Notice: Trying to get property of non-object in /storage/files/cus0044/web/dehoefslag.nl/html/wp-content/plugins/popup-builder-gold/popup-builderPro.php on line 270
Tags Posts tagged with "onderzoek"

onderzoek

0 202
veulen

Het NRPS heeft de eerste uitslagen binnen van de WFFS-tests die het stamboek heeft laten uitvoeren bij het van Haeringen laboratorium. Geen van de goedgekeurde hengsten is drager van het WFFS-gen.

Het bestuur van het NRPS heeft vorige week opdracht gegeven om alle goedgekeurde hengsten te laten testen. De eerste uitslagen daarvan stromen nu binnen. ‘Het is nog maar een handvol aan uitslagen, maar het begin is er,’ aldus voorzitter Funke Küpper.

Materiaal opgehaald

De haren van de meeste NRPS-hengsten lagen in het archief in België. ‘Al dat materiaal is nu opgehaald en wordt klaargemaakt om te testen. Vanaf maandag verwachten we elke dag een aantal resultaten binnen te krijgen. Dan weten we meer.’

Het NRPS verwijst ook naar een artikel in het Tijdschrift voor Diergeneeskunde van de hand van Prof. Dr. Marianne Sloet en Dr. Ir. Bart Ducro over WFFS. Daarin staat onder meer dat in een steekproef van 500 paarden in de Duitse warmbloedpopulatie is geconstateerd dat de frequentie van dragers ruim 9 procent bedroeg.

Cijfers en percentages

‘Mevrouw Sloet was blij met ons initiatief om alle hengsten te laten testen en heeft gevraagd om de uitslagen (cijfers en percentages, niet de namen) met haar te delen. Mevrouw Sloet en de heer Ducro zijn de experts op dit gebied, en daarom werken we graag daaraan mee.’

Het stamboek laat verder weten dat het geen zin om bij hen na te vragen of een bepaalde hengst drager is. ‘Zodra uitslagen bekend zijn, wordt allereerst contact met de eigenaar van de hengst opgenomen. Het is ons streven om ook op onze website zo snel mogelijk de resultaten bekend te maken.’

Bron: NRPS

Foto: archief

0 3147

Paarden kunnen niet alleen herkennen of mensen ze op een vriendelijke of kwade manier bekijken, ze onthouden ook dergelijke ervaringen. Britse onderzoekers hebben gezien hoe de dieren merkbaar negatief op een persoon reageren, als ze hem of haar eerder hebben gezien met grimmige gezichtsuitdrukkingen op een foto.

Geheugen voor emotie

‘Wat wij ontdekt hebben, is dat paarden niet alleen in staat zijn om menselijke gezichtsuitdrukkingen af te lezen, maar ook in staat zijn om eerdere emotionele toestanden van mensen te onthouden en – wanneer ze die persoon later op de dag ontmoeten – hun gedrag daarop aan te passen’, aldus onderzoeker Karen McComb. ‘In feite hebben paarden een geheugen voor emotie.’

Linkeroog

Eerder onderzoek heeft aangetoond dat dieren geneigd zijn om negatieve gebeurtenissen met hun linkeroog te beschouwen. Dat is te verklaren doordat hun rechterhersenhelft gespecialiseerd is in het verwerken van bedreigingen. Het experiment van McComb en collega’s toont aan dat paarden die eerder een foto hadden gezien waarop iemand boos keek, diezelfde persoon – ondanks dat deze nu neutraal keek – later op de dag met het linkeroog in zich opnamen.

Foto

‘We weten dat paarden sociaal gezien heel intelligente dieren zijn, maar het is voor het eerst dat we aan kunnen tonen dat een zoogdier deze specifieke vaardigheid heeft’, vertelt onderzoeker Leanne Proops. ‘Wat heel opvallend is, is dat dit gebeurde nadat de paarden heel kort een foto van een persoon met een bepaalde emotie hadden gezien, ze hadden dus geen sterke positieve of negatieve ervaring met de persoon.’

Bron: Current Biology en Scientias / Foto: Remco Veurink

rug rugproblemen onderzoek
© DigiShots

De Equine Science-studente Samantha Bijl (University of Edinburgh) doet onderzoek naar managementinvloeden op het ontstaan van rugproblemen bij paarden. Ze vraagt eigenaren van paarden met (het vermoeden van) problemen aan de rug, een vragenlijst in te vullen zodat ze meer inzicht krijgt in ‘rugproblematiek’.

Reden voor het onderzoek is een gebrek aan kennis over de oorzaak van rugproblemen bij paarden, aldus Bijl. Ze is studente aan de University of Edinburgh. Het onderzoek is tevens haar afstudeerproject.

Geen dierenarts

Bijl kwam na haar opleiding dier- en veehouderij op de University of Edinburgh terecht. ‘Ik was altijd al bezig met paarden en was op zoek naar een vervolgopleiding. Ik vond het heel interessant op bij een dierenkliniek mee te kijken, maar ik wil zelf geen dierenarts worden. Ik vind het heel leuk om onderzoek te doen, dus vandaar dat ik hiervoor heb gekozen. Ik ga er volledig voor.’

Lastig onderwerp

De student is bijzonder geïnteresseerd in het bewegingsstelsel van paarden. ‘De oorzaken van rugproblemen zijn een lastig onderwerp binnen de medische paardenwetenschappen. Terwijl dit wel een serieus probleem is voor veel paarden. Doel van dit onderzoek is om op basis van de resultaten een stevige wetenschappelijke basis te leggen voor verder onderzoek naar het ontstaan van rugklachten. Iets waarmee de gezondheid en het welzijn van paarden positief kan worden beïnvloed en wat paardeneigenaren kan helpen bij de preventie van rugproblemen.’

Na haar opleiding hoopt Bijl paardeneigenaren te kunnen adviseren over voeding, gedrag en gezondheid. ‘De focus van mijn adviesbureau Equine Counselor ligt daarnaast op gedrag en gedragsproblemen van het paard.’

Betrouwbaarheidsniveau

Het invullen van de vragenlijst duurt niet langer dan 10 minuten en is volledig anoniem. ‘Als veel paardeneigenaren over de hele wereld meewerken aan het onderzoek, wordt een zo hoog mogelijk betrouwbaarheidsniveau bewerkstelligd.’

Het onderzoek is opgedeeld in individuele huisvesting en groepshuisvesting, daarom zijn er twee verschillende vragenlijsten. Aan het begin van de enquête kan de deelnemer kiezen welke vorm van huisvesting van toepassing is op zijn of haar paard.

Er is ook een Engelse vragenlijst beschikbaar.

Je vindt de vragenlijst ‘Equine back problems and Equine management; a survey of horse owners’ hier.

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding niet toegestaan

Foto: DigiShots

 

 

dierenarts

Onbegrip over hoge rekeningen, flinke eisen van klanten en kritiek via social media zorgen ervoor dat Britse veterinairs zich ondergewaardeerd voelen. Dat blijkt uit een onderzoek onder dierenartsen, assistenten en revalidatiespecialisten, meldt horsetalk.co.nz

Bijna de helft van de ondervraagde veterinairs geeft aan ‘zich geen deel te voelen van een gerespecteerde gemeenschap’. Desondanks is bijna iedereen er trots op dat zij een veterinair beroep uitoefenen.

Integriteit

Uit het onderzoek blijkt verder dat als zij iets zouden mogen veranderen, dit de hoge verwachtingen van klanten zijn. Een van de ondervraagden verklaart: ‘Over onze beroepsgroep wordt in de media en via social media constant onze integriteit in twijfel getrokken. De verwachtingen van klanten zijn hoger dan wat wij kunnen bieden èn wat zij kunnen betalen en dat zorgt ervoor dat wij als hebzuchtig worden gezien.’

Daarnaast blijkt dat de verwachtingen die veterinairs zelf van hun beroep hebben ook niet altijd uitkomen. De redenen zijn een slechte balans tussen werk en privé, financiële zorgen en wederom de hoge eisen van klanten.

Persoonlijke vaardigheden

Voor de helft van de respondenten voldoet hun werk in de diergeneeskunde wel aan hun vroege verwachtingen. Als redenen noemen ze dat ze het verschil maken in het leven van dieren en de ontwikkeling van persoonlijke vaardigheden.

Ongeveer 51% van de respondenten voelt zich gewaardeerd door hun lokale gemeenschap en gerespecteerd door hun klanten. ‘Mensen erkennen het harde werk van de dierenarts en waarderen het dat hun viervoeter wordt geholpen.’

Bron: horsetalk.co.nz

Foto: DigiShots

0 12218
Bitloos Hippiade 2016 © DigiShots

Tijdens de ISES (International Society for Equitation Science) Conferentie in Australië presenteerden vier wetenschappers hun onderzoeksresultaten naar de acceptatie van teugeldruk met verschillende bitloze hoofdstellen, vergeleken met een een gebroken bit.

Naast een conventioneel touwhalster werd een aantal merken bitloze hoofdstellen getest én een hoofdstel met een enkelgebroken bit. Het onderzoek toonde aan dat paarden hetzelfde reageerden op gelijke teugeldruk.

‘Vriendelijke’ inwerking

In de zoektocht naar een zo ‘vriendelijk’ mogelijke inwerking nemen ruiters vaak hun toevlucht tot bitloos rijden, als alternatief voor een conventioneel hoofdstel, met bit. Er is echter weinig bekend over de mate waarop paarden reageren op druk. Voor de test werden 21 recreatie- of manegepaarden gebruikt van uiteenlopende rassen (4 volbloed-paarden, 14 warmbloed-paarden, 3 koudbloed-paarden of zware pony’s).

Teugeldrukmeter

De teugels die waren bevestigd aan de genoemde soorten hoofdstellen waren uitgerust met een teugeldrukmeter die 10 cm boven de schoft bevestigd was aan een stabilisatorstang om zo de positie van de handen van de ruiter na te bootsen. De positie van het hoofd was nu 5 à 10 graden voor de loodlijn. Vervolgens werden paarden met voedsel gelokt om hen aan te moedigen hun hoofd horizontaal naar beneden uit te strekken tegen de teugels.

Verschil in teugeldruk mét of zonder bit?

Conclusie
Vooropgesteld dat paarden een bepaald africhtingsniveau hebben, wijzen de resultaten uit dat de paarden met de onderzochte hoofdstellen, met uitzondering van de Sidepull, vergelijkbare niveaus van teugeldruk ‘aankunnen’. De hoofdstellen mét of zonder bit veroorzaken dezelfde mate van ongemak bij dezelfde teugeldruk. .

De Sidepull is uitgerust met een stijvere en dunnere neusriem. Die veroorzaakt een hogere druk op de neus van het paard en dat verklaart waarom het paard hier eerder op reageert.

Bron: Eurodressage

Foto: Shutterstock

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

0 691

De FEI heeft met behulp van een internationaal onderzoek een poging gedaan om te definiëren waaruit good horsemanship zou moeten bestaan. Het doel van het onderzoek was om na te gaan of het begrip meetbaar gemaakt kon worden.

Levende wezens

De aanleiding van het onderzoek was een uitspraak die Olympisch kampioen Steve Guerdat deed tijdens het FEI Sportforum van 2016. Hij zei: ‘Mensen moeten leren om regels op te volgen, juryleden ook, maar wat we niet mogen negeren is het horsemanship waar deze mensen over zouden moeten beschikken. Ja, we hebben duidelijke regels nodig, maar we mogen nooit vergeten dat we met levende wezens werken en dat juryleden het belang van goed horsemanship moeten begrijpen.’

Onderzoek

Er werd een literatuuronderzoek opgestart, wat werd aangevuld met semi-gestructureerde interviews met 105 mensen (51 mannen, 54 vrouwen), afkomstig uit dertig verschillende landen die verbonden zijn aan acht verschillende takken van sport.

De conclusie was dat horsemanship te definiëren valt als een optelsom van de volgende veertien eigenschappen:

  • Diepgaande kennis
  • Praktijkervaring
  • Een op groei gerichte mindset
  • Respect voor het paard
  • Empathie
  • Correcte toepassing van de leertheorie
  • Begrip van en openstaan voor lichaamstaal
  • Paardenwelzijn prioriteren
  • Emotionele intelligentie
  • Bescheidenheid en integriteit
  • Flexibiliteit
  • Geduld
  • Wijze waarop men met het team omgaat
  • Het ontwikkelen van een duurzame relatie met het paard

‘Het is belangrijk om te benadrukken dat deze eigenschappen niet alleen voor de topsport, enkele takken van sport, of zeer ervaren ruiters gelden. Het is de combinatie van alle veertien elementen die hebben bewezen ingrediënten voor good horsemanship te zijn’, zo valt in het onderzoek te lezen.

Horsemanship verbeteren

‘De uitkomst van dit onderzoek is niet schokkend of onverwacht’, voegen de onderzoekers toe. ‘Het is in feite een samenvoeging van zowel de theorie als praktijkervaring van mensen uit de paardenwereld. Echter, deze studie zal wel van invloed zijn op de verbetering van onderwijs, regels en selectieprocedures voor niet alleen de FEI, maar voor alle betrokkenen. Het geeft een duidelijk beeld van de noodzakelijke vaardigheden en kennis en daarmee een duidelijk toepasbare structuur om het horsemanship in alle takken van sport te verbeteren.’

Bron: Horse & Hound
Foto: Shutterstock

Error, group does not exist! Check your syntax! (ID: 52)

 

fokken veterinair gezondheid onderzoek

Krijgen paarden lichamelijke problemen door de eisen die we stellen aan dressuur- en renpaarden? Dat is de vraag die gesteld wordt in de Volkskrant, die de Australische paardenanatoom Sharon May-Davis aan het woord laat. ‘Ik ben in 2005 met de dood bedreigd als ik dit zou publiceren.’

May-Davis sloeg aan het speuren toen haar paard Tarcoola stierf. ‘Had ik net een grote dressuurprijs mee gewonnen, bleek hij een tumor van 30 kilo in de maag te hebben,’ vertelt ze.

Nekband

De amazone besloot om andere paarden te helpen door onderzoek te doen. Ze ontdekte in 1999 dat alle gedomesticeerde paarden een stukje nekband missen dat wilde paarden wel hebben. Wilde, of verwilderde paarden hebben zonder uitzondering een volledige nekband die de halswervels ondersteunt.

‘We denken dat het ontbrekende stukje nekband de oorzaak is van veel problemen, zoals artrose van de gewrichten, maar ook hyperbeweeglijkheid en coördinatieproblemen doordat het zenuwstelsel vanuit de nek is verstoord.’  Maar het zijn aannamen, geen echt bewijs, geeft ze toe.

Vanwege haar vermoeden werd ze met de dood bedreigd. ‘Het zou op een ongeluk lijken,’ werd haar verteld.

Coördinatieproblemen en slijtage

May-Davis gaf echter niet op. Ze speurde verder naar een verklaring voor coördinatieproblemen en slijtage. Zij vreest dat paarden afwijkingen hebben doordat ze verkeerd gefokt worden. ‘Onbewust hebben we de laatste vijftig jaar alleen gekeken naar uiterlijk, sierlijkheid en snelheid en is de stabiliteit er verder uit gefokt.  Misschien moeten we op termijn meer op gezondheids- en welzijnskenmerken gaan fokken.’

De 58-jarige anatoom bracht haar bezoek in Nederland onder meer door voor de snijtafel bij een Nederlandse paardenslager. Voor zestien aanwezigen vertelde ze onder meer over de vele huidkankergezwellen die ze aantrof bij de ontleding van een paard. De onderzoekster was ook aanwezig op een seminar in Utrecht, georganiseerd door educatiebureau Equinestudies.

May-Davis ontleedde in totaal meer dan vijfhonderd paarden, zowel gedomesticeerd als wild, waaronder dressuurpaarden, zebra’s, ezels en renpaarden.

Lees het volledige verhaal op de website van de Volkskrant.

Foto: DigiShots

0 1069
shetlandpony
Groot en klein paard © DigiShots

Je zou je niet af moeten vragen waarom een shetlandpony klein is, maar waarom een paard zo groot is. Dat blijkt uit raadpleging van een aantal deskundigen en een duik in de literatuur door de redactie wetenschap van het NRC.

Van oudsher was het paard namelijk best klein, blijkt uit het onderzoek van het dagblad. Als voorbeeld worden de huidige rassen als de shetlander, de ijslander en het przewalskipaard genoemd. Volgens ponydeskundige Sandra Nieuwendijk, die al 40 jaar ijslanders houdt, is beter om te zeggen dat de shetlander klein is gebleven, in plaats van geworden. ‘Juist het gangbare rijpaard is veranderd. Dat is, door eeuwenlange fok, aanzienlijk gegroeid.’

Veelgestelde vraag

Het NRC zoekt wekelijks het antwoord op een veelgestelde vraag. In het vraagstuk over de shetlandpony komt verder naar voren dat het niet de Vikingen waren die de shetlander vanuit Scandinavië naar de Shetlandeilanden brachten. ‘Want er zijn op de eilanden ponybotten gevonden uit de Bronstijd’, geeft June Brown van de Pony Breeders of Shetland Association aan.

Waar de oorspronkelijke paarden vandaan kwamen, wordt niet duidelijk.

Uit het boek Shetland Ponies (2000, Margaret Hunter) blijkt dat de kleine, veelzijdige en makkelijk te houden pony na 1842 opeens in trek waren omdat de ‘Mines Act’ een eind maakte aan de inzet van vrouwen en kinderen in de mijnen.

Volgens Hunter zijn er overigens nu net veel shetlanders in Nederland als in de rest van de wereld.

Bron: NRC.nl

Foto: DigiShots

 

Ruwvoer

Het gedrag en het welzijn van het paard kunnen drastisch veranderd worden door hun hooi op een andere manier aan te bieden, aldus een onderzoeksteam in Frankrijk.

In totaal waren 24 ruinen en 14 merries bij het onderzoek betrokken. De paarden waren in boxen van 3×3 meter gehuisvest en stonden op stro. Elk paard had een automatische drinkbak, en alle paarden dezelfde hoeveelheid hooi per dag, 9 kilo.

Natuurlijke graasgedrag imiteren

Hoepels en slowfeeders zijn ontworpen om de kauwtijd te verlengen en zo het natuurlijke graasgedrag van het paard imiteren. De paarden kregen hun hooi op drie manieren aangeboden: in een hoop in de stal, in een hooinet of in een plastic slowfeeder. Dit was een zogenaamde Pacefeeder, een rechthoekige 78cm hoge plastic container waar het hooi in zit, met een ‘deksel’ met ronde gaten erin.

Slowfeeder

De paarden kregen elke ochtend hun hooi, de hele ochtend in de slowfeeder en ’s avonds op de stalbodem of in het hooinet. De onderzoekers ondervonden zoals verwacht dat de voertijd met de slowfeeder flink verlengd werd. Het hooinet leverde frustratie en onvriendelijk gedrag op. De slowfeeder verminderde ongewenst gedrag, zoals oren in de nek leggen zodra iemand hen stoorde tijdens het eten. De paarden werden vriendelijker als ze aten uit de slowfeeder.

Vriendelijker

Elf uur nadat het gegeven was, zat er nog altijd hooi in de slowfeeder, zonder dat het tot frustratie leidde. Zowel met als zonder hooinet was het hooi vier uur nadat het gegeven was al op.

Lees het volledige artikel.

Horsetalk/Hoefslag

Foto: Remco Veurink

beenbescherming

De Britse fysioloog David Marlin pleit voor een keurmerk voor beenbeschermers, zoals ook caps en bodyprotectors die hebben. Uit onderzoek dat hij tien jaar geleden deed, bleek al dat er veel mis is, maar er is nog niets veranderd,  legt Marlin uit aan horseandhound.co.uk.

Marlin is het voormalig hoofd van de Animal Health Trust. Hij deed onderzoek naar het effect van beenbescherming bij paarden, in opdracht van een vooraanstaande fabrikant van ruitersportartikelen. Daar kwam onder meer uit naar voren dat sommige beschermers niet voldoen. Toen ontstond al het idee om een keurmerk te introduceren. Nu is actie noodzakelijk, vindt Marlin.

Stuk regenpijp

‘Sommigen beenbeschermers die ik onderzocht waren goed, maar andere behoorlijk slecht. Het meest kwalijke artikel dat ik in handen kreeg, bestond uit een stuk afgezaagde regenpijp dat voor peesbeschermer door moest gaan. Het gevaar dat zoiets barst en de pezen beschadigt is groot.’

‘Nog steeds weet je niet wat het effect van beenbeschermers is wanneer je paard zichzelf aantikt of een hindernis raakt,’ vindt Marlin. ‘Er zou een standaard moeten zijn waaraan alle beschermers moeten voldoen. Als je ze gebruikt, zou je er vanuit moeten kunnen gaan dat ze aan bepaalde kwaliteitseisen voldoen. Dat is nu al zo bij caps en bodyprotectors voor ruiters.’

Disciplines

Marlin erkent dat er grote verschillen zijn in beenbescherming. ‘Sommigen doen het goed in de ene discipline, maar minder in de andere. Het gebruik van metaal kan bijvoorbeeld voorkomen dat een hard voorwerp, zoals een achterijzer, de benen beschadigt, terwijl de benen wellicht ook bescherming tegen kneuzingen nodig hebben.’

Uit het onderzoek van Marlin bleek verder dat beschermers zonder voering voorkomen dat de benen te heet worden en dat beschermers die veel vocht absorberen aanmerkelijk zwaarder worden bij gebruik. Ook dit heeft invloed op de werking ervan.

Heftige beschermers

‘Ik zou willen dat producenten niet te heftige beschermers produceren. Deze zijn onnodig zwaar en duur terwijl ze niet in iedere discipline nodig zijn. Een beschermer die dressuurruiters gebruiken zou speciaal daarvoor geschikt moeten zijn en een beschermer voor eventingpaarden vraagt om weer heel andere kwaliteiten.’

Hij voegt eraan toe dat er voldoende informatie beschikbaar is over de krachten die van toepassing zijn wanneer paarden tijdens een wedstrijd een hindernis raken of wanneer ze zichzelf aantikken. ‘Het zou bijzonder gemakkelijk moeten zijn om te bepalen aan welke eisen goede beenbeschermers voor welke discipline moeten voldoen. Op lange termijn kunnen we zo het aantal blessures aanzienlijk verminderen.’

Bron: horseandhound.co.uk

Foto: DigiShots

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,339FansLike
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer