Tags Posts tagged with "PSSM"

PSSM

Elin Nindatu en Esio © Metha Eikens

Samen met haar nieuwe paard de eventingsport beoefenen was de droom van Elin Nindatu. Helaas bleek al snel dat Esio ernstig ziek was en moesten de dromen en doelen bijgesteld worden. Na een lange zoektocht naar een uitgebreid voer- en bewegingsmanagement blijkt het nu, bijna een jaar later, de goede kant op te gaan. Maar ver vooruit kijken doet de amazone niet meer. 

Weer een echte pony

“Ik heb hem gekocht vanwege zijn speciale uiterlijk, maar ook met het idee; ik ga de eventingsport ontdekken en wat oefencrossen. Uiteindelijk hebben we een heel ander verhaal met veel teleurstellingen en verdriet. Gelukkig hadden we de juiste mensen om ons heen en hebben we doorgezet. Daardoor kan ik nu zeggen dat Esio goed in zijn vel zit en met wat aanpassingen weer echt pony kan zijn. Zijn vooruitgang en leven deel ik met de buitenwereld om ervaringen uit te wisselen en anderen te inspireren die in hetzelfde schuitje zitten, begint zij haar verhaal.” 

Meteen verliefd

Esio

Het was liefde op het eerste gezicht. Ze vervolgt: “In juli 2019 heb ik mijn vorige pony laten gaan vanwege een hoefkatrolontsteking. De eerste tijd daarna wilde ik ook helemaal geen eigen pony of paard meer, maar toch bleef ik op Marktplaats kijken. Op een dag in maart 2020 zag ik Esio staan met zijn twee blauwe ogen en drie uur rijden van mij vandaag. Ik reed erheen op een dag dat ik ook al bij een andere pony ben gaan kijken die perfect in mijn ‘wensenplaatje’ paste. Het plaatje klopte helemaal, maar toen ik in de stal van Esio aankwam was ik verkocht. Het is een heel eigenzinnig dier, dus ik besloot vrijwel direct dat ik hem ging kopen en nog diezelfde week na verschillende keuringen heb ik hem opgehaald.”

Eerste signalen

Oorspronkelijk komt de bonte pony uit Frankrijk. “Hij heeft hier in Nederland wel een korte tijd op een tussenstation gestaan, maar dat was van korte duur. Toen hij eenmaal bij mij op stal stond heb ik dan ook gezegd dat we helemaal bij het begin zouden starten. Hij kon bij wijze van spreken alleen maar rechtdoor, linksaf en rechtsaf”, lacht Nindatu.  “We zijn begonnen met longeren, maar dat ging niet zonder slag of stoot. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar Esio leek niet 100% rad. Er was geen duidelijke oorzaak of lichaamsdeel, maar iets in mij zei dat het geen zuivere koffie was. De osteopaat, dierenarts en hoefsmid konden op het eerste oog niet iets vinden. Nadat ik een geschikt zadel gevonden heb, heb ik een keer of drie kunnen rijden in die drie maanden tijd. Nadat hij wederom niet helemaal lekker leek te lopen, was ik het zat: ik wilde zeker weten wat er mis was met mijn pony!” 

Diagnose

“Toen ben ik begonnen met uitzoeken wat er aan de hand was. In september 2020 hebben we hem helemaal van voor naar achter laten onderzoeken en toen werd er bij het verdoven iets bij de kogels gevonden. Het hele traject kostte enorm veel geld, maar er was weinig verbetering te zien. Toen was ik er helemaal klaar mee”, vertelt de amazone verder. Ze besloot een kliniek in Wolvega in te schakelen. “Op de echo kwam er meteen Calcificatie uit en dat verklaarde meteen de gevoelige pees. Nou, als je dat googelt word je echt niet blij! In diezelfde periode ben ik zelf ook eindeloos gaan googelen en ben ik op PSSM (een ongeneselijke spieraandoening) uitgekomen. Ik heb toen haar van hem opgestuurd naar het Centrum for Animal genetics, (CAG) een lab in Duitsland.  Los van dat zijn pezen niet goed zijn, kwam ook de PSSM-test positief terug. Dus daar zit je dan met een pony waar je stapelgek op bent, net nieuw tuig voor hebt gekocht hebt en een paar keer op gereden hebt. Het zijn behoorlijke stempels.”

Teamwork

Elin Nindatu en Esio

“In eerste instantie was ik enorm verdrietig vanwege het feit dat het zoveel teleurstellingen waren en je daarnaast overspoeld wordt door meningen, adviezen en informatie waardoor je niet weet waar je moet beginnen”, gaat Nindatu verder. “Maar, ik ben een positief mens. Dus ik ben met mensen om mij heen al snel gaan kijken wat de volgende stap zou zijn en wat we nog meer konden doen. Het is een wereld waar je in verdrinkt, dus het is enorm belangrijk dat je vooral gaat kijken naar de dingen die nog wel kunnen en mogelijk zijn. Ik ben begonnen met een intensieve lasertherapie behandeling van 14 dagen in Wolvega. Toen hij vervolgens thuiskwam heb ik zijn voeding- en bewegingsmanagement samen gesteld én staat hij dagelijks op de Vitafloor, een trillende plaat die paarden helpt met diverse blessures, zoals peesproblemen en PSSM. Ik had er nog nooit van gehoord, maar De Bonte Drie, een stal waar ik enorm veel aan heb, heeft de Vitafloor staan en stellen deze beschikbaar voor paarden van buitenaf, dus ook voor Esio. Mijn staleigenaar heeft ons ook enorm gesteund en meegedacht.”

Dromen bijstellen

Ik ben dus door die nare tijd heen gekomen door zelf positief te blijven én de goede hulp die ik kreeg van de mensen om mij heen. We deden het echt met z’n allen. In de paardenwereld kennen we helaas genoeg blessures, maar ik hoop mensen te kunnen inspireren om buiten de kaders te denken en een ander pad te durven bewandelen. Een gezonde balans vinden tussen niet te snel opgeven (zoals een paard verkopen of inslapen), maar waarbij wel wordt gekeken of het dier pijnvrij en gelukkig kan zijn. Toen ik Esio kocht was het  mijn droom om ook samen te crossen, maar nu ben ik al blij als ik er binnenkort weer een keer op kan.”

Veel geleerd

Toch heeft die vervelende tijd de amazone ook wat opgeleverd. “Door alles wat we samen meegemaakt hebben en al het ongeluk wat ik heb gehad, heb ik wel in korte tijd enorm veel geleerd over paarden én mensen. Ik heb ontzettend veel lieve mensen leren kennen die mij altijd zullen blijven steunen. Als ik bij wijze van spreken een gezond sportpaard had gehad en lekker in mijn eentje op wedstrijd ging, was ik hen nooit was tegengekomen.”

Elin Nindatu en Esio © Metha Eikens

Toekomst

Op dit moment gaat het goed met Esio. “PSSM kent terugvallen, maar ook hierbij geldt weer: even balen, opzoek naar oplossingen en weer doorgaan. Zijn PSSM zal nooit genezen, maar na de lasertherapie en met de Vitafloor is er een klein wonder gebeurd: de calcificatie is grotendeels verdwenen. Iets wat niemand, ook de dierenarts niet, verwacht had. Door zulke geluksmomenten krijgen wij de kracht weer om vol goede moed door te gaan. Met alle supplementen, de behandeling en de specifieke zorg die we hem nu kunnen geven is hij pijnvrij. Hij loopt ook goed, dus in principe heb ik nu een paard waar je altijd alert bij moet blijven, maar om te oefenen doet hij niet onder voor een ander paardje. Gelukkig is het zeker niet ondenkbaar dat we over een tijd weer doen wat we willen doen, maar wel kijkend en rekening houdend met.”

Buiten de kaders kijken

“Ik hoop uiteindelijk toch een oefencross te rijden samen en daarnaast hoop ik dat ik nog veel meer van paarden kan leren. Esio heeft een eigenzinnig karakter en in de korte tijd dat ik hem heb, heb ik al mega veel geleerd, maar ik hoop dat we in de toekomst samen veel kunnen ontdekken. En ik wil ons verhaal naar buiten brengen en aan de buitenwereld laten zien dat je heel veel kan bereiken samen. Dat probeer ik nu al via ons Instagram-account Ruiterreview. Esio zal nooit helemaal gezond worden, maar ik hoop met ons verhaal mensen te inspireren dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden. En dat je eindbestemming soms kan veranderen, gewenst of ongewenst, maar je daardoor weer nieuwe inzichten krijgt die je anders misschien nooit gehad zou hebben. Mijn ervaringen, tips en meer schrijf ik wekelijks van mij af op Instagram en uitgebreide info houdt ik bij op mijn blog.”, besluit de amazone.

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan).

Foto: Metha Eikens 

0 3184
Ellis van Kampenhout en haar Ferro tijdens de training. Foto: Leuni van Kampenhout-Van de Niet

Eigenlijk stond het voor Ellis van Kampenhout helemaal niet meer op de planning om wedstrijden te rijden. Maar, toen het trainen van haar paard Fevereiro Forte (Ferro) alsmaar beter ging, begon het toch wel weer te kriebelen. “Vorige maand behaalden we ons eerste winspuntje in het Z1!”, vertelt ze uitgelaten. “Dat beetje geduld wordt beloond, het ging namelijk niet vanzelf.”

Andere dingen

“Met mijn eerste paard heb ik heel veel wedstrijden gereden”, legt Van Kampenhout uit. “Uiteindelijk was ik er helemaal klaar mee. Die wedstrijdambitie heb ik al helemaal laten varen toen ik daarna een Lusitano merrie kocht. Met haar was ik al blij als ik een rondje door de bak reed zonder stress”, vertelt ze. Omdat het rijden erg moeizaam ging, deed de amazone veel andere dingen met haar merrie. Zo reed ze aangespannen op M-niveau, werkte ze haar paard aan de hand en aan de lange lijnen. Uiteindelijk kocht Van Kampenhout Ferro als veulen, waarna ze hem met behulp van instructrice Monya Spijkhoven opleidde.

Sportgericht

“Voor mij was deze klassieke manier van werken helemaal nieuw”, vervolgt ze over de hulp van Spijkhoven tijdens de opleiding van Ferro. “We maakten hele kleine stapjes en hadden een hele rustige opbouw. Dit was voor mij helemaal prima, want ik hoefde toch geen wedstrijden te rijden. Uiteindelijk stopte Monya met lesgeven om zich te focussen op haar opleiding. Ik ben toen naar een andere instructie gegaan, die was meer sportgericht. Iedereen vroeg toen aan mij: ‘Waarom ga je niet starten?’. Toen zijn we toch maar een keer gegaan. We zijn in de L1 begonnen, daar was hij zo doorheen.”

Best zwaar

“Ferro is super, super braaf, maar niet echt getalenteerd”, geeft Van Kampenhout lachend toe. “Maar hij schrikt echt nooit. Nou ja, behalve van verkeer… De L was hij dan ook zo door, en dat alleen maar op zijn braafheid. Vanaf de M kreeg hij het lastiger, hij vindt het moeilijk om zicht op te richten en te sluiten van achteruit. Het was allemaal best zwaar en moeilijk, het is voor mij ook allemaal nieuw. Het is op die manier dus voor ons allebei een nieuwe studie. Afgelopen jaar werd Ferro ook positief getest op PSSM, een spierafwijking. Dat verklaarde wel een hoop, alles duurde altijd al lang bij hem. Ferro is daardoor heel lang slap geweest en hij is ook heel erg snel stijf.”

Makke beer

“Ferro is eigenlijk helemaal geen doorsnee Lusitano”, vertelt Van Kampenhout over haar 10-jarige ruin. “Ze zijn meestal heel gevoelig, wat aan de hete kant en eenkennig. Ferro is van jongs af aan eigenlijk al een hele makke beer. Hij vindt iedereen lief en aardig en kan nooit genoeg knuffelen. Wel houdt hij heel erg van eten en is hij zijn hele leven al te dik. Als hij eenmaal bezig is vindt hij het wel leuk om te werken, maar hij heeft het werken niet echt uitgevonden. Hij is gewoon heel makkelijk: als het niet hoeft, dan doet hij het niet. Je moet hem echt heel erg triggeren, maar als je hem heet hebt gemaakt dan kan hij veel meer dan je van hem verwacht.”

Afwisseling

Hoewel de amazone nooit een recreatieve ruiter zou willen zijn die alleen maar buiten rijdt, geniet ze toch echt wel van haar wekelijkse strandritten. “Ik wil Ferro zo veel mogelijk afwisseling geven. Om hem fris in zijn hoofd te houden gaan we één à twee keer per week naar het strand. Dat is natuurlijk ook om het allemaal leuk te houden, én om Ferro sterker te maken. Omdat hij snel dik is en veel moet bewegen doe ik bijna elke dag wat met hem. Zo pak ik hem ook eens per week op aan de lange teugel. Dat is lekker onbelast en hij vindt het heel leuk. Hij gaat dan heel mooi zitten en gedragen draven. Dan oefenen we bijvoorbeeld ook de appuyementen meer, onder het zadel mis ik zelf wat kracht waardoor ik hem er net niet lekker doorheen kan helpen. Aan de lange teugel trainen we zo wat onder het zadel wat lastiger gaat”, vertelt ze enthousiast.

Doortrainen

De amazone wisselt af tussen haar twee vaste instructeurs Herman Wientjes en Ed van der Meij. “Die combinatie werkt heel goed. Bij Ed doen we veel aan het basiswerk, en het echt goed door zijn lijf laten lopen. Ik ben zelf een hele voorzichtige en behoudende ruiter, Herman triggert mij dan juist weer om een stapje verder te zetten. Hierdoor zijn we verder gekomen dan ik ooit had verwacht, dus dat is heel erg leuk. Zo lang hij het lichamelijk aan kan trainen we door. Natuurlijk moet ik wel rekening houden met zijn spierafwijking, maar ik weet dat als ik stop met hem op deze manier te trainen, dat ik hem volgend jaar op kan vegen. Zo lang hij nog progressie laat zien in de training denk ik: ‘Waarom niet?’. We gaan rustig door, misschien krijgen we er nog wel wat puntjes bij en gaan we nog een stapje verder…”, stelt Van Kampenhout voorzichtig.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Leuni van Kampenhout-Van de Niet

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer