Tags Posts tagged with "ongeluk"

ongeluk

0 42241

Twee dagen na het verschrikkelijke verkeersongeval waarbij zij met haar vrachtwagen betrokken was, heeft de Finse amazone Joanna Robinson vanochtend een update over haar paarden gedeeld.

Reddingsplan

De amazone kijkt terug naar de eerste momenten na de botsing: “Na het ongeluk was ik bang dat de paarden te kalm waren om in goede conditie te zijn. Om nog meer chaos te voorkomen, probeerden we niet bij de paarden te komen voordat het reddingsplan klaar was en de dierenarts ter plaatse was. De oprit lag gedeeltelijk los, dus we waren bang dat ze in paniek zouden raken, uitstappen en wegrennen over de snelweg.” Ze legt ook uit: “Om de paarden eruit te krijgen, heeft de brandweer de omheining aan de kant van de snelweg doorgeknipt en een oprit gebouwd om ze veilig naar de transporteurs te brengen die op de parallelweg op ons stonden te wachten. Eerst kwam de dierenarts, liet ze sederen, en toen brachten we ze weg. Alles verliep verrassend goed en ik was onder de indruk van het professionalisme van de dierenarts en de redders.”

Verwondingen

De Finse amazone zorgt nu voor haar paarden: “Azúcar heeft de minste verwondingen. Alleen zijn hoofd is bekrast en zijn benen hebben wat kleine krasjes. We probeerden hem een beetje te draven en hij is kreupel. Gewoon stijf, hoop ik. Leo had de meeste pech – hij had een zeer ernstige beenwond die niet kon genezen. Hij is overleden. Snoopy, die naast Leo stond, schijnt het meest geluk te hebben gehad. Alleen het ooglid was beschadigd. We draafden een beetje met hem rond en hij bewoog goed. Glam had helaas een enorme wond op zijn rug, achter het zadel, waardoor ook de spier beschadigd was. Het schoonmaken en hechten was lastig. Ze heeft ook haar linker spronggewricht verwond, maar ze loopt vrij goed, dus ik hoop dat het niet te erg zou zijn. Dundee heeft ook een diepe verwonding aan zijn rechter achterbeen, hij is gehecht. Hij heeft een zwelling bij zijn buik, maar we hopen dat het gewoon een kneuzing is en niets anders,” schrijft ze.

Bron: Equnews

Foto: Archief

0 8223
ruiter gereanimeerd

Finse dressuuramazone Joanna Robinson was gister betrokken bij een ongeluk toen ze vanuit Zuid Frankrijk terug naar Nederland aan het reizen was. De vrachtwagen, waar enkele paarden in stonden, kreeg een lekke band waardoor ze noodgewongen een tijdje aan de kant van de weg moesten staan. Een vrachtwagen botste met volle snelheid op de wagen, waar op dat moment personen, paarden en honden in zaten.

“Net voor de grote klap maakten we ons zorgen over de vrachtwagens die met hoge snelheid aan het passeren waren”, vertelt Robinson, die twijfelde of ze een video van de gevolgen van het ongeluk wil delen. Met het besluit om de video toch te laten zien, hoopt ze mensen bewust te maken van over rijgedrag. “Terwijl we aan de rechterkant van de weg wachtten op hulp met waarschuwingsknipperlichten en een gevarendriehoek, botste een vrachtwagen met volle snelheid op ons. Op het moment van de crash zaten we in de truck”.

Ernstige gevolgen

Eén paard, genaamd Leo, heeft het ongeluk niet overleefd. “Glam en Dundee hebben allebei verwondingen opgelopen die zelfs in het beste scenario behoorlijk wat tijd nodig hebben om te genezen. Snoopy had geluk met een grote wond boven het oog, maar het oog zelf ziet er prima uit. Azúcar lijkt het minst getroffen, maar het is nog te vroeg om te zeggen of we de komende dagen nog meer blessures bij alle paarden zullen ontdekken”. De honden die betrokken waren lijken op het eerste gezicht ongedeerd.

⁣”Ik en Silja voelen ons behoorlijk geschokt, pijnlijk en hebben de ergste kater ooit. Maar ik denk dat we in orde zijn. Nog steeds in shock voor wat er is gebeurd. En wetende dat het zoveel erger had kunnen zijn”, laat Robinson weten.

Bron: VIX Horses

Foto: 112/ archief

Chanel Stokje met Eastwood. Foto: odD Fotografie

De laatste crossles voor ze naar Ierland zou gaan eindigde voor Chanel Stokje in een ziekenhuisopname en een langdurig revalidatietraject. Vanuit haar ziekenhuisbed begon ze Saddle Up, een platform voor tweedehands paardenspullen. Met als missie: de paardensport verduurzamen.

Laatste crossles

Chanel heeft altijd al paarden aan huis gehad, tot het huis verkocht werd en ze ging studeren. Wel vond ze een paard waar ze mee mocht rijden wanneer ze wilde. Ze vertelt: “Dat was ontzettend leuk. Eastwood stond op stal in Renswoude en ik had er spring- en crossles mee. Bij de Schalm kun je in de zomer meedoen aan lessen. Dat deden we dan ook met plezier. Eastwood had nog nooit gecrosst, maar hij pakte het heel fijn op. Ik zou voor mijn master naar Ierland gaan en dit was de laatste crossles om het af te sluiten. Alleen toen ging het mis…”

Miscommunicatie

De combinatie wilde over een boomstam op palen springen. Het was een dubbele hindernis. “We kregen een beetje een miscommunicatie. Tussen de hindernissen moest je een snelle 5 of een langzame 6 passen rijden. Eastwood maakte er 5,5 en ging er daardoor niet overheen, maar dóórheen. Hij is volledig over de kop geslagen en bovenop mij terecht gekomen. De hindernis was ook mee omgevallen, dus Eastwood kon in eerste instantie niet opstaan. Uiteindelijk stond hij toch op, en ik dacht ik dus ook. Maar ik merkte bijna direct dat dat niet ging. Mijn vader is gelijk naar mij toe gekomen en mijn moeder heeft 112 gebeld. Al snel waren er twee ambulances, een traumahelikopter en nog wat politie ter plaatse.”

Veel operaties

De hulpdiensten brachten de amazone naar het UMC. Nog diezelfde avond werd ze geopereerd aan een geperforeerde darm. “Ook had ik meerdere breuken in mijn bekken, waar ze me enige tijd later aan geopereerd hebben. Mijn schouder was ook uit de kom en mijn pees was afgescheurd. Ze dachten eerst dat het met rust goed zou komen, maar daar ben ik een half jaar later alsnog aan geopereerd. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er nooit nachtmerries van heb gehad en dat ik niet bang ben geweest. Op een gegeven moment kreeg ik weer veel zin om te rijden, maar het revalidatietraject was erg lang. Ik heb 6 weken in een rolstoel gezeten, 6 weken als een oma’tje achter een looprek gelopen en daarna ging ik bij de fysio over naar krukken”, vertelt ze openhartig.

Chanel Stokje toen ze voor het eerst weer bij Eastwood kwam.

Niet zijn schuld

Vanaf het moment dat ze weer kon lopen, zeurde Chanel bij de fysiotherapeut of ze weer te paard mocht. “Het heeft maanden geduurd voordat ik weer had leren lopen. Maar toen ik het kon wilde ik gelijk weer paardrijden. De eerste keer dat ik er weer op zat, was dat gewoon op Eastwood: hetzelfde paard als waarmee ik mijn ongeluk heb gehad. Ik ben niet bang geweest omdat het niet zijn schuld was dat we vielen. Had hij heel raar gedaan, dan had ik het misschien wel spannend gevonden. Het was gewoon pech en echt een miscommunicatie. Eigenlijk was hij juist veel te braaf: hij probeerde er toch overheen te komen in plaats van dat hij stopte of er langs ging.”

Verduurzamen

Door haar ongeluk had Chanel een onverwachts tussenjaar. Ze geeft aan dat ze de dagen toch wel graag meer wilde vullen. Ze liep al langer met het idee rond om een eigen onderneming op te zetten. Dit heeft ze samen met haar vriend in de revalidatieperiode doorgezet. “Ik vind duurzaamheid belangrijk. Ik hergebruik alles en let op mijn consumptie. De paardenmarkt is naar mijn idee weinig bezig met verduurzamen. Het lijkt me mooi als mensen steeds vaker inzien dat het goed is om spullen een tweede leven te geven. Er wordt natuurlijk veel verkocht via Marktplaats, maar de kans dat je daar opgelicht wordt is best groot. Ik hoop dat de drempel voor mensen lager wordt door via mijn platform te bestellen. Het hergebruiken zou van mij wel wat meer de norm mogen worden.”

Nieuwe stip

Het opzetten van Saddle Up was voor de amazone een welkome klus. “Ik was door mijn revalidatietraject natuurlijk best beperkt in wat ik kon gaan doen. Ik dacht bij mijzelf: ga ik thuis zitten en niks doen, of ga ik andere manieren bedenken om blij te worden? Saddle Up was voor mij iets waar ik naar uitkeek, een nieuwe stip op de horizon. Aan het begin van mijn revalidatie duurden de dagen heel lang. Ik kwam van fulltime werken bij Adidas zo thuis te zitten. Gelukkig heb ik hierdoor een manier gevonden om weer bezig te gaan. Inmiddels zit ik in Engeland voor mijn master en rijd ik wanneer ik in Nederland ben weer op Eastwood. We doen wel weer springlessen. Een crossles zou ik eerlijk gezegd niet zo snel meer doen.”

Top tot teen

Hoewel ze liever niet had dat het ongeluk was gebeurd, heeft het haar ook mooie dingen gebracht. “Wanneer ik in de spiegel kijk zie ik heel veel littekens. Dat is niet altijd makkelijk en als ik de tijd terug kon draaien was ik heel blij als het niet was gebeurd. Maar nu is het gebeurd en kan ik er het beste van maken. Zo komen er ook nieuwe kansen op mijn pad, zoals Saddle Up. Maar naar aanleiding van een artikel in het AD nemen ook veel mensen contact met me op. Ze hebben vaak iets soortgelijks meegemaakt. Het is fijn dat ik anderen kan helpen door hun verhaal te horen en door er samen over te praten. Dat is dan ook mijn grootste tip: praat erover als je hulp nodig hebt. Ik ben nu ook bezig met een psycholoog, omdat ik me heel erg van mijn emoties afgesloten heb. Nu kan ik het laatste stukje verwerken.”

Bescherming is belangrijk

“Waar ik vooral blij mee ben, is dat ik mijn cap en mijn bodyprotector op en om had. Een half jaar voor mijn val had ik een nieuwe cap gekocht. Caps vergaan natuurlijk na zoveel jaar. Ik heb echt van top tot teen onder Eastwood gelegen, ik had ook de schrammen op mijn gezicht en mijn cap was helemaal kapot. Ik merkte dus echt extra hoe belangrijk het is om te investeren in goede spullen. Je hebt maar één hoofd, dus daar moet je zuinig op zijn!”, besluit ze.

Heb jij ook iets dergelijks meegemaakt en wil je er graag over praten met een lotgenoot? Schroom dan niet om contact op te nemen met Chanel Stokje via Instagram.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: odD fotografie

0 1934
Sophie Haverkamp met C'est Ici.

Door een vervelend ongeluk waarbij Sophie Haverkamp (14) achterover van haar bijrijdpaard C’est Ici (v. Lord Leatherdale) viel, kwam de combinatie in een mindere periode terecht. Ici leerde dat staken een manier was om onder het werk uit te komen, doordat Sophie een beetje angstig was geworden door het ongeval. Gelukkig heeft de combinatie zich weer volledig herpakt en werken ze nu hard naar hun wedstrijddebuut.

Manegelessen

“Ici is eigenlijk het paard van mijn trainer”, steekt de amazone van wal. “Hij heeft haar eigenlijk als manegepaard gekocht, maar na 4-5 maanden meegelopen te hebben in de lessen bleek ze toch niet echt een manegepaard te zijn. Ik had inmiddels een paar keer op haar gereden en was helemaal gek van haar. Ici had eigenlijk een andere verzorgster, maar zij had een tijdje wat minder tijd. Toen ben ik haar af en toe ook bij gaan rijden buiten de lessen om. Na een tijdje stopte de andere bijrijder vanwege een nare val en heb ik de zorg voor Ici overgenomen.”

Afwisselen

Zodoende reed de amazone mee in de lessen op de merrie. “Inmiddels verzorg ik haar dagelijks. Dat had ik natuurlijk nooit verwacht toen ik haar voor het eerst in de manegelessen zag. We zijn nu dressuurmatig aan het trainen, zo is ze ook gefokt. Wel vind ik het belangrijk dat we veel afwisselen. We gaan dus ook naar buiten, rijden zonder zadel en maken wel eens een sprongetje. Ici is een heel lief paard. Ze kan wel wat lastig zijn met rijden, maar zodra ze je kent en zodra je haar leider bent, dan doet ze echt alles voor je. Soms heeft ze heel veel energie, maar als je dat om kunt zetten naar positieve energie wil ze heel graag voor je werken.”

Recht omhoog

Toch zorgde het overschot aan energie een tijd geleden wel voor wat spanningen bij de combinatie. “Ici is eind vorig jaar een week kreupel geweest. Ze heeft toen alleen mogen stappen die week. Ze is een paard dat je niet stil kunt zetten. Al heeft ze twee dagen in het land gelopen, dan nog heeft ze te veel energie. Omdat de bak te slecht was om te longeren, ben ik na die week toch gelijk weer op haar gaan zitten. Helaas ging dat niet goed. Ici is eerst gaan bokken en daarna steigerde ze zo hoog dat ze rechtop stond. Ik ben er achterover af gevallen op mijn nek en mijn rug. Zij stond nog boven me, dus even was ik bang dat ze bovenop me zou vallen. Gelukkig kwam ze weer met haar voorbenen weer op de grond terecht.”

Dreigen

De ambulance kwam ter plaatse, maar gelukkig had Sophie niets gebroken. Toen ze weer was hersteld van de val probeerde ze het rijden weer op te pakken. “Alleen ik was wel geschrokken van de val. Ik ben niet een bang aangelegde ruiter, maar ik was toen wel een beetje bang. Steeds als ik been gaf, deed ze een stap terug en ging ze dreigen om weer omhoog te komen. Mijn leraar vertelde me dat ze niet gemeen was, want dan had ze dit al wel eerder gedaan. Het zit niet in haar karakter om me er expres af te gooien. Ici en ik zaten er op dat moment gewoon allebei even doorheen en misten het vertrouwen even.”

Samen opgelost

“In het begin heeft mijn trainer haar eerst aan de longeerlijn genomen om het op te lossen. Hij heeft nog steeds een goede band met Ici en kon daardoor fijn helpen. Toen het aan de longeerlijn goed ging bleef hij alleen nog in het midden staan met de longeerzweep. Het was echt niet zo dat we haar de bak doorjaagden, ze wist gewoon dat ze moest lopen omdat er iemand in het midden stond. Op een gegeven moment ging het zo goed dat ik alweer zelf weg kon stappen en later kon ik ook weer zonder begeleiding rijden. Nu rijden we eens per week een privéles en trainen we samen verder en dat gaat ontzettend goed. We zijn echt serieus aan het trainen. Ici is weer positief en wil graag werken. Inmiddels hoef ik maar te denken aan draven en ze dribbelt al op haar plek.”

Wedstrijden rijden

Het doel van Sophie is om hoger in de wedstrijden te gaan rijden. “Het opstellen van doelen vind ik wel lastig, hoor”, geeft ze aan. “We zien wel hoe het loopt, vooral omdat ze ook niet officiëel van mij is. Wel wil ik zo ver mogelijk met haar komen in de dressuursport. Ik heb wel altijd manegewedstrijdjes gereden, maar nooit meegereden bij de KNHS. We zouden in de herfstvakantie voor het eerst starten, maar dat kon helaas niet vanwege de lockdown. Ik kijk er erg naar uit wanneer het weer kan. Het gaat me niet om de punten, maar om het plezier dat we eruit halen en het commentaar waar we weer verder mee kunnen oefenen. Daar ben ik wel heel benieuwd naar”, stelt ze.

Blijf geloven

Wat is Sophie’s grootste tip voor mensen die een soortgelijke periode doormaken met hun paard? “Als je er écht in gelooft en je vertrouwt je paard, dan komt het eigenlijk altijd goed. Ondanks het ongeluk heb ik altijd in Ici vertrouwd. Dat terwijl ze best snel een stempel kreeg. Daar is niets van waar, ze is een super lief paard! Ik kan er samen met een meisje van 8 op draven aan een lange teugel. Ondanks dat ze een heel heet paard is, kan ze ook relaxed mee op buitenrit. Dat is heel erg fijn. Ik hoop dan ook dat we nog veel ritten gaan maken samen”, besluit ze enthousiast.

Teskt: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit Sophie Haverkamp

Jeroen Houterman
© DigiShots

In Horssen is zondag aan het eind van de ochtend een paard met koets op hol geslagen. Paard en menner raakten beide ernstig gewond.

Iets voor 12:00 uur werden de hulpdiensten opgeroepen voor het ongeluk. Er kwam zelfs een traumahelikopter uit Rotterdam overvliegen, die vervolgens landde in een nabij liggend weiland.

Metalen hekwerk

Het paard sloeg door nog onbekende reden op hol, en ging er met de koets achter hem aan vandoor. Het paard en de menner belandden over een metalen hek op de grond, tegenover een huis. Omstanders verwijderden het hekwerk snel. Er zat ook een groom op de koets. Hij die eraan toe is, is onbekend.

De menner raakte ernstig gewond en voor het paard kwam een dierenarts ter plaatse. Hoe erg de verwondingen van het dier zijn is onduidelijk. Het paard is met enige moeite in een trailer gezet en vervoerd.

 

Bron: Gelrenieuws

Foto:  Digishots

0 3830
paarden gewond ongeval
archieffoto

Vanochtend rond halftien is op de N212 tussen Mijdrecht en Wilnis een paardentrailer gekanteld.

Blikschade

Een bestuurder reed met zijn terreinwagen en trailer richting Woerden toen het mis ging. Door een harde windstoot kantelde de trailer en ramde daarbij een bestelbus. Hij raakte ook een personenauto die achter de bestelbus reed.

Niemand raakte gewond bij het ongeluk. De bestelbus en de auto liepen blikschade op.  De N212 tussen de Mijdrechtse Dwarsweg en de begraafplaats in Wilnis zal nog enige tijd afgesloten zijn voor de berging van de trailer.

Geen paarden

Gelukkig stonden er geen paarden in de trailer.  De handrembreekkabel was bevestigd aan de auto en heeft zijn dienst bewezen.

Bron: 0297.nl

Foto: archief

 

Patrick van der Burgt met Novia. Foto: LSVW Fotografie

Omdat Patrick van der Burgt merkte dat zijn vorige paard en hij elkaar niet verder konden brengen, was hij op zoek naar een ander paard. Hij kwam in december Novia tegen, een 1,5-jarige Appaloosa merrie, en was op slag verliefd. De eerste paar maanden gingen echter niet zonder slag of stoot. “Ik vond het wel erg moeilijk. Je hebt net een nieuw paard, maar je begint gelijk met een hoop ellende”, vertelt hij.

Niet aanvullen

Op het moment dat de ruiter op zoek ging naar een tweede paard, had hij een 20-jarige KWPN. “Daar reed ik dressuurmatig mee, sprong ik mee en reed ik vooral veel recreatief. De klik tussen hem en mij was er wel, maar het was voor ons allebei niet voldoende. We konden elkaar helaas niet aanvullen. Daarom ben ik verder gaan kijken via handelssites. Mijn voorkeur ging uit naar een jong paard, zodat ik het paard zelf alles aan kon leren. Ik kwam allerlei paarden tegen vanuit allerlei landen. Ik had net op een PRE uit Spanje gereageerd toen ik de advertentie van Novia tegenkwam. Ze stond hier een half uur vandaan”, vertelt de ruiter.

Foto: LSVW Fotografie

Angstig paard

“Ik dacht dat het geen toeval kon zijn, dus ik heb bijna meteen contact opgenomen. Het eerste contact leek goed, dus ik ben bij haar gaan kijken. Toen ik op de stal aankwam, zag ik gelijk dat ze een vrij schuw en angstig paardje was. Een paard met een gebruiksaanwijzing vind ik wel interessant, dus ik ging heel rustig de schuilstal in. Ze keek me een paar keer aan en kwam toen rustig naar me toe gelopen. Ik kon haar wel aaien, maar kwam niet verder dan haar schoft. Op het moment dat ik daar kwam met mijn hand, zette ze een aantal stappen achteruit. Maar ik wist gelijk toen ik mijn hand op haar hals legde: dit is ze.”

Ongeluk in trailer

Van der Burgt was op slag verliefd op de jonge merrie. Vanwege de weersomstandigheden wilde hij niet met de trailer naar huis rijden, dus sprak hij af dat de eigenaren haar een paar dagen later kwamen brengen. Helaas kwam Novia niet heelhuids aan. “Toen we de trailer opendeden, lag ze met haar hoofd naar de klep toe in een plas bloed in de trailer. Ze was uit haar halster gebroken. Ik dacht: er moet iets gebroken zijn. Dat kon niet anders. We hebben haar zo snel mogelijk op stal gezet en haar gelijk nagekeken. Het belangrijkste vond ik dat ze er was. Dus ik heb de dierenarts erbij gehaald, want ze had drie enorm dikke benen.”

Happen

Ondanks dat Novia gewond was, bleef ze wel fel. “Terwijl de dierenarts bezig was stond ze continu naar mij te happen. Ik vond het op dat moment wel erg moeilijk. Je hebt net een nieuw paard, maar je begint gelijk met een hoop ellende. Daarbij hoopte ik niet dat het haar vertrouwen nog verder zou schaden, doordat er zoveel mensen om haar heen moesten. De dierenarts gaf haar medicatie, die gelukkig aansloeg. Haar benen slonken en haar wonden genazen mooi. Alleen achter bleef haar spronggewricht dik, wat geen goed teken was. De dierenarts keek er nog eens naar, en kon zo op het oog al vertellen dat het waarschijnlijk OCD was. Dus we planden een afspraak in bij de voor een scan.”

Operatie

Uit de scan bleek inderdaad dat Novia een OCD-fragment in haar achterbeen had. Het zat op een vervelende plek, waardoor er ontstekingsweefsel ontstond als ze zou bewegen. “Ik stond met mijn rug tegen de muur, want zo’n operatie is best flink. Gelukkig heb ik het met de dierenarts kunnen regelen en afgelopen week is Novia geopereerd. Ik vond het erg spannend, maar ben vooral blij dat het achter de rug is. Als ze hersteld is wil ik langzaam gaan beginnen met van alles oefenen en haar daarna ook het zadelmak maken. Ik heb zin om vrijheidsdressuur en vrijspringen met haar te gaan doen. Ik merk dat ze het heel leuk vindt om bezig te zijn.”

Sterke band

Foto: LSVW Fotografie

In de paar maanden dat de merrie nu bij Van der Burgt is, veranderde haar karakter volledig. “Ze begint meer en meer naar me toe te trekken. Nadat de dierenarts was geweest, veranderde ze van een gemene merrie naar een lief paard met een gouden karakter. Het voelt allemaal zo vertrouwd met haar. Ondanks de ellende die we nu al mee hebben gemaakt, ben ik blij dat ik haar heb. Het heeft onze band heel sterk gemaakt. Ik ben iedere dag met haar bezig geweest en ging steeds een stapje verder. Toen ik uiteindelijk met de borstel kwam, wist ze niet wat haar overkwam. Ze vond het zó lekker! Nu zijn we ook aan het oefenen met beentjes optillen en ze doet het allemaal heel goed. Ik laat haar het tempo bepalen, dus we gaan zien wat de toekomst ons gaat brengen.”

Ontzettend speciaal

“Novia en ik voelen elkaar heel erg aan. Ik vind dat het beste teamverband begint met tijd en vertrouwen. Als ik op een gegeven moment denk: nu kan ik erop, dan weet ik zeker dat het goed gaat. Wanneer ik op stal aankom zie ik binnen 3 seconden in wat voor bui ze is. Dat vind ik heel apart en dat heb ik nog nooit bij een paard gehad. Vandaar dat ze voor mij ontzettend speciaal is. Ik merk tijdens het loslopen dat ze erg leuk kan lopen. Als het haar ligt, ben ik wel van plan om de dressuur in te gaan. Maar als ik erachter kom dat ze kan springen, of dat ze eventing leuk vindt, dan gaan we dat doen. We gaan veel van elkaar leren de komende tijd, dat weet ik zeker. We doen de dingen echt samen en dat maakt Novia voor mij onvergetelijk”, besluit de ruiter.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: LSVW Fotografie

0 1026
Ivonne Lawrence - Horses2fly DGH Corazon Subtop 2016 © DigiShots

Ivonne Lawrence stond op het punt om Inter I te starten met DGH Esina, toen ze een ongeluk kreeg. Haar been kwam daarbij onder een paard terecht. Het gevolg: haar been was op vijf plaatsen gebroken. Tijdens een intensief revalidatietraject kwam ze tot inzichten en nu is de amazone positiever dan ooit.

Balans verliezen

“De donderdag voordat we ons Inter I-debuut wilden maken, wilde ik de puntjes nog even op de ‘i’ zetten”, begint Lawrence haar verhaal. “We hadden heerlijk gereden en buiten een rondje uitgestapt. Naderhand stapten we de stal in. Mijn paard stopte wat eerder dan waar ik nogmaal afstap, dus voor het principe gaf ik been om hem een metertje naar voren te zetten. Maar hij was net op zijn been aan het jeuken. Ik voelde dat hij wat heen en weer wiebelde, net alsof hij even zijn balans verloor. Dan denk je natuurlijk niet dat hij een seconde later letterlijk omvalt.”

Hard en snel

Toch was dat laatste wel het geval. “Het ging zo hard en zo snel. Het paard is 1.78 groot en lag ineens op de grond, ik lag met mijn been onder hem. Even was ik bang dat hij door ging rollen, want ik zag hem al naar mij toe komen. In een flits probeerde ik mijn been onder hem uit te trekken, waardoor hij met zijn volle gewicht over mijn been rolde. In eerste instantie denk je: oké, been gebroken, 6 weken gips: daar komen we overheen. Maar dan zie je de artsen toch wel bedenkelijk kijken. De breuken waren zo gecompliceerd dat er meteen een operatie moest plaatsvinden. Dat vond ik wel spannend, want toen ik 18 was zijn mijn stembanden bschadigd door het intuberen tijdens een operatie. Ik wilde niet dat dit nog slechter zou worden.”

Alles aanvoelen

Na een 3,5 uur durende operatie werd Lawrence wakker met een plaat in haar been. “En een jaap van wel 35 centimeter over mijn been. Van 6 weken herstellen ging ik naar 2 maanden. Dat had ik mijzelf voorgenomen. Maar tijdens de operatie zijn er zenuwen geraakt. Ik merkte gaandeweg dat ik het allemaal wel kon willen, maar dat ik er niet op ging zolang dat been niet oké was. Paarden spiegelen alles, dus als hij voelt dat mijn been niet oké is, hoef ik niet te rijden. Na 3 maanden kon ik nog nauwelijks lopen. Ik had een klapvoet en mijn been functioneerde niet. Uiteindelijk durfde ik het, nu 5 maanden verder, aan. Het was best spannend, maar ik heb een ongelooflijk lief paard. Het enige dingetje was dat mijn voet niet in de beugel kon.”

Ivonne en DGH Esina toen ze voor het eerst weer op stal kwam.

Alleen maar vooruit

De eerste keer dat ze weer op haar paard zat, stapte Lawrence drie rondjes terwijl Annemarie Berends haar paard vasthield. “Ik moest zeker weten dat er niets zou gebeuren. Ik wilde niet na 5 maanden complete worsteling en pijn nog verder achteruit gaan. Vanaf nu ga ik alleen nog maar vooruit. De eerste keer dat ik er weer op zat is me goed bevallen, dus woensdag heb ik al gedraafd en gegaloppeerd. Zelfs alle wissels hebben we aan beide kanten gereden. Nu voel ik natuurlijk aan het eind van de dag wel dat het been veel gedaan heeft, dus dan leg ik hem lekker omhoog. Maar ik ben in ieder geval ongelooflijk trots.”

Win-win situatie

Het was wel even hard nadenken hoe het zou moeten met de training van de zes paarden die bij Lawrence op stal staan. “Ik had net ongelooflijk veel geïnvesteerd in DGH Esina, waarmee ik Inter I zou gaan starten. Eind vorig jaar had ik Grand Prix met haar willen rijden. Dat plan ging natuurlijk de mist in. Maar ja, dan staat je goede paard daar. Je kan haar ook niet dag in dag uit longeren. Via-via ben ik twee hele goede meiden tegengekomen. Zij houden de paarden twee dagen in de week aan de gang. Inmiddels geef ik ze ook les. Dat is leuk voor mij en voor hun. Zo blijf ik betrokken bij de paarden, en kunnen zij weer leren. Toch kan ik ook weer niet wachten om het zelf weer allemaal op te pakken.”

Bijzonder rechterbeen

Ondanks dat de amazone er natuurlijk niet op zat te wachten om haar been te breken, was het toch een waardevolle periode. “Doordat je rust krijgt ga je dieper graven. Ik ben een perfectionist en ik analyseer veel. Dan kom je er dus ook achter dat je denkt dat je goed geaard bent, met beide benen op de grond, maar dat is niet zo. Dan snapt je paard er natuurlijk helemaal niks van. Jarenlang had ik problemen met de rechter pirouettes en appuyementen. Maar blijkbaar deed het rechterbeen, het been waar ik nu een ongeluk mee heb gehad, niet zo goed mee als ik dacht dat het meedeed.”

Rijker mens

Ze kreeg ook de tijd om wat meer na te denken over hoe ze haar leven met de paarden indeelt. “Wij paardenmensen zorgen vaak niet zo goed voor onszelf. Als het met ons paard maar goed gaat, dan is het prima. We werken hard, eten onregelmatig en maken lange dagen. Nu ik verplicht rust moest nemen, merkte ik dat het me veel rijker maakte. Je kunt veel beter beslissingen nemen omdat je de tijd hebt even in een helikopter te gaan zitten en te evalueren. Wat gaat er fout? Waar gaat het goed? Wat is er echt belangrijk in mijn leven? Tijdens deze periode leerde ik dat ik soms even gas terug moet nemen en de rust erin moet brengen. Ik hoop dat dit me de komende tijd ten deel mag vallen. Ik had op een stoeltje kunnen zitten janken over hoe zielig ik ben, maar ik heb het als een geweldig leermoment ervaren. Hier kom ik weer beter uit.”

Opnieuw beleven

Het doel voor het komende jaar is het doel van het vorige jaar: eind dit jaar wil Lawrence Grand Prix starten met DGH Esina. “Als alle stukjes in elkaar vallen dan is dat een fluitje van een cent. Esina is een fantastisch paard, een hele stoere merrie. Zij gaat net als ik tot het gaatje en geeft elke dag 300%. De meiden die haar nu rijden zijn er ook helemaal verzot op. Het paard waar ik nu voor het eerst weer op stapte was DGH Corazon. Hij was degene die nooit mijn rechterbeen voelde. Nu voor het eerst, met mijn gammele poot en zonder sporen, gaf ik druk met mijn rechterbeen. En hij ging als een speer. Ik kan dus echt niet wachten tot het weer morgen is, en ik het weer opnieuw mag voelen en beleven. Ik ben hongerig naar nieuw avontuur!”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: DigiShots

0 8958

Esther van Vaneveld was 38 weken zwanger toen haar paint Pip tijdens het mennen schrok en met wagen en al de sloot in vloog. Van Vaneveld viel van de kar en kwam hier zonder kleerscheuren vanaf. Haar moeder zat naast haar en belandde tijdens het ongeval onder de wagen. Pip zelf had niks overgehouden aan dit ongeval, totdat het noodlot opnieuw toesloeg. De bonte merrie is op dit moment aan het revalideren van een tweede ongeluk. Ondanks dat de prognose slecht is, houden Van Vaneveld en haar moeder de moed er in.

Officieel is de merrie van de moeder van Van Vaneveld, die altijd al een rank en leergierig paard wilde hebben. “6,5 jaar geleden zijn we voor het eerst bij haar gaan kijken en werden we gelijk verliefd”, blikt Van Varveld terug. “Pip was heel nieuwsgierig en had een heel apart karakter, wat we beide heel erg leuk vonden”.

Mooie kans

De merrie was vier jaar oud toen ze haar kochten. “We zijn haar samen gaan inrijden, toen dat goed ging hebben we haar ook voor de kar beleerd. Ondertussen doen we alles met haar, behalve westernrijden”, vervolgt ze lachend. “We wilden er vooral een veelzijdig recreatiepaardje van maken, en dat is aardig gelukt”.

De moeder van Van Vaneveld kreeg steeds minder tijd voor Pip. Omdat de amazone zelf haar eigen paard moest laten inslapen, maakte ze kort daarna de beslissing om de zorg voor merrie op zich te nemen. “Het was ontzettend lief en een hele mooi kans dat mijn moeder Pip wilde houden en dat ik met haar verder mocht werken. Vooralsnog zag ik Pip altijd als het paard van mijn moeder, dus ik had nog niet persé een hele goed bang met haar. Helemaal niet vergeleken met de band die ik met Mario had. Hij was tien jaar lang echt mijn steun en toeverlaat. Ik heb Pip een kans gegeven om te zien waar het schip strandt”.

Ongeluk

Binnen een paar weken was de combinatie al super hecht. Toen de amazone begin 2020 zwanger raakte, verhuisde ze Pip naar het bos zodat ze recreatief aan de gang konden blijven. “Omdat ik vanwege mijn zwangerschap niet meer kon rijden, hielden we ons vooral bezig met grondwerk en mennen. Toen ik 38 weken zwanger was wilden we graag nog een rondje met de kar maken, wat niet goed afliep. We waren net het erf lag toen we een sjovelbakje ontdekte, die aan de kant van de weg in het gras lag. Pip zag hem al ver van tevoren en ik zag aan haar dat ze het spannend vond, maar dacht dat ze er met een beetje motivatie wel langs zou lopen. Ze liep er bijna langs, maar net op het moment dat we er waren besloot ze zich uit angst om te draaien”.

Het span stond op dat moment op een smal stukje, waar omdraaien niet mogelijk was. “Ze draaide zich zo om dat ze haaks voor de kar stond. De enige opties die ze had was terugdraaien, of over de sloot heen. Ze besloot om met kar en al over de sloot heen te gaan. Mijn moeder, die op dat moment naast mij zat, viel van de kar af waardoor de wagen over haar heen reed. Hierdoor viel de kar om, waardoor ook ik er naast belandde. Pip zelf had zich losgetrokken en stond met haar hoofd naar de kar toe naar ons te kijken. Nadat ik gecheckt had hoe het met mijn moeder ging heb ik Pip gepakt, die zelf ook helemaal gechoqueerd was”.

Ontsnapte pony’s

Op een aantal prikkeldraadwonden bij Pip, blauwe plekken en een gebroken pink bij de moeder van Van Varveld na, zijn ze er nog goed vanaf gekomen. De wonden genazen snel en na zes weken rust op aanraden van de osteopaat, was er niks meer te zien aan de bonte merrie. “Toen ze zes weken stilstond werd ze echt een stuk drukker. Omdat zij net wat meer voer nodig had dan de andere paarden in de kudde, werd ze tijdens het voeren apart gezet. Op dat moment renden er een aantal pony’s over straat, die uitgebroken waren bij de buren. Omdat Pip apart stond raakte ze in paniek, waardoor ze over een hek heen is gesprongen. Ze hebben haar teruggezet in het land, en toen wij ‘s middags kwamen kon ze geen stap meer verzetten”.

“Ze stond midden in het land, in de regen”, vervolgt Van Vaneveld. “Uiteindelijk konden we haar met pijnstillers van de dierenarts meenemen naar de stal. Zelf dachten we gelijk dat het haar knie was, dus hebben we haar vanaf het paddock paradise verplaatst naar een pensionstal waar ze echt op rust kon. Daar is de dierenarts heel veel langsgeweest voor pijnstillers, onderzoeken, foto’s en echo’s, waar naast een zwelling niks op te zien was”.

Proppen

Nadat de merrie verhuisd was kwamen ze erachter dat ook het eten moeilijk ging. “De tandarts heeft haar tanden bijgevijld, maar kon geen gekke dingen vinden. Zolang we pijnstillers gaven at ze normaal, zodra we gingen afbouwen begon ze weer proppen te maken. Daarnaast liep ze nog steeds niet zuiver”. Het tweede ongeluk gebeurde eind december, maar in januari kon de merrie nog steeds niet eten zonder pijnstillers. “Ook op de foto’s van haar kaak en halswervels was niks te zien, vanaf dat moment wist onze dierenarts het ook echt niet meer”.

De zwelling neemt ondertussen beetje bij beetje af en ook het kauwen gaat steeds beter. Toch is het einde nog niet in zicht. “Vorige week zijn we naar een holistisch dierenarts gegaan, met de vraag wat zij denken dat het is. De enige optie van de reguliere dierenarts was het maken van een CT-scan, maar omdat er niks duidelijk is over wat het probleem is en waar het vandaan komt, is dat ook niet de beste keuze. We moesten verder kijken, dus ik besloot het gewoon een kans te geven. De holistische dierenarts heeft haar helemaal doorgemeten, en daar zagen ze gelijk dat er iets mis was met haar rechterachterknie en dat er breukjes ter hoogte van het heupgewricht zitten”.

Nieuw traject

De amazone zag aan de arts zat hij schrok en dat het wel echt ernstig was. “Hij weet ook niet of hij ons kan helpen. Maar wil het wel een kans geven, dus we zijn begonnen aan een nieuw traject. Pip krijgt homeopathische druppeltjes en we zijn begonnen met iets nieuws: geluidtherapie. Dat zijn bepaalde frequenties die uitgestraald worden en een helend effect zouden moeten hebber. Een soort lasertherapie. Wat het gaat doen weten we nog niet, maar we gaan zien wat de toekomst brengt. De prognose is niet heel goed, of het überhaupt goed komt weten we ook niet”.

“Het is allemaal nog een raadsel of ze ooit nog een pijnvrij paardenleven kan hebben, maar we willen het wel de tijd geven”, vervolgt Van Vaneveld emotioneel. “Als de zwelling helemaal uit de knie is willen we een nieuwe echo maken, om te kijken hoe het er vanbinnen aan toe is. We geven Pip de tijd, dus ze staat lekker in de paddock uit te rusten. We hopen dat ze op deze manier weer de oude wordt, maar in hoeverre dat lukt weten we nog niet. De liefde die we voor haar hebben helpt ons er doorheen en ze betekent echt heel veel voor ons. Ze is de opvolger van Mario, dat lege plekje in mijn hart heeft ze gevuld. Het is gewoon een bijzonder dier, ze is heel speciaal en uniek voor ons. Als zij aangeeft dat het niet meer kan gaan we met haar mee, maar tot die tijd doen we er alles aan om haar te laten herstellen”.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Foscofotografie / Meavfotografie

0 5581
Gianni Kooman - Metallica Duval Dressage Cup 2020 © DigiShots

Giannni Kooman (19) en Martijn Berevoets (22) runnen samen hun stal MG Sporthorses in Ouwekerke. In oktober ging het voor Gianni flink mis bij een val, waarna hij drie weken in coma lag. Het leed bleef het stel niet bespaard, want op 31 december kwam ook Martijn ten val op zijn hoofd. Voor beide geldt dat als ze geen cap op hadden gehad, ze het wellicht niet hadden kunnen na vertellen.

Op het hek

Op 15 oktober in de ochtend stapte Gianni op een jong paard. “Ik had hem zelf zadelmak gemaakt en was bezig met de verdere opleiding. Ik reed een hoek in en toen wilde hij op zijn achterhand omdraaien. Hij raakte uit balans en viel om, op het hek. Als ik geen cap had gedragen was ik er misschien niet meer geweest”, vertelt Gianni.

Foute boel

Martijn hoorde hout kraken en toen hij bij Gianni aankwam zag hij dat het foute boel was. Gianni was direct weg. Er werd 112 gebeld en hij werd met de trauma helikopter opgehaald. Hij bleek niks gebroken te hebben, maar op de CT scan bleek wel dat hij een bloeding had bij de hersenstam. Daarnaast had hij een kneuzing aan zijn linkerlong.  Gianni werd kunstmatig in coma gehouden. Na een week is geprobeerd om hem waker te maken, aangezien de druk op zijn hoofd minder was. Het stukje wakker worden zit bij de hersenstam, daardoor lukte het wellicht nog niet.

Het zag er slecht uit

Na 2,5 week begon hij met zijn ogen te bewegen, waarop de artsen dachten dat hij een epileptische aanval had. De artsen vreesden voor het ergste, want het zag er slecht uit. Martijn is gaan smeken of Gianni in zijn hand wilde knijpen of iets wilde doen met zijn ogen. Hij kreeg een reactie. Na een week iedere dag proberen ging zijn coma score van twee naar zes en mocht hij van de IC naar de neurologische afdeling. Vanaf het eerste moment dat Gianni wakker werd vroeg hij wanneer hij weer kon rijden.

Nekwervel gebroken

“Inmiddels gaat het weer beter met”, vertelt Gianni. “Ik ben weer een beetje aan het rijden, maar mijn conditie is nog slecht. Waar ik normaal een stuk of acht paarden reed op een dag, ben ik nu na één paard al moe. Helaas bleef het niet bij mijn ongeluk alleen. Op 31 december was Martijn met een jong paard aan het rijden. Het paard ging keihard rennen en stopte toen plotseling, waarop Martijn er voorover afviel op zijn hoofd.  Daardoor brak hij zijn nekwervel. Die wervel groeit nooit meer vast. Gelukkig is ook hij nu weer aan het rijden. We zijn natuurlijk geschrokken, maar we gaan zeker door met ons bedrijf en met het rijden van (jonge) paarden”, besluit hij stellig.

Martijn en Gianni richten zich vooral op het zadelmak maken en daarna op de verdere opleiding. Martijn start verder op ZZ-Licht niveau en Gianni traint momenteel richting het ZZ-Zwaar.

Bron: De Hoefslag

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer