardlopers (9,4%) was al eens geblesseerd geraakt. De top drie werden gevolgd door fietsen (4,5%), zwemmen (3,2%), gewichtheffen fitness/body building (3%), tennis (2.8%),  gevechtssport 2,8%, paardrijden (2,6%) en badminton (2,3%).

Ouders gaven in de enquête toe dat zij overwogen hun kinderen gevaarlijke sporten af te raden. Aan top van deze lijst waren boksen (74%), gewichtheffen (29%) en rugby (37%), terwijl meer ongevaarlijke sporten zoals tafeltennis en badminton de sport van keuze voor bezorgde ouders bleek te zijn.

Een op de vijf gaf toe dat ze er niet op geattendeerd waren om medische hulp te zoeken voor een blessure en een derde (29%) heeft nog steeds te lijden onder de gevolgen. Een op de vijf zei dat ze niet op de hoogte waren van beschikbare behandelingsopties zoals fysiotherapie door medische professionals, en een op de tien besefte niet dat fysiotherapie zelfs beschikbaar was via de National Health Service (NHS). Vijftien procent was niet verteld dat ze fysiotherapie nodig hadden. De helft van de ondervraagden hadden het gevoel dat de pijn van de blessure aanzienlijk had kunnen worden verminderd indien zij fysiotherapie hadden gekregen. Er is een duidelijk verschil in de behandeling van alledaagse verwondingen zoals verstuikte enkels binnen de NHS.

Risico verminderen

Volgens ziekenhuisdirectrice Jane Abbott hebben alle sporten een zekere mate van risico. De voordelen halen uit een gezonde, actieve levensstijl is essentieel voor het risico van blessures, die ook aanzienlijk kunnen worden verminderd door goede training en warm ups. Wanneer men aan nieuwe sportieve activiteiten deelneemt, moet men zich instellen op realistische doelen. Bijvoorbeeld niet ineens 5 km per dag lopen maar in plaats daarvan geleidelijk opbouwen naar een kilometerdoel op wekelijkse basis. Ervoor zorgen dat er een gevarieerd trainingsschema is en gezond, voedingsrijk eten kan ook helpen om de kansen op blessures te verminderen. Volgens Abbott is het zorgelijk om te zien dat sporters niet de verantwoordelijkheid nemen voor opgelopen blessures. Mensen die pijn of zwelling krijgen, zouden onmiddellijk moeten stoppen met de activiteit en een paar dagen rusten en als de pijn aanhoudt: stop en roep medische hulp in. Het is zeer belangrijk om symptomen vroeg te erkennen en op passende wijze te behandelen. Het herstel zou dan ongecompliceerder en succesvoller moeten zijn.

Bron: Horsetalk

Foto: Shutterstock

banner-website

0 928

Uit Australisch onderzoek blijkt dat lange afstandsreizen een gezondheidsrisico voor paarden kunnen vormen. ‘Paardentransport kan de oorzaak zijn voor serieuze gezondheidsproblemen, waardoor zowel economische als emotionele verliezen geleden worden. Hoewel het een normaal begrip is dat paarden getransporteerd worden, is er verrassend weinig informatie beschikbaar over de types verwondingen en transport gerelateerde ziekten, Deze informatie zou het welzijn van transportpaarden kunnen vergroten.’ aldus een woordvoerder van het onderzoek.

Ongemakken

De paarden zouden tijdens het reizen last hebben van een isolement, een kleine ruimte, onbekende geluiden, trillingen van het vervoersmiddel, evenwichtsproblemen en hitte- of koudestress. Deze factoren triggeren een hormonale reactie waardoor stresshormonen als adrenaline en cortisol vrijkomen. De adrenaline zorgt voor een versnelde hartslag en zweten, terwijl de cortisol het immuunsysteem in de problemen kan brengen, waardoor de paarden vatbaar zijn voor (reis)ziekten en infecties.

Het studieteam werkte samen met een commercieel transportbedrijf om data voor het onderzoek te verzamelen. Tijdens de analyses werden 1.650 paarden getransporteerd. Gezamelijk legden zij meer dan 4.000 kilometer door Australië af. De opeenvolgende reistijd liep uiteen van zes tot 24 uur, waarna steeds een pauze van 12 uur werd ingelast.

Conclusie

Het team stelde de volgende bevindingen vast:

– 1.604 paarden (97%) arriveerden zonder pijn, kreupelheid of andere ziekten/verwondingen op de plaats van bestemming
– 6 paarden liepen kleine verwondingen op tijdens het laden of transport.
– 8 paarden bleken koorts te hebben tijdens de ingelaste reispauze
– 7 paarden vertoonden kolieksymptomen tijdens de pauzes of op de plaats van bestemming. Deze paarden zijn allen hersteld.
– 3 paarden ontwikkelden een darmontsteking, waardoor zij opgenomen werden in een kliniek
– 6 paarden hadden last van neusvloeiing, kuchten en kregen koorts. Deze paarden werden medisch behandeld en zijn allen hersteld
– 5 paarden liepen een longontsteking op. Ook zij werden behandeld en zijn volledig hersteld
– 4 paarden (0.24%) stierf of werd geëuthanaseerd wegens reisgerelateerde problemen.

‘Het is ons opgevallen dat de hoeveelheid problemen opliep bij transport over langere periodes. Daarnaast lijken hengsten, paarden ouder dan 10 jaar en volbloed paarden een groter risico te lopen op nadelige gevolgen door de reis. Ondanks het lage percentage ziekten, verwondingen en stergevallen, zijn wij van mening dat een transport over lange afstand een risico vormt voor de paardengezondheid en het welzijn. De lage percentages die tijdens onze studie werden bereikt, zijn waarschijnlijk te danken aan een grondige voorbereiding en goed management, waarbij het vervoersreglement zeer strict werd opgevolgd. Wees jezelf er van bewust dat je een paard blootstelt aan de nodige risico’s wanneer je besluit om het dier over lange afstanden te laten reizen.’

Lees hier het volledige onderzoek.

Bron: Hoefslag/The Horse

Foto: Remco Veurink

0 199
paardenwelzijn weide gras wei
Foto: Remco Veurink

Uit een Deense studie is gebleken dat eenderde van paarden met laminitis binnen twaalf maanden werd ingeslapen. Onderzoekers analyseerden de risicofactoren van laminitis. Hierbij onderzochten zij de feiten van 110 paarden met laminitis (69 nieuwe, 41 chronisch) en 80 gezonde paarden. Deze dieren werden twaalf maanden lang op de voet gevolgd.

Tijdens het onderzoek werden recente veranderingen in de voedingsbodem, rijk gras en het paardenras geidentificeerd als grote risico’s. Maar liefst 33% van de zieke paarden werd binnen twaalf maanden na de diagnose geëuthanaseerd. Onder de 80 controlepaarden werd 7.5% van de dieren ingeslapen wegens redenen die niet gerelateerd waren aan laminitis.

Gewicht van mindere invloed

Er werd geen verband tussen het geslacht van het paard en laminitis gevonden. Wel bleken koudbloeden met een stokmaat onder de 1.49m (Shetlanders, Fell, Welsh, Dartmoors, IJslanders, Fjorden of kruizingen, veel gevoeliger voor deze lastige ziekte. Het gewicht van een dier bleek van mindere invloed op de ontwikkeling van laminitis.

De paarden die flink in het werk stonden of in de winter of lente symptomen van ernstige laminitis vertoonden, werden eerder geëuthanaseerd dan de dieren die de ziekte opliepen in de zomer of herfst. Volgens de onderzoekers toont deze studie aan hoe belangrijk een goed weidemanagement is in verhouding tot het ras.

Bron: Hoefslag/Horsetalk

Foto: Remco Veurink

0 1869

Het is weer tijd voor de nieuwe poll! Met deze maand het volgende actuele onderwerp:

Een tragisch ongeluk zorgde er onlangs voor dat een negenjarig meisje omkwam toen ze met haar been in de beugel bleef hangen. Hoe veilig ben jij bezig als je op je paard stapt?

  • Ik rijd altijd met veiligheidshelm, en rijlaarzen of ander veilig schoeisel (74%, 977 stemmen)
  • Ik ga een stapje verder dan alleen een veiligheidshelm en veilig schoeisel, denk bijvoorbeeld aan een bodyprotector of veiligheidsbeugels. Een valtraining zou ik wel willen doen (20%, 265 stemmen)
  • Ik rijd mijn leven lang al zonder veiligheidshelm, er is nooit wat gebeurd. Waarom zou ik daar verandering in brengen? (6%, 76 stemmen)

Aantal stemmers: 1.318

Laden ... Laden ...

 

 

Foto: Remco Veurink

0 489

Er is een mogelijke doorbraak in OC(D)-onderzoek bereikt. Tijdens een Amerikaanse studie localiseerden wetenschappers twee gebieden op chromosoom 14 die relevant zouden zijn voor de ontwikkeling van osteochondrose op het spronggewricht.

OC en OCD

OC (OsteoChondrose) is een erfelijke verstoring van het verbeningsproces van kraakbeen naar bot, waardoor er afvlakkingen aan of scheurtjes in het kraakbeen en bot ontstaan. We spreken van OCD (OsteoChondrosis Dissecans) als er bij dat proces ook losse stukken bot loskomen. OC/OCD ontwikkelt zich veelal voor het derde levensjaar. Onjuiste voeding en te weinig beweging zijn naast erfelijkheid de belangrijkste oorzaken voor deze aandoening. OC/OCD komt vooral voor in het kniegewricht, het spronggewricht, de kogels en de halswervels. Meestal worden paarden hiervan niet kreupel, maar dat kan wel op termijn als gevolg van irritatie of het losraken van het losse fragment. De kans om kreupel te worden is bij OCD wel groter dan bij OC. Paarden die last hebben van OCD kunnen een verdikt, pijnlijk en/of warm gewricht hebben en/of kreupel zijn.

Tijdens de wetenschappelijke studie werden 182 Amerikaanse dravers uit dezelfde fokkerij nauwlettend gevolgd. 70 van deze dieren bleken OC in het spronggewricht te hebben, terwijl de overige 112 schoon waren. Op alle dieren werd hetzelfde voermanagement en trainingsschema gebruikt. Tijdens het genetische onderzoek werd een brede genoom analyse uitgevoerd met bloed- en haarmonsters. Hierbij bleken er om chromosoom 14 twee locaties aanwezig die geassocieerd kunnen worden met OCD aan het spronggewricht. Ook de genen MAT2B, HMMR, CCNG1 en ARHGAP26 zouden voor een groter risico zorgen binnen het veertiende chromosoom. Hier zal nog aanvullend onderzoek naar worden gedaan.
Chromosomen 10 en 21 zijn weliswaar niet zo vatbaar als risicolocatie, maar moeten volgens de wetenschapper eveneens genoemd worden als risicogebieden.

Relevante resultaten

‘De resultaten van dit onderzoek zijn zeer relevant in de aanloop naar het ontstaan van een genetisch risicobeeld voor OC(D). Het zou kunnen betekenen dat er in de toekomst genetische testmodellen en risico analyses voor mensen gemaakt kunnen worden. Bij paarden zullen de testresultaten bijdragen aan het aanscherpen van de risico-evaluaties en management, maar ook bij het identificeren en uitsluiten van stamboomlijnen met een verhoogd risico op het ontwikkelen van osteochondrose.’ aldus de conclusie.

Klik hier voor het onderzoek.

Bron: Hoefslag/BMCGenomics

Foto: Remco Veurink

0 378
Paard in een trailer.

Een lang transport brengt flinke gezondheidsrisico’s voor paarden met zich mee. Dit blijkt uit een Australische studie. Onderzoekers analyseerden de gegevens van 1650 paarden nadat zij een 4000 kilometer lange rit hadden ondergaan van Sydney naar Perth. De kust-naar-kust rit nam gemiddeld drieënhalve dag in beslag. Alle paarden waren minimaal halstermak en kenden de basisprincipes van grondwerk. Dertig procent van hen maakte de trip om te worden verkocht. 50 procent reiste wegens wedstrijdredenen en 20 procent voor de fokkerij.

Reis

De reis werd in vier etappes ondernomen: Van Sydney naar Melbourne (10 uur), van Melbourne naar Adelaide (8.5 uur), van Adelaide naar Kalgoorlie (24 uur) en Kalgoorlie naar Perth (6 uur). Tussen iedere etappe kregen de paarden 12 uur rust, waarbij ze in stallen of in paddocks werden gezet. Dit betekent een totale reistijd van 85 uur, waarvan 49 uur op transport en 36 uur aan rustperiodes. Iedere vier tot vijf uur werd zowel water als voer aangeboden. De commerciele vrachtwagen kon 15 paarden per keer vervoeren, maar nam gemiddeld 9 dieren per keer mee. Het vervoersmiddel beschikte over ventilatie die zware temperaturen moeiteloos aan kon. In totaal werden 180 trips gemaakt om alle paarden te vervoeren.

Volgens de onderzoekers verkeerden 1604 paarden (97.2% in goede conditie bij aankomst. 46 paarden (2.8%) liep echter gezondheidsproblemen op. Het ging hierbij om luchtweginfecties (2.7%), darmproblemen (27%), koorts (19%), blessures (15%) en in sommige gevallen zelfs overlijden (12%).

Gewonden en overlijden

Zeven paarden raakten gewond tijdens het laden en twee dieren bleken koliekerig voor vertrek. De verwondingen van de geblesseerde paarden bleken oppervlakkeig en deze dieren konden na behandeling alsnog vervoerd worden. Vier paarden vertoonden onderweg eveneens koliek. Twee van hen herstelden op eigen kracht. Één paard bleek parasieten bij zich te dragen en moest de reis voortijdig afbreken. Twee paarden stierven tijdens transport en één overleed binnen 24 uur na het transport, terwijl een ander binnen 48 uur eveneens bezweek. Sectie kon bij geen van de vier gestorven paarden een doodsoorzaak aanwijzen.

De onderzoekers concluderen dat transport over lange afstand een risicofactor blijkt voor de paardengezondheid en het welzijn. Toch bleek het overall percentage zieken en gewonden (2.8%) lager dan de problemen bij privétransport van eigenaren, en eveneens lager dan bij slachttransport. ‘Transport over grote afstanden moet altijd door een professional worden uitgevoerd om de risico’s voor ziekten en blessures voor zowel mens als dier te minimaliseren,’ aldus de conclusie.

Bron: Hoefslag/Horsetalk

Foto: Remco Veurink

0 1241
Foto: Paardenkliniek De Raaphorst

Voorkomen is beter dan genezen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe voorkom je blessures bij je paard? Blessurepreventie begint met het in kaart brengen van de mogelijke gezondheidsrisico’s en deze vervolgens zo klein mogelijk maken. Dit is niet voor elk risico even gemakkelijk en vaak komen ze gecombineerd voor. Er bestaan risico’s van binnenuit en risico’s van buitenaf.

Risico’s van binnenuit

•    Conformatie
De bouw van het paard is cruciaal voor de belastbaarheid op de lange termijn. Neem bijvoorbeeld een aangeboren scheve stand van de benen, holling of bolling van de wervelkolom en afwijkingen aan het gebit. Wordt dit vroeg geconstateerd, dan kan door aanpassingen aan het harnachement, oefeningen en regelmatige controles voorkomen worden dat in de toekomst problemen ontstaan.

•    Lichaamsgewicht
Zorg dat het paard een gezond gewicht heeft. Maar liefst 45% van de paarden blijkt te zwaar. Daardoor wordt, zeker tijdens trainingen, het lichaam zwaar belast. Daarnaast geeft overgewicht een verhoogd risico op bijvoorbeeld Insulineresistentie, Equine Metabool Syndroom en hoefbevangenheid.

•    Scheefheid
Asymmetrie in stand, bespiering en/of beweeglijkheid van buitenaf.

•    Compensatie
Rugproblemen en kreupelheid blijken sterk met elkaar samen te hangen en vaak is niet duidelijk wat oorzaak is en wat gevolg. Een paard compenseert; het probeert pijnlijke delen te ontzien en past het bewegingspatroon daarop aan, wat tot nieuwe problemen kan leiden. Zowel het oorspronkelijke probleem als de compensatie zullen behandeld moeten worden.

Risico’s van buitenaf

•    Ruiter
Scheefheid, onvoldoende balans en overgewicht van de ruiter leiden tot compensatiegedrag van het paard en daarmee een groter risico op blessures. Met behulp van technologieën als teugeldrukmeter en flexchair is het mogelijk de invloed van de ruiter objectief inzichtelijk te krijgen.

•    Harnachement
Slecht passend of slecht functionerend harnachement als zadel, hoofdstel en bit kunnen zowel directe schade (zoals schaafwonden), als indirecte schade veroorzaken door compensatie. Deze problemen zijn grotendeels te voorkomen door goed passend harnachement te kopen.

•    Bodem
De bodem van de rijbaan (stevigheid, ongelijkheid en gladheid) lijkt ook een rol te spelen bij het ontstaan van blessures. Wissel daarom regelmatig van ondergrond.

•    Management van training
Het management van de training is erg belangrijk bij het voorkomen van blessures. Zorg voor een goede warming up en cooling down, rustdagen voor herstel en variatie in de training om overbelasting te voorkomen. Voorkom acute blessures door te letten op signalen van vermoeidheid bij het paard.

Tijdig opsporen

Het belangrijkste bij blessurepreventie is het tijdig opsporen van kleine afwijkingen die kunnen leiden tot iets groters. Er komen steeds meer technologieën waarmee objectieve bewegingsanalyses mogelijk zijn, zodat problemen snel kunnen worden vastgesteld en erger kan worden voorkomen. Topsportpaarden worden regelmatig gecontroleerd, maar dit zou bij alle paarden met (kleine) aangeboren afwijkingen moeten gebeuren om overbelasting en blessures in de toekomst te voorkomen.

Dit is een samenvatting. Wil je meer weten over blessurepreventie bij paarden? Lees dan hier het volledige artikel Blessurepreventie bij paarden op Paardenarts.nl.
Morgan Lashley (paardenarts, chiropractor & auteur bij Paardenarts.nl)

Meer over de auteur: “In 2009 ben ik afgestudeerd als dierenarts aan de Universiteit Utrecht. Na mijn afstuderen heb ik als paardenarts gewerkt in Stockholm (2009-2012) en werk ik sinds 2012 bij Paardenkliniek de Raaphorst in Wassenaar. Ik ben vroeger actief wedstrijdruiter geweest en was in 2000 lid van het Nederlandse team bij het EK junioren. Vanwege mijn ervaring als amazone ben ik altijd erg geïnteresseerd geweest in het management en de revalidatie van sportpaarden. Ik heb osteopathie gestudeerd en ben FES-certified chiropractor. In mijn dagelijkse werk ben ik verantwoordelijk voor de revalidatie van sportpaarden bij het Paardenrevalidatiecentrum de Vrijhoeve, waar ik de paarden zowel als dierenarts en als amazone begeleidt. In maart 2015 ben ik daarnaast mijn eigen bedrijf gestart: Sport Horse Health Plan, wat zich richt op professionele begeleiding in blessurepreventie en revalidatie van het sportpaard. Tot slot ben ik sinds 2012 bestuurslid van Brooke Hospital for Animals.”

De Hoefslag publiceert wekelijks een actueel artikel van Paardenarts.nl; het onafhankelijke platform voor paardenhouders en paardenartsen waar men (betrouwbare) informatie over paardengezondheid en -welzijn kan vinden. Paardenarts.nl schrijft in samenwerking met paardenartsen en specialisten veterinaire artikelen. Naast de Veterinaire Kennisbank biedt Paardenarts.nl handige tools voor paardenhouders zoals de Paardenarts Locator en de Ent-herinnering. Via een nieuwsbrief en Facebook blijft men op de hoogte van nieuwe en seizoensgerelateerde artikelen.

Foto: Paardenkliniek ‘De Raaphorst’

0 57

Australische onderzoekers hebben slechts een minimaal verband vastgesteld van depressie en zelfmoordrisico’s bij veterinairen en het aantal euthanasie-gevallen die zij moeten uitvoeren bij paarden. De sociale- en economische status van de werkomgeving zou een grotere factor spelen. De studie is een vervolg van een eerder onderzoek, waarbij werd vastgesteld dat een veterinair groter risico loopt op stemmingswisselen en zelfmoord dan andere beroepen. Mogelijk zou het moeten laten inslapen van een dier hier een grote rol bij spelen.

Voor dit onderzoek werden 540 Australische veterinairen in de leeftijd van 23 tot en met 74 jaar ondervraagd. 63.8% van hen was van het vrouwelijk geslacht. Uit de antwoorden bleek dat de meesten geen moeite hadden met bezwaarlijke euthanasie -inslapen van een dier dat niet ziek is-. De economische status van het werkgebied speelde een grote rol. De artsen die werkzaam zijn in een armer gebied liepen bijna vier keer zoveel kans om suïcidaal te worden dan veterinairen die in een omgeving werkten met een gemiddeld of hoog inkomen. De conclusie van het onderzoek is dat de meeste veterinairen zich succesvol distantiëren van euthanasiegevallen, omdat slechts 1% hier daadwerkelijk slapeloze nachten door overhield.

Hoefslag/NCBI

 

0 112

Brits onderzoek naar het risico op blessures bij paardenartsen heeft een opmerkelijk resultaat opgeleverd. Zij zouden namelijk een grotere kans lopen op verwondingen dan gevangenisbewaarders, brandweermannen en mensen in de bouw. Er zou zelfs geen ander beroep zijn dat zoveel gezondheidsrisico’s met zich mee brengt. ‘We kwamen weleens rapporten tegen over gewonde paardenartsen, meestal serieus en af en toe fataal,’ aldus Keith Chandler, president van de British Equine Veterinary Association (BEVA). ‘Daarom hebben wij onderzoekers gevraagd deze studie uit te voeren. Het is ironisch dat sommige veterinairen serieus gewond raken terwijl ze juist waken over de gezondheid van de paarden.’

620 paardenartsen vulden een enquete in. Uit deze resultaten bleek dat een paardenarts, tijdens een dertig jaar durende loopbaan, gemiddeld zo’n zeven tot acht verwondingen oploopt. Dit waren vaak kneuzingen, breuken en huidverwondingen, meestal aan de benen (29%) of het hoofd (23%). De grootste oorzaak bleek een trap met het achterbeen van een paard (49%) of met het voorbeen (11%). In 5% van de gevallen werd de paardenarts geplet door het paard. Bij zo’n 25% van deze verwondingen moest de arts opgenomen worden in het ziekenhuis; en 7% van de artsen raakte bewusteloos. In 38% van de ergste ongelukken werkte de veterinair met een recreatiepaard en in 48% van de gevallen had de eigenaar het paard vast ten tijde van het ongeluk.

‘Deze resultaten shockeren ons,’ aldus onderzoeker Tim Parkin, zelf ook paardenarts. ‘Hopelijk is dit een wake up call als het gaat om de risico’s die dit vak met zich meebrengt. Dierenartsen moeten eigenaren, pensionhouders en trainers informeren over de gevaren van dit vak. In sommige gevallen moet het gerechtvaardigd zijn om getrainde assistentie mee te nemen of een paard te sederen en zo het risico op verwondingen voor de veterinair te beperken.’

BEVA zal de aankomende tijd samenwerken met veterinaire universiteiten, grote werkgevers voor veterinairen en haar leden om te zoeken naar kleine oplossingen en zo de risico’s te minimaliseren.

Hoefslag/Horsetalk

0 23

Professor Marianne Sloet van de Faculteit Diergeneeskunde in Utrecht wijst op de nadelen van de gevolgen van vernatting in onze provincie. Volgens haar is de vernatting een mogelijke bedreiging voor de paardensector.

Door het aanleggen van poeltjes en vennetjes met stilstaand water komen er steeds meer muggen die bijvoorbeeld het West Nile virus kunnen verspreiden. Knutten zijn verantwoordelijk voor het verspreiden van het Afrikaanse paardenpestvirus. Ze leggen eitjes op vochtige plekken met organisch materiaal zoals mest.

Er is tegen beide virussen wel een vaccin. Maar in Nederland wordt weinig preventief geënt tegen het West Nile virus. Dat gebeurt alleen bij heel waardevolle paarden; zowel emotioneel als financieel. Tegen het Afrikaanse paardenpestvirus mag in Europa niet gevaccineerd worden.
Dinsdagavond houdt het Hippisch Platform Drenthe bij het Hippisch Centrum Sunrise Stabels in Assen een informatieavond over dit onderwerp.

Hoefslag/RTV Drenthe

Volg ons!

102,180FansLike
0VolgersVolg
7,058VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer