Notice: Trying to get property of non-object in /storage/files/cus0044/web/dehoefslag.nl/html/wp-content/plugins/popup-builder-gold/popup-builderPro.php on line 270
Tags Posts tagged with "onderzoek"

onderzoek

wond hoofd paard

De British Horse Society (BHS) en wetenschappers van de Nottingham University doen onderzoek naar verschillende verwondingen bij paarden om zo de behandeling ervan beter te kunnen afstemmen. Ze vragen paardeneigenaren hun ervaringen met wonden en de behandeling ervan te delen.

‘Paardeneigenaren krijgen vaak te maken met een grote verscheidenheid aan verwondingen en daar willen we graag alles over te weten komen, ook wanneer het slechts om een kleine verwonding gaat,’ legt Emmeline Hannelly van de BHS uit.

Equine Wound Project

Het Equine Wound Project moet inzicht geven in de beste manier om wonden te behandelen. ‘Dat kan verwarrend zijn, omdat er behandelingen bestaan die juist schadelijk zijn voor het herstel van de wond.’

De uitkomsten van het project moeten antwoord geven op vragen als: Wanneer bel ik de dierenarts, hoe lang duurt het herstel van een wond, wanneer kan mijn paard weer aan het werk en hoe zal de plek eruit zien wanneer de wond is hersteld?

Paardeneigenaren wordt gevraagd om de foto’s en gegevens van de wonden bij hun paard te delen zodat het behandelproces en het resultaat ervan in kaart kunnen worden gebracht. Of de dierenarts bij de behandeling betrokken is geweest, is niet relevant.

Wondherstel

‘Er wordt te weinig onderzoek gedaan naar welke factoren van invloed zijn op het herstel van een wond,’ vindt Gemma Stanford van de BHS. ‘Daardoor is er te weinig informatie beschikbaar.’

De resultaten van het onderzoek zullen onder meer worden gebruikt voor voorlichting.
De universiteit van Nottingham en de British Horse Society deden eerder al gezamenlijk onderzoek naar koliek bij paarden.

De onderzoekers verzamelen gegeven tot 1 augustus 2019.

Klik hier voor de website van het project.

Bron: horseandhound.co.uk

Foto: archief Remco Veurink

0 172

De afgelopen tien jaar zijn vijftien ongevallen met publiek en grote grazers in Nederlandse natuurgebieden geregistreerd waarbij behandeling in het ziekenhuis of eerste hulp nodig was. In twee gevallen was een paard bij het incident betrokken, bij alle andere gevallen was er een confrontatie met een rund.

Dat blijkt uit onderzoek dat het adviesbureau Van den Herik & Verkaart heeft uitgevoerd in opdracht van ARK Natuurontwikkeling.

Omvergelopen

In 2009 werd een persoon door een paard omvergelopen tijdens het wandelen in de Uiterwaard. De wandelaar liep daarbij een breuk in de wervelkolom op.

In 2014 werd een kind in de vinger gebeten terwijl het de ‘paardjes voerde’. Het liep daarbij oppervlakkig letsel op.

Ark noemt het aantal ongelukken ‘gering’, gelet op het grote aantal bezoekers van begraasde gebieden.

Het volledige rapport ‘Grote grazers, aanvaardbare risico’s’ vind je hier.

Ontelbaren ontmoetingen

Er vinden jaarlijks ontelbare ontmoetingen plaats tussen publiek en grote grazers in tal van Nederlandse natuurgebieden. Een enkele keer gaat dat niet goed. Uit het onderzoek blijkt echter vooral dat bezoekers over het algemeen de aanwezigheid van grote grazers gewend zijn.

Dit geldt ook andersom, grote grazers zijn veelal gewend aan de activiteiten die de bezoekers in de betreffende natuurterreinen ontplooien, zoals fietsen, hardlopen of wandelen.

Inrichting terrein

Beheerders houden het gedrag van de kudde ten opzichte van publiek nauwgezet in de gaten evenals de inrichting van het terrein.

Uit analyse van de ongevallen met grote grazers blijkt dat bij circa driekwart van de ongevallen de geadviseerde afstand tussen de bezoeker en de grazers niet is aangehouden. ‘Het is belangrijk dat bezoekers van opengestelde natuurgebieden waar grote grazers leven zich realiseren dat richtlijnen, die onder andere op entreeborden worden aangegeven, aangehouden dienen te worden.’

Bron: Ark

Foto: Remco Veurink

Onderzoekers proberen het risico op ernstige blessures bij renpaarden in kaart te brengen door middel van bloedonderzoek. Inflammatoire (ontsteking) en ontstekingsremmende markers zouden vroege indicatoren kunnen zijn van een verhoogd risico, meldt horsetalk.co.nz

Het onderzoek, dat wordt uitgevoerd aan het Gluck Equine Research Center van de Universiteit van Kentucky, wordt ondersteund door de Kentucky Horse Racing Commission.

Biomarkers

Wetenschappers hebben vaker pogingen ondernomen om biomarkers (meetbare indicatoren) te gebruiken als voorspellers van mogelijk letsel. Dat is vooral in de race-industrie interessant omdat uitval grote financiële  gevolgen kan hebben. De gegevens waren tot dusver echter niet betrouwbaar genoeg.

De Gluck-onderzoekers maken gebruik van een mRNA-meting, de voorlopers van eiwitten, in witte bloedcellen.

Voorspellen blessure

‘We hebben een methode om ontstekingen bij paarden te detecteren en bepalen nu of die doorslaggevend kunnen zijn voor het bijtijds voorspellen van een dreigende blessure,’ aldus hoofdonderzoeker Allen Page.

‘Onze theorie is dat deze cellen gebieden van botschade of schade aan zacht weefsel passeren, dat zij vervolgens worden geactiveerd door die schade en een ontstekingsremmende stof of ontstekingsremmend mRNA gaan produceren, dat we vervolgens meten.’

Ontstekingswaardes

Op basis hiervan zouden renpaarden die een fatale blessure hebben opgelopen tijdens het racen hogere ontstekingswaardes moeten hebben dan paarden die niet geblesseerd zijn geraakt.

De onderzoekers hebben sinds januari van dit jaar bloedmonsters verzameld.

Paarden bemonsteren

Page moedigt eigenaren van renpaarden aan om mee te doen met het onderzoek. Het doel is om 150  paarden die zijn overleden aan een blessure te bemonsteren, alsook 1000 niet-gewonde paarden in heel Noord-Amerika.

‘We verwachten dat we ontstekingspatronen zullen waarnemen ​​die kunnen wijzen op een specifiek letseltype,’ aldus David Horohov van het Gluck Center.  ‘Uiteindelijk zouden we met een enkel bloedmonster de race-industrie veiliger kunnen maken en het welzijn van deze ongelooflijke atleten verder verbeteren.’

Bron: horsetalk.co.nz

Foto: Shutterstock

Droog, zonnig en warm was de zomer van 2018 één van de warmste zomers sinds 1903. Echter door het mooie weer is er ook veel minder regen gevallen, waardoor het gras langzamer groeit. Langzame groei en intensieve begrazing kan overbegrazing veroorzaken.

Overbegrazing

Overbegrazing betekent dat het gras zo kort afgegraasd wordt dat hergroei moeizaam is en suikergehalten kunnen toenemen. Voorkom overbegrazing en neem voldoende maatregelen om een mooie grasmat te behouden.

Tijd om te herstellen

Laat de paarden niet de hele zomer op hetzelfde perceel staan, maar zet de paarden na een bepaalde tijd op een ander perceel. Het advies van weidespecialisten is om de paarden naar een ander perceel te verplaatsen als het gras ca. 4 centimeter hoog is. Geef het gras ca. 21 – 28 dagen de tijd om te herstellen. Bij voorkeur dient het gras 8 centimeter of hoger te zijn, voordat de paarden weer toegang tot deze weide krijgen.

Hoge plekken voorkomen

Door de weide regelmatig rust te geven, krijgt het de mogelijkheid om te herstellen. Hierdoor wordt voorkomen dat er hoge plekken ontstaan die de paarden niet meer willen eten. Meestal ontstaan hoge plekken in het gras door mest-/urineplaatsen zijn, waardoor het gras minder smakelijk wordt of er groeien onkruiden die de paarden niet eten.

Gestresst gras

Erg kort afgegraasd gras met een tekort aan voedingstoffen, zoals kunstmest of water, kan veel suikers bevatten.

Beregenen

Indien de voorzieningen aanwezig zijn dan is beregenen een uitkomst om een mooie grasmat te behouden. 

 

Bron: Hippos, overname zonder bronvermelding én toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan

Foto: Remco Veurink

neus briesen

 

Volgens Franse onderzoekers briesen paarden vooral als ze het naar hun zin hebben. Hoe paardvriendelijker hun omgeving, hoe meer ze briesen, zo blijkt uit het onderzoek.

Voor het eerst werd het ‘briesgedrag’ van paarden systematisch onderzocht. De 48 paarden in de Franse studie briesten gemiddeld iedere tien minuten.

Irritatie door stro

Volgens het NRC bieden paardenwebsites allerlei verklaringen voor briesen. Van nieuwsgierigheid en alertheid tot agressie en angst. Ook irritatie door stro of pollen wordt genoemd.

De Fransen vergeleken drie groepen: manegepaarden die vrijwel altijd op stal staan; manegepaarden die de helft van de tijd in de wei staan en paarden die altijd in de wei staan.

Binnenpaarden

De twee groepen manegepaarden briesten minder vaak dan de vrije paarden. Paarden die het vaakst binnen stonden, briesten het minst. Maar mochten de manegepaarden naar buiten, dan verdubbelde hun gebries.

Als de vrije paarden naar een nieuwe, verse wei mochten, vertienvoudigde het briesen.

Dat ligt volgens de onderzoekers niet aan de hoeveelheid stuifmeel. Hoe blijer een paard, hoe meer het briest, concluderen ze. De paarden die stereotype gedrag en agressie vertoonden of een slechtere conditie hadden, briesten nauwelijks.

Bron: NRC

Foto: Sabine Timman

gezichten
Polina Ivanova - Norlunds Cartoon European Championships Dressage 2016 © DigiShots

Uit Brits onderzoek blijkt dat paarden net als mensen gezichten kunnen trekken, meldt de NOS.  Paarden hebben 17 verschillende gezichtsuitdrukkingen en dat zijn er drie meer dan chimpansees.

Onderzoekers van de Universiteit van Sussex maakten tijdens het urenlang bekijken van de hoofdbewegingen en de spierspanning in het hoofd van paarden een coderingssysteem voor hun gezichtsuitdrukkingen. Eenzelfde soort systeem is eerder gebruikt bij katten, honden en chimpansees.

Onderdanig

Paarden kunnen ‘grote ogen opzetten’ door hun bovenste ooglid op te trekken en het wit rond hun ogen te tonen, meestal uit angst, zegt de onderzoekster. Een paard dat zijn mondhoeken optrekt, zoals een mens lacht, is meestal onderdanig naar een ouder paard.

‘Lang is gedacht dat mensen over de meest complexe gezichtsuitdrukkingen beschikken en dat hoe verder een dier van de mens af staat, hoe minder ontwikkeld zijn gezichtsuitdrukkingen zijn,’ legt biologisch antropoloog Anne Burrows uit. ‘Uit dit onderzoek blijkt dat dat niet zo is.’

Welzijn verbeteren

De bevindingen zijn van belang omdat ze veeartsen en mensen die werken in de paardensector kunnen helpen om het welzijn van paarden te verbeteren.

Bron: NOS

Foto: Digishots

0 213
veulen

Het NRPS heeft de eerste uitslagen binnen van de WFFS-tests die het stamboek heeft laten uitvoeren bij het van Haeringen laboratorium. Geen van de goedgekeurde hengsten is drager van het WFFS-gen.

Het bestuur van het NRPS heeft vorige week opdracht gegeven om alle goedgekeurde hengsten te laten testen. De eerste uitslagen daarvan stromen nu binnen. ‘Het is nog maar een handvol aan uitslagen, maar het begin is er,’ aldus voorzitter Funke Küpper.

Materiaal opgehaald

De haren van de meeste NRPS-hengsten lagen in het archief in België. ‘Al dat materiaal is nu opgehaald en wordt klaargemaakt om te testen. Vanaf maandag verwachten we elke dag een aantal resultaten binnen te krijgen. Dan weten we meer.’

Het NRPS verwijst ook naar een artikel in het Tijdschrift voor Diergeneeskunde van de hand van Prof. Dr. Marianne Sloet en Dr. Ir. Bart Ducro over WFFS. Daarin staat onder meer dat in een steekproef van 500 paarden in de Duitse warmbloedpopulatie is geconstateerd dat de frequentie van dragers ruim 9 procent bedroeg.

Cijfers en percentages

‘Mevrouw Sloet was blij met ons initiatief om alle hengsten te laten testen en heeft gevraagd om de uitslagen (cijfers en percentages, niet de namen) met haar te delen. Mevrouw Sloet en de heer Ducro zijn de experts op dit gebied, en daarom werken we graag daaraan mee.’

Het stamboek laat verder weten dat het geen zin om bij hen na te vragen of een bepaalde hengst drager is. ‘Zodra uitslagen bekend zijn, wordt allereerst contact met de eigenaar van de hengst opgenomen. Het is ons streven om ook op onze website zo snel mogelijk de resultaten bekend te maken.’

Bron: NRPS

Foto: archief

0 3175

Paarden kunnen niet alleen herkennen of mensen ze op een vriendelijke of kwade manier bekijken, ze onthouden ook dergelijke ervaringen. Britse onderzoekers hebben gezien hoe de dieren merkbaar negatief op een persoon reageren, als ze hem of haar eerder hebben gezien met grimmige gezichtsuitdrukkingen op een foto.

Geheugen voor emotie

‘Wat wij ontdekt hebben, is dat paarden niet alleen in staat zijn om menselijke gezichtsuitdrukkingen af te lezen, maar ook in staat zijn om eerdere emotionele toestanden van mensen te onthouden en – wanneer ze die persoon later op de dag ontmoeten – hun gedrag daarop aan te passen’, aldus onderzoeker Karen McComb. ‘In feite hebben paarden een geheugen voor emotie.’

Linkeroog

Eerder onderzoek heeft aangetoond dat dieren geneigd zijn om negatieve gebeurtenissen met hun linkeroog te beschouwen. Dat is te verklaren doordat hun rechterhersenhelft gespecialiseerd is in het verwerken van bedreigingen. Het experiment van McComb en collega’s toont aan dat paarden die eerder een foto hadden gezien waarop iemand boos keek, diezelfde persoon – ondanks dat deze nu neutraal keek – later op de dag met het linkeroog in zich opnamen.

Foto

‘We weten dat paarden sociaal gezien heel intelligente dieren zijn, maar het is voor het eerst dat we aan kunnen tonen dat een zoogdier deze specifieke vaardigheid heeft’, vertelt onderzoeker Leanne Proops. ‘Wat heel opvallend is, is dat dit gebeurde nadat de paarden heel kort een foto van een persoon met een bepaalde emotie hadden gezien, ze hadden dus geen sterke positieve of negatieve ervaring met de persoon.’

Bron: Current Biology en Scientias / Foto: Remco Veurink

rug rugproblemen onderzoek
© DigiShots

De Equine Science-studente Samantha Bijl (University of Edinburgh) doet onderzoek naar managementinvloeden op het ontstaan van rugproblemen bij paarden. Ze vraagt eigenaren van paarden met (het vermoeden van) problemen aan de rug, een vragenlijst in te vullen zodat ze meer inzicht krijgt in ‘rugproblematiek’.

Reden voor het onderzoek is een gebrek aan kennis over de oorzaak van rugproblemen bij paarden, aldus Bijl. Ze is studente aan de University of Edinburgh. Het onderzoek is tevens haar afstudeerproject.

Geen dierenarts

Bijl kwam na haar opleiding dier- en veehouderij op de University of Edinburgh terecht. ‘Ik was altijd al bezig met paarden en was op zoek naar een vervolgopleiding. Ik vond het heel interessant op bij een dierenkliniek mee te kijken, maar ik wil zelf geen dierenarts worden. Ik vind het heel leuk om onderzoek te doen, dus vandaar dat ik hiervoor heb gekozen. Ik ga er volledig voor.’

Lastig onderwerp

De student is bijzonder geïnteresseerd in het bewegingsstelsel van paarden. ‘De oorzaken van rugproblemen zijn een lastig onderwerp binnen de medische paardenwetenschappen. Terwijl dit wel een serieus probleem is voor veel paarden. Doel van dit onderzoek is om op basis van de resultaten een stevige wetenschappelijke basis te leggen voor verder onderzoek naar het ontstaan van rugklachten. Iets waarmee de gezondheid en het welzijn van paarden positief kan worden beïnvloed en wat paardeneigenaren kan helpen bij de preventie van rugproblemen.’

Na haar opleiding hoopt Bijl paardeneigenaren te kunnen adviseren over voeding, gedrag en gezondheid. ‘De focus van mijn adviesbureau Equine Counselor ligt daarnaast op gedrag en gedragsproblemen van het paard.’

Betrouwbaarheidsniveau

Het invullen van de vragenlijst duurt niet langer dan 10 minuten en is volledig anoniem. ‘Als veel paardeneigenaren over de hele wereld meewerken aan het onderzoek, wordt een zo hoog mogelijk betrouwbaarheidsniveau bewerkstelligd.’

Het onderzoek is opgedeeld in individuele huisvesting en groepshuisvesting, daarom zijn er twee verschillende vragenlijsten. Aan het begin van de enquête kan de deelnemer kiezen welke vorm van huisvesting van toepassing is op zijn of haar paard.

Er is ook een Engelse vragenlijst beschikbaar.

Je vindt de vragenlijst ‘Equine back problems and Equine management; a survey of horse owners’ hier.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding niet toegestaan

Foto: DigiShots

 

 

dierenarts

Onbegrip over hoge rekeningen, flinke eisen van klanten en kritiek via social media zorgen ervoor dat Britse veterinairs zich ondergewaardeerd voelen. Dat blijkt uit een onderzoek onder dierenartsen, assistenten en revalidatiespecialisten, meldt horsetalk.co.nz

Bijna de helft van de ondervraagde veterinairs geeft aan ‘zich geen deel te voelen van een gerespecteerde gemeenschap’. Desondanks is bijna iedereen er trots op dat zij een veterinair beroep uitoefenen.

Integriteit

Uit het onderzoek blijkt verder dat als zij iets zouden mogen veranderen, dit de hoge verwachtingen van klanten zijn. Een van de ondervraagden verklaart: ‘Over onze beroepsgroep wordt in de media en via social media constant onze integriteit in twijfel getrokken. De verwachtingen van klanten zijn hoger dan wat wij kunnen bieden èn wat zij kunnen betalen en dat zorgt ervoor dat wij als hebzuchtig worden gezien.’

Daarnaast blijkt dat de verwachtingen die veterinairs zelf van hun beroep hebben ook niet altijd uitkomen. De redenen zijn een slechte balans tussen werk en privé, financiële zorgen en wederom de hoge eisen van klanten.

Persoonlijke vaardigheden

Voor de helft van de respondenten voldoet hun werk in de diergeneeskunde wel aan hun vroege verwachtingen. Als redenen noemen ze dat ze het verschil maken in het leven van dieren en de ontwikkeling van persoonlijke vaardigheden.

Ongeveer 51% van de respondenten voelt zich gewaardeerd door hun lokale gemeenschap en gerespecteerd door hun klanten. ‘Mensen erkennen het harde werk van de dierenarts en waarderen het dat hun viervoeter wordt geholpen.’

Bron: horsetalk.co.nz

Foto: DigiShots

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,087FansLike
6,925VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer