Tags Posts tagged with "Para dressuur"

Para dressuur

0 13182
Saskia Louise Meinema - Karsten van de Oostwal NK Dressuur 2020 © DigiShots

Vrijdagmorgen 18 september is Karsten van de Oostwal (v. Tjalbert 460) overleden op het NK Dressuur in Ermelo. Karsten zakte ’s morgens vroeg tijdens het baan verkennen in elkaar en is ter plekke overleden. De negenjarige hengst zou met zijn amazone Saskia Meinema starten in de paradressuur.

A-kader

Meinema vertelde aan Phryso dat ze blij is dat haar ambitie weer helemaal terug is en ze kijkt uit naar het komende NK en de finale van de Witte-Van Moort-prijs in oktober. ‘Ik wil graag doorgroeien naar de top in de parasport. Op het NK rijden we tussen de beste pararuiters. We gaan zo goed mogelijk rijden, want een plek in het A-kader is mijn doel. En stel je voor, een Fries op dat niveau in de parasport, dat is mooie reclame toch?’

Natuurlijke dood

Volgens het wedstrijdprotocol zal er onderzoek gedaan worden naar de doodsoorzaak van Karsten, zo geeft het KNHS aan. Karsten lijkt een natuurlijke dood gestorven te zijn en is voor onderzoek naar de GD gebracht. Donderdag namen Saskia en de door haar zelf gefokte Sterhengst Karsten nog deel aan het eerste onderdeel van de NK paradressuur.

Bron: Phryso

Foto: Digishots

Stephanie Kooijman en Tamara Jansen

Tamara Jansen is para-amazone, maar rijdt in de reguliere dressuursport met haar paard Kardam. Inmiddels heeft ze zes winstpunten binnen in het M1. Het is een lange weg geweest, maar ze ziet de toekomst nu positief tegemoet en hoopt ook bij de para-dressuursport te kunnen starten.

Doen met wat je hebt

“Ik heb hele korte armpjes en hele zware scoliose. Ik zit zo scheef als een hoepel op mijn paard. Verder slijten mijn gewrichten veel sneller dan gemiddeld. Het is niet prettig, maar je moet het doen met wat je hebt. Het is niet anders. Paardrijden is voor mij wel extra belangrijk”, vertelt ze.

Geen pijnstillers meer

“Ik heb tot mijn achttiende altijd gereden op aanraden van mijn orthopeed. Toen ben ik gestopt, omdat ik uitgaan en zo ook wel leuk vond. Sinds zes jaar ben ik weer aan het rijden en ik merk dat het zo goed is voor mijn rug. Hij is veel soepeler door het rijden. Sindsdien slik ik ook helemaal geen pijnstillers meer. Voor mensen met zware scoliose of reuma is paardrijden echt heel goed, omdat je je lichaam op een soepele manier beweegt. Ik kan het iedereen aanraden!”

Geen rem

“Sinds twee en een half jaar sta ik bij Stephanie Kooijman op stal. Kardam, een Bulgarian Sporthorse, heb ik nu ruim een jaar. Als ik op hem zit dan past hij zich helemaal aan aan mij, maar aan de hand weet hij dat ik niks te vertellen heb”, lacht ze. “Als hij onverwachts gaat rennen onder het zadel, heb ik geen rem. Meestal is hij braaf, maar soms probeert hij me wel eens uit. Mede daarom rijdt Stephanie hem sinds twee maanden ook bij. Ook om hem te leren om te reageren op de kleinste hulpen. Dat goed zo goed, dat we nu ineens heel snel gaan.”

Er zit zeker meer in

“Ik had nooit gedacht dat ik het tot het M zou brengen. Doordat ik zo enorm scheef zit is de schouderbinnenwaarts aan één kant bijvoorbeeld heel lastig, maar Steph heeft hem geleerd hoe hij dan toch moet gehoorzamen. Twee maanden geleden zou ik gezegd hebben dat het M1 absoluut het eindpunt is, maar nu denk ik zeker dat er nog veel meer in zit. Ik hoop over een jaar Z1 te kunnen starten. Dan hoop ik ook aan de para-wedstrijden mee te kunnen doen. Ik ben nu ingedeeld in Grade IV en daar is het niveau erg hoog. Ik wil dus alleen starten als we er helemaal klaar voor zijn.”

Dankbaar

“Dat ik er nu zo positief in sta komt echt door Steph en haar hulp. Alleen met haar hulp gaat het me lukken. Ook als ik geen les heb en ze ziet iets bij me met rijden, dan helpt ze me ook direct. Ze zou me nooit laten aanmodderen. Verder is het ook een top stal. Ik kan niet zelf op- en afzadelen. Mijn cap kan ik niet vastmaken en opstappen lukt ook niet alleen. Het enige wat ik zelf kan is rijden. Ik ben dus helemaal afhankelijk van alle hulp op stal, vijf dagen in de week. Iedereen helpt me daar ook. Dat is echt fantastisch. Ik geniet enorm van mijn paard en van de stal en ik ben Steph en iedereen op stal enorm dankbaar!”

Bron: De Hoefslag

Mercedes de Rooij en Erben

Mercedes de Rooij was van jongs af aan al helemaal verzot op de paardensport. Ze leidde haar eigen paard Erben (v. Amadeus) op en was succesvol op concours. In 2017 werd er bij de amazone het Syndroom van Ramsay Hunt vastgesteld, waarna ze de overstap naar de para sport maakte. Toen liep ze vrijwel meteen tegen het probleem aan dat er veel onwetendheid is. Maar daar heeft ze samen met Marieke den Haan wat op bedacht. Namelijk de Facebook-groep Ruiters met een Lichamelijke Beperking.

Eerste eigen paard

“Via mijn familie kwam ik in contact met de paardensport, ik was meteen enthousiast en ben gaan lessen op een manege. Vervolgens ben ik gaan rijden bij een vereniging en van het een kwam het ander. Op een gegeven moment was ik 21, ging ik het huis uit en zei mijn vriend: “Als jij denkt dat je met jouw salaris een paard kan onderhouden, dan moet je dat doen.” Ik wist natuurlijk niet hoe snel ik naar boven moest rennen en achter mijn computer moest duiken om mijn zoektocht naar mijn nieuwe topper te starten”, vertelt de Rooij lachend. 

Trots

Mercedes de Rooij en Erben © Foto 4u

Het paard dat ze destijds kocht heeft de amazone niet meer, maar na dit paard kocht ze Erben, waar ze nu nog steeds succesvol mee rijdt. “Toen ik hem kocht was het een tweeënhalf jarige hengst. Ik heb hem zelf zadelmak gemaakt en opgeleid tot waar hij nu is, dus stiekem ben ik daar wel een beetje trots op”, lacht ze.

Syndroom van Ramsay Hunt

In 2017 werd er bij de amazone het Syndroom van Ramsay Hunt vastgesteld. “Het is een virusinfectie die op hersenzenuwen gaat zitten. Ik heb door vestibule ataxie veel last van mijn evenwichtsorgaan en concreet betekent dit dat mijn zenuwen die de informatie naar mijn hersenen door moeten spelen, het allebei niet meer doen. Ik zeg altijd “Mijn evenwicht is stuk”, maar eigenlijk doen mijn organen zelf het heel goed, alleen de computer verbinding naar boven werkt aan beide kanten niet meer. Voor mij maakt dat dat ik nul balans heb. Dat is dan ook het grootste mankement dat ik bij het paardrijden ondervind. Ik heb nog meer neurologische dingetjes, maar voor het paardrijden zijn het krachtverlies en de vestibule ataxie de grootste belemmering”, legt ze uit.

‘Ik probeer het gewoon’

“Na mijn diagnose kon ik niet zoveel, maar ik zag wel een video van Esra de Ruiter voorbij komen waarin zij uitlegde waar zij allemaal last van had. Toen dacht ik; hey! Ik heb best wel wat gelijkenissen met haar, ook al hebben we compleet wat anders. Toen heb ik de stoute schoenen aangetrokken en heb ik haar een mailtje gestuurd met mijn hele verhaal en daarbij de vraag hoe zij het allemaal doet met paardrijden. Ik ben naar haar toe gegaan en we hebben drie uur lang zitten babbelen over van alles en nog wat. Dus dat was mega fijn! Esra heeft mij toen gewezen op de para sport en het feit dat je je kunt laten keuren. Op internet stond wel een lijst met aandoeningen of klachten die je moet hebben om in aanmerking te komen voor een classificatiekeuring of een Grade. Ik zag daar ataxie tussen staan en toen dacht ik; ik probeer het gewoon!”

Onwetendheid

Ze vervolgt: “In 2019 ging ik naar de keuring en daar zaten twee artsen die natuurlijk ook verstand hebben van de paardensport. Je kunt aan hen een heleboel vragen en ze hadden ook een grote map met allerlei beeldmateriaal van de hulpmiddelen die je kunt gebruiken. Voor ons als para ruiters is het lastig om die hulpmiddelen daadwerkelijk ook aan te schaffen. Wij lopen niet zomaar een ruitersportzaak binnen met de vraag: “Ik mankeer dit, wat heb je daar voor?”. Ik mag bijvoorbeeld rijden met lus-teugels. Ik wist wel dat er van die jachtteugels bestonden, maar dat is verre van ideaal eigenlijk. In eerste instantie heb ik die wel aangeschaft omdat er niks anders op de markt was. Op internet was er ook weinig over te vinden, dus ik wist het niet meer zo goed.”

Research

“Uiteindelijk ben ik een Bokt-groep tegengekomen een daar zaten veel meiden in die dispensatie hebben. Daar kwam ik op een dag Marieke den Haan tegen. Zij had een beetje hetzelfde probleem als ik. Zij reed ook in de rondte met die jachtteugel, maar vond het eigenlijk ook niet te doen.” Na veel research en telefoontjes vonden ze amazones in Engeland een geschikte teugel. “Omdat je niet weet wat voor je werkt, wil je natuurlijk ook dingen uitproberen. Als je bijvoorbeeld aan een zadelmaker, zonder referentie, uit moet gaan leggen ‘dit moet het worden’, dan werkt het niet. Op dat moment had ik zoiets van: Dit moet anders.”

Mercedes de Rooij en Erben

Als een lopend vuurtje

“Toen bedachten Marieke en ik  de Facebook-groep Ruiters met een Lichamelijke Beperking. Ik ben van mening dat een brutaal mens de halve wereld heeft. Ik snap dat niet iedereen zo is, maar het is in dit soort situaties wel makkelijk. Zo heb ik ook contact gezocht met Frank Hosmar en na een tijd had ik al best wat para ruiters in mijn netwerk. Toen heb ik alles en iedereen die wat met de para sport te maken heeft, uitgenodigd voor de groep. We lanceerden de pagina tijdens de para-avond op Indoor Brabant en het nieuws dat onze groep bestond, ging als een lopend vuurtje op de tribune rond. Het was een instant-hit en inmiddels zitten we bijna aan de 300 leden en er zijn ook een heleboel kaderleden lid.”

Hulpmiddelen bijbel

De opzet van de groep is dat iedereen zich voorstelt en vertelt wat zijn of haar beperkingen zijn. Eigenlijk met het doel dat je ook dingen kunt herkennen en ervaringen kunt delen. Als je de groep opent, zie je een document waarin alle hulpmiddelen die mensen bij De Rooij of Den Haan hebben aangemeld worden vernoemd. Er staat een plaatje bij, er staat waar het te koop is, wat de prijs is en dat soort dingen. “Een soort hulpmiddelen bijbel”, lacht de amazone. De visie die ik erbij had toen ik begon, is ook echt wat het nu is geworden.”

Kopstukken

“Als je een beperking hebt loop je er niet mee te koop, dus als je iets wil vragen  over hoe of wat, is het altijd maar de vraag of de ander daar ook open voor staat. In de groep zijn we allemaal hetzelfde. We hebben al heel veel positieve reacties gekregen! Het gaat over praktische problemen waar je tegenaan loopt, maar laatst postte iemand ook over een negatieve ervaring met een jury. Dan ben ik wel heel blij dat al die kopstukken van de para sport ook meelezen en er bij hen ook lampjes gaan branden.”

Je bent niet alleen

Mercedes de Rooij en Erben

“Glasten Krapels kan zijn eigen cap bijvoorbeeld niet dichtdoen en een meisje in de groep had hetzelfde probleem. Uiteindelijk zijn ze uitgekomen bij een cap die in Amerika op de markt is en werkt met een magneetsluiting. Er komen hele mooie dingen uit voort, maar wat ik het vaakst hoor is dat mensen het fijn vinden om een uitlaatklep te hebben en dat ze hun verhaal kunnen delen. Het voelt soms alsof je de enige in de wereld bent, omdat je tegen zoveel dingen aanloopt. Maar omdat je toch leest dat anderen tegen hetzelfde aanlopen, voel je de bevestiging dat je niet alleen bent”, besluit De Rooij haar verhaal. 

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

 

0 10284
Anouk Hendriks en haar droommerrie. Foto: Kayleigh de Haas

Twee jaar geleden kreeg Anouk Hendriks een heftig ongeluk. Het paard waar ze op reed steigerde en viel achterover, bovenop de amazone. Na een lange tijd revalideren en een stage bij Joyce Heuitink, besloot de amazone zich te richten op de para-sport. “De eerste week in de revalidatiekliniek vroegen ze me waar ik heen wilde, ik zei volmondig: ‘Naar stal!'”, vertelt ze.

Goed fout

“Ik reed op een heel braaf paard, hij was altijd super lief, maar zo uit het niets kwam hij omhoog”, begint de amazone te vertellen over haar ongeluk. “We reden een overgang van stap naar draf, en omdat hij vaart had waren zijn achterbenen meteen onder hem weg. Daardoor is hij bovenop mij gevallen.” Ze vervolgt: “De eigenaresse van de stal heeft meteen 112 gebeld, want zij wist gelijk dat het goed fout was. Ik ben door de ambulance opgehaald, ik kon mijn benen helemaal niet bewegen. Ik was wel bij bewustzijn maar ik weet er niet veel meer van. Ik weet alleen nog dat toen ze me in de ambulance ergens op moesten leggen, het zoveel pijn deed dat ik alles bij elkaar heb geschreeuwd.”

Veel schade

Wat volgde was een hele heftige en onzekere tijd. Hendriks vertelt: “In het ziekenhuis wisten ze ook al snel dat het goed fout was. Er werden natuurlijk gelijk foto’s gemaakt en er werden onderzoeken gedaan. Uiteindelijk bleek mijn hele bekken verbrijzeld, mijn schaambeen was verbrijzeld, mijn staartbeen was afgebroken en mijn bekken waren van mijn rug afgebroken. Daarnaast had ik ook nog veel orgaanschade. Ze hebben me verplaatst naar de Intensive Care, waar ze me in slaap hebben gehouden. Ik heb 10 dagen moeten wachten op een operatie, er was niemand die het eerder durfde èn kon vanwege de inwendige bloedingen.”

Naar stal

De amazone lag ongeveer anderhalve maand in het ziekenhuis voor ze naar de revalidatiekliniek ging. “Ze hebben me daar heel goed geholpen. Ik kreeg een eigen rolstoel, helemaal op maat gemaakt. We zijn bezig gegaan met krachttraining, maar ik had nog heel veel moeite met mijn benen. Mijn rechtervoet had uitval, dat is nu nog steeds. Ik heb heel langzaam weer leren lopen, eerst tussen de rekstokken en daarna met een rollator en krukken.” Ondanks dat het revalideren heel zwaar was, wist de amazone precies wat ze wilde. En dat was naar stal. “Dat wist iedereen natuurlijk allang, dus ze hadden al stiekem iets voor me geregeld. Dat was op 5 mei, een dag die ik nooit meer zal vergeten.”

De eerste keer dat Hendriks weer bij haar merrie kwam.

Grote verrassing

Er stond de amazone namelijk een hele grote verrassing te wachten op stal. “Het bleek dat mijn ouders stiekem het paard dat ik eerder reed voor Marcella Hesselink hadden gekocht. Zij is echt mijn droompaard, dus ik was helemaal gelukkig. De eerste keer dat ik weer bij haar kwam legde zij haar hoofd op mijn schoot en bleef ze een hele tijd zo staan. Dat gaf me nog meer kracht. Vanaf toen had ik echt iets van; ik wil eerst paardrijden en dan pas weer lopen.” Dit streven gaf Hendriks ook aan in haar doelstellingen bij de revalidatiekliniek. “Toen ik weer wat kon zijn we naar Manege Roessingh gegaan, daar heb ik voor het eerst weer op een paard gezeten. Zijwaarts en alleen in stilstand, meer was het niet, maar het was een fantastisch gevoel. Daardoor heb ik super hard geoefend, en uiteindelijk kon ik steeds een stapje verder gaan.”

Stageplek

Hoewel Hendriks wist dat ze het schooljaar niet ging halen, ging ze het jaar toch nog wel wat uurtjes naar school. Op het moment dat het nieuwe schooljaar begon, werd er door haar school gelukkig veel rekening gehouden met haar handicap. “Ik doe de opleiding paardenhouderij en daar hoort natuurlijk ook veel praktijk bij. Je moet natuurlijk die examens ook gewoon halen, net als je ORUN. Gelukkig denkt de school daar heel flexibel in mee, dat is echt super.” Uiteindelijk moest ze wel stage gaan lopen.  “Ik was daar heel laat mee omdat ik niet wist of ik het wel mocht en kon. School zei tegen mij: ‘We gaan gewoon Joyce Heuitink vragen’. Eigenlijk zat ze al vol, maar ze wilde me wel een kans geven. Dat was echt geweldig.”

Parasport

“Ik had het echt niet verwacht, want wie wil er nu iemand bij hebben die bijna niets kan”, geeft ze toe. “Omdat het reizen voor mij niet te doen was ben ik intern gegaan. Ik heb mijn paard meegenomen naar Joyce en uiteindelijk vroeg ze of ik het niet wat vond om para te gaan rijden. Ik vroeg me af of ik daar wel geschikt voor was, omdat mijn handicap naar mijn idee niet zo groot was. Uiteindelijk vond ik het wel super tof. In de reguliere sport gaat het wel, maar daar kom ik er echt niet door. Joyce vertelde me over de inschrijfdagen, dus dat heb ik gedaan. Ik zou al gekeurd worden, maar dat is vanwege het coronavirus afgelast. Nu word ik waarschijnlijk op 1 juni gekeurd en mag ik daarna in de parasport gaan rijden!”, klinkt het enthousiast.

Mooie toekomst

Hoewel haar paard in eerste instantie heel erg ondeugend was, maakt ze nu een perfect para-paard. “Het is net alsof ze het aanvoelt. Het is een super lieve merrie, maar voorheen had ze echt merriestreken. Ze ging er vandoor en bokte veel. Zo hebben we er met het zadelmak maken een jaar over gedaan voordat we er op konden blijven zitten. Op de één of andere manier bleef ik altijd wel zitten. Na mijn ongeluk is zij helemaal veranderd, ze is zo braaf geworden. Gisteren hebben we bijvoorbeeld voor het eerst een buitenrit gemaakt, dat had ik een jaar geleden echt niet kunnen doen. Ook op ander terrein lessen met haar, wat we nu veel doen, daar kon ik alleen over dromen”, aldus de amazone. Nu het zo goed gaat heeft ze maar één doel: “Ik hoop dat we een hele mooie toekomst tegemoet gaan in de para-sport.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Kayleigh de Haas

Rixt van der Horst - Findsley N.O.P. FEI European Championships 2019 © DigiShots

Tijdens CHI Al Shaqab in Qatar wisten de para amazones goede zaken te doen. In Grade II werd Annemarieke Nobel donderdag derde met 66,263%. Vrijdag stuurde ze haar Highlight (v. Flemmingh) naar nogmaals de derde plek met 66,667%.

Grade III en IV

Rixt van der Horst wist beide proeven op haar naam te schrijven met Findsley N.O.P. (v. Bellisimo). Donderdag scoorden ze 72,5% en vrijdag 70,98%. Lotte Krijnsen legde tweemaal beslag op de tweede plek. Beide dagen reed ze een knappe 71% bij elkaar.

De kür op muziek vindt vandaag plaats en de uitslagen kun je hier volgen.

Bron: Hoefslag

Foto: Digishots

Sanne Voets - Demantur RS2
Sanne Voets - Demantur RS2 FEI European Championships 2019 © DigiShots

Para-dressuuramazone Sanne Voets zal tijdens The Dutch Masters – Indoor Brabant een nieuwe kür op muziek rijden. Voor de muziek werkte de Brabantse amazone samen met Joost Peters én de band HAEVN.

Op donderdag 12 maart gaat haar splinternieuwe kür op muziek met Demantur RS2 N.O.P. ‘in première’.

Voets mikt met haar nieuwe kür op een nieuwe gouden medaille op de Spelen in Tokio. “Ik vind het zo gaaf om eindelijk te kunnen vertellen!” reageert de 33-jarige amazone.

‘Alles kan’

Anderhalf jaar geleden werden de eerste stappen op weg naar deze samenwerking al gezet. “Ik luisterde naar de muziek van HAEVN en werd meteen geraakt. Een gevoel dat niet meer wegging. Daar wilde ik iets mee doen, en dus overlegde ik met Joost. Die zei: ‘alles kan’. Ik trok de stoute schoenen aan en legde contact met de band.”

HAEVN maakt filmische muziek met een dromerig geluid. Het duo sleepte al diverse nominaties en awards in de wacht. Ervaring met dressuur had het tweetal niet. “Wij weten eigenlijk niets van paarden,” bekent frontman Marijn van der Meer. “Maar Sanne kwam naar ons toe na afloop van een optreden en legde haar vraag aan ons voor. We waren heel benieuwd hoe het eruit zou zien, onze muziek bij een dansend paard. We hebben een afspraak gemaakt en zo is het balletje gaan rollen.”

Extra glans

Joost Peters is verantwoordelijk voor küren van vele wereldtoppers. Hij werkte in het verleden al samen met grote namen als Guy Chambers en Wibi Soerjadi. Nu voegt hij HAEVN dus toe aan dat rijtje. “Normaal probeer ik een paard met de muziek wat extra glans te geven, extra energie. Maar Sanne’s paard heeft dat niet nodig. Technisch is de combinatie sterk, maar ze blinken vooral uit door de eenheid die ruiter en paard vormen. Met deze muziek wilde ik die connectie onderstrepen, inspelen op de emotie. Het is echte luistermuziek, waar je stil van wordt. Ik maak al twintig jaar küren, maar deze insteek was wel uniek.”

Je hart volgen

Volgens Van der Meer past de muziek perfect bij het paard en alle oefeningen. “Maar het gaat verder dan dat. We wilden er ook echt het verhaal van Sanne mee overbrengen. Het is een verhaal dat gaat over het volgen van je hart, je eigen weg gaan en vertrouwen in jezelf en elkaar. Daar zit een belangrijke overeenkomst met onze muziek.”

De erelijst van Sanne Voets is intussen indrukwekkend. Op de Paralympische Spelen van Rio in 2016 won ze goud en in 2018 was ze de eerste Nederlandse die de maximale score van drie titels op de Wereldruiterspelen in Amerika won. Afgelopen zomer voegde ze daar driemaal goud op het EK in Rotterdam aan toe.

Ultieme uitdaging

Voets heeft haar zinnen gezet op nog meer goud, en wel in Tokio komende zomer. “De beste worden is één, maar de beste blijven: dat is de ultieme uitdaging. De nieuwe kür is heel bijzonder geworden. Toen ik het voor het eerst hoorde, kreeg ik er tranen van in mijn ogen, zo mooi. De muziek, de teksten, het gevoel wat je ervan krijgt: dit is ons echt op het lijf, op het leven geschreven. Het vertelt ons verhaal.”

Tijdens Indoor Brabant mag ze haar verhaal aan het grote publiek vertellen. “Een mooier decor voor de première dan Indoor Brabant had ik me niet kunnen wensen. Ik ben Brabantse in hart en nieren en voel me hier thuis. Als klein meisje kwam ik er kijken naar mijn helden van toen, later mocht ik er zelf rijden en nu gaan we er dus onze kür presenteren. Alles komt nu samen!”

Foto: Digishots

Glasten Krapels - Windhook
Glasten Krapels - Windhook The Dutch Masters 2018 © DigiShots

Glasten Krapels reed samen met zijn Windhook (v. Waikiki) afgelopen weekend in Genemuiden een fantastische proef. De uitkomst: 71,083% en dus hun laatste B-kaderscore. Krapels reageert uitgelaten: “Het is ongelooflijk, ik ben zo ontiegelijk blij! Dat is onvoorstelbaar. Ik ben natuurlijk in 2010 lid geweest van het team dat naar Kentucky ging. Inmiddels zijn we 10 jaar verder, maar ik ben gewoon terug!”

Droom

“Het is best wel mooi, want er ontstaat een droom in je hoofd en dat landt in je hart”, vervolgt een enthousiaste Krapels. “Je hoopt dat gewoon te bereiken. Dit is de eerste stap naar de droom die ik heb, dit maakt het allemaal weer een beetje realistisch.” Krapels had in alle eerlijkheid niet verwacht dat hij weer mee zou gaan draaien op dit niveau. Met de komst van Windhook krijgt het weer een kans. De Hannoverraanse ruin is na Wisconti het tweede paard wat de ruiter ter beschikking kreeg van de familie Thill. “Met Wis zat ik steeds op het randje, maar het kwam er nét niet helemaal uit. Dat is soms moeilijk om te verwerken, maar het hoort wel bij de sport. Alsnog heb ik ontzettend veel van hem geleerd en ben ik echt blij met hem.”

Blessures

De combinatie Krapels en Windhook maakte een onrustige start, maar is nu helemaal in vorm. “In het begin dat ik met Windhook op pad ging startten we een beetje af en aan vanwege blessures. Sinds een half jaar gaat het nu heel erg goed, ik voel hem iedere dag sterker en beter worden. Ik ging naar Genemuiden toe met het idee: ‘Ik hoop dat ik het kader in rijd, maar als ik de ring uitkom en binnen de top 3, onder de Olympische ruiters Rodolpho Riskalla en Manon Claeys eindig, dan ben ik trots. En dat lukte gewoon! Dat voelde echt wel even als een ‘oppeppertje’.”

Poging wagen

“Het is ook gewoon gaaf: we gaan weer meedoen”, aldus de ruiter. “We zijn er nog lang niet, maar het is wel een stap dichter bij mijn droom. Ik heb me natuurlijk elke Spelen sinds 2012 mogen plaatsen op de longlist, maar het team wat er nu staat is ontiegelijk sterk. Twee keer goud achter elkaar, dat is voor het eerst in de geschiedenis van de para-dressuur.” Een plekje in het team bemachtigen is volgens Krapels dus een ‘moeilijk verhaal’. Toch gaat hij een poging wagen. “Het belangrijkste is met twee benen op de grond staan. Wat ik erg waardeer zijn onze eigen ontwikkelingen en het behalen van mijn persoonlijke doelen. Dat geeft waardering en een bevredigend gevoel.”

Iets speciaals

Het is niet voor niets dat deze combinatie nu zo succesvol is. Krapels is helemaal weg van zijn vosruin. “Hij heeft zoveel positieve punten, dat paard. Wat ik heel bijzonder vind is dat ik met al mijn paarden echt een goede band heb, maar met Windhook is het echt iets speciaals. Hij is zó op mij en ik ben zó op hem. Ik denk dat zijn meest positieve punt is dat, als hij de ring in loopt, het niet uit maakt of hij niet fijn loopt of even niet lekker in zijn vel zit. Als hij de witte hekjes ziet denkt hij: ‘Ik ben thuis.’ Als ik het verpruts, dan is het ook echt mijn schuld want hij doet het gewoon altijd. Hij doet er altijd een schepje bij op. Altijd als ik de ring in rijd denkt hij: ‘Ik ben er weer’.”

Krapels is vooral heel erg blij met de mensen om zich heen, die hem hielpen dit te bereiken. “Het is ongelooflijk dat je van één sponsor zulke ongelooflijke paarden mag rijden. De familie Thill is waanzinnig. Ook Coby en Marlies van Baalen van Dressuurstal van Baalen begeleiden mij fantastisch. Tot slot vrienden, familie, grooms… ook zonder hun was het nooit gelukt. Dat is echt wel een gegeven.”

Zie ook: Glasten Krapels: ‘Van zo’n rentree heb ik gedroomd’

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan

Foto: © DigiShots

0 196
Frank Hosmar - Alphaville N.O.P.
Frank Hosmar - Alphaville N.O.P. FEI European Championships 2019 © DigiShots

In Genemuiden worden dit weekend verschillende internationale para-wedstrijden verreden. Tot nu toe doen de Nederlandse deelnemers het uitstekend. Zo ook Frank Hosmar, die een dubbelslag sloeg in Grade V.

Dubbelslag

Op donderdag wonnen Frank Hosmar en zijn alleskunner Aplhaville N.O.P. de teamtest van Genemuiden al. Vrijdag deden ze hier een schep bovenop en wonnen ze ook de individuele test. Dit deden ze met een verschil van bijna anderhalve procent op nummer twee. De ruiter werd dan ook door alle drie de juryleden op nummer één geplaatst. In deze klasse eindigde de Belgische Michèle George met Best of 8 op nummer twee. Zij waren goed voor een score van 73,452%. Haar landgenote Ciska Vermeulen reed haar Rohmeo naar 70,278%. Hiermee maakte zij de top 3 compleet.

Den Dulk tweede

Naast Hosmar presteerde ook Nicole den Dulk goed. Zij en haar Wallace N.O.P. eindigden als tweede in de individuele test van Grade 2. Hierbij konden ze nét niet tippen aan de Duitse Heidemarie Dresing en haar paard La Boum. Dresing scoorde 71,569%, Den Dulk bleef daar net onder met 71.471%. De Nederlandse amazone werd door twee van de drie juryleden op nummer één gezet, maar bij een ander op nummer drie wat haar score deed dalen. De derde plaats in Grade 2 was voor de Deense Katrine Kristensen en Welldone Dallas met 70,333%.

Nederlandse top

In Grade 3 staan tevens twee Nederlandse amazones bovenaan, namelijk Maud de Reu en Webron op één met daaropvolgend Demi Vermeulen en Wannabe op nummer twee. De Reu en haar Webron waren in deze individuele test goed voor een score van 73,088%. Hiermee sloegen ze een gat van bijna twee procent tot Vermeulen en Wannabe. Deze combinatie was namelijk goed voor 71,324%. De top drie werd aangevuld door de Duitse Melanie Wienand met haar paard Lemony’s Loverboy. Zij gingen net niet de 70%-grens over met hun score van 69,167%.

Bron: Hoefslag

Foto: © DigiShots

Frank Hosmar - Alphaville N.O.P.
Frank Hosmar - Alphaville N.O.P. FEI European Championships 2019 © DigiShots

Frank Hosmar heeft met Alphaville N.O.P. de kwalificatiewedstrijd van de KNHS-Witte Van Moort Para Dressuur Trophy gewonnen tijdens Jumping Amsterdam. Hosmar reed een solide proef die goed was voor 77.667%.

Rixt van der Horst eindigde als tweede, Glasten Krapels werd derde.

Nieuwe lijn

Hosmar was zeer tevreden over zijn rit in de RAI Amsterdam. “Er zaten wel wat kleine dingen in, maar alles lukte zoals ik dat wilde,” vertelt hij. “Ik heb een nieuwe lijn in de proef, een slangenvolte met vijf bogen met daarin pirouettes en wissels, en die pakte ook in de proef goed uit. Van de week hebben we de proef nog een keer goed doorgereden, maar in de ring is toch net even anders. Ik ben echt zeer tevreden.”

Voor Hosmar ging de wekker vrijdagochtend om 04.30 uur. “Het blijft super leuk om hier te mogen rijden, alleen dat tijdstip…. Volgende week rijden we op de internationale wedstrijd in Genemuiden, daar hebben ze dit jaar ruim 65 deelnemers, dat is een mooie ontwikkeling. Er doen ook ruiters mee die internationaal onze grote concurrenten zijn, dat is goed want dan weten we waar we staan en het houdt ons scherp.”

Beetje heet

Ook de nummer twee Rixt van der Horst was tevreden over haar proef met Findsley N.O.P., die goed was voor 76.056%. “Mijn paard werd een beetje heet, maar ik ben zeker tevreden. Het was ook weer een goede oefening om hier te rijden.”

Glasten Krapels liet met zijn vos Windhook ook een goede indruk achter en scoorde 74.626% wat goed was voor plaats drie. KNHS Talententeamlid Maud de Reu reed haar Webron naar plaats 4, Nicole den Dulk en Wallace N.O.P. werden vijfde.

Hier vind je de volledige uitslag.

Bron: KNHS

Foto: Digishots

genemuiden
Frank Hosmar en Alphaville N.O.P. - © DigiShots

Rijvereniging de Zwartewaterruiters uit Genemuiden gaat van 30 januari t/m 1 februari de derde editie CPEDI3* Internationale Para Equestrian Dressage organiseren. Deze internationale wedstrijd voor topsporters met een lichamelijke beperking, is tevens een FEI-kwalificatiemogelijkheid voor de Paralympische Spelen in Tokyo.

Wereldwijd

CPEDI3* Genemuiden is een hippisch topevenement georganiseerd in de kop van Overijssel bij de Zwartewaterruiters in het Hippisch Centrum. De eerste inschrijvingen uit diverse landen zoals Saoedi Arabië, Japan, Brazilië en Noorwegen zijn al gemeld. Ook een grote delegatie ruiters en amazones uit Nederland heeft deelname toegezegd.

Tokio

Na edities in 2016 en 2018 gaan het bestuur en de leden wederom een driedaags evenement organiseren als maatschappelijk en sportief initiatief in de gemeente Zwartewaterland. Dit unieke paardensportevenement wordt in Genemuiden volop gesteund door de lokale en regionale ondernemers. De organisatie is al in volle gang en de eerste aanmeldingen zijn een feit. Deze CPEDI3* geldt als internationale wedstrijd om nog kwalificatiepunten te bemachtigen voor afvaardiging naar de Paralympische Spelen in Tokio.

Bron: Zwartewaterruiters

Volg ons!

103,154FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer