Tags Posts tagged with "revalidatie"

revalidatie

Al haar opgedane kennis gebruikt Jolenta van Haaften om een paard en zijn ruiter weer op weg te helpen. Ze bekijkt daarbij niet alleen het rijtechnische aspect, maar ook al als het paard door zijn ruiter aan een halstertouw begeleidt wordt, geeft dit al veel informatie. Tevens neemt ze met de ruiter het hele management rondom het paard door, om zo tot een optimaal resultaat te komen.

“Op mijn Pensionstal & Trainingscentrum Paard in Balans in Hulshorst ontvangt ik wekelijks nieuwe klanten die hulp zoeken bij het rijden van hun paard, omgangsproblemen, hulp bij revalidatie of trailerlaadproblemen. Op mijn trainingscentum, en op aanvraag op locatie, geef ik naast praktijklessen ook veel cursussen om zoveel mogelijk kennis over te brengen op het gebied van biomechanisch leren trainen om een paard blessurevrij en blij te houden.

Veelzijdig

“Ik ben een gediplomeerd instructeur en opgeleid door Greetje Hakvoort van de Human & Horse Academy, waarin lichtheid, harmonie en balans de rode draad voerde in het trainen van een paard. Ik ben specialist in werken aan de hand tot en met de hoge school. Daarnaast krijg ik les van Olympisch jurylid Eddy de Wolff van Westerrode. Verder heb ik vele, soms online, cursussen gevolgd om mezelf zo breed mogelijk inzetbaar te maken. Bv van Tristan Tucker en Bastiaan de Recht. Van iedereen kun je wat leren en wat voor jouw en je paard van toepassing is, gebruik je.”

Verstandhouding

“Als er mensen naar mij toe komen voor hulp, dan bekijk ik meestal eerst al hoe de paarden uit de trailer worden geleid. Want alles begint al op de grond naast je paard. Als je daar een goed verstandhouding en communicatie hebt, ben je al een heel eind. Maar ik begrijp ook dat je er niet alleen maar naast wil blijven lopen en het uiteindelijk doel is dat je ook op je paard kunt rijden.”

Vertrouwen en respect

“Laatst kwam er iemand bij me voor advies. Haar paard was nogal gespannen en kwam de trailer uit. Het paard liep met zijn begeleider in plaats van andersom. We hebben het paard eerst even in de paddock gezet, omdat het erg gespannen was. Na een tijdje werd het paard iets kalmer en zijn we aan de slag gegaan. Ik laat het paard dan aan de hand door de ruiter begeleiden. Ik bekijk of het paard respect en vertrouwen in zijn begeleider heeft. Stopt het als de begeleider stopt en loopt het weer netjes mee als die weer gaat lopen.”

Zichzelf ontspannen

“Vervolgens bekijk ik het hele paard en stel ik vragen over het management om al een idee te krijgen. Dan neem ik het paard over en pas bv de Tristan Tucker methode toe. Ik vraag het paard zijn achterbeen schuin onder zijn lichaam te plaatsen waarbij hij met zijn hoofd mijn leidende hand moet volgen naar zijn flank. Hierdoor wordt hij buigzaam en vind hij balans waardoor er als vanzelf een ontspanning volgt.  Dat zie je als het paard zijn hoofd en hals laat zakken en gaat kauwen/likken, ogen knipperen en zuchten. Ook vlaggen, paraplu’s, ratels of grote voertuigen, als het paard bv nog niet verkeersmak is, worden ingezet. Zo leer ik hem hoe hij zelf de controle over een situatie kan houden. Uiteraard pas ik deze volgorde en training toe als het paard fysiek geen belemmeringen of blessures heeft!”

Ernaast en erop

“Daarna ga ik het paard fysiek trainen, nog steeds aan de hand. Zeker als een paard arm bespierd is. Zo leert het paard eerst zonder ruitergewicht zijn eigen balans te vinden en te behouden in alle oefeningen. Denk hierbij aan alle oefeningen als, schouderbinnenwaarts, travers, renvers, appuyementen en pirouettes. Ook de piaffe is van belang om een paard sterk en krachtig te maken. De volgende stap is dat het paard dit ook onder het ruitergewicht kan.”

Team

“Binnen het bedrijf zijn de taken helder verdeeld. Ik werk met één vaste kracht, Esther Ekkel. Esther is verantwoordelijk voor het hele stalmanagement. Ik hou me bezig met alles op het gebied van trainen en lesgeven. Voor de pensionklanten werkt dit heel fijn omdat ze precies weten bij wie ze moeten zijn met welke vraag. Iedere ochtend heb ik met Esther overleg over wat er die dag gedaan moet worden. Bijvoorbeeld een revalidatie paard wat verzorgd of behandeld moet worden. Of er staan afspraken met een dierenarts, hoefsmid die begeleiding vragen of een specifieke vraag die is gesteld door een klant. Zo bieden zij maatwerk en kwaliteit waardoor paard en eigenaar het beste aangeboden krijgen. Ik werk ook onder andere samen met Anne Brünott, zij is erkend Europees specialist chirurgie/orthopedie en erkend chiropractor. Veel paarden die ik in handen krijg hebben ergens last van. Door deze een tijdje te trainen zie ik al snel ( paar lessen) of er iets fysieks mis is of dat er in de training iets mist. Ik kan paarden helpen onder meer met kissing spines, lage rug problemen, SI gewrichtsproblemen, peesblessures. Vaak krijg ik ook paarden die vastzitten in het CTO gebied. Een veel voorkomend probleem door een verkeerd bewegingspatroon onder het zadel. Helaas zien Anne en ik veel paarden langskomen die een neurologische afwijking hebben. Ook wel ataxie genoemd. Hierin kunnen we milde klachten tot ernstige klachten onderscheiden. In de meeste gevallen kun je deze paarden door middel van doordachte training heel goed helpen. Het karakter van het paard is in dit geval echter essentieel. Belangrijk te vermelden is dat deze paarden erg wisselen in kwaliteit in training, soms zelfs om de dag. Er is weinig opbouw te zien qua bespiering en lijken ook hun balans volledig kwijt te zijn op zo’n slechte dag. Mijn taak is om de eigenaar hierin te begeleiden om zo tot een maximaal haalbaar resultaat in training te komen. Een mooi voorbeeld hierin is een paard bij mij op stal. Fred heeft een zware vorm van ataxie maar door consequente training is zijn eigenaresse in staat hem onder het zadel zelfs in wedstrijden uit te brengen! Ook mijn EFFA gecertificeerde hoefsmid René Sommer speelt een belangrijke rol in deze samenwerking. Door deze 3 hoeks samenwerking hebben we al heel wat paarden kunnen helpen. En op stal is Guasha therapeute Annemieke ter Horst ter beschikking om vastzittende spieren door bv blessures of een langdurig verkeerd lichaamsgebruik weer los te maken zodat het paard zich zonder spierpijn vrij kan bewegen.”

Sky is the limit

“Het belangrijkste is dat je weet hoe je paard biomechanisch in elkaar zit en er wederzijds begrip is. Dan is de sky the limit! Kennis van biomechanica en het natuurlijke bewegingspatroon is essentieel in het trainen van een paard. Deze kennis heb je simpelweg nodig om je paard gezond, blessurevrij en blij te houden. Daar geef ik educatie in, praktisch en theoretisch.”

Glimlach

“Mijn pensionstal en Trainingscentrum ‘Paard in Balans’ richt zich op de Klassieke Rijkunst en revalidatie maar ook trailerlaad-problemen zijn welkom. Als je filmpjes van mijn trainingspaarden wilt zien, kijk dan ook eens op mijn website of facebook pagina onder mijn eigen naam en onder mijn bedrijfsnaam “paard in balans’. Ik geef les aan recreatie ruiters maar help ook ruiters waarvan het  paard bv is vastgelopen op hoog niveau door een verkeerde ‘werkhouding’. Zelf heb ik een 12 jarige Lusitano die ik als zevenjarige hengst kocht. Hij is mijn grootste leermeester ooit! En nu kan ik hem inzetten als leermeester voor mijn leerlingen. Hij beheerst de hogeschool oefeningen zoals piaffe, passage, schoolhalt en levade. Ook heb ik sinds januari dit jaar een 9 jarige PRE hengst, die ik vanaf de grond opnieuw aan het opleiden ben. Ook hij leert mij enorm veel, hoe ik hem mentaal het beste kan laten ontspannen om hem van daar uit fysiek sterker te maken door middel van goede bodybuildoefeningen. Op mijn stal rijdt iedereen met een glimlach en dat is belangrijk; dat je met plezier kunt rijden. Natuurlijk moet en mag je een paard corrigeren, maar laat hem zelf de juiste keuzes maken. Werken vanuit rust en ontspanning brengt je uiteindelijk het verste.” (CdB)

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

0 5224
Geesje Raimond en Mojito op Horse Event. Foto: Ivonka Dopieralski

Ondanks dat Geesje Raimond al 18 keer is geopereerd aan haar rug, en inmiddels zo ongeveer alle botten in haar lichaam eens gebroken heeft, brengt ze haar PRE-hengst Mojito of Favorito CLV momenteel uit in de Inter I. “Het klinkt misschien rot, maar eerlijk gezegd ga ik liever dood door een val van een paard dan dat ik de rest van mijn leven niets meer doe”, geeft Raimond toe.

De berg op

De amazone werd geopereerd aan hernia’s, brak meermaals haar rug en ook verschillende ribben. Het meest  meest heftige ongeluk gebeurde in 2014, op vakantie in Spanje. Van dat ongeluk weet Raimond echter niet veel meer. “Ik weet alleen nog dat we de berg op gingen, en dat de merrie waar ik op zat begon te bokken. Ik zei nog tegen degene die mee was dat ik dat niet erg vond, maar dat ik wel al vier gebroken ribben had. Ik heb me laten vertellen dat het paard met mij er op achterover is geslagen, dat ik tussen de rotsen viel met het paard bovenop me. Het Spaanse zadel wat er op lag drukte daarbij in mijn bekken.”

Geen leven

Raimond werd in Spanje naar het ziekenhuis gebracht, maar daar wisten ze niet wat ze met haar aan moesten. Ze heeft een week op een matras in het vakantiehuisje gelegen voordat ze naar Nederland kon. “Toen eenmaal bleek dat mijn onderste wervel was afgebroken, en op de slagader van mijn rechterbeen lag, was er geen enkel ziekenhuis dat mij wilde opereren. Totdat ik huilend zei: ‘Dit is toch geen leven meer!’. Ik wilde op dat moment niet meer eten, niet drinken, niks. Ook de dieren interesseerde mij niet meer, terwijl zij juist zo belangrijk zijn voor mij. We zijn van ziekenhuis naar ziekenhuis gereden, maar uiteindelijk ben ik in Maastricht heel erg goed behandeld. Jaren later kreeg ik een grote hersteloperatie in de Maartenskliniek in Nijmegen. Die dokter heeft mij echt weer ‘mens’ gemaakt.”

Niet bang

Na zo’n val, ben je dan niet bang om weer op een paard te stappen? “Ja, dat denk ik dan ook”, reageert Raimond lachend. “Ik heb één keer na een val tegen mijn man gezegd dat ik dacht dat ik nu wel bang was. Maar toen ben ik er toch zo weer op gestapt. Na Spanje had ik eigenlijk bang moeten worden, maar ik denk dat ik dat niet ben omdat ik er niet zo veel meer van weet. Als ik dat nog wel zou weten, dan zou ik misschien voorzichtiger zijn.” Zodoende begon het bij de nuchtere amazone ook weer te kriebelen om op haar paard te stappen. In de tijd dat de amazone aan het revalideren was, nam haar vriendin  Loes Corsel de training van Mojito over. “Mede daardoor kon ik eigenlijk zo weer opstappen en verder rijden.”

Nieuwe merrie

De amazone is niet alleen actief in de sport met Mojito, maar ook met haar 7-jarige merrie Goya (v. Dancer). Dat terwijl ze zichzelf eerder had voorgenomen geen nieuw paard meer te kopen. Raimond vertelt: “Ik kwam haar tegen terwijl ik aan het jureren was, het was liefde op het eerste gezicht. Ik vond haar helemaal geweldig. Maar, die klik was er alleen op het oog. Na een week begon ze te steigeren, maar ik wilde niet opgeven. Na vier maanden steigeren werd ze rustiger, en toen zijn we met grote sprongen zo naar het Z1 gereden. Ze heeft verder geen kwaad in de zin, en ik heb ook het vertrouwen dat ze me niet op de grond zal gooien. We willen graag Z2 gaan starten, ze leert heel snel en kan de wissels om de twee al.”

Blessures

“Ik had nooit verwacht dat ik op mijn 55e nog subtop zou rijden”, geeft Raimond toe. Ook haar Mojito kampte aan het begin van zijn carrière met wat blessures, waardoor dit niveau haast ondenkbaar was. “Mijn andere hengst, waarmee ik in het ZZ-Zwaar reed tot hij een blessure kreeg, is heel jaloers. Hij heeft Mojito een keer aangevallen, en daarbij een pees voor driekwart doorgescheurd. Ik dacht echt dat het nooit meer goed zou komen, maar gelukkig is het weer helemaal geheeld, mede door de goede zorg van mijn man Maarten.” Dit in combinatie met de werkwilligheid van haar hengst, maakte dat Raimond zo snel naar dit niveau kon klimmen. “De eerste keer dat ik de eners probeerde te rijden, deed hij er 24 achter elkaar!”, lacht ze. “Dat hebben we inmiddels weten te temmen en te verfijnen.”

Zo hoog mogelijk

“Hij pakt de piaffe en passage nog makkelijker op dan de eners”, gaat ze verder. “Daarom blijft mijn droom ook echt wel om Grand Prix te rijden, al moet het dan wel een beetje snel gebeuren. We zijn wel heel goed op weg en Mojito vindt het leuk. Ook de pirouettes gaan hem heel makkelijk af. Deze ambities zullen blijven totdat ik mijn paard in de weg zit en ik het dus echt niet meer kan. Ik ben er nu nog lang niet klaar voor om af te stappen. Het doel is dus om alsnog zo hoog mogelijk te komen, maar dat moet dus wel kunnen. Mojito moet niet onder mij lijden. Ik kan mijn pijngrens wel opschuiven, daar ligt het niet aan, maar het moet wel kunnen”, klinkt het weloverwogen.

Genieten

Natuurlijk blijft het voor Raimond door alle gezondheidsklachten best een uitdaging om in het zadel te zitten. Ze heeft weinig kracht in haar handen, weinig gevoel in haar rechterbeen en dus ook rugproblemen. “Maar ik kan het niet terugdraaien, dus ik denk: ‘deal with it’. Ik ben vooral blij dat ik op een paard kan zitten en met ze kan genieten. Dat ik nu lekker met de paarden naar het bos kan in deze vreemde tijd. Natuurlijk zouden we graag starten, maar ik weet niet wanneer de sport weer gaat beginnen. Ik denk pas na de zomer. Maar daarom is genieten ook het belangrijkst, als je maar met je paard kan genieten”, sluit ze af.

Geesje Raimond en Mojito aan het genieten. Foto: Annie Damhof.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Ivonka Dopieralski

Foto in tekst: Annie Damhof

0 10207
Anouk Hendriks en haar droommerrie. Foto: Kayleigh de Haas

Twee jaar geleden kreeg Anouk Hendriks een heftig ongeluk. Het paard waar ze op reed steigerde en viel achterover, bovenop de amazone. Na een lange tijd revalideren en een stage bij Joyce Heuitink, besloot de amazone zich te richten op de para-sport. “De eerste week in de revalidatiekliniek vroegen ze me waar ik heen wilde, ik zei volmondig: ‘Naar stal!'”, vertelt ze.

Goed fout

“Ik reed op een heel braaf paard, hij was altijd super lief, maar zo uit het niets kwam hij omhoog”, begint de amazone te vertellen over haar ongeluk. “We reden een overgang van stap naar draf, en omdat hij vaart had waren zijn achterbenen meteen onder hem weg. Daardoor is hij bovenop mij gevallen.” Ze vervolgt: “De eigenaresse van de stal heeft meteen 112 gebeld, want zij wist gelijk dat het goed fout was. Ik ben door de ambulance opgehaald, ik kon mijn benen helemaal niet bewegen. Ik was wel bij bewustzijn maar ik weet er niet veel meer van. Ik weet alleen nog dat toen ze me in de ambulance ergens op moesten leggen, het zoveel pijn deed dat ik alles bij elkaar heb geschreeuwd.”

Veel schade

Wat volgde was een hele heftige en onzekere tijd. Hendriks vertelt: “In het ziekenhuis wisten ze ook al snel dat het goed fout was. Er werden natuurlijk gelijk foto’s gemaakt en er werden onderzoeken gedaan. Uiteindelijk bleek mijn hele bekken verbrijzeld, mijn schaambeen was verbrijzeld, mijn staartbeen was afgebroken en mijn bekken waren van mijn rug afgebroken. Daarnaast had ik ook nog veel orgaanschade. Ze hebben me verplaatst naar de Intensive Care, waar ze me in slaap hebben gehouden. Ik heb 10 dagen moeten wachten op een operatie, er was niemand die het eerder durfde èn kon vanwege de inwendige bloedingen.”

Naar stal

De amazone lag ongeveer anderhalve maand in het ziekenhuis voor ze naar de revalidatiekliniek ging. “Ze hebben me daar heel goed geholpen. Ik kreeg een eigen rolstoel, helemaal op maat gemaakt. We zijn bezig gegaan met krachttraining, maar ik had nog heel veel moeite met mijn benen. Mijn rechtervoet had uitval, dat is nu nog steeds. Ik heb heel langzaam weer leren lopen, eerst tussen de rekstokken en daarna met een rollator en krukken.” Ondanks dat het revalideren heel zwaar was, wist de amazone precies wat ze wilde. En dat was naar stal. “Dat wist iedereen natuurlijk allang, dus ze hadden al stiekem iets voor me geregeld. Dat was op 5 mei, een dag die ik nooit meer zal vergeten.”

De eerste keer dat Hendriks weer bij haar merrie kwam.

Grote verrassing

Er stond de amazone namelijk een hele grote verrassing te wachten op stal. “Het bleek dat mijn ouders stiekem het paard dat ik eerder reed voor Marcella Hesselink hadden gekocht. Zij is echt mijn droompaard, dus ik was helemaal gelukkig. De eerste keer dat ik weer bij haar kwam legde zij haar hoofd op mijn schoot en bleef ze een hele tijd zo staan. Dat gaf me nog meer kracht. Vanaf toen had ik echt iets van; ik wil eerst paardrijden en dan pas weer lopen.” Dit streven gaf Hendriks ook aan in haar doelstellingen bij de revalidatiekliniek. “Toen ik weer wat kon zijn we naar Manege Roessingh gegaan, daar heb ik voor het eerst weer op een paard gezeten. Zijwaarts en alleen in stilstand, meer was het niet, maar het was een fantastisch gevoel. Daardoor heb ik super hard geoefend, en uiteindelijk kon ik steeds een stapje verder gaan.”

Stageplek

Hoewel Hendriks wist dat ze het schooljaar niet ging halen, ging ze het jaar toch nog wel wat uurtjes naar school. Op het moment dat het nieuwe schooljaar begon, werd er door haar school gelukkig veel rekening gehouden met haar handicap. “Ik doe de opleiding paardenhouderij en daar hoort natuurlijk ook veel praktijk bij. Je moet natuurlijk die examens ook gewoon halen, net als je ORUN. Gelukkig denkt de school daar heel flexibel in mee, dat is echt super.” Uiteindelijk moest ze wel stage gaan lopen.  “Ik was daar heel laat mee omdat ik niet wist of ik het wel mocht en kon. School zei tegen mij: ‘We gaan gewoon Joyce Heuitink vragen’. Eigenlijk zat ze al vol, maar ze wilde me wel een kans geven. Dat was echt geweldig.”

Parasport

“Ik had het echt niet verwacht, want wie wil er nu iemand bij hebben die bijna niets kan”, geeft ze toe. “Omdat het reizen voor mij niet te doen was ben ik intern gegaan. Ik heb mijn paard meegenomen naar Joyce en uiteindelijk vroeg ze of ik het niet wat vond om para te gaan rijden. Ik vroeg me af of ik daar wel geschikt voor was, omdat mijn handicap naar mijn idee niet zo groot was. Uiteindelijk vond ik het wel super tof. In de reguliere sport gaat het wel, maar daar kom ik er echt niet door. Joyce vertelde me over de inschrijfdagen, dus dat heb ik gedaan. Ik zou al gekeurd worden, maar dat is vanwege het coronavirus afgelast. Nu word ik waarschijnlijk op 1 juni gekeurd en mag ik daarna in de parasport gaan rijden!”, klinkt het enthousiast.

Mooie toekomst

Hoewel haar paard in eerste instantie heel erg ondeugend was, maakt ze nu een perfect para-paard. “Het is net alsof ze het aanvoelt. Het is een super lieve merrie, maar voorheen had ze echt merriestreken. Ze ging er vandoor en bokte veel. Zo hebben we er met het zadelmak maken een jaar over gedaan voordat we er op konden blijven zitten. Op de één of andere manier bleef ik altijd wel zitten. Na mijn ongeluk is zij helemaal veranderd, ze is zo braaf geworden. Gisteren hebben we bijvoorbeeld voor het eerst een buitenrit gemaakt, dat had ik een jaar geleden echt niet kunnen doen. Ook op ander terrein lessen met haar, wat we nu veel doen, daar kon ik alleen over dromen”, aldus de amazone. Nu het zo goed gaat heeft ze maar één doel: “Ik hoop dat we een hele mooie toekomst tegemoet gaan in de para-sport.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Kayleigh de Haas

0 2364
Foto: Remco Veurink
Per 1 juni 2020 heeft de Stichting Paardenopvang Achterhoek geen onderdak meer, dit meldt Omroep Gelderland. De organisatie kreeg een brief waarin zij op de hoogte werden gesteld dat het contract niet werd verlengd. Nu moet de stichting op zoek naar een nieuwe plek voor achttien mishandelde, verwaarloosde en getraumatiseerde paarden.

“Toen ik de brief las, was ik in shock”, benadrukt Gerrit Simmelink, initiatiefnemer van de opvang. “Daarna heb ik m’n emoties even op slot gezet.” Eerst moet hij nu op zoek naar een nieuwe plek voor zijn paarden. Een huis voor hemzelf is voor latere zorg. Al vijf jaar woonde hij met de achttien paarden in Harreveld.

Oproep

Simmelink zoekt nu een stuk grond van 2 á 3 hectare. Bijbehorend graag een schuur waarin hij stallen voor de paarden kan maken. Het lieft zou hij opnieuw bij de paarden blijven wonen. “Maar dat is van ondergeschikt belang”, stelt hij. De initiatiefnemer van de stichting plaatste een oproep op Facebook die inmiddels honderden keren is gedeeld. Inmiddels heeft hij meerdere opties gekregen, of er iets passends tussen zit is nu nog lastig in te schatten.

Oude koeienstal

Al 20 jaar zet Simmelink zich in voor het welzijn van paarden. Hij begon met zijn opvang in een oude koeienstal. Doordat al zijn geld en tijd op gaat aan de opvang van de dieren, heeft hij het erg moeilijk met de opzegging van het contract. “Emotioneel trek ik het niet. Ik ben bang dat er een stukje van mijn leven wordt afgenomen.” Mocht er geen alternatief verblijf gevonden worden, dan vreest Simmelink het ergste. “Dat ze bij de slacht belanden. Dan word ik helemaal gek. Deze paarden hebben allemaal issues. Niemand wil ze hebben, want iedereen wil iets met zo’n paard kunnen.”

Revalideren

Bij de opvang helpt Simmelink de paarden te revalideren. Het doel is altijd om de paarden uiteindelijk weer psychisch gezond te krijgen zodat ze ondergebracht kunnen worden bij een nieuw baasje. Of hij het nieuwe onderdak weer kosteloos kan gebruiken, zoals nu het geval is, lijkt Simmelink een abnormaal toekomstbeeld. “Als ik moet gaan huren, zal ik m’n beleid moeten aanpassen.”

Bron: Omroep Gelderland

Foto: Remco Veurink

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 120)

Foto: Made By Jessy

Paardensportgeneeskundigen Wendy Drumm en DR. Carl Kirker-Head richtten in 2010 Horsepower Technologies Inc. op. Het bedrijf houdt zich onder andere bezig met onderzoek naar verbeteren van de revalidatie van paarden. Drumm zocht naar betere opties waren om paarden te helpen bij orthopedische letsels en naar mogelijkheden om hun uitkomst te verbeteren. Hiervan was de FastTrack het resultaat. 

Doel

Het concept van het team is gebaseerd op de scharnierende kniebrace voor mensen. Vaak wordt deze gebruikt bij herstel van knieblessures. Een wijzerplaat aan de zijkant beperkt hoe ver de knie buigt en stabiliseert de pezen en banden in het gewricht.

De uitkomst van het onderzoek naar een toepassing voor paarden is de FastTrack. De FastTrack is ‘s werelds eerste revalidatie orthopedisch hulpmiddel voor kreupelheid bij paarden. Het doel is het resultaat van revalidatie van zachte weefsels te verbeteren. Het stelt het paard in staat opnieuw te trainen en het risico op nieuwe verwondingen te verminderen.

Onderdelen

De FastTrack bestaat uit drie onderdelen.

1. De SafeStop functie is de gouden wijzerplaat aan de zijkant van het apparaat. Dit beperkt het bewegingsbereik van het kogelgewricht en voorkomt dat de pezen en banden zich te ver uitstrekken. Terwijl het paard stapt, vangt de SafeStop de kogel op, zodat deze niet te ver doorschiet.

FastTrack

2. Het uitwendig skelet is er in twee maten. Het is gemaakt van aluminium.

3. Thermoschuim vult de beide manchetten op. Daarmee brengt het zowel comfort en pasvorm, als  drukontlasting. Het schuim behoudt de vorm van het been van het paard als het eenmaal is afgekoeld. Bovendien is de schuimvulling verkrijgbaar in vier verschillende maten. Deze kan worden gemengd en op elkaar worden afgestemd voor de best mogelijke pasvorm van het individuele paard.

Geen paniek

Elk apparaat weegt ongeveer anderhalve kilo en alle paarden die de FastTrack ™ hebben gedragen reageerden positief. Volgens Drumm liepen ze allemaal zonder drama weg. Dus zonder paniek en niet eens een van die overdreven ‘opstartende opstartstappen’.

Aanbieders

Er zijn momenteel een handvol dierenartsen die het product aan hun klanten aanbieden. Evenals revalidatiecentra en diergeneeskundige scholen die ze gebruiken voor patiënten. Ze worden ook gebruikt in combinatie met andere therapieën, zoals slow-walkers, aqua-loopbanden, lasertherapie en stamceltherapie.

Bron: Eventing Nation / Hoefslag /Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan.

Foto: Jessica Pijlman – Made By Jessy

0 104
Aliene Ruyter

Aliene Ruyter heeft de training van haar beloftevolle merrie I’m Special N (I’m Special de Muze) weer overgenomen. De eventingamazone zat een half jaar in de lappenmand, nadat in Polen haar enkel uit de kom ging.

Ruyter reisde in oktober 2018 met haar toppaard Bomba (v Verdi TN) af naar het Poolse Strzegom voor een CCI3* wedstrijd. Nog voor de eerste wedstrijddag viel ze in een twee meter diepe put en daarbij raakte haar enkel uit de kom.

Janneke Boonzaaijer

De amazone kreeg voor zes weken gips. Intussen nam Janneke Boonzaaijer, lid van het KNHS Talentententeam, de training van I’m Special N over. Zij werd onder meer Nederlands kampioen bij de Junioren (2013) en bij de Young Riders (2016). “Ik kan hopelijk volgend seizoen alles weer rijden,” zei Ruyter tegen Hoefslag.

De 22-jarige Aliene Ruyter maakt vanaf dit jaar deel uit van het Bavaria 0.0 Eventing Team. Sinds 2015 rijdt ze met de 13-jarige ruin Bomba succesvol op internationaal niveau, met tot nu toe meerdere top-10 rankings.

In 2018 debuteerde zij heel sterk op CIC3* niveau tijdens de Renswoude Horse Trials (5e plaats).

Foto: Privébezit, fotograaf: Laurence Dunne

💪🏻 Volgende stap in de enkel revalidatie 💪🏻Eindelijk weer deze topper I’m Special N over kunnen nemen, een half jaar na…

Geplaatst door Aliene Ruyter op Zaterdag 6 april 2019

0 6579
Jolanda de Nekker - Empire SDN
Jolanda de Nekker - Empire SDN Triple V Dressuur Team Challenge NK Dressuur 2016 © DigiShots - Esmee van Gijtenbeek

Jolanda de Nekker was op een haar na klaar met rijden toen in maart van dit jaar ‘de hel losbrak’. Haar zesjarige paard Legende Hachiko ging in de binnenbaan keihard aan de kletter waarna de amazone ten val kwam en vijf wervels brak. ‘Ik lag tussen een stuiptrekkend paard en de bakmuur in,’ vertelt De Nekker. ‘En dan heb ik nog geluk gehad dat het niet een paar minuten later gebeurde.’

De Nekker had de bruine ruin al uitgestapt en stond op het punt om af te stappen. Plotseling sloeg hij aan het rennen. ‘Dat heeft een half rondje geduurd, in de bocht ging hij onderuit en ben ik tussen de muur en mijn paard beland. Ik ben er zo goed en zo kwaad als het ging tussenuit gekropen en op zoek gegaan naar mijn telefoon. Intussen kwam er bloed uit de neus en mond van mijn paard. Ik heb de dierenarts gebeld, die woont vlakbij en was gelukkig thuis.’

Geen stap meer zetten

De dierenarts was snel ter plaatse en De Nekker had intussen ook een ambulance ingeschakeld. ‘Ik kon toen ook niet zoveel meer. Ik was nog op adrenaline omhoog gekomen, maar kon geen stap meer zetten. In het ziekenhuis bleek ik twee nekwervels te hebben gebroken, drie rugwervels waren op meerdere plekken kapot. Het is een wonder dat ik geen dwarslaesie had.’

Fit en alert

De 6-jarige Legende Hachiko (v Lord de Hus), waarmee De Nekker net daarvoor een wedstrijd in de klasse L had gewonnen op Indoor Tolbert, bleek te zijn overleden. ‘Hij had een longbloeding gehad en was daarom zo uit elkaar geklapt. Het had ook in stal kunnen gebeuren, of, als ik net even eerder was afgestapt, op de wasplaats, waar ik echt geen kant op had gekund. Dan was het wellicht nog slechter afgelopen. Het was sowieso die dag misgegaan. Het had niets met het rijden te maken, het is net als met een aorta die plotseling scheurt. Het is waarschijnlijk altijd een zwakke plek geweest, maar als ik ook maar iets had gemerkt, dan was ik niet gaan rijden. Hij was gewoon fit en alert.’

Prognose niet best

De amazone moest een week in het ziekenhuis blijven. ‘De prognose was niet zo best. Ze zeiden dat ik alleen mocht hopen dat ik ooit nog kon lopen. ‘Ga ervan uit dat je nooit meer zult rijden,’ kreeg ik te horen. ‘Dan zul je de eerste zijn met dit letsel.’ Ik zat vanaf mijn middel tot mijn hoofd in een brace en kreeg een rollator mee naar huis. Zo ben ik weer langzaam aan in de benen gekomen.’

Omdat thuis alles gelijkvloers kon worden ingericht, mocht De Nekker thuis revalideren. ‘Ik heb eerst vier weken plat gelegen. De pijn was enorm, ik zat zes weken op de maximale hoeveelheid pijnstillers. Alles dat erin kon, moest erin. Normaal slapen ging niet. Voorzichtig deed ik buiten een rondje met de rollator. Op de controle-foto’s was het zo’n bende in mijn rug, dat er op dat moment niks kon worden gedaan. Ik moest eerst afwachten hoe het zou herstellen en moest rekening houden met een operatie. Maar als een wonder bleek alles weer aan elkaar te groeien. Een operatie was niet nodig, dat had niemand verwacht.’

Stallen leeg

Intussen hadden de amazone en haar partner Jan Willem Arentsen alle trainingspaarden op laten halen. ‘We hadden het eerst wel geprobeerd te regelen met mensen uit de buurt, maar dat bleek toch te lastig en daarnaast bracht dat extra kosten met zich mee. Na een week of twee concludeerden we: dat wordt niks. We wilden de stallen zo leeg mogelijk, zodat we daar geen zorgen meer over hadden. Jan Willem had twee maanden voor het ongeluk zijn baan bij de KNHS opgezegd, dat kwam achteraf heel slecht uit. Gelukkig kon hij elders aan de slag.’

Sterker worden

Zes weken na het ongeluk zat De Nekker weer op een paard. ‘Puur therapeutisch, want het mocht eigenlijk echt niet. Maar de revalidatieartsen zeiden: Als goed voelt, kun je doorgaan en anders niet. Mijn spieren en pezen waren ook afgescheurd en het rijden heeft me uiteindelijk geholpen om weer te sterker te worden. Mijn rug kan ook weer wat hebben, vast is vast denk ik dan.’

Inmiddels rijdt ze weer zo’n drie paarden per dag. ‘En dat is niet zomaar een beetje hobbelen, ik kan het echt weer aan. Met mijn paard Empire rijd ik ook weer wedstrijden in de Lichte Tour.’

Inmiddels kan De Nekker niet wachten om haar stal ook weer vol met trainingspaarden te hebben. ‘Ik hoop dat de mensen er ook nog in geloven, ik ben er echt aan toe. Er stonden er voor het ongeluk 14, waarvan ik er tien per dag reed. Daar werk ik nu weer naartoe. Hoewel ik veel lesgeef, is het rijden helemaal mijn ding. Dat wil ik niet missen.’

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Digishots

0 2084

Gisteren verscheen de nieuwe column van Anky van Grunsven in de Telegraaf. De amazone gaat in op de waarde van iemand als Peter Vergouwen voor topsporters. Vergouwen nam recent afscheid van zijn actieve loopbaan als sportarts.

De 70-jarige arts is nog zo scherp als een scheermes. ‘Je leest nooit op social media, hoeveel topsporters door hun arts in de race zijn gehouden’, sneerde hij. Helemaal stoppen, zit er volgens Anky dan ook niet in. Peter is zo bevlogen en kundig, dat zet hij niet zomaar ineens opzij.

Vastbijten in blessures

Op de receptie was afgeladen met oud-topsporters als Peter Blangé, Edith Bosch, Manon Flier en Richard Krajicek. Allemaal hebben ze in hun carrière op momenten volledig moeten steunen op Peter. De verhalen kwamen los. Hoe hij zich vastbeet in blessures, er alles over wilde weten en vervolgens een plan van aanpak uitstippelde waarop je blind kon vertrouwen.

Doeltreffend

‘Dat proces ging overigens niet altijd fijnzinnig – hij kon uit zijn vel springen als je niet deed wat hij zei – maar doeltreffend was het wel’, aldus Anky. ‘Je moest gewoon alles geven. Geen gemauw en gemiep. Daar had-ie geen tijd voor. Hij was puur gericht op het oplossen van het lichamelijk ongemak.’

Geen hoge pijngrens?

Bij haar eerste contact merkte de topamazone meteen wat ze aan hem had. ‘Ik liep in de vorige eeuw al drie maanden met een gebroken schouder en de arts die mij behandelde, gaf oefeningen mee. Ik verging van de pijn, maar die man verweet me dat ik niet zo’n hoge pijngrens had. Na een second opinion bij Peter had hij binnen mum van tijd door dat mijn schouder gebroken was en werd het juiste revalidatieproces ingezet. Ik ben hem daar verschrikkelijk dankbaar voor geweest!’

Denken als een topsporter

Topsporters lopen vooral met Peter weg omdat hij denkt als een topsporter. Hij snapt hoe het werkt. Hij helpt je niet alleen genezen van blessures, maar hij houdt er ook rekening mee dat er weer op een bepaald moment gepiekt moet worden. Dan kan een blessure soms lelijk in de weg zitten. Peter ziet het ook als uitdaging om er dan weer te staan en daar gaat hij vol voor.

‘Binnen vierenhalve maand weer in het zadel’

‘Ik heb bijvoorbeeld een keer mijn bovenbeen gebroken’, vertelt Anky. ‘Dat was een moeilijke breuk waar een jaar herstel voor stond. Maar die tijd had ik niet, want de Olympische Spelen stonden dat jaar erna op de kaart. Binnen vierenhalve maand zat ik weer in het zadel. Ik won die titel nota bene. Mede met dank aan Peter.’

Lees de hele column op Anky.nl.

Bron: www.telesport.nl.

Foto: Remco Veurink

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

0 4041
Aquatrainer
Aquatrainer

Pees revalidatie? Of wil je je paard sterker maken? Een aquatrainer kan uitkomst bieden. Dierenkliniek Wolvega zet in dit artikel haar visie omtrent dit onderwerp uiteen

Optimalisatie

Aquatraining wordt ingezet voor talrijke toepassingen, bijvoorbeeld revalidatie na een orthopedisch chirurgische ingreep, spier en conditie opbouw en optimalisatie van gang en houding en gerichte aanpak van rugproblemen. Het is belangrijk de locOomotiecyclus van een paard te begrijpen om de meerwaarde van de aquatrainer in te zien.

Opwaartse beweging

Als het paard zijn achterbenen optilt en naar voren plaatst, moet het tegelijkertijd zijn bekken kantelen (roteren) en naar boven bewegen om dit mogelijk te maken. Dit leidt tot een opwaartse beweging van de laatste lendewervels. Van daaruit ontstaat dan als het ware een op- en neerwaartse golf over de hele wervelkolom, die loopt in de richting van het hoofd van het paard. Als deze golf zich feilloos voortplant over het verloop van de hele rug, zal het paard de voorbenen in de meest optimale omstandigheden kunnen bewegen. Hoe groter de rotatie die optreedt ter hoogte van het bekken, hoe groter de flexiegolf die optreedt in de rug.

Pijn in de rug

Wanneer er een hoge tonus heerst in een bepaalde groep spieren ter hoogte van de rug, zal het paard pijn ondervinden bij het strekken van de rug. Het paard ondervangt dat door het hoofd en de hals hoog te dragen en het bekken achterwaarts te kantelen. Als het ware een holle rug maken. Paarden met rugpijn hebben vaak problemen met het ontwikkelen van een voor- en neerwaartse beweging van hoofd en hals en hebben moeite met het plaatsen van de achterhand onder het lichaam. Men zegt soms: het paard toont zich niet rond en heeft moeite met verzamelen. Bij rugpijn bereikt de golf die zich voortplant over de rug vertrekkende vanuit het bekken, finaal de schoft niet. Daardoor kan het paard de voorbenen minder mooi naar voren brengen. Rugpijn geeft dus vaak aanleiding tot een stugge gang. Langdurige extensie van de rug (holle rug) geeft aanleiding tot nog meer rugproblemen en eventueel ook orthopedische problemen.

Wetenschappelijk onderzoek

Er zijn al flink wat studies voorhanden in de wetenschappelijke literatuur die het effect hebben geëvalueerd van de aquatrainer op beweging van het paard. Eigenlijk zijn er essentieel vier belangrijke factoren die aangepast kunnen worden in een aquatrainer: de temperatuur van het water, de snelheid van de loopband, de hoogte van het water en de duur van de training. De persoon die de aquatrainer bedient, kan daarmee variëren naargelang het paard en het doel dat men beoogt. Er is zeker nog onvoldoende wetenschappelijk onderzoek verricht om voor alle vier de factoren de meest optimale parameters voor een individueel paard te kennen en toe te passen. De ervaring groeit door toenemende inzet van aquatrainers in de praktijk. Concreet, bij toenemende waterhoogte tonen paarden een meer uitgesproken rotatie van hun bekken en flexie van de rug. De paarden proberen als het ware over het water heen te stappen en dit leidt tot het gebruik van juist die spieren en aannemen van juist die houding die zorgt voor een optimale locomotie. Verder zorgt de weerstand van het water ervoor dat paarden grotere passen gaan nemen bij eenzelfde snelheid van de loopband als wanneer er zich geen water in de aquatrainer bevindt. De pas frequentie neemt daarbij af, naarmate de hoogte van het water toeneemt. Zo ook de paslengte. Het paard kan dit weerom enkel bereiken door het bekken te kantelen en de rugspieren te verlengen. Er zijn nog andere factoren die een invloed hebben op de paslengte, maar de waterhoogte heeft toch wel een zeer belangrijke invloed.

Aquatrainer

De hoogte van het water heeft ook een invloed op de impact die de hoef ondervindt tijdens het lopen. Hoe hoger de waterstand, hoe ‘lichter’ het paard en hoe geringer de impact is die de hoef ondervindt bij contact met de loopband. Dit is een belangrijk voordeel wanneer je een paard met orthopedische problemen wil laten bewegen zonder al te veel belasting van de voet. Bij een waterhoogte op elleboogniveau dragen de voeten slechts 90% van het lichaamsgewicht. Bij een waterhoogte op niveau van de zitbeenderen is dat zelfs slechts 25%. De kunstmatige ‘gewichtsreductie’ is een interessant gegeven en een belangrijke eigenschap die enkel gecreëerd kan worden met een aquatrainer. Het koele water zou ontstekingsreacties onderdrukken en ontzwellend werken, op dezelfde manier als dat we een gezwollen been meerdere malen per dag afspuiten met de tuinslang. Het is ook al aangetoond dat de mate van flexie en extensie die de rug toont tijdens bewegen, afneemt met toenemende leeftijd bij paarden. Zeker ook oudere paarden hebben bijgevolg wellicht baat bij aquatraining.

Na een trainingssessie met de aquatrainer wordt het paard onder het solarium gezet, voor het teruggaat op stal.

Extra spieropbouw

Aquatraining kan ook gezien worden als een soort powertraining. Het gaat om het verrichten van arbeid tegen een weerstand. Welke spieren daarbij vooral tot ontwikkeling komen, bij gebruik van verschillende loopsnelheden en hoogtes van het water, is nog niet duidelijk. Daarover voeren we op dit moment onderzoek uit met onze onderzoeksgroep. Uiteraard is het veel makkelijker om visueel spieropbouw te zien bij een paard dat maanden lang heeft stilgestaan omwille van een orthopedisch probleem en waarbij alle spieren zijn weggesmolten. Het is veel moeilijker om extra spierontwikkeling te zien bij goed getrainde en gespierde paarden die aquatraining volgen om nog meer power en een nog soepelere houding te ontwikkelen. Doel daarbij is ook de spieren van de rug dusdanig te versterken dat het paard in kwestie minder gevoelig wordt voor ontwikkeling van sport gerelateerde letsels. De snelheid van de loopband en de hoogte van het water worden voor ieder individueel paard bekeken en bijgesteld. Wat voor het ene paard een tripje is met twee vingers in de neus, is voor een ander paard noeste arbeid. Ook het probleem waarmee het paard kampt, zal mede de optimale snelheid en hoogte van het water bepalen. Als een paard bijvoorbeeld niet gebalanceerd kan lopen bij een snelheid van 4.0 km/h, dan moet de snelheid teruggeschroefd worden. Vervolgens kan dit weer opgebouwd worden als het paard in balans en correct loopt met goed gebruik van de rug. Zo bouwt men de training op voor ieder individueel paard. Hetzelfde geldt voor de hoogte van het water. Ook deze kan bijgesteld worden over het verloop van
de training. Kortom, we beginnen de meerwaarde van aquatraining steeds meer te ontdekken. Een elegante en veelbelovende techniek.

Cathérine Delesalle en Marco de Bruijn zijn dierenarts en Europees specialist inwendige ziekten. Delesalle is verbonden aan de Universiteiten van Utrecht en Gent. De Bruijn is mede-eigenaar van Dierenkliniek Wolvega.

Tekst: Cathérine Delesalle, Marco de Bruijn en Don van de Winkel
Foto’s Stal Oud Beets

0 9097
dressuur algemeen ring
foto: Remco Veurink

Dressuuramazone Inge Coenen ligt in het ziekenhuis, zo was gisteren op facebook te lezen. Ze lag in coma en vocht voor haar herstel. Vele collega’s en vrienden reageerden geschokt en wensten Inge kracht en beterschap. Niels Bax en Leontien Raijmakers waren vanmiddag op bezoek bij hun vriendin. Ze vertellen wat er gebeurd is en hoe het nu met haar gaat.

‘Inge was vrijdag een paard aan het uitstappen aan de lange teugel. Ze gaf wat been, het paard struikelde en viel, waarbij Inge ernaast kwam te liggen en het paard iets bovenop haar terechtkwam’, aldus Niels. ‘Dus niks dramatisch, zoals steigeren of zo, het was een stom ongeluk dat iedereen kan overkomen. Inge was meteen buiten bewustzijn. Gelukkig was er iemand in de buurt die 112 belde, zodat ze onmiddellijk naar het ziekenhuis gebracht kon worden.’

Limburgs kampioenschap 2014
Limburgs kampioenschap 2014, met Inge, Niels en Leontien (eigen foto)

Daar werd geconstateerd dat er een bloedpropje in de hersenen zat. Om te voorkomen dat dat ging zwerven, werd Inge in coma gehouden. ‘Toen we in het ziekenhuis kwamen, was Inge uit de coma gehaald en haalde ze zelf adem. Haar vriend vertelde dat ze volgens de artsen reageert zoals ze zou moeten reageren voor iemand die drie dagen buiten bewustzijn geweest is: ze herkent mensen, ze beweegt haar armen en benen en ze praat. Haar reactiesnelheid is opmerkelijk. Dat is mede te danken aan het feit dat ze een sportvrouw is en sterk en in goede conditie is.’

Hoe het revalidatieproces gaat verlopen, weet Niels niet precies, maar Inge’s toekomst ziet er positief uit. Ze zal naar alle waarschijnlijkheid gewoon met de paarden en haar bedrijf door kunnen gaan.

De ouders van Inge laten weten dat ze alle steunbetuigingen bijzonder fijn vinden en iedereen die Inge kent, weet dat zij daar ook blij mee is!

De 33-jarige Inge Coenen runt haar eigen dressuurstal in Venlo. Ze heeft altijd de focus op de topsport gehad en trainde bij Edward Gal en Nicole Werner. Ze leidde meerdere paarden op tot en met Lichte Tour. Met de talentvolle Djuice (v. Jazz) start ze in de Prix St.Georges, Zalome (v. Aljano) loopt in het ZZ-Zwaar. Daarnaast houdt ze zich bezig met de opleiding van de hengst Fideniro (v. Fidertanz), die goedgekeurd is bij het NRPS en gekroond werd tot de hengst met de beste draf. Naast het trainen van paarden geeft Inge les tot en met Lichte Tour.

Bron: Hoefslag

Foto: Remco Veurink

Volg ons!

102,961FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer