Tags Posts tagged with "peesblessure"

peesblessure

0 4721
Alana Kenson met Ketchy L.

Vorig jaar augustus kocht Alana Kenson de 5-jarige merrie Ketchy L (v. Expression). Een paar maanden later was de merrie stokkreupel. Ondanks de opmerkingen van anderen heeft de amazone er geen moment aan gedacht om de merrie weer te verkopen. “Een paard is geen product dat je zomaar wegdoet”, vindt ze.

Goede indruk

Voordat Kenson Ketchy kocht had ze een verzorgpaard. “Daarbij was ik altijd afhankelijk van de eigenaar, ik moest het altijd vragen als ik iets wilde doen. Dat wilde ik niet meer, dus vandaar dat ik op sporthorses ben gaan kijken. Ik kwam Ketchy voor de tweede keer in twee jaar tegen. Ik dacht: als ze nu niet van mij wordt, dan weet ik het ook niet meer. Toen ik bij haar ging kijken zag ik gelijk dat zij alles is wat ik zocht in een paard. Nadat ze goedgekeurd werd heb ik haar dus mee naar huis genomen.”

Hogere sport

Bij de aankoop van de merrie had de amazone haar doelen duidelijk voor ogen. “Ik wilde wel graag hogerop in de sport komen. Dat is natuurlijk van iedereen wel een droom. Maar bovenal wilde ik een paard waarmee ik heel veel lol kon hebben. In eerste instantie zocht ik een paard waarmee ik als het ware zonder zadel en zonder hoofdstel het bos in kon. Ketchy is wel een stuk sensibeler dan ik dacht, maar ze is echt ontzettend lief. Dan maar lekker trainen in de bak samen en daar lol in hebben”, vertelt Kenson.

Ineens kreupel

Bij de keuring werd al wel aangegeven dat er een bemerking op de voorpezen was. Die waren iets gevoelig, waardoor er nooit intensief met Ketchy kon worden gesprongen. “Dat was dan ook niet mijn plan, dus vond ik het oké. Ketchy en ik zijn een tijdje aan de slag gegaan, tot ik haar op 10 december stokkreupel uit haar stal haalde. Ik was helemaal in paniek, voor mij is ze mijn eerste paard. De dierenars kwam en zei dat er een peesblessure aan één been zat. Tot vorige maand ben ik aan het koelen geweest en heb ik me gefocust op dat ene been. We mochten uiteindelijk weer stappen en later ook draven en weer opbouwen in de bak.”

Niet één, maar twee

Toch zat het Kenson nog niet helemaal lekker. Er leek toch iets niet helemaal goed te zijn. Daarom ging ze alsnog met Ketchy naar de kliniek. “Daar hebben ze me erop gewezen dat de blessure niet aan één been zit, maar aan twee. Ik vond het echt heel zielig voor haar. Als de eerste dierenarts beter had gekeken, dan hadden we een hele hoop van deze ellende kunnen voorkomen. Het is zonde hoe het gelopen is, maar één ding is zeker: ik doe haar nooit meer weg. Veel mensen zeiden tegen me dat ik haar altijd nog kon verkopen, maar daar wilde ik zelf niks van weten.”

Grote beslissing

“Ik vind dat je een paard voor het leven hebt”, stelt ze. “Je maakt een grote beslissing als je eraan begint. Ik vind dat je een paardje niet zomaar kunt laten vallen. Zij gaan voor jou door het vuur, dus dan moet je hetzelfde voor je paard doen. Het is een levend dier, niet een product dat je zomaar weer wegdoet. Natuurlijk is dit ook moeilijk voor mij, zeker omdat ik geneigd ben overal het negatieve van in te zien. Maar Ketchty is echt mijn wonderpaard. Elk goed momentje maakt me blij, zij houdt me op de been. Ik wilde haar ook liever niet op stal zetten, zo’n jong, energiek en sensibel paardje. Het zou zoveel makkelijker zijn als ik het haar gewoon kon uitleggen.”

Lol maken

“Ketchy heeft echt een enorme looplust, dus het zit er wel in. Daarnaast is ze hartstikke lief en doet  ze geen vlieg kwaad. Waar ik me nu op focus is dat ze weer beter wordt. Ik zal er alles aan doen om dat voor elkaar te krijgen. Daarna doen we wat gaat, en als het niet gaat dan niet. Als de hogere sport geen optie is dan gaan we lekker lol maken met zijn tweeën. De komende tijd gaan we elkaar gewoon beter leren kennen, we zijn natuurlijk ook pas een half jaar samen. Er is nog veel over elkaar te leren”, besluit de amazone.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Alana Kenson

Margot Hoeberichts en London tijdens een training. Foto: Celine Weerink

Niet lang nadat Margot Hoeberichts de vliegenschimmelruin London kocht raakte hij geblesseerd. En flink ook. Hoeberichts besloot haar paard alle tijd van de wereld te geven en haar eigen belangen opzij te zetten. “Denk niet alleen aan wat je zelf nodig hebt, maar juist aan wat je paard nodig heeft”, vindt ze.

Droom opzij gezet

De amazone zit al in het zadel sinds ze kan lopen. Ze is ooit begonnen bij een manege en daarna nooit meer afgestapt. Na haar middelbare school behaalde ze haar ORUN-certificaten en heeft ze een paar jaar op verschillende stallen in zowel binnen- als buitenland gewerkt. Vanwege de financiële situatie van haar moeder heeft ze haar droom om te werken in de paarden opzij gezet en is ze gaan studeren. “Dat deed ik met de gedachte: als ik dit goed doe, kan ik een prima baan krijgen, een goed paard kopen en deze onderhouden, ook als er wat mee is.” Zo gezegd, zo gedaan.

Verder komen

De eerste jaren had Hoeberichts vooral jonge paarden of probleempaarden onder haar hoede. “Er was gewoon niet zoveel geld en op dat moment ondersteunde ik ook mijn moeder financieel. Toen mijn moeder overleed en ik steeds beter ging verdienen, wilde ik ook graag een keer verder komen door misschien toch een paard te kopen die al wat meer kent. Mijn vriendin Hester Bischot had London destijds in training staan voor de verkoop. Ik reed toen nog een merrie voor een fokker in het M2. Zij dat op dat moment een beetje aan haar top.”

Een 10 voor harmonie

“Ik kocht London via Hester. Dat vond ik wel eng, omdat ik dacht dat oudere paarden altijd wel wat hadden of wat kregen. We zijn op ons gemak een paar keer M2 gestart en reden drie winstpunten per proef. London is niet de grootste beweger, maar het ziet er heel harmonieus uit. We kregen negens en tienen voor de harmonie, dat haalde de punten echt wel op. Je ziet natuurlijk wel het verschil tussen London en een bewegingswonder, maar we wilden in ieder geval graag naar de subtop toe. We reden al vrij snel Z1 en dat ging eigenlijk best goed.”

Vermageren

Voor haar werk verhuisde Hoeberichts naar Gelderland. Ze nam London mee. “Inmiddels reden we Z2, maar na een tijdje begon hij steeds magerder te worden. Ik vond het gek, want de paarden kwamen elke dag buiten, ze werden netjes gemest en er was altijd toezicht. Alleen het voeren ging niet helemaal goed. Ik probeerde zelf bij te voeren, maar er was niet tegenaan te voeren. In november 2019 zijn we nog ZZ-licht gestart, maar in de proef voelde ik al dat hij niet vooruit kwam. Niet omdat hij niet wilde, maar het lukte hem gewoon niet. Daarna ben ik gelijk een plan gaan maken om hem te verhuizen.”

Grote gaten in pees

Sinds het moment dat ze merkte dat London geen fut meer had, stapte Hoeberichts niet meer op. Ze heeft in die tijd vooral met hem aan de hand gestapt. De ruin kreeg drie keer achter elkaar een einschuss, een forse onderhuidse ontsteking in één van de benen. Toen de combinatie begin 2020 naar een andere stal verhuisde, had hij er één aan zijn rechter voorbeen. “Maar ik had het gevoel dat er meer aan de hand was. Vanwege de einschuss was het been te dik om een echo te maken. Toen het eenmaal wat dunner was en we een echo maakten, bleek dat er grote gaten zaten in de tussenpees bij zijn kogel. Hij was echt heel heftig geblesseerd. Vanaf daar zijn we begonnen met revalideren.”

Eigen belang opzij zetten

Die tijd was voor Hoeberichts heel erg moeilijk. “Ik geloof niet in boxrust tenzij het niet anders kan. Paarden moeten gewoon naar buiten. Als je ze stilzet wordt de bespiering niet beter, worden de pezen niet beter en worden ze er zeker in hun hoofd niet beter van. Dus het plan was: hij gaat gewoon naar buiten en ik neem langer de tijd voor zijn herstel. Ruiters kijken vaak naar wat ze zelf willen. Ze willen er zo snel mogelijk weer op zitten. Ik denk dat we met zijn allen moeten leren om onze eigen belangen opzij te zetten en er voor ons paard te zijn. Ik heb vaak zat half huilend in de regen met mijn paard over het harde gestapt. Maar na iedere dag op de wei, iedere dag stappen en twee keer per week laseren, kregen we in juni het nieuws dat de pees bijna helemaal hersteld was.”

Voor het eerst weer les

Vanaf dat moment stapte Hoeberichts London twee keer per week onder het zadel en de rest van de week nog aan de hand. Toen er in september vorig jaar eindelijk groen licht kwam, begon Hoeberichts het heel langzaam weer op te bouwen. Toch was dat wel even wat anders, na een jaar niks gedaan te hebben. “We zijn inmiddels terug naar Drenthe verhuisd en hebben tussendoor nog wat kleine dingetjes gehad, maar we zijn nu echt op de goede weg. We hebben heel lang onder het zadel gestapt. Daarna draafden we alleen op de rechte stukken en nu hebben we groen licht om hem weer op te pakken. Vorige week heb ik voor het eerst sinds een hele lange tijd weer les gehad met London.”

Speciale band

Ondanks alle ellende dacht Hoeberichts nooit aan verkoop. “Ik heb veel paarden gehad en verkocht, maar met London heb ik een hele speciale band. Dat was gelijk al zo, maar dat is versterkt door mijn verhuizing destijds naar Apeldoorn en door de coronacrisis. Het enige dat ik had was mijn paard. Zijn blessuretijd doet natuurlijk wel iets met mijn sportambities. Ik durf niet te zeggen of we de subtop nog gaan halen. Hopelijk kan ik er op den duur een tweede paard bij kopen, waarmee ik misschien wel richting de Grand Prix kan. Nu kan het nog, over tien jaar ben ik een ‘ouwe doos'”, lacht ze. “Mijn reis met London is in ieder geval een mooie opstap geweest daarvoor. En London blijft gewoon, hoor. Hij hoort bij mij”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Celine Weerink

0 20580
Marijke van Beek en O'Handsome foto Cheroney Holtman

Marijke van Beek had de afspraak al gemaakt om haar paard O’Handsome in te laten slapen. De Fürstenball-zoon bleek na heel veel onderzoeken een ernstige peesblessure te hebben, die volgens de geleerden nooit meer 100% zou herstellen. O’Handsome had pijn en was zichzelf niet. Marijke wilde hem verder leed besparen. De afspraak kwam dichterbij, maar O’Handsome was ineens een ander paard.

Slecht nieuws

“Toen ik O’Handsome als vierjarige kocht heb ik hem nog gestart. In vijf wedstrijden hadden we al zestien winstpunten in de B. In mei vorig jaar kwam hij kreupel uit de wei. Daarna was het steeds af en aan. Hij leek goed en dan ging ik rijden, maar een dag later kon hij letterlijk niet meer lopen. Het ging met ups en downs en mijn eigen dierenarts kon niet vinden wat hij had. Op 16 oktober gingen we naar Utrecht en daar kregen we heel slecht nieuws”, vertelt Marijke.

Mensen aanvallen

“Zijn  pees was bijna door. In Utrecht geven ze geen advies wat je moet doen, inslapen of revalideren, ze geven alleen de kansen op papier. Om hem een kans op herstel te geven moest hij zes maanden op boxrust, maar 100% goed zou het nooit meer komen. Ik heb hem toen weer mee naar huis genomen. Zijn gedrag begon flink te veranderen. Hij stond in een klein paddockje naast de rijbaan. Op een gegeven moment was hij echt zichzelf niet meer en ging hij mensen aanvallen die voorbij zijn paddock kwamen. Ik wilde hem dit leed besparen en besloot om hem in te laten slapen.”

Afscheid fotoshoot

“Mijn ouders waren dat weekend erna veertig jaar getrouwd en daarvoor zouden we een weekendje weg gaan. De afspraak om hem in te laten slapen kon toen op zijn vroegst op de donderdag erna. Ik ben dat weekend weg gegaan. Op maandagavond kwam ik weer op stal en toen leek het een heel ander paard. Op dinsdag had ik een afscheid fotoshoot geregeld met hem. Daar stond ik op de hei in mijn mooie jurk met een bokkend en steigerend paard in de hand. Hij was zo fit. Ik ging enorm twijfelen of mijn beslissing wel de juiste was.”

Beslissing genomen

“De woensdag heb ik me ziek gemeld bij mijn werk. Ik heb hem in het weiland gezet en ben hem de hele dag gaan observeren. Mijn ouders en nichtje kwamen ook nog afscheid nemen. Toen wist ik eigenlijk al dat ik hem niet kon laten inslapen. Ik belde naar Utrecht en vertelde dat hij hartstikke fit was. Daar zeiden ze dat zij hem niet wilde laten inslapen als hij zo fit was. Dan moest ik maar een andere dierenarts vragen. Toen heb ik besloten om het niet te doen.”

Heeft het gehoord

“Natuurlijk was hij nog kreupel en zou hij moeten revalideren en waren zijn kansen op herstel nog minimaal, maar hij gedroeg zich zo anders en hij leek weer blij. De afspraak om hem in te laten slapen hadden we telefonisch gemaakt. Ik was te emotioneel, dus een stalgenootje had toen voor mij gebeld. Tijdens dat gesprek stonden we naast O’Handsome. Hij moet het gehoord hebben…”

Hersteld

“Ik heb toen een weiland voor hem gezocht. Daar stond hij met twee oudere paarden. In Utrecht hadden ze wel gezegd dat revalideren op de wei langer duurt dan met boxrust, omdat ze in de wei natuurlijk een keer gaan rennen. Hij kletterde wel eens door het weiland en dan dacht ik dat het nooit goed zou komen. Na een tijd heeft mijn dierenarts foto’s en filmpjes gemaakt en naar Utrecht gestuurd. Daar gaven ze aan dat hij weer hersteld was. Na 4,5 maand zat ik er weer op en konden we gaan revalideren.”

Paard terug

“Ik heb zijn been toen getaped. Ik ben ook sportpaardenmasseur, MVB Horsebalance, en doe ook aan medical taping. Ik maak bindweefsel los en ben daarnaast distributeur van HorseFlex voedingssupplementen. Samen met Jon, de eigenaar van HorseFlex, hebben we supplementen afgestemd op O’Handsome. Het tapen, de rust en de supplementen hebben er voor gezorgd dat ik mijn paard terug heb.”

Plezier en genieten

“Als ik zo terug kijk is het best een bijzonder verhaal. Ik denk dat 90% van de mensen hem had laten inslapen. In de tijd dat hij in de wei stond is hij enorm gegroeid. Misschien had hij die tijd ook gewoon nodig voor zijn lijf en om volwassen te worden. Ik rij hem nu vier, vijf keer in de week dressuurmatig en daarnaast gaan we één keer in de week naar het bos. Ik ben fanatiek wedstrijd ruiter en daar had ik hem ook voor gekocht, maar of we weer op wedstrijd gaan weet ik nog niet. Ik wil vooral plezier met hem hebben. Dat staat echt voorop. Dan rij ik liever een rondje door het bos. Ik wil hem graag goed houden en lekker van hem genieten.”

Bron: De Hoefslag

0 3832
Romy de Lange

Romy de Lange heeft met haar connemarapony Eastern Light Westland (v. Ashfield Silver Ghost) een nare tijd achter de rug. Nadat de valkkleurige ruin zichzelf aantikte tijdens het wijken raakte hij zo kreupel dat zelfs de veeartsen geen positieve toekomst voor hem inzagen. Na veel tegenslagen en nog meer adviezen besloot de amazone naar haar eigen gevoel te luisteren. Dat blijkt uiteindelijk de sleutel naar succes te zijn.

De Lange kocht Eastern toen hij 11 jaar oud was. “Ik was opzoek naar een pony waarmee ik makkelijk de overstap van een shetlander naar de serieuzere pony’s maken. Toen we voor het eerst bij hem gingen kijken was ik gelijk helemaal weg van hem, al kwam dat omdat ik hem toen op Spirit vond lijken”, begint ze lachend haar verhaal. “Daarnaast was het een echte leermeester voor me en heeft hij mij heel veel geleerd. Zo heb ik mijn allereerste sprongetjes met hem gemaakt en was het de eerste keer galopperen op een grote pony, wat echt overweldigend voelde. Hij kan heel veel en hij is super werkwillig. Al is hij ook wel een tikkeltje dominant, hij is nu tweeëntwintig maar heeft nog steeds overal een mening over”.

Vastbesloten

De amazone wilde op dat moment nog graag de sport in met haar nieuwe pony. “We hebben elkaar eerst heel goed leren kennen en toen ik een jaar of 14 was had ik grote doelen voor ons opgesteld. Ik was vastbesloten om het Z te halen, maar na vijf wedstrijden kwam ik erachter dat het helemaal niks voor mij was. Ik was niet gemaakt voor wedstrijden en de stress die er bij komt kijken, het werd uiteindelijk teveel. In die tijd werd ik in het trainen ook steeds fanatieker, maar Eastern heeft daar op een gegeven moment een stop op gezet. Op het moment dat ik te snel ging, ging hij in protest. Want als hij iets niet wil, laat hij dat gelijk merken. Dat is niet altijd even makkelijk geweest en we hebben ook wel een periode in een dipje gezeten, maar uiteindelijk besloten we gewoon recreatief te gaan rijden. We trainden wel hard door, maar hadden geen wedstrijden meer als doel. Inmiddels kent hij alle oefeningen van het Z en maken we ook gebruik van de academische rijkunst, wat we beide heel leuk vinden”.

Kreupel

De combinatie was druk aan het trainen toen het noodlot toesloeg. “Vorige jaar december was ik op hem aan het rijden. Het was een hele fijne rit, totdat hij tijdens het wijken opeens stokkreupel liep. Ik ben afgestapt en wist gelijk dat het niet goed zat, maar ik ken Eastern en hij kan best wel kleinzerig zijn. Hij laat het snel merken als hij iets niet fijn vindt. Zo is hij bijvoorbeeld een keer kreupel geweest doordat hij een wondje onder zijn singel had. Op dat moment heb ik zijn hele lichaam gecheckt maar er was niks te zien, dus ik heb hem een weekje rust gegeven”.

Flinke peesblessure

Na een week was er geen verbetering te zien, dus de veearts kwam langs om het paard te checken. “Op zijn advies hebben we Eastern eerst twee weken zonder medicijnen op boxrust gezet. Toen dat niet hielp hebben we hem nog eens twee weken met metacam laten staan, om eventuele ontstekingen uit te sluiten. Helaas zat er nog steeds geen verbetering in, dus hebben we een echo laten maken. Hier kwam uit dat we te maken hadden met echt een flinke peesblessure in zijn linker achterbeen. Waarschijnlijk kwam dat omdat hij zichzelf tijdens het wijken heeft aangetikt. Er zit natuurlijk best veel kracht in de passen die ze zetten, dus het is niet gek dat hij een blessure heeft opgelopen. Zijn pees was flink door en er was veel vocht te zien op de echo. Op dat moment wist ik even niet meer wat ik moest doen. De dierenarts zei dat de kans dat het goed zou komen naar 30% was. Dat was heel heftig om te horen”.

Van links naar rechts: De dag dat de peesblessure werd constateert -> na een maand op bosrust en 2x keer per dag 5 minuten wandelen -> na vier maanden revalideren -> na twee maanden op het weiland gestaan te hebben.

Stijgende lijn

De Lange kreeg het advies om haar pony twee maanden op boxrust te houden. “Ondanks dat ik erg een voorstander ben van dat paarden de hele dag buiten horen, werd dit sterk afgeraden door de veearts. Ik had natuurlijk minder controle en de kans dat de blessure verergerde was groot, dus ik zette hem op boxrust en maakte twee keer per dag een wandeling met hem. Die twee maanden zijn goed gegaan. Eastern was rustig en haalde veel plezier uit de korte momenten wandelen”.

Na de daaropvolgende controle was de veearts positief verrast over de vooruitgang. “We hadden een stijgende lijn te pakken en er was opeens weer hoop dat het toch goed zou komen, waar ik super enthousiast over was. Ik vond de revalidatie tien keer niks, want ik haat het als mijn paarden 24/7 op stal staan. Het voelde toch een beetje als mijn kind op dat moment. Ik heb mijn paarden aan huis dus ik stond dagelijks om de twee uur bij zijn stal om hem wat afleiding te bezorgen. We mochten het rijden langzaam weer opbouwen en ik merkte niks aan hem. Hij was zuiver onder het zadel, wat een emotioneel moment was toen dat het geval bleek te zijn. Ik kan met volle overtuiging zeggen dat Eastern rijden het leukst vindt van alles, je kan ons niet gelukkiger krijgen. Dat was ook goed te merken, want de eerste keer dat we aandraafden vlogen we in uitgestrekte draf door de baan”, blikt de amazone lachend terug.

Terug bij af

Helaas kwam er weer een tegenslag voor de combinatie. “Na twee maanden rustig rijden hadden we weer een echo, dit keer met minder leuk nieuws. We kregen zelfs te horen dat zijn pees er op de echo minder goed uitzag dan de vorige keer, wat heel gek was want ik merkte dit niet aan hem. Het rijden motiveerde hem om door te gaan, hij was heet en had controle over zijn lichaam. Hierdoor ging hij ook wat meer energie tonen tijdens bijvoorbeeld het poetsen. Vlak voor die echo heeft hij zich een keer losgetrokken en flink gebokt, het kan zomaar zijn dat hij zich daar vertrekt heeft. Dan ben je weer terug bij het begin, ik heb dan ook staan balen als een stekker want ik wilde niet weer een stap terug doen. Ik wilde Eastern niet weer op boxrust zetten, want hij vond het zo langzamerhand niet leuk meer om alleen maar op stal te staan”.

Moeilijk

Het gevoel van de amazone zei dat ze Eastern op het land moest zetten, maar dat werd sterk afgeraden door de veearts. In overleg werd er besloten om een kleine paddock te maken zodat Eastern toch kon genieten van het zomerse weer. “Zodra de veearts weg ging heb ik gelijk een paddock gemaakt zodat hij buiten kon staan. Dit ging twee weken goed, maar uiteindelijk merkte ik aan hem dat hij zijn rust niet meer kon vinden. Zowel in de paddock als op stal ging hij ijsberen en rondjesdraaien, ik werd er kriegelig van. Maar ik snapte het wel, al zijn maatjes stonden om hem heen en zijn aan het spelen, maar hij kon niet meedoen terwijl hij zich wel goed voelde. Die momenten vond ik heel moeilijk, want je kan een paard niet uitleggen dat het echt voor zijn eigen bestwil is”.

Heft in eigen handRomy de Lange

Door het ijsberen merkte De Lange dat de blessure slechter werd. “Toen hij onder het zadel niet meer zuiver liep ben ik gelijk gestopt en heb ik de dierenarts gebeld, ik wist echt even niet meer wat ik moest doen. Hij zei dat Eastern weer op boxrust moest, dat hebben we gelijk gedaan maar na twee weken was er weer geen verbetering. De amazone besloot het heft in eigen handen te nemen. “Ik besloot een beetje eigenwijs te zijn en de paddock te vergroten, zodat hij iets meer ruimte had om zich te bewegen. Dat ging twee weken super goed en hij hield zichzelf bezig met verkennen en wandelen”.

Geen verplichtingen

Helaas was de pony hier ook na twee weken helemaal klaar mee. “Ik wist het echt niet meer. Ik heb aan zijn staldeur gestaan en aan hem gevraagd wat ik moest doen om hem beter te maken. De veearts heeft meerdere keren benadrukt dat hij niet in de wei kon, maar ik besloot wat andere mensen naar hun ervaring te vragen. Van hen hoorde ik dat het grootste gedeelte juist wel aanraadde om mijn paard op het land te zetten. Voor mij voelde dat ook het enige juiste op dat moment. Dan kan hij zichzelf revalideren, de hele dag lopen en zo zijn been sterker maken. Dan heeft hij geen verplichtingen meer, het enige wat hij hoeft te doen is te grazen. Natuurlijk wilde ik dat hij fysiek weer op de been kwam, maar ik wilde niet dat hij er mentaal door achteruit ging”.

Moeilijk besluit

De amazone zocht contact met een andere veerarts van de kliniek. “Uiteindelijk hebben we toch besloten om Eas op het land te zetten, zolang ik hem goed in de gaten zou houden. Ik heb hem dezelfde middag nog op het land gezet, dat was een heel mooi moment. Hij heeft gerend, gebokt en gesteigerd, maar het interesseerde me helemaal niks. Ik was heel blij om hem zo te zien en hij was heel blij dat hij weer bij zijn kudde stond. Dit is heel veel waard voor mij, als hij hier blij van wordt is het prima. Ik hoef nooit meer te rijden, zolang hij maar paard kan zijn”.

Goede weg

Nadat Eastern twee maanden op het land stond besloot De Lange even te kijken hoe hij liep op het harde. “Dat ging super goed. Ik had hem sinds zijn blessure niet meer zo zuiver zien lopen”, vertelt ze. Nu het wat meer regent in Nederland staan haar paarden niet meer dag en nacht buiten, dus ze besloot om Eastern ook weer op te pakken. “Twee weken nadat we gedraafd hadden op het harde leek het alsof hij mij riep om weer te gaan rijden. Elke keer als ik met een ander paard ging rijden stond hij maar tegen zijn stal aan te bonken. Vorige week besloot ik het gewoon weer te proberen, ik heb hem opgezadeld en we hebben een kwartiertje gestapt en twee korte stukjes gedraafd. Het voelde niet normaal, hij liep onwijs goed. Na een jaar revalideren kan ik zeggen dat we nu eindelijk op de goede weg zijn”.

Eigen gevoel

De Lange wil meegeven dat het belangrijk is om te luisteren naar de veeartsen, maar dat ook je eigen gevoel belangrijk is, “De veeartsen geven advies wat gebaseerd is op studies over het algemene paard. Als jouw paard erbuiten valt moet jij de keuze maken die zij niet voor jou kunnen maken. Voor mij is mijn eigen gevoel uiteindelijk de uitkomst geweest”.

De amazone is blij met de vooruitgang, maar wil niet gelijk te hard van stapel lopen. “Ik ga hem heel voorzichtig opbouwen want hij geeft al snel te veel. We zitten nu op twintig minuutjes stappen en we willen dit uitbreiden tot we weer wat langer kunnen draven. Daarna wil ik weer een echo laten maken voordat we weer gaan galopperen, ik laat het nog heel goed in de gaten houden. De echo komt wel als ik het gevoel heb dat het er tijd voor is, want op dit moment krijgt hij ook alle tijd die hij nodig heeft. Ik vind het allemaal niet zo erg, zolang hij maar beter wordt”, sluit ze enthousiast af.

Via Instagram houdt De Lange haar volgens op de hoogte over de laatste ontwikkelingen van haar pony. Het moment dat Eastern weer herenigd wordt met zijn kudde:

View this post on Instagram

Being a good owner for your horses is not only making decisions that only satisfy you. It’s listening to what your horse needs and follow your gut. And that’s exactly how the next part of our #roadtorecovery is going to look like. After three months of stable rest we tried to recover under the saddle. Baby steps were big steps and I was a perfectionist when it came to Eastern his recovery. We made so much progress that even the vet was enthusiastic by the first results. Then the last ultra sound was the opposite. His tendon (left hind leg) showed that it was more swollen then the ultra sound before. The vet gave me green light to ride but it just didn’t feel right. I had him on rest for almost five weeks and decided to build it up again. But after very light work under the rider, well.. extremely light Eastern showed no progress but started to get worse. If I followed the schedule I had to wait for the next ultra sound that was in two weeks to see what’s the deal. Even though I know that we unfortunately didn’t make progress. After keeping him 7 months in his stable/paddock away from his herd broke me down. It’s against my feeling and I worked very hard to keep Eastern satisfied in this period of time. I told myself that I did it so he could heal. But the last six weeks I didn’t see him make any progress and then it just feels useless to keep him in his stable/paddock. Eastern showed me that it was enough. He wasn’t calm in his stable & paddock without his hay. I want him to be the horse he wants to be. ✨ – After talking with my mom we decided to call the vet to brainstorm. We suggested that we want him to be on the big pasture and give him all the time he needs to heal. I don’t have the ambition with Eastern to ride competitions, there is no pressure to ride him again. If he needs one year off then I’m fine with it. I just want him to horse around in his herd. If this means I can never ride a flying change on him I really don’t care. He is such a big part of my life and I want him to be happy. Tonight we reunited him with his herd in freedom after 7 months. Watch the video: this is what happiness looks like. ❤️

A post shared by Romy – The Lucky Six ⚜️ (@equinemotions) on

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privebezit

0 4914

Na een voorbereiding van slechts enkele maanden waarin Diederik van Silfhout ‘zijn’ Arlando en de jonge amazone Anna Zibrandtsen tot een combinatie smeedde, werd het duo geselecteerd voor het Deense team. Ze presteerden optimaal op het EK in Zweden en leverden een belangrijke bijdrage aan de unieke zilveren teammedaille.

Daarna liepen Zibrandtsen en Arlando zich nog enkele competities in de kijker. Ze eindigden bijvoorbeeld als zevende in de wereldbekerwedstijd in Herning en namen deel aan de prestigieuze Saab Top 10 in Stockholm. Totdat een onschuldig lijkende blessure in Aken, in 2018, Arlando aan de kant zette. De lymfeklierontsteking aan een pees is weliswaar hersteld, maar de hengst kan nog altijd niet volop getraind worden, laat Zibrandtsen vanuit haar thuisbasis in Denemarken weten.

Werklust

“We hebben ‘Arne’, zoals ik hem noem, heel voorzichtig opgebouwd sinds de herfst die volgde. Hij pakte het basiswerk heel goed op en was in no time weer in super conditie. Hij voelde als vanouds. Maar het is nu al een paar keer gebeurd dat hij een terugval kreeg. Dan bleek dat we iets teveel van hem gevraagd hadden.”

“Het randje waarop hij wel fantastisch loopt en nét teveel had gedaan in de training, bleek dun”, legt de amazone uit. “Zijn werklust zit hem eigenlijk een beetje in de weg; hij wil gewoon zó graag en is zo blij dat hij weer aan het werk mag, dat hij al snel teveel doet. En dan zijn we de volgende dag terug bij af.”

Professor

Arlando werd in april 2017 gekocht als leerpaard, en dat is hij nog steeds voor Anna. “Ik leer nog elke dag van hem. Inmiddels rijd ik een aantal veelbelovende jonge paarden. Alles wat ik hen kan bijbrengen, heb ik van Arlando meegekregen. Hij is mijn professor. Ik vertrouw hem 200 procent en dat vertrouwen neem ik mee tijdens de opleiding van mijn andere paarden.”

Plezier voorop

Het plezier in het rijden staat voorop. “Ik weet niet of we weer aan wedstrijden mee kunnen doen. Maar dat is niet het meest belangrijke. Bij hem zijn en ‘gewoon’ lekker rijden is óók al een ongelooflijk cadeau. Ik knijp mezelf elke dag nog altijd in m’n arm omdat ik zo’n geweldig paard mag meemaken. Niet om wat hij gepresteerd heeft en om wat hij allemaal in zijn mars heeft, maar omdat hij het paard is dat hij is. Een superster.”

Arlando is in 2020 beschikbaar voor de dekdienst.

paardenbeen pezen benen koelen

Een peesblessure komt bij paarden regelmatig voor en is vaak een langdurige kwestie. Daarnaast blijft een oude peesblessure vaak een kwetsbare plek, afhankelijk van het type blessure dat je paard heeft opgelopen.

Voorkomen is zeker in dit geval beter dan genezen, maar hoe doe je dat?

Hoe houd jij de pezen van je paard gezond?

Bekijk stemmen

Laden ... Laden ...

0 2032

Het is net een sprookje, het verhaal van Fabrice Eisink uit Wijhe. Zijn Diamond kreeg twee keer een zware peesblessure. Nu staat hij op het punt de overstap naar het ZZ-Zwaar te maken.

‘Hij was eigenlijk opgegeven na zijn tweede blessure, aan hetzelfde been’, vertelt Fabrice. ‘Maar sinds hij daarvan hersteld is, gaat hij als een speer.’

Lange zoektocht

De 22-jarige ruiter kocht Diamond toen deze vier jaar was. ‘Ik was nadat mijn eerste paard Okkie met pensioen ging, op zoek naar een nieuw paard. Okki had ik naar het Z1 gereden en dat was echt wel de max met ons ‘huis-tuin-en-keuken-paard’. Het werd een lange zoektocht naar een paard met potentie dat ook nog eens flink aan de maat was – Fabrice is zelf bijna twee meter.

‘We hadden al bijna de moed opgegeven. Of het was ‘m net niet, of het paard bleek een luchtzuiger of hij was te klein. Totdat mijn oude instructeur Bert Schokkenkamp me tipte over een paard dat in Epe stond. Dat is niet ver bij ons vandaan en dus gingen we er naar toe.

‘Moet ik dáár op?!’

‘Derde stal rechts’, ik weet het nog precies. En daar stond hij, Diamond. Nou, of die groot was! Ik moest zelf zelfs naar boven kijken! Ik dacht nog “Moet ik dáár op?!”, want hij moest tegen de 1.90 geweest zijn. Het rijden ging superbraaf, ik vond hem leuk!’ Zo verhuisde Diamond naar Wijhe, waar Fabrice een aantal maanden later met hem een B-proef reed: Diamond bleek nergens van onder de indruk te zijn en behaalde 206 punten.

‘Vlak daarna al liep hij de eerste peesblessure op in de wei. Het was ernstig, en we gingen het hele traject in: stamceltherapie, waarbij bloed in de kapotte pees gespoten wordt, boxrust, revalideren, maandenlang stappen… Het leek goed te zijn hersteld, maar aan hetzelfde been raakte hij meteen weer geblesseerd.’

De moed opgegeven

De dierenarts zag het niet meer zitten met Diamond. De pees was minstens zo beschadigd als de eerste keer en de elasticiteit ernstig aangetast. ‘Hij was van mening dat we hem wel konden opgeven. Toch besloten we een second opinion aan te vragen, bij de dierenarts van de fokker. Die werd ook niet bepaald vrolijk, maar zei dat we niks te verliezen hadden en dat we hem maar een jaar in het land moesten zetten. Gelukkig kon Diamond weer bij zijn fokker terecht, die een aantal jonge paarden had waar hij bij zou kunnen lopen.’

Fabrice kreeg een ander paard te rijden van de fokker en zodoende kwam hij nogal eens in Epe. ‘Ik heb in die periode nauwelijks naar Diamond omgekeken; hij vond het wel prima in de wei! Na een jaar rust keken we hoe hij liep en gelukkig, een tonnetjeronde Diamond liep weer helemaal rad!’ Heel voorzichtig werd het paard weer opgebouwd. ‘We hebben echt ontzettend veel tijd genomen voordat we weer ‘alles’ met hem deden. De eerste blessure had zeker een jaar gekost, deze keer duurde het bijna twee jaar voordat we wedstrijdklaar waren.’

Grote vriendelijke reus

En zo komt het dat de tienjarige Winningmood-vos nog altijd heel onervaren is. ‘Het is zijn karakter waardoor we eigenlijk nog heel snel alle klassen doorlopen hebben. Er is geen liever en betrouwbaarder paard dan Diamond, zijn bijnaam is niet voor niks Grote Vriendelijke reus! Hij is super stabiel, recht en heel constant in zijn aanleuning, dat rijdt natuurlijk heel fijn.’

Fabrice kan zich één keer herinneren dat de grote vosruin onder de indruk was. ‘Dat was in Olst op een buitenwedstrijd. Er was springen, tuigpaarden, van alles. Ik weet nog dat Diamond zich voordat ik er op ging twee keer zo groot maakte en zich enorm opwond van al die drukte. En toen moest ik nog rijden! Iedereen keek naar hem, zo van ‘Jee, wat een paard!’ Tijdens het losrijden liep hij ook met de staart erop. ‘Mijn’ jury vertelde later dat ze hem vanuit de auto had zien lopen, een heel eind verderop, en vond het leuk dat ze juist hem in de ring had.’

Overstappen naar ZZ-Zwaar

Dat was een L-wedstrijd. Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en is Diamond dat avontuur allang vergeten. ‘We hebben nu tien winstpunten in het ZZ-Licht en zijn dus stargerechtigd in het ZZ-Zwaar’, vertelt Fabrice. ‘Maar ik wacht nog even met overstappen, hoor. Eerst wil ik er helemaal klaar voor zijn.’

Volgens zijn trainer Frank Hosmar moet Fabrice daar helemaal niet over nadenken en gewoon door kan gaan. ‘Maar ik ben zelf altijd zo zenuwachtig, dat ik graag wat ‘marge’ opbouw. Echt, op wedstrijd laat Diamond nog niet de helft zien van wat hij thuis kan en dat komt omdat ik me zo druk maak! Het lijkt me goed om nog wat meer ervaring op te doen en bijvoorbeeld ook eens een Kür te rijden op dit niveau voordat ik echt in de subtop ga starten.’

Bron: Hoefslag, overname niet toegestaan

Foto: Privébezit, fotograaf: Foto4u

0 3776

Het was een spannende tijd voor Grand-Prix amazone Christa Larmoyeur. Medio januari stond haar Superhorse Aston Martin NL met een onverklaarbare peesblessure op stal en het was nog maar de vraag of hem een pensioen gegund kon worden.

Eerder liet ze al weten dat ze er alles aan voor over zou hebben als de grote vosruin nog van een pijnvrij vervroegd pensioen zou kunnen genieten. Sinds een maand staat haar oogappel weer op Stal Larmoyeur in Winschoten. Op de plek waar hij hoort. De oude dag voor Aston ging daarmee in.

Lasertherapie

‘De afgelopen maanden is Aston intensief behandeld met 4-frequentie-lasertherapie. Iris Lobert van Equine Motion in het Brabantse Smakt had me benaderd en me verteld over de goede resultaten die zij had behaald met deze behandelmethode. Onder andere met een ‘afgeschreven’ springpaard, dat nu weer 1.40m springt! Ik heb de ruiter gevraagd hoe dat zat en hij zei dat ‘ie het ook niet snapte, maar dat het wel waar was!’

Positief resultaat

In overleg met de kliniek in Emmeloord waar Aston stond vertrok de grote vosruin voor zijn therapie naar zijn tijdelijke verblijf. ‘Er was me door de dierenartsen in de kliniek verteld dat hij absoluut nooit meer onder het zadel zou komen, maar zij waren zeer positief over het resultaat. Het been is nog steeds iets dik, maar het is ongelooflijk hoe hij er nu bij staat. En dat terwijl er op meerder plekken gaten in de pees zaten.’

Veel beweging is het devies

In tegenstelling tot ‘vroeger’, toen het devies ‘stappen, stappen en nog eens stappen op het harde’ luidde, komt de veterinaire wetenschap daar nu helemaal van terug. ‘Het littekenweefsel dat zich vormt, moet juist soepel worden en blijven, het moet als het ware worden opgerekt. En daarom moet er juist véél bewogen worden op zachte bodem. En dus hebben we hier een aantal paddocks ingericht voor Aston.’

In piaffe naar buiten

‘Hij staat nu in een stukje van 5×8 meter’, vervolgt Christa. ‘Hij kan dus bewegen, maar je wilt niet dat hij écht gek gaat doen waardoor het geblesseerde achterbeen te zwaar belast wordt. Dat bewegen moet wel opgebouwd worden. Je staat er versteld van hoe raar hij alsnog doet op zo’n klein stukje: pirouetjes draaien, mini-rondjes galopperen… Maar als we hem op stal zetten, dan is het been niks warm of dik, het lijkt zelfs wel of het steeds nog dunner wordt. En ’s morgens loopt hij naast me aan de hand te piafferen, op weg naar buiten. Ik weet niet wie er dan blijer is, hij of ik!’

Steeds een grotere paddock

De bewegingsvrijheid van Aston Martin wordt langzamerhand uitgebreid. Van 5×10, naar 5×15… ‘Ik geniet als een gek als ik naar hem kijk. Dit is waar ik naar uitkeek voor hem. Mijn oude Grand Prix-paard Ovation staat naast hem. Mooier kan het niet… Of nou ja… nu het zó goed met hem gaat, durf ik zelfs een beetje te dromen dat ik er ooit weer op kan stappen. Maar daar mag ik niet vanuit gaan. Dit is al prachtig…!’

Video en foto’s van Aston Martin NL in de paddock.

Bron: Hoefslag, zonder overname niet toegestaan

Foto: Privébezit Christa Larmoyeur

0 2590

Ze zou willen dat ze afgelopen vrijdag kon overslaan. Het was de dag dat haar oogappel Superhorse Aston Martin NL met een dikke pees op stal stond ’s morgens. Christa Larmoyeur: ‘Ik zag meteen dat het flink mis was.’

De grote Uphill-zoon die ze in mede-eigendom met fokker Van Norel heeft, staat nog in de kliniek in Emmeloord. ‘Er is pas meer te zeggen over zijn prognose als de zwelling weg is. Maandag wordt er opnieuw een echo gemaakt en dan wordt overlegd of hij nog een pijnvrij leven kan leiden’, vertelt Christa. ‘Ik heb er alles voor over als dat nog zou kunnen. Het is zo’n vreselijk lief paard en ik weet zeker dat hij zich met een ponymaatje nog kostelijk zou vermaken hier in de wei.’

’Zelfs geen recreatiepaard’

Een sportcarrière zit er sowieso niet meer in voor Aston. Zelfs als recreatiepaard zal hij niet meer geschikt zijn. Foto’s wezen uit dat er weliswaar niks gebroken is, maar op meerdere plekken in de pees, van kogel tot aan hak, zitten gaten. Het been wordt momenteel continu gekoeld. ‘Ik had hem mee naar huis kunnen nemen, maar dan zou hij maandag opnieuw op de trailer moeten. Hij is daar in hele goeie handen.’

‘Nooit was Aston ook maar één dag kreupel; het is een paard met keihard beenwerk. De enige pech die hij gehad heeft is dat ongeluk waardoor hij een oog moest missen. Daar had hij geen last meer van en hij was vorig jaar weer helemaal terug op niveau. Na het NK, waarbij hij zich plaatste voor de finale, gingen we voor het eerst naar een internationale wedstrijd. Op het CDI3* in Le Mans werd hij geweldig tweede in de GP en derde in de Kür, dus ik zat al te kijken naar een planning voor méér internationale wedstrijden.’

Stalrust

Op de terugweg vanuit Frankrijk kwam de vosruin met een minuscuul bobbeltje op de pees van de trailer. ‘Hoewel hij niet kreupel was, besloten we geen risico te nemen en hem op rust te zetten. Niks voor Aston. Toen hij weer aan de longe mocht lopen, was hij zo gek als een deur. De volgende dag was hij stokkreupel. Waarschijnlijk iets verrekt na zijn vrolijke bokkensprongen. En dus was hij weer veroordeeld tot stalrust.’

‘Het is geen paard om niks te doen. Het is een binnenvetter; hij lijkt rustig, maar maakt zich ondertussen best druk. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat hij nu zo geblesseerd geraakt is. Al die energie die hij in zijn lijf had, maakte dat hij flink tegen de wand heeft staan trappen. Met deze gevolgen…’

’Niet te geloven…’

‘Ik kan het gewoon niet geloven dat dit paard, waar ik altijd zo zuinig op geweest ben, nu kapot is. Vanaf zijn derde staat hij al hier en rij ik hem. Ik hoor Johan Hamminga nog zeggen: ‘Hoe lang duurt het nog voordat je hem eens écht aan het werk gaat zetten…?!” Het is zó jammer dat hij niet kan laten zien wat hij echt in zijn mars heeft. Ik geloofde in dit paard, vanaf de eerste dag dat hij hier stond.’

Christine Dijk voor Hoefslag, overname zonder bronvermelding en link naar dit bericht niet toegestaan
Foto: Privébezit Christa Larmoyeur

0 2297

Zaterdag kwam hij hinkend de ring uit tijdens het jachtparcours, Baggio van Aniek Poels. De combinatie was snel onderweg, maar na hindernis acht ging het mis en verstapte de vijftienjarige vosruin zich. Poels stapte direct af en verliet met een hinkende Baggio de ring. Op de röntenfoto’s was geen breuk te zien, maar de uitkomsten van nader onderzoek waren niet positiever: een afgescheurde pees.

‘Mijn paard’

Aniek Poels-BaggioEn dus heeft de amazone het besluit moeten nemen om haar paard te laten inslapen. ‘Het is heel verdrietig, want Baggio was echt “mijn” paard; ik had hem graag een mooi pensioen gegund.’ De dag ervoor had de combinatie zich nog in de prijzen gereden in Maastricht en eind oktober was er een tweede plek op CSI2* De Peelbergen. Ook het zomerseizoen was Baggio goed te pas, na er drie jaar lang uit geweest te zijn. ‘Iedereen die hem weer in de ring heeft gezien, reageerde zó positief. Ze vonden het geweldig dat hij weer terug was. Baggio was een paard dat het waard was om zo lang op te bouwen.’

Geduld

Aniek Poels-Baggio-MierloNa de wedstrijd die Aniek de ‘mooiste zege met hem’ noemt, de CSIO5* Nations Cup in Al Ain in 2013, ging het mis: peesblessure. Dat kostte een jaar rust en revalideren. En toen kreeg hij last van de pees aan het andere been. ‘We geloofden echter in hem en dus kreeg hij opnieuw de tijd om te herstellen. Iedereen hier op stal heeft ongelooflijk hard gewerkt en geduld gehad om hem weer op de rit te krijgen. Dus was het extra mooi dat hij nu weer zo in vorm was.’

Gouden karakter

Aniek Poels-JAPoels noemt Baggio een aparte met een karakter van goud. ‘Er zijn weinig paarden die zo weinig palen naar beneden sprongen als hij. Een echte vechter, een echte felle Heartbreaker. Dat speciale maakte ook dat je nooit even relaxt met hem kon doen. Een bosritje? Niet met een lang teugeltje, je moest altijd op je hoede zijn dat hij niet ineens een wapper maakte. Ik heb veel van hem geleerd en hij heeft enorm veel voor me betekend; wat met hem kon, kan met een ander paard niet, in een parcours.

Prijspaard

Aniek Poels-Baggio GP HengeloAniek Poels nam de BWP-ruin in 2010 over van Chantal Regter, die met hem al op CSI3*-wedstrijden gesprongen had. In 2011 was er een achtste plek in de GP van Zwolle en een negende in 1.55m GP van Humlikon. Ze won de Grote Prijs van Hengelo, eind 2011 en was vlak daarna tweede in die van Drachten. In 2012 was er opnieuw succes in de GP van Humlikon, met een vierde plek, en in Neeroeteren werd Baggio derde. Begin 2013 mocht ze Baggio als tweede opstellen in de Telegraaf Prijs op Jumping Amsterdam, waarna een elfde plek in de Grote Prijs volgde. De zesde prijs in de GP van Offenberg was ook mooi, waarna de memorabele winst in de CSIO5* Nations Cup in Al Ain volgde.

‘Maastricht was een wedstrijd waar ik echt met hem naar toe gewerkt had’, aldus Aniek. ‘Ik ben blij dat hij zich nog heeft kunnen bewijzen en dat we ons hem zo kunnen herinneren.’

Bron: Hoefslag

Foto’s: Remco Veurink

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer