Tags Posts tagged with "Para dressuur"

Para dressuur

0 10147
Anouk Hendriks en haar droommerrie. Foto: Kayleigh de Haas

Twee jaar geleden kreeg Anouk Hendriks een heftig ongeluk. Het paard waar ze op reed steigerde en viel achterover, bovenop de amazone. Na een lange tijd revalideren en een stage bij Joyce Heuitink, besloot de amazone zich te richten op de para-sport. “De eerste week in de revalidatiekliniek vroegen ze me waar ik heen wilde, ik zei volmondig: ‘Naar stal!'”, vertelt ze.

Goed fout

“Ik reed op een heel braaf paard, hij was altijd super lief, maar zo uit het niets kwam hij omhoog”, begint de amazone te vertellen over haar ongeluk. “We reden een overgang van stap naar draf, en omdat hij vaart had waren zijn achterbenen meteen onder hem weg. Daardoor is hij bovenop mij gevallen.” Ze vervolgt: “De eigenaresse van de stal heeft meteen 112 gebeld, want zij wist gelijk dat het goed fout was. Ik ben door de ambulance opgehaald, ik kon mijn benen helemaal niet bewegen. Ik was wel bij bewustzijn maar ik weet er niet veel meer van. Ik weet alleen nog dat toen ze me in de ambulance ergens op moesten leggen, het zoveel pijn deed dat ik alles bij elkaar heb geschreeuwd.”

Veel schade

Wat volgde was een hele heftige en onzekere tijd. Hendriks vertelt: “In het ziekenhuis wisten ze ook al snel dat het goed fout was. Er werden natuurlijk gelijk foto’s gemaakt en er werden onderzoeken gedaan. Uiteindelijk bleek mijn hele bekken verbrijzeld, mijn schaambeen was verbrijzeld, mijn staartbeen was afgebroken en mijn bekken waren van mijn rug afgebroken. Daarnaast had ik ook nog veel orgaanschade. Ze hebben me verplaatst naar de Intensive Care, waar ze me in slaap hebben gehouden. Ik heb 10 dagen moeten wachten op een operatie, er was niemand die het eerder durfde èn kon vanwege de inwendige bloedingen.”

Naar stal

De amazone lag ongeveer anderhalve maand in het ziekenhuis voor ze naar de revalidatiekliniek ging. “Ze hebben me daar heel goed geholpen. Ik kreeg een eigen rolstoel, helemaal op maat gemaakt. We zijn bezig gegaan met krachttraining, maar ik had nog heel veel moeite met mijn benen. Mijn rechtervoet had uitval, dat is nu nog steeds. Ik heb heel langzaam weer leren lopen, eerst tussen de rekstokken en daarna met een rollator en krukken.” Ondanks dat het revalideren heel zwaar was, wist de amazone precies wat ze wilde. En dat was naar stal. “Dat wist iedereen natuurlijk allang, dus ze hadden al stiekem iets voor me geregeld. Dat was op 5 mei, een dag die ik nooit meer zal vergeten.”

De eerste keer dat Hendriks weer bij haar merrie kwam.

Grote verrassing

Er stond de amazone namelijk een hele grote verrassing te wachten op stal. “Het bleek dat mijn ouders stiekem het paard dat ik eerder reed voor Marcella Hesselink hadden gekocht. Zij is echt mijn droompaard, dus ik was helemaal gelukkig. De eerste keer dat ik weer bij haar kwam legde zij haar hoofd op mijn schoot en bleef ze een hele tijd zo staan. Dat gaf me nog meer kracht. Vanaf toen had ik echt iets van; ik wil eerst paardrijden en dan pas weer lopen.” Dit streven gaf Hendriks ook aan in haar doelstellingen bij de revalidatiekliniek. “Toen ik weer wat kon zijn we naar Manege Roessingh gegaan, daar heb ik voor het eerst weer op een paard gezeten. Zijwaarts en alleen in stilstand, meer was het niet, maar het was een fantastisch gevoel. Daardoor heb ik super hard geoefend, en uiteindelijk kon ik steeds een stapje verder gaan.”

Stageplek

Hoewel Hendriks wist dat ze het schooljaar niet ging halen, ging ze het jaar toch nog wel wat uurtjes naar school. Op het moment dat het nieuwe schooljaar begon, werd er door haar school gelukkig veel rekening gehouden met haar handicap. “Ik doe de opleiding paardenhouderij en daar hoort natuurlijk ook veel praktijk bij. Je moet natuurlijk die examens ook gewoon halen, net als je ORUN. Gelukkig denkt de school daar heel flexibel in mee, dat is echt super.” Uiteindelijk moest ze wel stage gaan lopen.  “Ik was daar heel laat mee omdat ik niet wist of ik het wel mocht en kon. School zei tegen mij: ‘We gaan gewoon Joyce Heuitink vragen’. Eigenlijk zat ze al vol, maar ze wilde me wel een kans geven. Dat was echt geweldig.”

Parasport

“Ik had het echt niet verwacht, want wie wil er nu iemand bij hebben die bijna niets kan”, geeft ze toe. “Omdat het reizen voor mij niet te doen was ben ik intern gegaan. Ik heb mijn paard meegenomen naar Joyce en uiteindelijk vroeg ze of ik het niet wat vond om para te gaan rijden. Ik vroeg me af of ik daar wel geschikt voor was, omdat mijn handicap naar mijn idee niet zo groot was. Uiteindelijk vond ik het wel super tof. In de reguliere sport gaat het wel, maar daar kom ik er echt niet door. Joyce vertelde me over de inschrijfdagen, dus dat heb ik gedaan. Ik zou al gekeurd worden, maar dat is vanwege het coronavirus afgelast. Nu word ik waarschijnlijk op 1 juni gekeurd en mag ik daarna in de parasport gaan rijden!”, klinkt het enthousiast.

Mooie toekomst

Hoewel haar paard in eerste instantie heel erg ondeugend was, maakt ze nu een perfect para-paard. “Het is net alsof ze het aanvoelt. Het is een super lieve merrie, maar voorheen had ze echt merriestreken. Ze ging er vandoor en bokte veel. Zo hebben we er met het zadelmak maken een jaar over gedaan voordat we er op konden blijven zitten. Op de één of andere manier bleef ik altijd wel zitten. Na mijn ongeluk is zij helemaal veranderd, ze is zo braaf geworden. Gisteren hebben we bijvoorbeeld voor het eerst een buitenrit gemaakt, dat had ik een jaar geleden echt niet kunnen doen. Ook op ander terrein lessen met haar, wat we nu veel doen, daar kon ik alleen over dromen”, aldus de amazone. Nu het zo goed gaat heeft ze maar één doel: “Ik hoop dat we een hele mooie toekomst tegemoet gaan in de para-sport.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Kayleigh de Haas

Rixt van der Horst - Findsley N.O.P. FEI European Championships 2019 © DigiShots

Tijdens CHI Al Shaqab in Qatar wisten de para amazones goede zaken te doen. In Grade II werd Annemarieke Nobel donderdag derde met 66,263%. Vrijdag stuurde ze haar Highlight (v. Flemmingh) naar nogmaals de derde plek met 66,667%.

Grade III en IV

Rixt van der Horst wist beide proeven op haar naam te schrijven met Findsley N.O.P. (v. Bellisimo). Donderdag scoorden ze 72,5% en vrijdag 70,98%. Lotte Krijnsen legde tweemaal beslag op de tweede plek. Beide dagen reed ze een knappe 71% bij elkaar.

De kür op muziek vindt vandaag plaats en de uitslagen kun je hier volgen.

Bron: Hoefslag

Foto: Digishots

Sanne Voets - Demantur RS2
Sanne Voets - Demantur RS2 FEI European Championships 2019 © DigiShots

Para-dressuuramazone Sanne Voets zal tijdens The Dutch Masters – Indoor Brabant een nieuwe kür op muziek rijden. Voor de muziek werkte de Brabantse amazone samen met Joost Peters én de band HAEVN.

Op donderdag 12 maart gaat haar splinternieuwe kür op muziek met Demantur RS2 N.O.P. ‘in première’.

Voets mikt met haar nieuwe kür op een nieuwe gouden medaille op de Spelen in Tokio. “Ik vind het zo gaaf om eindelijk te kunnen vertellen!” reageert de 33-jarige amazone.

‘Alles kan’

Anderhalf jaar geleden werden de eerste stappen op weg naar deze samenwerking al gezet. “Ik luisterde naar de muziek van HAEVN en werd meteen geraakt. Een gevoel dat niet meer wegging. Daar wilde ik iets mee doen, en dus overlegde ik met Joost. Die zei: ‘alles kan’. Ik trok de stoute schoenen aan en legde contact met de band.”

HAEVN maakt filmische muziek met een dromerig geluid. Het duo sleepte al diverse nominaties en awards in de wacht. Ervaring met dressuur had het tweetal niet. “Wij weten eigenlijk niets van paarden,” bekent frontman Marijn van der Meer. “Maar Sanne kwam naar ons toe na afloop van een optreden en legde haar vraag aan ons voor. We waren heel benieuwd hoe het eruit zou zien, onze muziek bij een dansend paard. We hebben een afspraak gemaakt en zo is het balletje gaan rollen.”

Extra glans

Joost Peters is verantwoordelijk voor küren van vele wereldtoppers. Hij werkte in het verleden al samen met grote namen als Guy Chambers en Wibi Soerjadi. Nu voegt hij HAEVN dus toe aan dat rijtje. “Normaal probeer ik een paard met de muziek wat extra glans te geven, extra energie. Maar Sanne’s paard heeft dat niet nodig. Technisch is de combinatie sterk, maar ze blinken vooral uit door de eenheid die ruiter en paard vormen. Met deze muziek wilde ik die connectie onderstrepen, inspelen op de emotie. Het is echte luistermuziek, waar je stil van wordt. Ik maak al twintig jaar küren, maar deze insteek was wel uniek.”

Je hart volgen

Volgens Van der Meer past de muziek perfect bij het paard en alle oefeningen. “Maar het gaat verder dan dat. We wilden er ook echt het verhaal van Sanne mee overbrengen. Het is een verhaal dat gaat over het volgen van je hart, je eigen weg gaan en vertrouwen in jezelf en elkaar. Daar zit een belangrijke overeenkomst met onze muziek.”

De erelijst van Sanne Voets is intussen indrukwekkend. Op de Paralympische Spelen van Rio in 2016 won ze goud en in 2018 was ze de eerste Nederlandse die de maximale score van drie titels op de Wereldruiterspelen in Amerika won. Afgelopen zomer voegde ze daar driemaal goud op het EK in Rotterdam aan toe.

Ultieme uitdaging

Voets heeft haar zinnen gezet op nog meer goud, en wel in Tokio komende zomer. “De beste worden is één, maar de beste blijven: dat is de ultieme uitdaging. De nieuwe kür is heel bijzonder geworden. Toen ik het voor het eerst hoorde, kreeg ik er tranen van in mijn ogen, zo mooi. De muziek, de teksten, het gevoel wat je ervan krijgt: dit is ons echt op het lijf, op het leven geschreven. Het vertelt ons verhaal.”

Tijdens Indoor Brabant mag ze haar verhaal aan het grote publiek vertellen. “Een mooier decor voor de première dan Indoor Brabant had ik me niet kunnen wensen. Ik ben Brabantse in hart en nieren en voel me hier thuis. Als klein meisje kwam ik er kijken naar mijn helden van toen, later mocht ik er zelf rijden en nu gaan we er dus onze kür presenteren. Alles komt nu samen!”

Foto: Digishots

Glasten Krapels - Windhook
Glasten Krapels - Windhook The Dutch Masters 2018 © DigiShots

Glasten Krapels reed samen met zijn Windhook (v. Waikiki) afgelopen weekend in Genemuiden een fantastische proef. De uitkomst: 71,083% en dus hun laatste B-kaderscore. Krapels reageert uitgelaten: “Het is ongelooflijk, ik ben zo ontiegelijk blij! Dat is onvoorstelbaar. Ik ben natuurlijk in 2010 lid geweest van het team dat naar Kentucky ging. Inmiddels zijn we 10 jaar verder, maar ik ben gewoon terug!”

Droom

“Het is best wel mooi, want er ontstaat een droom in je hoofd en dat landt in je hart”, vervolgt een enthousiaste Krapels. “Je hoopt dat gewoon te bereiken. Dit is de eerste stap naar de droom die ik heb, dit maakt het allemaal weer een beetje realistisch.” Krapels had in alle eerlijkheid niet verwacht dat hij weer mee zou gaan draaien op dit niveau. Met de komst van Windhook krijgt het weer een kans. De Hannoverraanse ruin is na Wisconti het tweede paard wat de ruiter ter beschikking kreeg van de familie Thill. “Met Wis zat ik steeds op het randje, maar het kwam er nét niet helemaal uit. Dat is soms moeilijk om te verwerken, maar het hoort wel bij de sport. Alsnog heb ik ontzettend veel van hem geleerd en ben ik echt blij met hem.”

Blessures

De combinatie Krapels en Windhook maakte een onrustige start, maar is nu helemaal in vorm. “In het begin dat ik met Windhook op pad ging startten we een beetje af en aan vanwege blessures. Sinds een half jaar gaat het nu heel erg goed, ik voel hem iedere dag sterker en beter worden. Ik ging naar Genemuiden toe met het idee: ‘Ik hoop dat ik het kader in rijd, maar als ik de ring uitkom en binnen de top 3, onder de Olympische ruiters Rodolpho Riskalla en Manon Claeys eindig, dan ben ik trots. En dat lukte gewoon! Dat voelde echt wel even als een ‘oppeppertje’.”

Poging wagen

“Het is ook gewoon gaaf: we gaan weer meedoen”, aldus de ruiter. “We zijn er nog lang niet, maar het is wel een stap dichter bij mijn droom. Ik heb me natuurlijk elke Spelen sinds 2012 mogen plaatsen op de longlist, maar het team wat er nu staat is ontiegelijk sterk. Twee keer goud achter elkaar, dat is voor het eerst in de geschiedenis van de para-dressuur.” Een plekje in het team bemachtigen is volgens Krapels dus een ‘moeilijk verhaal’. Toch gaat hij een poging wagen. “Het belangrijkste is met twee benen op de grond staan. Wat ik erg waardeer zijn onze eigen ontwikkelingen en het behalen van mijn persoonlijke doelen. Dat geeft waardering en een bevredigend gevoel.”

Iets speciaals

Het is niet voor niets dat deze combinatie nu zo succesvol is. Krapels is helemaal weg van zijn vosruin. “Hij heeft zoveel positieve punten, dat paard. Wat ik heel bijzonder vind is dat ik met al mijn paarden echt een goede band heb, maar met Windhook is het echt iets speciaals. Hij is zó op mij en ik ben zó op hem. Ik denk dat zijn meest positieve punt is dat, als hij de ring in loopt, het niet uit maakt of hij niet fijn loopt of even niet lekker in zijn vel zit. Als hij de witte hekjes ziet denkt hij: ‘Ik ben thuis.’ Als ik het verpruts, dan is het ook echt mijn schuld want hij doet het gewoon altijd. Hij doet er altijd een schepje bij op. Altijd als ik de ring in rijd denkt hij: ‘Ik ben er weer’.”

Krapels is vooral heel erg blij met de mensen om zich heen, die hem hielpen dit te bereiken. “Het is ongelooflijk dat je van één sponsor zulke ongelooflijke paarden mag rijden. De familie Thill is waanzinnig. Ook Coby en Marlies van Baalen van Dressuurstal van Baalen begeleiden mij fantastisch. Tot slot vrienden, familie, grooms… ook zonder hun was het nooit gelukt. Dat is echt wel een gegeven.”

Zie ook: Glasten Krapels: ‘Van zo’n rentree heb ik gedroomd’

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan

Foto: © DigiShots

0 195
Frank Hosmar - Alphaville N.O.P.
Frank Hosmar - Alphaville N.O.P. FEI European Championships 2019 © DigiShots

In Genemuiden worden dit weekend verschillende internationale para-wedstrijden verreden. Tot nu toe doen de Nederlandse deelnemers het uitstekend. Zo ook Frank Hosmar, die een dubbelslag sloeg in Grade V.

Dubbelslag

Op donderdag wonnen Frank Hosmar en zijn alleskunner Aplhaville N.O.P. de teamtest van Genemuiden al. Vrijdag deden ze hier een schep bovenop en wonnen ze ook de individuele test. Dit deden ze met een verschil van bijna anderhalve procent op nummer twee. De ruiter werd dan ook door alle drie de juryleden op nummer één geplaatst. In deze klasse eindigde de Belgische Michèle George met Best of 8 op nummer twee. Zij waren goed voor een score van 73,452%. Haar landgenote Ciska Vermeulen reed haar Rohmeo naar 70,278%. Hiermee maakte zij de top 3 compleet.

Den Dulk tweede

Naast Hosmar presteerde ook Nicole den Dulk goed. Zij en haar Wallace N.O.P. eindigden als tweede in de individuele test van Grade 2. Hierbij konden ze nét niet tippen aan de Duitse Heidemarie Dresing en haar paard La Boum. Dresing scoorde 71,569%, Den Dulk bleef daar net onder met 71.471%. De Nederlandse amazone werd door twee van de drie juryleden op nummer één gezet, maar bij een ander op nummer drie wat haar score deed dalen. De derde plaats in Grade 2 was voor de Deense Katrine Kristensen en Welldone Dallas met 70,333%.

Nederlandse top

In Grade 3 staan tevens twee Nederlandse amazones bovenaan, namelijk Maud de Reu en Webron op één met daaropvolgend Demi Vermeulen en Wannabe op nummer twee. De Reu en haar Webron waren in deze individuele test goed voor een score van 73,088%. Hiermee sloegen ze een gat van bijna twee procent tot Vermeulen en Wannabe. Deze combinatie was namelijk goed voor 71,324%. De top drie werd aangevuld door de Duitse Melanie Wienand met haar paard Lemony’s Loverboy. Zij gingen net niet de 70%-grens over met hun score van 69,167%.

Bron: Hoefslag

Foto: © DigiShots

Frank Hosmar - Alphaville N.O.P.
Frank Hosmar - Alphaville N.O.P. FEI European Championships 2019 © DigiShots

Frank Hosmar heeft met Alphaville N.O.P. de kwalificatiewedstrijd van de KNHS-Witte Van Moort Para Dressuur Trophy gewonnen tijdens Jumping Amsterdam. Hosmar reed een solide proef die goed was voor 77.667%.

Rixt van der Horst eindigde als tweede, Glasten Krapels werd derde.

Nieuwe lijn

Hosmar was zeer tevreden over zijn rit in de RAI Amsterdam. “Er zaten wel wat kleine dingen in, maar alles lukte zoals ik dat wilde,” vertelt hij. “Ik heb een nieuwe lijn in de proef, een slangenvolte met vijf bogen met daarin pirouettes en wissels, en die pakte ook in de proef goed uit. Van de week hebben we de proef nog een keer goed doorgereden, maar in de ring is toch net even anders. Ik ben echt zeer tevreden.”

Voor Hosmar ging de wekker vrijdagochtend om 04.30 uur. “Het blijft super leuk om hier te mogen rijden, alleen dat tijdstip…. Volgende week rijden we op de internationale wedstrijd in Genemuiden, daar hebben ze dit jaar ruim 65 deelnemers, dat is een mooie ontwikkeling. Er doen ook ruiters mee die internationaal onze grote concurrenten zijn, dat is goed want dan weten we waar we staan en het houdt ons scherp.”

Beetje heet

Ook de nummer twee Rixt van der Horst was tevreden over haar proef met Findsley N.O.P., die goed was voor 76.056%. “Mijn paard werd een beetje heet, maar ik ben zeker tevreden. Het was ook weer een goede oefening om hier te rijden.”

Glasten Krapels liet met zijn vos Windhook ook een goede indruk achter en scoorde 74.626% wat goed was voor plaats drie. KNHS Talententeamlid Maud de Reu reed haar Webron naar plaats 4, Nicole den Dulk en Wallace N.O.P. werden vijfde.

Hier vind je de volledige uitslag.

Bron: KNHS

Foto: Digishots

genemuiden
Frank Hosmar en Alphaville N.O.P. - © DigiShots

Rijvereniging de Zwartewaterruiters uit Genemuiden gaat van 30 januari t/m 1 februari de derde editie CPEDI3* Internationale Para Equestrian Dressage organiseren. Deze internationale wedstrijd voor topsporters met een lichamelijke beperking, is tevens een FEI-kwalificatiemogelijkheid voor de Paralympische Spelen in Tokyo.

Wereldwijd

CPEDI3* Genemuiden is een hippisch topevenement georganiseerd in de kop van Overijssel bij de Zwartewaterruiters in het Hippisch Centrum. De eerste inschrijvingen uit diverse landen zoals Saoedi Arabië, Japan, Brazilië en Noorwegen zijn al gemeld. Ook een grote delegatie ruiters en amazones uit Nederland heeft deelname toegezegd.

Tokio

Na edities in 2016 en 2018 gaan het bestuur en de leden wederom een driedaags evenement organiseren als maatschappelijk en sportief initiatief in de gemeente Zwartewaterland. Dit unieke paardensportevenement wordt in Genemuiden volop gesteund door de lokale en regionale ondernemers. De organisatie is al in volle gang en de eerste aanmeldingen zijn een feit. Deze CPEDI3* geldt als internationale wedstrijd om nog kwalificatiepunten te bemachtigen voor afvaardiging naar de Paralympische Spelen in Tokio.

Bron: Zwartewaterruiters

madeleine brugman
Foto: Remco Veurink

Madeleine Brugman gaat een nieuwe uitdaging tegemoet tussen de dressuurhekjes. De eventingamazone heeft een classificatie aangevraagd bij de KNHS en mag starten in Grade IV.

“Door de regels van de KNHS moet ik in de eventingsport, en dat geldt ook in de dressuur of bij het springen, steeds promoveren. Dat is niet meer haalbaar.”

KSS-syndroom

Brugman lijdt sinds haar 13e aan het KSS syndroom. “Dat houdt onder meer in dat de energietoevoer naar de spieren niet goed verloopt. Dat begon met hangende oogleden en een verminderd uithoudingsvermogen. De coopertest haalde ik op school al amper. Deze aandoening is helaas progressief. Ik merk dat ik aan het einde van een lange CCI4* niet genoeg kracht meer had om op de vereiste snelheid te blijven. Daardoor kwam ik vaak achter op mijn minuten punten. Voor mijn eigen veiligheid is het verstandig om niet meer op hoog niveau uit te komen. Het is mooi dat de paardensport nog een back-up in de vorm van para-dressuur aanbiedt.”

Steeds andere paarden

De amazone focuste zich de laatste tijd voornamelijk op haar opleiding en werk als belastingadviseur, maar miste de uitdaging vreselijk. “Ik kwam in een gat terecht omdat ik vanwege de KNHS-regels moest promoveren en moeite krijg met mijn balans over hoge hindernissen. Met als gevolg dat ik steeds mijn paarden zou moeten verkopen zodra wij teveel winstpunten in de L hebben behaald. Ik heb mijn paarden al 5 tot 7 jaar en het zijn soort van mijn kinderen geworden dus ik wil ze niet verkopen. De nationale regels laten mij echter geen keuze als ik in Nederland wil starten. Daarbij komt dat ik mijn paarden op stang en trens of een ophaaltrens nog perfect kan rondrijden, maar dat mag in de lagere klassen niet. Zodoende moet ik voor wedstrijden naar België, Polen, Engeland of Frankrijk, omdat je daar wel met FEI-toegestane bitten in de lagere klassen mag rijden.”

Niet genoeg controle

Brugman denkt dat ze, juist omdat ze niet sterk is, en daarnaast ervaren genoeg, ongewild zelfs zeer zachte handen heeft. “Ik zou ik nooit een bedreiging voor het welzijn van het paard vormen. Als ik op een trens rij, heb ik niet genoeg controle, waardoor ik niet altijd een perfecte afstand tot de hindernis kan creëren om te springen. Ik breng hen en mezelf door op een trens te rijden juist in de problemen, terwijl dit met een kleine stang en trens of ophaaltrens feilloos gaat.”

Uitdaging

De amazone is sowieso dankbaar dat ze überhaupt nog kan paardrijden. “Op lager niveau geeft het mij niet voldoende uitdaging omdat ik dit op hoger niveau al jaren heb mogen doen. Daarom ben ik naast mijn werk/studie opzoek gegaan naar een nieuwe uitdaging in de paardensport. Ik was heel dichtbij om naar de Olympische Spelen in Peking te gaan maar brak voor de laatste vormbehoud-wedstrijd mijn sleutelbeen. En ik wilde ooit een Olympische Spelen rijden, rechtsom of linksom. Door het KSS-syndroom kan ik de reguliere spelen wel vergeten inmiddels, daar ben ik te oud en zwak voor. Rechtsom gaat dus niet meer lukken, maar 3x links is ook rechtsom dus met de Paralympische Spelen kan ik nog steeds mijn olympische doel proberen te halen, maar dan op een andere manier. Het is echt geweldig dat er zo’n back up bestaat, het motiveert om het beste van elke situatie te maken ondanks alle hindernissen die je bij bepaalde aandoeningen voor je kiezen krijgt. Dat krijg je er gratis bij. Het geeft mentale stabiliteit en kracht om ergens naar toe te streven en als dat dan lukt zou dat geweldig zijn. Maar dat betekent wel dat ik mij met de wereldtop van de para-dressuur moet kunnen meten. Ik heb geen idee of dat lukt, maar ik kijk uit naar dit nieuwe avontuur.”

Hoog niveau

Als eventer heeft Brugman uiteraard enige ervaring in de dressuurring. “Maar eerlijk is eerlijk: 80 procent van de focus in mijn training lag niet daar. Je stopt er veel tijd in om een paard te scholen, maar het finetunen van proefgericht rijden schiet erbij in. Het niveau van de para-dressuur is in Nederland onwijs hoog en als ik een beetje mee wil doen, red ik dat met mijn huidige paarden niet. Die zijn immers opgeleid als eventingpaarde; zij kunnen stuk voor stuk fantastisch springen en een hele nette proef lopen, maar zij missen de aanleg en opleiding om te shinen als echt dressuurpaard. Daarvoor zijn ze te veelzijdig opgeleid en zijn de basisgangen niet speciaal genoeg.  En je gaat ook niet proberen Max Verstappen te verslaan met een rally-auto.”

Dressuurpaard

Dat betekent dat Brugman nog op zoek moet naar een dressuurpaard. “Grade IV is qua niveau vergelijkbaar met de dressuurproef van een 3*eventingwedstrijd. Dat is qua houding en kracht met mijn aandoening nog wel een uitdaging. Ik heb van mijn twee merries dit jaar embryo’s gespoeld. Zodra ik niet meer kan crossen, dan mogen zij zelf veulens krijgen. Ik verwacht dat ik nog wel enkele jaren goed kan crossen op een niet al te hoog niveau, langer dan dat mijn huidige paarden meegaan.”

Veel discipline

Het plan van Brugman is dan ook om in april in Strzegom met het eventingseizoen van 2020 te beginnen. “En ik hoop dat er nog vele mooie seizoenen volgen. Eventing blijft de tak van paardensport die mij het meeste aanspreekt. Het verveelt nooit, stelt me vaak teleur, maar de hoogtepunten zijn zo ongelooflijk hoog dat dat (bijna) alles compenseert. Het maakt je mentaal, vind ik, heel veerkrachtig. Het vergt veel discipline, je leert om in een team te werken, want alleen is het onmogelijk. Als het soms niet lukt, moet je een zware last dragen dat je zoveel mensen, én je paard, wellicht hebt teleurgesteld. Allemaal skills die goed van pas komen in het leven.”

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Remco Veurink

0 212
Demi Vermeulen

Demi Vermeulen heeft de Liemerse Sportprijs gewonnen in de categorie aangepaste sporter. De prijs werd  woensdagavond in Zevenaar uitgereikt.

De Liemerse Sportprijs zet jaarlijks sporters die een bijzondere prestatie hebben verricht in het zonnetje.

Waardering

De amazone noemt het winnen van de prijs een ‘mooie waardering voor wat we bereikt hebben en waar ik samen met een heel team om mij heen heel hard voor werk’.

Demi Vermeulen is al enkele jaren met verschillende paarden succesvol in de para-dressuur. Sinds eind vorig jaar brengt ze Wannabe (v Royal Dance) uit in Grade III. Met de bruine ruin maakt ze deel uit van het Paralympisch kader.

Bron: Liemer Sportprijs / Facebook / Hoefslag

 

 

0 247
Maud de Reu - Webron Jumping Amsterdam 2019 © DigiShots

In Genemuiden werd gisteren de eerste wedstrijd gereden in de nieuwe cyclus van de KNHS-Witte Van Moort Para Dressuur Trophy. Maud de Reu won twee keer overtuigend de gecombineerde Grade 2 en 3 met haar paard Webron (v. Sir Sinclair).

Twee pr’s

De Reu reed twee sterke proeven met haar Webron. De juryleden Mandemaker en Van den Berg konden hoge punten kwijt. Het jurykorps plaatsten de combinatie met twee keer een score boven de 73% op kop. De Reu vertelt “Ik heb twee hele fijne proeven gereden. We hebben weer flinke sprongen vooruit gemaakt! In de tweede proef had ik wel een storing in het halthouden, maar verder ging het heel goed. Zowel in de teamtest als in de individuele proef reed ik een pr.”

Sterk seizoen

Sinds 2015 traint Maud de Reu bij Frank Hosmar en ze heeft daarnaast ook veel steun van Danielle van Vilsteren en Boris Braam, de eigenaar van Webron. De amazone brak het afgelopen jaar door met Webron en won direct brons op het NK. “Het gaat echt geweldig”, aldus De Reu. “We trainen eerst door voor Jumping Amsterdam wat vorig jaar mijn eerste grote wedstrijd was. Ik hoop natuurlijk dat ik dan verder kan richting de Paralympische Spelen in Tokio.”

Vermeulen en Meijer

Demi Vermeulen op Wannabee en Anni Meijer met Countrymill Clark werden tweede en derde. In de teamtest kreeg Vermeulen 70.662% en in de individuele proef 69.853%. Meijer scoorde respectievelijk 67.721% en 66.397%.

Schakel, Meinema en Campagne

In de gecombineerde Grade 4 en 5 pakte Neel Schakel-van Klei met Edison de zege. In de teamtest reden zij 71.313%. Saskia Meinema uit Dronrijp werd tweede en Joyce Campagne reed naar de derde plaats.

Bron: KNHS / Hoefslag

Foto: Digishots

Volg ons!

102,864FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer