Tags Posts tagged with "pararuiter"

pararuiter

0 6830
Jettie Roest en Daline. Foto: Wim Roest

Het paardrijden was Jettie Roest met de paplepel ingegoten. Ze zou zich meer gaan richten op de sport, totdat ze bij de val van een paard twee nekwervels brak en een dwarslaesie kreeg. Ondanks haar beperkingen rijdt de amazone nog steeds op haar Friese merrie Daline.

Onder de indruk

Voordat de amazone van een paard viel, schreef ze toevallig bij een para-wedstrijd op de manege waar ze destijds reed. “Ik had zelf de opleiding paardenhouderij gedaan en wist dus niets van medische dingen of zorg”, steekt Roest van wal. “Toen ik bij die wedstrijd schreef heb ik echt mijn ogen uitgekeken. Ik vond het zo bizar knap wat deze ruiters en amazones konden en deden. Zij reden nog beter dan ikzelf, terwijl ik op dat moment nog geen beperkingen had. Daar was ik ontzettend van onder de indruk. Anderhalve maand later kreeg ik zelf een ongeluk, waardoor ik uiteindelijk ook pararuiter werd.”

Heel voorzichtig

De amazone brak twee nekwervels bij de val. “In het ziekenhuis gingen ze er vanuit dat ik vanaf mijn nek naar beneden verlamd zou zijn. Gelukkig doen allebei mijn armen het nog. Dan kan je ten minste nog íets. Ik heb ongeveer een half jaar gerevalideerd. Ik wist gelijk dat ik weer wilde paardrijden, want dat konden die pararuiters op de wedstrijd immers ook. In het revalidatiecentrum waren ze heel voorzichtig, mijn dwarslaesie zit bij mijn borst en daardoor dus relatief hoog. Maar binnen het halve jaar ben ik gaan paardrijden, al vond ik het wel doodeng. Ik heb namelijk PTSS en angststoornissen overgehouden aan mijn val. Gelukkig hebben we dat nu aardig onder controle.”

Onvoorspelbaar

Het paard dat Roest voor haar val al had was vrij onvoorspelbaar. Hierdoor had haar moeder liever niet dat ze daar nog op zou gaan. De zoektocht naar een nieuw paard begon. Roest kwam terecht bij Marijke Hampsink-Folkers en Imke Kloosterman, de fokkers van Daline. “Voor mijn val was alles paard. Mijn hele leven bestond uit paard. Daarom wilde ik er dus ook heel graag weer op. Daline kocht ik toen ze vijf jaar was bij haar fokkers. Ze is een nakomeling van Jasper, een super gave hengst waar ik altijd al wat mee had.” Daline bleek perfect te passen bij de wensen van de amazone. “Ze keek niet eens op van mijn rolstoel de eerste keer dat ik haar zag.”

Ervoor gemaakt

Daarom ging ze samen met een vriendin nog een tweede keer kijken. “Zij heeft Daline toen gereden en zei dat het wel goed moest komen. Toen heb ik haar gekocht. Het eerste halfjaar heeft mijn moeder haar getraind. Ze heeft haar toen ook heel erg de stemhulpen aangeleerd. In de lente ben ik verhuisd naar Manege in ’t Biobos. Samen met mijn instructrice hebben we gekeken naar hoe Daline op de tillift reageerde. Eerst is mijn instructrice erop gaan zitten via de tillift. Omdat ze er helemaal niks op uit deed, ben ik er daarna ook op gegaan. Daline verroerde zich niet. Zelfs mijn instructrice zei: ‘Ik heb heel veel paarden gezien, maar dit slaat echt alles’. Daline is er echt voor gemaakt.”

Perfect aanvoelen

Jettie Roest op Daline. Foto: Wim Roest

Voor Roest was het een fantastisch gevoel om voor het eerst op haar eigen paard te zitten. Ze vertelt: “Het was echt super gaaf. Dat was voordat mijn angststoornis zich zo ver had ontwikkeld. De eerste keren dat ik met haar ging stappen waren wel spannend. Ik wist natuurlijk niet wat ze ging doen. Mijn moeder had Daline vast en er lopen nog twee mensen naast mij mee. Ze voelt mij echt perfect aan. Eén keer kreeg ik een spasme toen ik op haar zat. Mijn moeder kreeg haar gewoon niet vooruit. Als Daline voelt dat ik een beetje scheef zit, dan stopt ze. Pas als ik weer goed zit loopt ze verder.”

Dankbaar

De 27-jarige amazone is helemaal in de wolken van haar merrie. “Ze gaat echt niet meer weg, ze blijft tot ze er niet meer is. Ik heb heel veel troost en steun aan haar. Daline is zó lief en geduldig. Dat ik zoveel angst heb vind ik wel sneu voor haar. Vooral omdat ik daardoor ook een hele tijd niet op haar heb gereden. De vraag of ik haar niet beter kon verkopen heeft wel eens door mijn hoofd gespookt. Maar door mijn lieve ouders en mijn twee bijrijders Tessa Slot en Anandi Visser kan ik haar houden. Zij trainen haar goed en houden haar dressuurmatig aan de gang. Zonder deze mensen om mij heen zou ik geen paard kunnen hebben. Ik ben echt heel erg dankbaar voor alles wat ze voor me doen.”

Het hart volgen

“Het is geen makkelijke weg”, stelt Roest. “Ik ben geclassificeerd bij de KNHS, maar omdat ik niet zelfstandig kan en durf te rijden kan ik geen officiële wedstrijden rijden, wel rijd ik soms onderlinge wedstrijden op de manege.  Wedstrijden zijn ook niet het belangrijkst voor mij. Het enige doel is dat ik plezier wil hebben. Stel het wordt echt te gek met mijn angst, dan rijd ik niet meer. Maar ik zal altijd met de paarden bezig blijven. Het doel is wel om het rijden nu weer verder op te bouwen. Lekker buitenrijden en lol hebben. Ik volg gewoon mijn hart, dat is dan ook wat mij kracht geeft”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Wim Roest

0 5535
belang van cap

Paralympisch gouden medialle-winnares Sophie Wells maakt het belang van een cap duidelijk, nadat ze zelf nogal ongelukkig is gevallen tijdens een buitenrit.

Wells, die eerder zowel individueel als team goud heeft gewonnen tijdens de Paralympische spelen in Rio, was afgelopen zaterdag aan het buitenrijden op haar paard toen deze schrok en viel.

Een eend

Tegen Horse&Hound zegt de amazone: “Mijn paarden zijn gewend aan ganzen en zwanen, maar laat het nu net gebeuren dat er een eend van onder mijn paard zijn benen, tegen zijn hoofd aanvloog. Hij begon te draaien, verloor zijn balans en viel om. Terwijl ik er nog op zat!”

Nog nooit eerder gebeurd

“Geschrokken galoppeerde hij richting huis. Wat natuurlijk al eng genoeg is. Het is een van de engste dingen aan het buitenrijden, omdat je dan niet in een afgesloten ruimte rijdt. Gelukkig was dit nog nooit eerder gebeurd. Ik was alleen en kon mijn vader en groom bellen. Deze hebben mijn paard op stal weer kunnen vangen.”

Whiplash

De achtjarige ruin was oké, maar Wells hield aan het ongeluk een whiplash en wat kneuzingen over. “Hij landde op zijn zij en kwam op mijn been terecht. Ik heb wat blauwe plekken, maar verder heb ik vooral geluk gehad. Eenmaal thuis ben ik er gelijk weer opgeklommen om zeker te weten dat hij niet te erg geschrokken was van wat er gebeurde, maar hij was gelukkig oké.”

Het belang van een cap

Wells attendeert ruiters erop dat ze veiligheid niet als iets vanzelfsprekends moeten zien. “We kwamen terecht op gras, wat dus best een zachte landing was. Maar mijn cap heeft op de linkerkant een aardige klap gekregen. Iedere keer als ik val vervang ik deze dan ook. Het is het simpelweg niet waard is om het risico te nemen,” aldus Wells.

Bron: H&H

Foto: Archiefbeeld

 

Maud de Reu met Webron tijdens Jumping Amsterdam

Afgelopen zaterdag werd tijdens Indoor Brabant het KNHS Talententeam 2019 gepresenteerd. Amazone Maud de Reu vertegenwoordigt de para-dressuur dit jaar. “Ik ben nog steeds een beetje aan het nagenieten van het weekend want het is echt super gaaf!” vertelt de Reu enthousiast.

De amazone is debutante en de enige para-dressuurruiter in het KNHS Talententeam 2019. Zij won begin 2019 beide para-rubrieken in Zuidwolde in Grade II/III. In de kür van de KNHS-Witte van Moort Para Trophy tijdens Jumping Amsterdam werd ze derde.

Begonnen met een haflinger

“Ik rijd nu vanaf mijn 12e echt wedstrijden, dus dat is nu 7 of 8 jaar.” licht de Reu toe. “Vanaf toen ben ik echt een beetje gestart in de Bixie en in de B. Ik reed met een haflinger dus dat is niet echt een type dressuurpony. Het ging wel goed! Ik heb me laten classificeren zodat ik hulpmiddelen mocht gebruiken, maar reed nog wel mee in de reguliere dressuur. In 2015 deed ik met mijn haflinger mee met de Rabo Talentendag. Vanaf toen is het balletje eigenlijk gaan rollen.”

Para-dressuur

“Na de talentendag werd ik ook bekend in de para-dressuur en toen dacht ik: ‘Dit wil ik ook!’” De Reu is op zoek gegaan naar een paard waarmee zij kon starten. Haar haflinger pony kon niet mee. “Omdat je in de para-dressuur niet echt mee kan rijden als je geen paard hebt ben ik op zoek gegaan naar een paard. Ik heb Visenna gevonden en met haar heb ik 2 jaar meegereden in de para-dressuur.” Afgelopen januari heeft De Reu haar oude topper weggebracht naar haar nieuwe eigenaren.

Liefde op het eerste gezicht

Sinds juni 2018 heeft De Reu beschikking gekregen over Webron (v. Sir Sinclair), het paard van Boris Braam. “Daar heb ik wel zo’n mega goede klik mee. Het was echt een beetje liefde op het eerste gezicht. Het is een mega mooie kans dat ik dit paard mag rijden en zo veel plezier met hem mag hebben. Het is best bijzonder dat het dan zo loopt en dat het gelijk ook zo goed gaat. Ik ben Boris mega dankbaar dat hij ons deze kans geeft want anders had het natuurlijk nooit gekund.”

Vereerd

“Ik voel me wel vereerd, ik keek echt tegen het talententeam op toen ik klein was. Dat ik er nu bij mag zitten vind ik heel gaaf. De para-dressuur gaat op het moment heel erg goed. We winnen veel medailles. Ik vind het wel belangrijk dat de para-dressuur ook op deze manier vertegenwoordigd wordt.”

Over de toekomst zegt De Reu het volgende: “Nu is het ons doel om in het Kader te komen. Binnenkort hebben we de eerste internationale wedstrijden. Hopelijk kunnen we daar een beetje leuk meerijden en de laatste Kaderscores halen. Daarna zijn de kwalificaties voor het EK. Hopelijk kunnen we goed rijden daar en wie weet mogen we wel naar het EK. Ik weet niet of het er in zit, maar je moet natuurlijk altijd een doel hebben.”

Lees ook: Deelnemers KNHS-Witte van Moort Para Dressuur Trophy Jumping Amsterdam bekend

Bron: Hoefslag, overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan.

Foto: Digishots

0 59

Drie dressuurruiters zullen meerijden in de voorstellingen van de Spaanse Rijschool van Wenen in Groot-Brittannië. Carl Hester treedt op op alle zes de dagen. Lee Pearson, de succesvolste Britse pararuiter met tien keer Olympisch goud, zes keer winst op het WK en drie keer op een EK, rijdt mee op de shows in Sheffield op 31 oktober en 1 en 2 november. Daarna gaat de tour naar het Wembley Stadion in Londen, van 14 t/m 16 november. Natasha Baker – dubbel goud in Londen – is dan degene die samen met Hester meerijdt. Voor Baker wordt het de eerste keer dat ze meewerkt aan de show, terwijl Hester en Pearson al eerder samen met de Lipizzaner hengsten reden. ‘Geweldig om deel te nemen aan deze show’, aldus Baker. ‘Het is een grote eer om te mogen rijden voor zo´n groot publiek in Wembley.’

Op 29 en 30 november is de Spaanse Rijschool in Nederland. Ze treden op in het Ziggodome in Amsterdam. Anky van Grunsven presenteert dan de show.

Op de speciale website van de Spaanse rijschool staan interviews en filmpjes die een kijkje achter de schermen bieden.

Horseandcountry.tv/Hoefslag

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer