Tags Posts tagged with "PRE"

PRE

0 1392

Afgelopen jaar vond Daliyah Ben Haim haar droompaard in de PRE Lujurioso Vs (v. Armas Endrino Vs). Toen Ben Haim de ruin pas een maand op stal had staan begon hij opmerkelijk gedrag te vertonen. Ondanks dat mensen in haar omgeving zeiden dat er niks aan de hand was, wist de amazone dat ze op haar eigen gevoel af moest gaan en haar nieuwe paard moest laten onderzoeken, wat uitwees dat hij meerdere complicaties had. Ondertussen zijn ze sterker dan ooit en zijn ze gedreven om na de revalidatie te laten zien wat ze kunnen.

In oktober 2020 werd de amazone haar toemalige leasepaard kreupel, dus besloot ze langzaam opzoek te gaan naar haar eerste eigen paard. “Eigenlijk zou ik bij een heel knappe witte PRE merrie gaan kijken, maar daarvoor werd ik op de dag zelf afgebeld”, blikt Ben Haim terug. “Last minute heb ik toen de eigenaren van Lujurioso Vs gebeld, die gelukkig zeiden dat we dezelfde dag nog langs konden komen”.

Stress

Zodoende kon de amazone gelijk proefrijden op de schimmel. “Dat voelde zo goed dat ik gelijk dezelfde dag heb besloten om hem te kopen, het was echt liefde op het eerste gezicht”, vervolgt ze. De 3,5-jarige ruin stond pas een paar dagen in Nederland en was net voordat hij op transport ging een beetje beleerd. “Een weekje later stond hij bij mij op stal en voelde hij zich in het begin super goed”.

Tegen alle verwachtingen in ging het in de daaropvolgende weken steeds minder met Lujurioso. “Hij was heel sensibel dus ik moest nog even aftasten hoe het zou gaan op een nieuwe stal, maar als ik nu terugkijk was het niet de beste keuze om hem op een grote stal te zetten. Zo’n grote manege met veel mensen is gewoon te druk voor hem, hij wordt dan heel zenuwachtig en eet heel slecht. Toen ik hem pas drie weken had werd hij ziek van de stress, dus heeft hij op de kliniek een week aan het infuus en zondevoeding gestaan, maar gelukkig waren we er op tijd bij”.

Helemaal mis

“Ik had hem pas net, dus het was echt een vreselijke ervaring”, vervolgt ze. “Uiteindelijk bleek dat hij een dunnedarmontsteking en vochtophopingen in zijn darmen had, waardoor hij ruim 80 kilo afgevallen was. Na zijn behandeling zijn we teruggegaan naar huis met een heel streng voerdieet, waar hij bijvoorbeeld zes kilo brok op een dag moest hebben”.

De amazone is er achter gekomen dat de ruin buikpijn had, doordat hij begon te staken tijdens het rijden. “Heel veel mensen zeiden dat het door zijn leeftijd kwam en dat het er allemaal bij hoorde, maar een paard heeft het niet in zich om mensen expres pijn te doen. Ze willen altijd duidelijk maken dat er iets mis is, dus ik besloot mijn eigen gevoel te volgen en hem toch na te kijken, waaruit bleek dat het dus helemaal mis was”.

Droompaard

Nadat de ruin acht weken op boxrust had gestaan, mag de amazone het rijden weer rustig oppakken. “Hij stond te springen in zijn stal, maar ik kon opstappen en gewoon wegrijden. Zelfs mijn zusje van negen kon er rustig een rondje op, ondanks dat hij zo lang stil heeft gestaan en nog zo jong is”.

“We zijn nu heel erg bezig met grondwerk en vrijheidsdressuur, het rijden heb ik op een laag pitje gezet want dat staat totaal niet op nummer één”, vertelt ze. Ondanks de slechte start ziet de amazone de toekomst rooskleurig in. “Lujurioso is echt mijn droompaard. Uiteindelijk hoop ik verder te kunnen met vrijheidsdressuur en uiteindelijk ook shows te mogen geven, dat lijkt me echt supergaaf. Daarnaast gaan we ook wedstrijden starten over een tijdje. Ik ga kijken tot waar hij wil gaan en wat hij aankan, maar genieten is het allerbelangrijkst”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Sternfoto/ Privébezit Daliyah Ben Haim

Het was liefde op het eerste gezicht toen Pietrik van Dijk en de 10-jarige DUQUE CCLXXX (v. PATRON VIII) elkaar voor het eerst zagen. Ondertussen hebben ze elkaar in het afgelopen half jaar goed leren kennen, en zijn ze zich aan het klaarstomen om straks de dressuursport in te gaan. Het grootste doel van Van Dijk is het Z bereiken, en ze is ervan overtuigd dat dit gaat lukken met ‘Duqie’ als leermeester.

De amazone was, vanwege het inslapen van haar vorige op paard, opzoek naar wat nieuws. “Ik kwam Duqie online tegen, en ondanks dat hij aan de andere kant van het land stond, had ik gewoon het gevoel dat ik moest gaan kijken”, blikt ze terug. “En maar goed dat we dat gedaan hebben, want toen ik hem voor het eerst zag staan was ik gelijk verliefd”.

Een echte Spaanse

Het proefrijden bevestigde dit gevoel nog sterker. “Zijn ogen hadden een super zachte uitstraling en hij had een heel lief hoofd. En toen ik ging rijden voelde het gelijk goed aan. Ik heb er maar een nachtje overna gedacht, en toen wist ik dat ik hem wilde kopen”.

“Hij kwam bij ons op stal en zelfs de staleigenaresse was helemaal weg van hem”, vervolgt Van Dijk lachend. “Het is gewoon een lief dier, zowel in de omgang als onder het zadel. Duqie is wel echt een Spaanse, hij kan best heet worden en gaan dribbelen. Als bijvoorbeeld mijn beugel per ongelijk langs de bakrand schuurt raakt hij geïrriteerd en dan moet ik hem even laten weten dat het goed is, want anders dan koelt hij niet meer af”, grinnikt ze.

Heel uitgebreid

Van Dijk heeft haar hele leven wedstrijden gereden en ze hoopt dat ook met de schimmelruin op te kunnen pakken. “We zijn rustig aan het proberen om te kijken hoever we op dit moment zijn, daarom leek het mij heel leuk om mee te doen met de Hoefslag@Home Unlocked competitie. We zijn er vol voor gegaan en hebben een proefje opgenomen in wedstrijdtenue, wat echt superleuk was. Het is een goede manier om te kijken waar we staan en waar we nog aan kunnen werken”.

Over haar proef vertelt ze: “Het ging best wel goed en de feedback die we kregen was heel fijn. Ik heb er natuurlijk een hele tijd uitgelegen omdat ik geen paard had, dus het was fijn om weer eens op deze manier tips te krijgen. Het commentaar was heel uitgebreid en bij elk punt in de proef stonden tips om het cijfer nog hoger te krijgen”.

Afwerken

“Wat ik zelf interessant vond maar in de eerste instantie niet heel erg op lette, was het goed afwerken van een volte. Ik ga vaak iets teveel langs de Hoefslag, maar ik kreeg nu de tip om echt de hoeken af te snijden zodat het een cirkel wordt. Voor een B proefje is dat natuurlijk heel belangrijk, dus de volgende keer hoop ik hier hogere punten op te scoren. Ook kreeg ik de tip om op te letten dat Duqie zich niet te snel opkropt, wat nog wel vaak het geval is omdat hij echt een stevige PRE-nek heeft. Ik ga er nu extra op letten dat ik zijn neus er wat meer uit rij, het is heel fijn dat de jury dit goed aanduidt. Het zijn kleine dingetjes, maar ik kan er echt wat mee”.

De online wedstrijden hebben de amazone nog meer gemotiveerd om straks de reguliere dressuursport in te gaan. “Ik wilde net zo lang online gaan rijden totdat ik zeker weet dat we de sport aankunnen, en ik denk dat dat ondertussen wel het geval is. We gaan dus zodra het weer kan een startkaart aanvragen en mijn uiteindelijke doel is om naar het Z te rijden”, vertelt Van Dijk gedreven. “Ik denk dat Duqie er genoeg potentie voor heeft. Hij kent alles oefeningen van het Z al, nu ik nog!”

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Sabine Voltman en Suus tijdens een training. Foto: Natasja van Manen

Bijna twee jaar geleden was Sabine Voltman op zoek naar een nieuw bijrijdpaard. Via Marktplaats kwam ze bij de PRE-merrie Suena de la Muralla (Suus) terecht. Hoewel de merrie heel eerlijk was, zat er toch ook wel veel pit in. Voltman ging met haar aan de slag en inmiddels zijn ze klaar voor het M. “Suus heeft veel karakter, maar ik heb liever een uitdaging dan een flegmatiek paard”, stelt Voltman.

Pittig maar eerlijk

“Eigenlijk ben ik heel toevallig bij Suus terecht gekomen”, begint de amazone te vertellen. “De eigenaresse van Suus heeft me via een kennis benaderd. Bij het proefrijden werd er gelijk al gezegd dat ze pittig was. Suus had lang stilgestaan en was ook best dik. Toch was ze wel heel eerlijk. Vanaf februari 2019 ben ik haar gaan leasen. Ze is echt een paard met karakter. Onwijs lief, ook aan de hand, maar toch ook ontzettend eigenwijs. Suus is heel werkwillig, soms zelfs té looplustig. Ik vind het soms nog wat lastig om de ontspanning te bewaren. Als ik terugkijk naar wat we tot nu toe allemaal al bereikt hebben denk ik dat doorzettingsvermogen ons zo ver heeft gebracht.”

Voltman en Suus zijn samen veel vooruit gegaan. Foto onder: Nicky Koopmans

Opnieuw opbouwen

De schimmel is sinds Voltman haar rijdt veel afgevallen. “Daar ben ik heel erg trots op”, stelt ze. “Voordat ik Suus ging rijden is ze spierbevangen geweest. Daarom had ze ook een tijdje stil gestaan. Toen ik het rijden met haar oppakte kwam ze weer lekker in beweging. Ook de eigenaresse heeft haar toen zelf weer opgepakt. Nu nemen we haar training samen op ons. Goed voer hielp haar natuurlijk ook enorm. Aanvankelijk moest ze vooral veel conditie opbouwen. We zijn dat gewoon heel langzaam een beetje gaan uitbreiden. Veel rust tussendoor en niet overvragen. Als je zelf een lange tijd gesport hebt ga je ook niet ineens vol gas met de zwaarste gewichten bezig”, vergelijkt ze.

Lastige start

Op een gegeven moment zijn Voltman en Suus wedstrijden gaan starten. “In het begin kregen we alleen nog maar drieën en vieren voor de stap. Nu halen we voor deze onderdelen vaak zevens. Ik ben heel erg blij dat ik de filmpjes van onze eerste wedstrijden nog heb. Het is tof om dat terug te kijken. Ik had niet verwacht dat we in zo’n korte tijd zo ver zouden komen. Vooral niet omdat we in de eerste paar wedstrijden in de B hele lage punten haalden. ‘Zorg voor meer ontspanning en rust’, schreef de jury dan. Dat wist ik wel, maar ja, dan moet je dat op wedstrijd ook nog maar laten zien. Ineens sloeg het om en gingen we ineens met zes winstpunten naar huis. We zijn vanaf daar thuis lekker aan de slag gegaan en maakten veel kilometers.”

Balans

“Iedere stap is weer een stapje verder”, stelt de amazone gedreven. “Het is fijn dat de jury’s veel feedback op het protocol schrijven zodat ik ermee verder kan. Mijn L2-debuut heb ik online gemaakt en inmiddels mijn M1-debuut ook. Als het goed is komen er deze maand nieuwe proeven online. De M vind ik best pittig, vooral de contragalop. Daar zit het echt in een stukje balans dat we missen. Suus en ik willen allebei heel graag, misschien wel té graag. Maar als ik merk dat zij het niet aankan dan doen we gelijk een stapje terug. We gaan dan eerst weer naar de ontspanning en pas als dat goed gaat pakken we de oefening weer op.”

Goed aanvoelen

Foto: Eliane van Schaik

Voltman is erg blij dat ze Suus is tegengekomen. “Ze is echt een Spaanse, ze gaat voor je door het vuur. Mijn instructrice zegt ook: als je het zou willen kan je haar kapot rijden. Daarom moet ik heel goed aanvoelen wanneer ze moe begint te worden. Het leukste aan haar vind ik dat het een paard met karakter is. Ik houd wel van dat eigenwijze. Ik heb liever een uitdaging dan een flegmatiek paard. Het zou heel tof zijn als ik met Suus het Z kan bereiken. Nu zeg ik altijd dat één proef in het Z goed is. Dat is het doel, en alles wat daar boven komt is mooi meegenomen. We hebben geen haast en het moet ook gewoon leuk blijven. Ik ben allang trots op wat we nu hebben bereikt, vooral omdat het zo moeilijk was in het begin.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron:  Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Natasja van Manen

Foto’s in tekst: Privébezit/Nicky Koopmans/Eliane van Schaik

Mandy Knevel rijdt nu bijna vier maanden op de vijfjarige PRE Impetu V. Ondanks dat de schimmel nog erg groen is, gaat het trainen steeds beter. Het gaat de laatste tijd zelfs zo goed dat de amazone besloot om een video in te sturen naar de Hoefslag@Home-wintercompetitie.

Voordat Knevel paarden van anderen bij ging rijden, heeft ze altijd haar eigen paard gehad. “Toen ik ging samenwonen heb ik mijn paard verkocht en ben ik me meer gaan richten op het rijden van paarden van anderen. Onlangs ben ik verhuisd naar de plek waar ik vandaan kwam, via internet ben ik daarna bij Impetu terecht gekomen”.

Kort lopen

De amazone was vanaf het eerste moment weg van de ruin, maar het rijden ging niet gelijk goed. “Net zoals veel Spaanse paarden drukte hij zijn rug naar boven en ging hij heel kort lopen. Hij werd ook een beetje stout, dus toen hebben we een osteopaat en zadelpasser laten komen. Toen zij concludeerden dat het allemaal goed zat ben ik weer fanatiek gaan lessen bij mijn oude instructrice, vanaf toen zijn we echt aan het werk gegaan. Nu loopt hij heel erg fijn”.

Uitdaging

Omdat het rijden zo goed ging, wilde de amazone wel eens weten wat waar ze nu staan. “Ik vond het heel leuk om mee te doen met Hoefslag@Home, het was heel erg uitdagend. Wat zo leuk is aan paardrijden is dat je denkt dat het heel erg goed gaat, maar dat je eenmaal in de proef nog heel veel verbeterpunten tegenkomt”, legt ze lachend uit. “Ik kwam dingen tegen die tijdens het trainen vaak wel goed gaan, maar in de proef veel moeilijker zijn. De feedback was wel erg herkenbaar, hij mag wat meer van achter naar voor gereden worden en wat lengte in de hals krijgen”.

Proefgericht trainen

Ze vervolgt: “Zo’n online wedstrijd is zeker goed om te oefenen, het maakt de stap naar de reguliere wedstrijden wat kleiner. Zelf merk ik heel erg dat als ik niet naar een wedstrijd toe werk, ik zelf maar wat ga trainen. Tijdens een proef moet ik dan opeens op bepaalde punten een overgang maken of de oefening uitvoeren. Tijdens het trainen nemen we de tijd om fouten te herstellen, maar in de ring kan dat natuurlijk niet. Met een wedstrijd als doel train ik gerichter, deze proef werd ik me daar heel erg bewust van”.

De eigenaresse van Impetu richt zich momenteel heel erg op Working Equitation met de ruin. Knevel wil zich de komende tijd meer richten op proefgericht rijden. “Uiteindelijk is het wel de bedoeling dat ik hem officieel uit ga brengen. Tijdens het trainen is de lengte in de hals een groot aandachtspunt. We zijn bezig om hem wat meer vanuit achteren te activeren, zodat hij wat langer wordt in zijn lijf. Dat hij echt zijn achterbeen gebruikt en vanuit daar actief wordt. Mijn persoonlijke doel is om uiteindelijk het Z in te kunnen, maar dat is nog heel erg ver weg. Impetu is nog hartstikke groen, maar het is wel het plan”.

Kingsley rijlaarzen

Als je meedoet met de Hoefslag@Home-wintercompetitie maak je kans op een waardebon ter waarde van €1000,- om te besteden aan custom made Kingsley Rijlaarzen. “Mijn laarzen waren helemaal kapot, dus ik heb na zes jaar echt nieuwe aan moeten schaffen. Toch zou het geen kwaad kunnen om een extra paar laarzen erbij te hebben”, legt Knevel uit. “Want met deze laarzen rijd ik momenteel dagelijks in een natte bak. Daarnaast houd ik er van om er chique uit te zien en om laarzen te hebben die blinken en opvallen. Het zou super gaaf zijn om de waardebon te winnen”, sluit ze enthousiast af.

Klik hier voor meer informatie over de Hoefslag@Home-wintercompetitie. Een video insturen kan via de website van WeAllRide.

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto’s: Privébezit

0 10448
Jolijn Verhagen en Modesta op buitenrit. Foto: Femke Dobbelaar

De PRE-merrie van Jolijn Verhagen was zo sensibel dat alleen zij met haar om kon gaan. Nu, negen jaar verder, merkt ze dat het buitenrijden Modesta veel goeds heeft gedaan en pakken ze voorzichtig het werk in de bak weer op. “Op een gegeven moment kwam ik tot het besef dat wij samen verder moesten, of dat zij helemaal niet niet meer aan het werk kon”, vertelt ze openlijk.

Een aparte

“Eigenlijk was ik gestopt met paardrijden”, begint Verhagen haar verhaal. “Tot een kennis zei dat ze een heel leuk paard voor mij wist. Alleen was ze alles wat ik niet wilde. Ik wilde geen witte, ik wilde geen pony, geen heet karakter en geen merrie. Dat is enigszins mislukt, want toen ik bij haar ging kijken zag ik gelijk dat ze een gouden paard was. Zo kwam ze hier. Ik wist wel dat ze een aparte was, want de eerste keer kon ik alleen haar hals aaien en haar longeren. De rest van haar lichaam aanraken was niet te doen. Gaandeweg ben ik er pas achter gekomen hoe erg het was. De eerste drie maanden heb ik nog niet eens een halster kunnen wisselen, waardoor Modesta met een koeienband om buiten stond. Dat was wel even slikken.”

Geen spijt

“In het eerste jaar heb ik echt geen spijt gehad van mijn aankoop. We stonden op een vrij kleinschalige stal en ik was de enige die haar in de hand had. Dat ging regelijk goed. Modesta was wel een pittig ding, maar ik had niet het idee dat het verkeerd zou gaan. Later zijn we naar een iets grootschaligere stal verhuisd en daar begonnen de problemen. Meer mensen hadden haar in hun handen en dat trok ze niet. Door een stom ongeluk is de staleigenaar zelfs zijn duim verloren. De volgende week heb ik gezorgd dat ik de enige was die haar nog buiten zette. Dat ging goed, maar na een week ben ik tijdens het rijden van haar af gevallen en brak ik mijn heup. Toen was het hele verhaal wel even compleet”, stelt de amazone.

Hoogspanningskabel

Na het ongeluk was Verhagen best angstig. Er werd geprobeerd om een andere, tijdelijke amazone voor Modesta te zoeken, maar dat ging volgens de amazone helemaal verkeerd. “Ik heb haar even laten staan en ben er uiteindelijk zelf weer op gegaan. De eerste jaren daarna heb ik nog geprobeerd om met haar in de bak te rijden, maar daar raakte ze zo ontzettend overprikkeld. Ze is een paard dat dan niet eens ademt. Het is net alsof je op een hoogspanningskabel zit, ik kon dan ook echt nergens aankomen. Je ziet dat bijna niet aan haar, maar ik heb het inmiddels geleerd en zie het nu meteen. Ze kruipt eerst naar binnen en schiet daarna op slot. Heel lang laat ze neits merken, maar als ze het dan laat merken is het ook gelijk heel extreem.”

Met losse teugel

Foto: Femke Dobbelaar

“Uiteindelijk heb ik Modesta verhuisd naar een kleinschalige stal. Ik wist dat het hem niet ging worden met dat in de bak rijden voor ons. Op buitenrit ging het veel beter, dan kon ik er ook aan komen. Ze is in het bos nog wel heet, maar dan anders. In het eerste jaar dat ik haar had dacht ik niet dat ik ooit met haar aan een losse teugel kon rondstappen. Maar tegenwoordig galopperen we met een losse teugel door het bos.” Na veel buitenrijden werd Modesta steeds rustiger. “Ze liep inmiddels echt van achteren naar voren naar de hand toe als we in het bos reden”, licht Verhagen toe. “En ook echt zonder dat er hoogspanning bij kwam kijken. Toen begon het toch wel weer te kriebelen om haar wat op te pakken.”

Een beetje dressuur

Inmiddels is Modesta verhuisd naar het Paddock Paradise bij Verhagen aan huis. “Daar kreeg ik twee pensionklanten die ik al jaren ken. Zij waren helemaal verbaasd over hoe ontspannen Modesta was, en zeiden dat ik het wel weer eens kon proberen in de bak. Toen zij op een middag naar de bak gingen, besloot ik aan te haken. Zonder druk en zonder verwachtingen, om gewoon even te voelen hoe het ging. Dat ging eigenlijk heel erg goed!”, is ze enthousiast. “Inmiddels rijden we weer een klein beetje dressuur. Als het goed gaat, ben ik ook wel iemand die daar meer van wil. Maar we rijden maximaal één keer per week dressuur en voor de rest rijden we nog lekker buiten. Ze moet in de basis echt ontspannen blijven.”

Foto: Femke Dobbelaar

Alle winst is binnen

Stiekem kijkt Verhagen nu ook weer een beetje naar de toekomst. “Mijn eerste doel is om te kijken of we een les door kunnen komen zonder dat we in de knoop raken. Daarna weet ik het nog niet. Zelf heb ik eerder wel wedstrijden gereden, maar daar werd ik niet per sé een leukere ruiter van. Voor haar wil ik ook zo min mogelijk mentale druk erop. Ik zit eraan te denken om misschien bij de rijvereniging te gaan. Wie weet dat we daar een keer een oefenwedstrijd meeakken. Ik vind het belangrijkste dat Modesta goed in haar vel zit en het goed blijft doen. Voor mij is alle winst al binnen. Ik stel pas doelen als ik op haar zit, dan kijken we wat haalbaar is voor de dag. Soms is vijf minuutjes stappen ook al meer dan genoeg.”

Ongeluk als redding

“Modesta en ik hebben echt een speciale band. Voordat ik haar had, wist ik niet zo goed wat ik me moest voorstellen als iemand het over een ‘once-in-a-lifetime-horse’ had. Nu weet ik dat wel. Het ongeluk waarbij ik mijn heup brak is denk ik onze redding geweest. Toen besefte ik me dat of wij samen verder moesten, of dat Modesta helemaal niet meer verder kon. Ik had echt ongerschat hoe groot haar probleem was. Sommigen onderschatten het nu nog wel eens. Het is gewoon niet een paard waarmee je moet gaan rotzooien. Of we kwamen er samen doorheen, of ze moest ergens op de wei gaan waar niemand er ooit meer aan zou zitten. We zijn voor het eerste gegaan en dat heeft zijn vruchten afgeworpen”, besluit ze trots.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Femke Dobbelaar

0 5014
Rosella Wolthers en Hero © Sharonnopertfotografie

Rosella Wolthers kocht drie jaar geleden haar PRE Marismeno XCVII (Hero) (v. Sagrado II). Ze vond hem via marktplaats en ondanks dat de toen nog hengst pas drie dagen in Nederland was,  stond hij al na twee weken bij de amazone op stal. De amazone had destijds nog geen ervaring met het opleiden van barokke paarden, maar nu heeft ze Hero al opgeleid tot en met het Z1. 

Verdiepen

Ze vertelt: “Ik had voorheen al wel veel ervaring met KWPN’ers, maar besloot toch om voor mezelf een PRE te kopen. Vooral omdat ik het uiterlijk heel erg mooi vind, maar ik vond de manier van lopen en de manier van werken ook erg fijn. Toen ben ik mij gaan verdiepen in het ras en heb ik de beslissing genomen om er ook eentje aan te schaffen.”

Inpakken en meenemen

De tijd tussen de eerste kennismaking met Hero en het moment dat hij bij Wolthers op stal stond was kort. “Hero stond via marktplaats te koop en daar zag ik hem dus ook voor het eerst. Toen ben ik naar die stal gegaan en ben ik er meteen opgeklommen. Het enige dat hij kon was stappen, draven en een klein galopje. Hij was in Spanje dus nog niet opgeleid en dat vond ik persoonlijk erg fijn. Hero was ontzettend braaf en relaxed en toen heb ik de keuze gemaakt om hem maar meteen te kopen”, vertelt de amazone lachend.

Ander verhaal

Op dat moment was Hero nog hengst. “Daar had hij zelf wat moeite mee”, geeft Wolthers toe. “Ik heb hem destijds hier in de buurt laten ruinen voor zijn eigen bestwil. Vanaf dat moment ging alles meteen een stuk beter. De meeste hengsten worden na hun castratie een stuk rustiger, maar dat had hij gelukkig niet. Ik ben hem daarna gaan doorrijden en opleiden, maar dat ging wel met ups en downs. Voor mijn werk had ik al wat ervaring met jonge paarden, het was voor mij niet nieuw, maar met Andalusiërs is het toch een ander verhaal.”

Goed gelukt

© Rins v Bree fotografie

“Je merkt toch wel dat ze behoorlijk sensibel en gevoelig zijn, maar dat ze ook heel hard voor je willen werken. Het is best lastig om daar een middenweg in te vinden. Ze stoppen nooit met lopen. Bij een vierjarige hoef je er geen zeven dagen in de week op te zitten, dus dat was best lastig. Als ik hem een dagje vrij gaf was hij het er niet geheel mee eens.” De amazone bleef rustig en trainde Hero geduldig door. “Ik heb hier vooral veel tijd voor genomen. Deze paarden zijn vrij hectisch in het rijden en voor mij was het vooral belangrijk om de rust op te zoeken. Dat is naar eigen zeggen goed gelukt.”

NK

Afgelopen jaar deed de combinatie mee aan het Nederlands Kampioenschap voor Andalusiërs en Lusitano’s. “Wij hebben daar andere niveau’s, geen B en Z, maar levels. We zijn dit jaar begonnen in level 1 en via de KNHS is hij nu Z1 startgerechtigd. In de drie en half jaar dat ik hem heb ben ik ook het meest trots op het feit dat we op de officiële wedstrijden al in het Z mogen starten. Ik merk dat het tussen de grote KWPN’ers best lastig is, want hij is niet zo heel groot. Daarbij begrijp ik wel dat het moeilijker te beoordelen is, omdat ze natuurlijk niet een hele rustige pas hebben. Ik ben trots dat we dat bereikt hebben, maar ik ben ervan overtuigd dat er nog meer in zit.”

Alle tijd

“Wat ik vooral heel leuk aan Hero vind is dat hij erg stout is, maar wel op een leuke manier. Hij zal nooit bijten of schoppen, maar als je voorbij loopt zit hij toch wel even aan je jas van ‘hey hallo, hier ben ik’.  Het is een ontzettend mensgericht paard en dat maakt hem zo fijn om mee te werken. Toen ik hem kocht was het doel om Z te rijden, maar dat hebben we nu al bereikt. We gaan dus verder trainen voor het hogere werk. Hij pakt het goed op, maar ik heb geen haast. We hadden dit nooit kunnen bereiken zonder de hulp van Hero zijn superverzorgster Myrthe Eman. We zullen hem altijd alle tijd geven, dat is het belangrijkste”, besluit Wolthers liefdevol haar verhaal. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto:  Sharonnopertfotografie

Team NL dat vorig jaar mocht deelnemen aan het EK van MCI in Frankrijk.

Niet alleen het NK Dressuur voor de jeugd, de para-ruiters en de senioren vindt komend weekend plaats. Ook de Iberische paarden strijden op hun eigen NK in Lunteren tegen elkaar. Normaal geldt dit NK als selectiecriteria voor deelname aan het EK, waar zo’n 350 paarden uit negen landen elkaar ontmoeten, maar dit jaar is het EK afgelast door Corona.

Verloren jaar

Jacqueline de Ridder is voorzitster van MCI-NL, de Iberische Dressuurmasters, en vertelt: “Eigenlijk zou het EK dit jaar in Italië zijn. Later is nog geprobeerd om het naar België te verplaatsen, maar ook dat was niet haalbaar. Omdat we het anders helemaal een verloren jaar vinden, hebben we besloten om het NK toch wel door te laten gaan. Het is wel in een afgeslankte vorm, want normaal hebben we Spaanse live muziek en mooie shows. Dat kan nu helaas niet,  maar gelukkig hebben we nog wel een mooie groep ruiters die meedoen.”

Niveau omhoog

“MCI bestaat al sinds 2000 in andere landen, maar in Nederland hebben we het pas sinds 2018 opgestart. Alles uit liefde voor het Iberische paard, dus de PRE en Lusitano. Het is mooi om te zien dat het Iberische paard in Nederland steeds bekender wordt. Wij fokken zelf al jaren met PRE’s en hebben verschillende dekhengsten op onze stal Stal Buena Suerte in BeekbergenDit jaar hadden we zelf vier KWPN-merries die bij ons gedekt werden. De paarden die uit Spanje worden gehaald zijn ook steeds beter. Het niveau gaat echt omhoog. Het zijn ook heerlijk veelzijdige paarden en vaak makkelijk in de omgang.”

Pittige proeven

Het NK voor Iberische rassen is niet te vergelijken met een NK in de breedtesport of subtop. “De proeven die gereden moeten worden zijn heel anders ingedeeld dan op de reguliere wedstrijden. Ze zijn ook echt heel pittig. Er wordt ook een kür op muziek gereden en daarin zijn veel extra punten te verdienen. Bijvoorbeeld door het dragen van traditionele kledij. Daar is een speciaal jurylid voor. Die kledij maakt de sfeer nog mooier. Verder mag je in de kür de Spaanse pas, de piaffe en de passage laten zien, als je paard dat kan. Ook daar zijn weer extra punten voor.”

Monica Drohm

“De samenhorigheid op het NK of EK is enorm groot en de sfeer is altijd heel erg goed. Er zijn altijd juryleden die tot de Grand Prix mogen jureren. Alleen zijn ze wel ingelicht over het Iberische ras. Monica Drohm is ook Grand Prix jurylid. Ze had geen betrokkenheid met het Iberische ras, maar ze heeft zich daar helemaal in verdiept. Ze waardeert het Iberische paard nu echt. Ze gaat ook altijd mee naar de wedstrijden om juryleden voor te lichten. Dat is ontzettend mooi.”

De Nieuwe Heuvel

Het NK is zondag 20 september bij De Nieuwe Heuvel in Lunteren en begint om 12.00 uur.  Meer informatie over MCI-NL kun je hier kijken.

Bron: De Hoefslag

 

 

Janine van der Meer met Pizarro. Foto: Eliane van Schaik

Eigenlijk was Janine van der Meer op zoek naar een braaf en bevestigd eerste paard. Toch kwam ze thuis met Pizarro, een 7-jarige nog onbeleerde hengst die zo bang was dat men zijn halster niet eens kon wisselen. “Het was een flinke sprong in het diepe maar ik had altijd al zo’n onderbuikgevoel dat het wel goed zou komen”, vertelt ze.

Oriënteren

“Nadat ik altijd paarden voor anderen had gereden wilde ik zelf heel graag een eigen paard”, begint Van der Meer te vertellen over haar avontuur met Pizarro. “Ik vind PRE’s geweldig. Ze zien er mooi uit en passen qua karakter ook goed bij mij. Ik ben ter oriëntatie bij een stal bij mij in de buurt gaan kijken. Meer om erachter te komen wat mijn keuzemogelijkheden zijn en wat zo’n paard nou eigenlijk kost. Daar stond Zarro, al was hij helemaal niet wat ik zocht. Omdat het mijn eerste eigen paard was, wilde ik een paard waar ik veel van kon leren en waar ik gelijk een goede start mee kon maken. Dat ging een beetje mis”, lacht ze.

Terug naar Spanje

Janine van der Meer en Pizarro tijdens hun eerste ontmoeting.

“Wat er in Spanje met hem is gebeurd dat weet ik niet, maar ze konden op de handelsstal nog niet eens zijn halster omwisselen. Om die reden konden ze hem ook niet zadelmak maken. Zarro was heel bang, maar zocht wel toenadering bij mij. Ik was op zoek naar een paard, maar hij koos juist mij uit. Toen dacht ik: dit had zo moeten zijn, hij gaat met mij mee naar huis. Ik wilde hem graag helpen, anders was hij ook weer helemaal teruggegaan naar Spanje. Hij was verder echt een leuk paardje. Natuurlijk was hij bang, maar ik had al gauw het idee dat dat meer een vertrouwensdingetje was. Ik dacht: we zien het wel. Als ik hem niet kan helpen dan kan hij gewoon paard zijn en heeft hij een lekker leventje bij mij.”

Steeds uitbreiden

Omdat Pizarro nog hengst was toen hij bij Van der Meer kwam, heeft ze hem gelijk laten castreren. “Ik vond het fijn als hij bij de andere paarden kon staan en met ze kon spelen. Ik heb Zarro eerst gewoon een tijdje laten wennen aan zijn nieuwe situatie. Vanuit daar ben ik rustig begonnen met hem aanraken. Hij vond het heel fijn als ik hem kriebelde op zijn schoft, vanaf daar kon ik het steeds verder uitbreiden naar de rest van zijn lichaam. Het grootste probleem zat bij zijn hoofd, hij was zó kopschuw. Toen ik hem eenmaal kon aanraken zijn we lekker gaan poetsen, wandelen en ben ik bij hem in de paddock gaan zitten. Toen hij me meer op kwam zoeken en begon te vertrouwen zijn we begonnen met het oefenen met het halster.”

Niet overhaasten

Zodra het halster gewisseld kon worden ging de amazone meer met haar ruin aan de slag. “We gingen vaker wandelen en dat hebben we langzaamaan uitgebreid naar longeren”, gaat ze verder. “Dit zodat hij meer bespiering kreeg. Toen dat goeg ding ben ik rustig begonnen met een zadeltje op zijn rug leggen. Nadat ik ongeveer een jaar met hem bezig was kon ik met hem rijden. Ik wilde het niet overhaasten en wilde het vooral op zijn tempo doen. Tijdens het beleren kwamen we erachter dat hij slap bleef in zijn achterhand. Toen we hem op de foto zetten kwamen we erachter dat hij in beide knieën een OCD had van vijf centimeter per knie. Dat is achteraf gezien denk ik de reden waarom ze hem niet konden beleren: het deed hem echt veel te veel pijn.”

Anderen helpen

Pizarro werd geopereerd en na een revalidatieperiode kon de combinatie weer verder met de opleiding. “Ik vroeg niet veel van hem want ik wilde dat het vanuit hem zou komen. Het opbouwen gaat nu heel erg goed. Vanaf 2017 staan we op een stal waar we ook echt kunnen doorpakken in de winter. ​Sindsdien zijn we bezig met het opbouwen van meer bespiering. Dit doen we door veel af te wisselen tussen grondwerken, longeren, dressuren en buitenritjes. Daarbij start ik in maart met een opleiding aan de Human & Horse Academy van Greetje Hakvoort. Ik heb in mijn regio best wel moeten zoeken naar mensen die me konden helpen in het proces. Door de opleiding kan ik niet alleen Zarro beter begeleiden, maar kan ik ook anderen helpen die tegen dezelfde dingen aanlopen. Dit probeer ik nu al te doen via mijn Instagram-account @lifeofzarro.”

Nooit durven dromen

Inmiddels is het karakter van Pizarro ontzettend veranderd, vertelt Van der Meer. “Toen ik hem net had, had ik nooit durven dromen dat hij mee ging naar fotomeetings op vreemd terrein en daar braaf aan een fotohalstertje zou staan”, licht ze toe. “Nu is hij echt een heerlijk paard. Hij is vrolijk en kijkt heel anders uit zijn ogen dan toen ik hem net kocht. Zarro vindt alles leuk, is graag aan het werk en wil altijd kroelen. Natuurlijk zijn er dingen die er nooit helemaal uitgaan door zijn verleden. Hij kan soms wat heftiger reageren op dingen die niet verkeerd bedoeld zijn. Maar als je het niet zou weten, zou je niets meer aan hem zien. Dat had ik nooit durven dromen, maar ik ben blij dat hij zo ontzettend opgebloeid is”, klinkt ze trots.

Alle kanten op

Nu de training van Pizarro zo goed gaat, durft Van der Meer ook steeds groter te dromen. “Ik heb de mogelijkheid Zarro mee te nemen naar mijn opleiding, wat ik graag wil doen. We gaan nu bezig met een trailerlaadcursus zodat we zelfverzekerder de trailer op kunnen. Zodra we dat kunnen zou ik het heel gaaf vinden als hij lekker een keer mee kan naar het strand. Wanneer we wat verder zijn zou ik ook graag een wedstrijdje starten met hem. Dat zijn dingen waar ik nooit over durfde te dromen, maar we blijven onze grenzen steeds verleggen. Met Zarro wil ik laten zien dat het ook anders kan: vriendelijker en niet per sé met een ras dat voor de sport gefokt is. Maar of dat aan ons besteed is, geen idee. We kunnen alle kanten nog op”, besluit ze.

Janine van der meer en Pizarro. Foto: Eliane van Schaik

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Eliane van Schaik/Privébezit

0 2651
Daisy van der Wees en Nevado. Foto: Nikki de Kerf

Precies op de dag van Daisy van der Wees haar laatste chemo, werd haar nieuwe Percheron paard Kiki gebracht. Zij zorgde naast PRE Nevado, het paard dat Daisy al had, voor grote steun tijdens het proces. Op 11 juni was Daisy een jaar kankervrij en was Kiki een jaar bij haar. De 23-jarige amazone blikt terug op een heftige tijd in haar leven.

Erkenning

Daisy liep al jaren rond met haar ziekte, zonder dat ze daar vanaf wist. “Ik ging van kwaal naar kwaal. Mijn energielevel was helemaal leegezogen en ik had ernstige bloedarmoede. Toen ik werd opgenomen in het ziekenhuis, kreeg ik gelijk drie zakken donorbloed. Dat is best heftig, vooral als je altijd te horen hebt gekregen dat er niets aan de hand is. Ze zeiden steeds dat ik te veel werkte en maar even rustig aan moest doen. Je gaat van ontkenning naar erkenning, dat er al die jaren wél iets aan de hand is geweest.” Er volgde een heftige periode, waarin ze intensief behandeld werd via chemotherapie.

Daisy en Miralda. Foto: Nikki de Kerf

Familiepaard

Op het moment dat Daisy haar diagnose kreeg, had ze haar paard Nevado al. “Daarvoor had ik Miralda, zij was een merrie waarmee ik alles deed. Dat deed ik dan ook allemaal samen met mijn vader. Hij zei toen dat hij nooit meer een paard wilde waar hij zo bij betrokken was, omdat het te veel pijn doet om zo’n paard te verliezen. Dat heb ik altijd heel jammer gevonden. Zelf kocht ik vier jaar geleden wel Nevado. Dat was echt heel leuk, maar mijn vader ging niet zo veel meer mee als eerder. Toen ik er achter kwam dat ik ziek was begon het wel weer te kriebelen om een familiepaard te kopen. Ik vond dat ik meer tijd moest maken voor de dingen die er echt toe doen in het leven”, stelt ze.

Knuffelen, rust en troost

Ook zocht ze wel een beetje een knuffelpaard, omdat Nevado dat niet echt was. “Hij houdt niet echt van knuffelen en is meer een werkpaard. Wel heeft hij altijd rekening gehouden met mijn ziekte, hij was niet meer zo druk aan het doen en ook niet meer vervelend. Maar dat stukje knuffelen, rust en troost vond ik niet echt bij hem. Zo ben ik toch samen met mijn ouders op zoek gegaan naar een tweede paard. Het is natuurlijk wel heftig om terwijl je ziek bent proef te rijden, maar ik ben wel heel blij met Kiki als uitkomst van onze zoektocht. Het is zo leuk dat we op deze manier weer ‘quality time’ door kunnen brengen met het gezin.”

Niets hoeven uitleggen

Daisy is tijdens haar ziekte ook altijd door blijven rijden. “Zelfs tijdens de chemo’s ben ik naar stal toe geweest”, voegt ze daaraan toe. “Het zijn je vriendjes, en stal is gewoon echt een plek waar je niet veel uit hoeft te leggen. Mensen wisten: Daisy is ziek, kaal en ze heeft af en toe hulp nodig. Ze is hier om rust te vinden en om even niet bezig te zijn met ziek zijn. Ik was gewoon lekker bezig met de paarden, die me niet veroordeelden over hoe ik eruit zag. Zij vragen niet steeds hoe het gaat en hoe ik me voel. Ik kon er gewoon zijn. Tijdens mijn laatste chemo hoorde ik dat Kiki om 2 uur ’s middags gebracht werd. Een uur nadat ik klaar was. Vanuit het ziekenhuis ben ik door naar stal gegaan en daar stond mijn grote nieuwe vriendin.”

Per chemo slechter

Met de grote witte merrie klikte het heel goed. “Al had ik me er toch wel in vergist. Ze was jong, op een week na 4 toen ze kwam. Meestal een week na de chemo werd ik echt ziek, dus ik wist wel dat ik de klap kreeg. Per chemo word je echter slechter dus het herstel dat normaal twee weken duurde, duurde nu anderhalve maand. Ik had een nieuw paard maar ik kon haar zelf niet eens van de wei halen omdat ze te sterk was. Ze was er dus eigenlijk een beetje te vroeg. Dat was wel een beetje jammer, maar gelukkig had ik mijn ouders die me met haar hielpen. En ik had natuurlijk Nevado, die ineens heel braaf was. Het is heel bijzonder om te zien wat voor gevoelsdieren het zijn. Wat je ziet dat ze bij kinderen doen, doen ze ook als je ziek bent.”

Daisy en Nevado. Foto: Nikki de Kerf

Dierbare relaties

Tijdens het proces sprak Daisy veel af met vriendin en fotografe Nikki de Kerf. Zij legde het hele proces van haar ziekte vast: tijdens de ziekte, na de ziekte en tijdens het herstel. “Daar zijn heel veel dierbare herinneringen en foto’s uitgekomen. Zij is niet alleen een fotograaf, maar ook een dierbare vriendin voor mij. Doordat ze ook het afscheid van mijn vorige pony had vastgelegd, maak je zo veel mee samen. Ik had er dan ook niemand liever bij willen hebben dan haar. Het schept een band. Die hadden we al, maar die band is alleen maar sterker geworden. De band met mijn ouders groeit ook weer door het ziek zijn en doordat we weer samen naar de paarden gaan. Ik besef me nu zo goed hoe waardevol de kleine dingen zijn. Die moet je koesteren”, stelt ze.

Speelpaard

Met haar inmiddels 10-jarige Andalusiër ruin Nevado rijdt Daisy dressuur. “We ontwikkelen ons steeds verder en ik zou het heel leuk vinden om hoger in de dressuur te gaan rijden met hem. Verder rijden we veel op het bos en op het strand en doen we aan vrijheidsdressuur. Kiki is voor mij echt mijn speelpaard. Zij gaat mee naar het bos, het strand en naar fotoshoots. Zij is echt een knuffelpaard, mijn maatje en mijn uithuilplek. Ondertussen zijn we een beetje bezig met Natural Horsemanship en dressuurmatig grondwerken zodat ze lekker soepel blijft.” En haar doelen? “Vooral de kleine dingen blijven waarderen”, klinkt Van der Wees standvastig.

Daisy, Kiki en Daisy’s vader.

Kracht en positiviteit

“Ik vind gezondheid heel belangrijk en ik weet hoe waardevol het leven is, het kan maar zo voorbij zijn. Op dit moment ben ik bezig met het schrijven van een boek over mijn kankerproces. Ook zou ik het gaaf vinden om verder te gaan met de vrijheidsdressuur en daar ook shows in te geven op grote evenementen zoals Horse Event, Equiday of Jumping Amsterdam. Ook zou ik het bijzonder vinden om workshops te geven over wat paarden kunnen betekenen tijdens ziekte”, aldus de amazone.

“Volgens de dokters had ik er beter niet heen gekund vanwege mijn verlaagde weerstand en de bacteriën op stal. Ik heb het wel gedaan en dat heeft me juist kracht gegeven, een reden om door te gaan”, besluit ze. “Natuurlijk waren er risico’s, maar door de paarden kon ik met meer kracht en positiviteit de chemo’s in. En kwam ik er ook positiever weer uit.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Nikki de Kerf

0 3306

Eind januari kreeg Dana van Lierop de PRE-hengst Cingaro onder het zadel. Vlak voor ‘corona’ stuurde ze hem naar 68% in de Intermediaire II en dus is ze Grand Prix-startgerechtigd. “Met Cingaro ga ik mijn allereerste Grand Prix rijden als de wedstrijden straks weer mogen”, vertelt de amazone enthousiast.

De schimmelhengst werd een half jaar gereden door Yazmin Yom Tov, de dochter van de werkgever van Dana, Arie Yom Tov van Sport Pro Horses, voordat Dana de teugels overnam. “Eerder had ik wel U25 gereden met Jerich Wunschtraum, en nu heb ik Chocolate Cookie RDP (v. Johnson) op dat niveau, maar aan de ‘grote mensen’ Grand Prix was ik nog niet toe gekomen. Meneer Yom Tov vond dat dat er maar eens van moest komen.”

Grand Prix-debuut

Cingaro lijkt dé kandidaat om dat debuut te laten plaatsvinden. “De eerste wedstrijd met hem, begin maart, was in elk geval veelbelovend”, vertelt Dana. “Cingaro is perfect voor het Zware Tour-werk. Hij kan zo fantastisch gaan zitten in de piaffe en de pirouettes, het is een paard met enorm veel talent voor de verzameling. Wat betreft karakter is hij wel een beetje druk, maar super intelligent, en hij doet het áltijd, zijn instelling verdient méér dan een 10!”

Veel body

Het is voor het eerst dat de 24-jarige amazone een PRE (Pura Raza Español) onder het zadel heeft. “Ik ben vrij lang en Cingaro is met zijn stokmaat van nog geen 1.60m niet groot. Maar omdat hij zoveel body heeft, pas ik toch mooi op hem. En het een paard met zo’n imponerend front, dat maakt ook dat je heel wat paard vóór je hebt. Het plaatje klopt.”

Intelligent paard

Dana noemt Cingaro vooral een heel intelligent paard. “Als hij eenmaal iets gedaan heeft, weet hij precies wat je van hem verwacht. Ik moet er dan op letten dat hij niet teveel meedenkt en me te snel af is. Je moet hem ook ‘slim’ rijden, bij wijze van spreken. Hij is ook ontzettend ijverig en wil altijd werken. Voor mij is het belangrijk dat ik de rust er in houd.”

Hinniken

Met de dertienjarige hengst heeft ze al een hechte band opgebouwd. “Ik vind hem heel erg leuk, en ook grappig. Het is een beetje een boefje. Als hengst kijkt hij graag naar de dames, en hij laat zich dan het liefst luidkeels horen. Maar ‘Pluisje’ – vanwege zijn lange, pluizige manen – weet dat hij niet mag hinniken, dus houdt hij het bij zo’n soort binnensmonds gebrom, heel koddig.”

Klein én groot bewegen

Hoewel ze nooit eerder een PRE reed, was het niet moeilijk om aan Cingaro te wennen. “Als je denkt dat hij kleine pasjes neemt of zo … dat is dus niet zo. Hij kan heel klein bewegen, maar ook heel groot. Zijn stap is prima; hij stapt makkelijk een hoef over. Zoals bij elk paard, is eventuele spanning wel van invloed; hij drukt zich dan teveel op.”

Grand Prix-klaar

De combinatie is klaar voor de Grand Prix. “Het is jammer dat we nu geen wedstrijden kunnen rijden, omdat het begin zo veelbelovend was. Aan de andere kant is de overstap van de Inter II naar Grand Prix groot genoeg, dus dat we nog even door kunnen trainen is geen nadeel.”

Fuego de Cardeñas

Op haar Facebook plaatste Dana de video van de PRE-hengst Fuego de Cardeñas, die met Juan Manuel Muñoz Diaz naar een tiende plek op de Olympische Spelen in Londen danste. “Het paard moet geen slaaf zijn die zijn meester draagt, maar een danser die zich samen met hem ontwikkelt en één met hem wordt.” Deze Fuego was ongelooflijk populair in die tijd. ‘Pluisje’ heeft wel wat van hem weg; beide schimmels zijn compact gebouwd en niet te groot.

Poeta de Susaeta

Op Hoefslag heb je inmiddels ook kunnen kennismaken met de zwarte PRE-hengst Poeta de Susaeta, die met zijn stokmaat van 1.70m een paar slagen groter is dan Fuego en Cingaro, en meer rek heeft in zijn lichaam. Deze achtjarige Poeta kan gezien worden als een moderne PRE. Hij is beschikbaar voor de fokkers in Nederland en België.

Informatie over dekken met Poeta de Susaeta

Bron: Hoefslag

Foto boven: Istockphoto/66North

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer