Tags Posts tagged with "noor gierveld"

noor gierveld

0 9036

Een dierenarts omkopen? Ja, in Mexico heb ik dat ooit gedaan! 

Een paar jaar terug kreeg ik, van een Nederlandse vrouw, een berichtje via Facebook.  Ze had mijn profiel gezien en vroeg of ik het leuk vond om op haar stal in Mexico paarden te komen rijden en les te komen geven. Ik wilde eigenlijk gaan studeren, maar ik dacht (met tegenzin van mijn ouders) dat nog een extra tussenjaar wel kon (YOLO). Ik heb mijn kans gepakt en bracht 23 paarden naar Mexico, en ben daar een tijd gebleven. 

Relaxed 

In de ochtend reed ik wat paarden, s’ middags gingen we uit eten en in de namiddag gaf ik les in de omgeving. In de avond ging ik weer uit eten en natuurlijk stappen (sorry, maar helaas horen die verhalen niet thuis in de Hoefslag, maar onder een pseudoniem of alter ego in de linda.nl haha)

Ok, back to the point. Mexico loopt, met betrekking tot paardensport, jaren achter op Europa. Vaak zag ik dan ook veel armoede en leed. Vooral qua niveau en de wedstrijden loopt Mexico erg achter. Mijn bazin daar, Nicole Zijlstra, probeerde van alles te promoten. Ze brengt ook echt verbetering in, met name het dierenwelzijn. 

Toen ik op een middag terugreed van het lesgeven op een ranch, zag ik op het spoor een doos met een puppy erin. Voordat mijn hersenen konden denken, ging mijn lichaam al naar de 4 weken oude ondervoede puppy en voor ik het wist zat het naast mij in de auto. Ik had hem direct al omgedoopt tot Pingu. Vloekend naar mijzelf, want wat was ik voor een idioot, keek ik naar Pingu en reed ik terug naar huis. Het dier terugbrengen, kreeg ik niet over mijn hart. Die weken erop heb ik het dier laten ontwormen, vaccineren en overal mee naartoe genomen in mijn handtas. Mee naar alle lessen, mee naar de paardenwedstrijden, en zelfs in een schoudertas meegenomen tijdens het stappen. 

Flaco

Graag wilde ik Pingu mee naar huis nemen, maar dat kon niet omdat ik niet de juiste papieren had. Via een lesklant hoorde ik dat ze haar dierenarts had omgekocht voor haar paarden. Twijfelend heb ik haar dierenarts benaderd. Heb toen 150 euro geboden als hij de papieren in orde zou maken zodat Pingu mee terug kon vliegen naar Nederland. Zo gezegd, zo gedaan. Geld betaald en papieren geregeld. 

Drie dagen later vertelde Nicole over Flaco, de zoon van haar groom. Hij was blind en een paar dagen ervoor zijn blindengeleidehond verloren. Ik was een enorme persoonlijke grens overgegaan want ik had zelfs een Mexicaanse dierenarts omgekocht. Hoe graag ik Pingu ook mee naar Nederland had genomen, besloot ik de puppy te doneren aan Flaco. Drie dagen later ben ik, zonder Pingu, teruggekeerd naar Nederland.

Het mooie van het verhaal? Toen ik de dierenarts omkocht gebeurde er vrij weinig, maar toch kreeg het een mooi staartje. Een jaar later ben ik Pingu gaan opzoeken met een paardenvlucht in Mexico. Het gaat nog steeds goed met hem (Zie foto). Maar een dierenarts omkopen ging natuurlijk te ver, al hoewel dat schijnbaar in Mexico de normaalste zaak ter wereld is. 

Noor Gierveld is ondanks haar klassieke opvoeding altijd wel een beetje ondeugend geweest. Naast dat ze haar studie bedrijfskunde/ICT heeft afgerond, ORUN gediplomeerd en KNHS jurylid is. Is ze op haar 18e gaan vliegen als flying horse groom, inmiddels heeft ze al 85 landen bezocht.

Twee keer per maand schrijft Noor over bijzondere verhalen over het reizen met paarden, het werken in het buitenland en over grappige jureer en lesgeef momenten.

0 15222

Voor een dagopname moest ik naar het ziekenhuis, waar ik op een zaal lag met meerdere mensen. Om en om werden wij naar de O.K. gereden. De spanning bouwde zich goed op; ik was nummer 5 van de 6.

Wildvreemde vrouw

Voordat het mijn beurt was om opgehaald te worden, raakte ik aan de praat met een vrouw. Zij werd vergezeld door haar partner en haar zoontje van, ik denk, rond de 8 jaar oud. We vroegen aan elkaar waarom we er waren en hadden wat random praatjes.

Na een tijdje viel het de vrouw op dat ik stilletjes was. Ze vroeg of ik het spannend vond en waarom ik alleen was. Ik antwoordde dat het vrij recent uit was met mijn ex en mijn ouders echt niet vrij konden krijgen van hun werk. Maar ik redde mij wel. Het was immers een relatief kleine ingreep.

Ze vroeg of het mijn eerste keer was dat ik in het ziekenhuis was en of ik vaker onder narcose was geweest. Ik grinnikte (ze moest eens weten) en antwoordde dat ik blij zou zijn als het achter de rug was. Ik ben toch altijd bang dat ik bij die ene 0,0001% hoor die niet wakker wordt uit narcose.

Heel eerlijk zei ik dat ik mij een beetje alleen voelde, en dat ik het toch een beetje spannend vond. De vrouw knikte begripvol en las verder.

Zoontje

Na een tijdje kwam de verpleging binnen om mij op te halen, ze prikten het infuus en stelde wat controle vragen. Op het moment dat ik naar de O.K. werd gereden, sprong haar zoontje op en rent naar mij toe.  Hij zei: “Mevrouw, ik weet hoe u zich voelt”.

“Oh? ”, zei ik verbaasd. ”Ja,” zegt het zoontje. “Mijn pony Billie moest vorige maand geopereerd worden, maar er was een kans dat hij niet wakker zou worden. De dokter zei dat dat misschien maar beter was voor hem, in de hemel was hij gelukkiger”. Zijn moeder keek mij met paniek in haar ogen aan, maar zei niks. Ik wist niet goed wat ik moest zeggen, maar bedankte het jongetje.

Onderweg naar de OK hoorde ik hem in de gang zeggen: Mevrouw, “Als u niet wakker wordt heeft u geen pijn meer! Billie werd ook niet beter, maar het is beter voor hem. Vraag maar aan de dokter. Wilt u Billie dan wel een knuffel geven van mij als u niet wakker wordt?“

Uit puur ongemak begonnen de zusters en ik te huilen van het lachen in de operatiekamer. Gelukkig is de ingreep goed gegaan en ben ik met een glimlach wakker geworden.

Dankjewel

Lief jongetje, ik weet niet wie je bent of hoe je heet. Wanneer ik terug moet voor controle, denk ik aan jou en je pony Billie. Dankjewel. Wat leren kinderen je af en toe toch ook relativeren.

 

Noor Gierveld is ondanks haar klassieke opvoeding altijd wel een beetje ondeugend geweest. Naast dat ze haar studie bedrijfskunde/ICT heeft afgerond, ORUN gediplomeerd en KNHS jurylid is. Is ze op haar 18e gaan vliegen als flying horse groom, inmiddels heeft ze al 85 landen bezocht.

Twee keer per maand schrijft Noor over bijzondere verhalen over het reizen met paarden, het werken in het buitenland en over grappige jureer en lesgeef momenten.

Foto: Fama Fotografie

Noor Gierveld

Sinds februari van dit jaar schrijft Noor Gierveld columns voor De Hoefslag. Noor is Flying Horse Groom, wat ze al jaren doet. Inmiddels is ze al in 85 landen geweest en heeft ze al meer dan 300 vluchten met paarden  heeft begeleid.

In een interview met MD Talks (de Palesteinse Grand Prix-amazone Diana Al Shaer) vertelt ze over haar werk en de bijzondere momenten die ze beleeft, inclusief het ontmoeten van wereldsterren.

“Niet lullen maar poetsen”

Bron: De Hoefslag/ YouTube

0 1440
Noor Gierveld

Vroeger werd ik veel gepest, zowel op school als op de manege. Het ging van buitensluiten, gemene dingen zeggen, expres laten struikelen tot aan als enige niet worden uitgenodigd op feestjes. En waarom? Ik was (laat ik het voorzichtig zeggen) niet echt standaard om te zien. Met mijn buitenboordbeugel was ik een makkelijk slachtoffer.

Manege

School was verschrikkelijk en privé had ik ook geen makkelijke tijd. Gelukkig had ik na school de manege. Een groepje meiden die er werkte en iets ouder waren dan ik, waren nooit aardig. Alleen zag ik dat niet als pesten. Vergeleken met school was deze plek een verademing voor mij. Maar ook hier werd ik buitengesloten, als enige niet mee gevraagd voor barbecues en vergaten ze mij per ongeluk in te delen zodat ik niet meer mee kon rijden.

Ik ben altijd aardig gebleven maar cijferde mezelf weg, om er maar bij te kunnen horen. Hier werd weer misbruik van gemaakt. Uiteindelijk ben ik daar, jaren later, weggegaan.

Ik ben er nog lang onzeker door geweest en snapte nooit waarom ze zo gemeen waren. Inmiddels, 10 jaar later, ben ik er niet meer mee bezig. Het heeft niet zo veel zin om in het verleden te blijven hangen. Dat verleden heb ik losgelaten en ik heb mijn zelfvertrouwen teruggewonnen.

Noor Gierveld met buitenboordbeugel

Supermarkt

Maar wat er laatst gebeurde vond ik bijzonder. Twee maanden geleden kwam ik in de supermarkt een van de ‘pesters’ tegen, die mij het leven zuur had gemaakt.

Ze stapte op me af en vroeg hoe het ging. Lichtelijk verbaasd heb ik netjes haar vragen beantwoordt want ze had nog nooit aardig gedaan. Opeens zei ze; “Ik wil mijn excuses aanbieden, hoe gemeen ik vroeger naar je ben geweest. Ik schaam me ervoor en hoop dat je er niet te veel mee hebt gezeten.”

Het ontroerde me en ik heb haar bedankt. Dagenlang heb ik eraan gedacht. Iedereen maakt fouten, maar weinig handelen daar ook naar. Wanneer je later tot inzicht bent gekomen en je de ballen hebt om na 10 jaar in een supermarkt alsnog je excuses aan te bieden. Verdient mijn respect.

Paardenwereld

In de paardenwereld zie ik het nog altijd veel. Ik denk dat jonge kinderen vaak niet eens bewust zijn van wat ze zeggen of wat voor gevolgen dingen hebben. Eigenlijk denk ik dat volwassenen erger zijn dan kinderen. Volwassenen die kinderen uitlachen of die typische glimlach op hun gezicht als andermans kind een balk eraf rijdt. Het constant negatieve, het smoezen en de afgunst. Maar zeggen velen dan: “Ja, ach hoort bij de paardenwereld he”, of “typisch die paardenwereld”. Als excuus, alsof het daarmee is goedgepraat.

Om deze reden heb ik een haat-liefde verhouding met de paardenwereld. Ergens vind ik het heel gezellig en leuk, maar toch merk ik dat ik naar word van de afgunst en het roddelen. Als het over mij gaat, maakt het mij wonderbaarlijk genoeg steeds minder uit. Maar als ik het zie gebeuren bij iemand anders, krijg ik de kriebels. Misschien heeft het toch zijn littekens achtergelaten omdat ik weet hoeveel pijn het doet. Als kinderen gemeen tegen elkaar zijn, grijp ik in. Maar bij volwassenen kijk ik weg en houd ik afstand.

Als ik dit zo opschrijf, besef ik dat het best laf van me is om er niks van te zeggen. Ik zou willen dat dat ik net zoveel lef had als dat meisje in de supermarkt. Maar het moment dat ik mijn ballen bij elkaar geraakt heb en de confrontatie aan ga met deze volwassenen, is bijna bereikt. Het excuus dat het bij de paardenwereld hoort, is onzin.

 

Noor Gierveld is ondanks haar klassieke opvoeding altijd wel een beetje ondeugend geweest. Naast dat ze haar studie bedrijfskunde/ICT heeft afgerond, ORUN gediplomeerd en KNHS jurylid is. Is ze op haar 18e gaan vliegen als flying horse groom, inmiddels heeft ze al 85 landen bezocht.

Twee keer per maand schrijft Noor over bijzondere verhalen over het reizen met paarden, het werken in het buitenland en over grappige jureer en lesgeef momenten.

 

Noor Gierveld in Afrika

Ik heb een aantal maanden op een private game reserve in Namibie gewoond en werkte daar met paarden. Arabische paarden. Logisch, in verband met het warme weer. Stalwerk hoefde ik niet te doen, daar hadden ze andere mensen voor. Ik moest de paarden in conditie houden, helpen beleren en safari tochten te paard begeleiden. Een droom, en dat was het echt. Ik hou van het Afrikaanse leven omdat het er niet zo gehaast is, mensen lijken er gelukkiger en de natuur is nog ongerept en wild.

Wildlife

Als je in Nederland op buitenrit gaat zijn er overal koeien. In Afrika sta je zo langs een giraffe, maar ook dat gaat wennen. Het leuke aan safari tochten te paard is dat je op plekken komt waar je met een jeep niet kan komen. Je komt dus veel dichter bij het wildlife. Gevaren zijn er ook.

Giraffen kunnen een trap uitdelen, ook opzij. Te dicht in de buurt komen kan dus fataal zijn. Daarnaast zijn er neushoorns die je achtervolgen, krokodillen (zie eerste column), agressieve apen. Het is altijd opletten dat, wanneer er gejaagd wordt, je niet in hetzelfde gebied gaat rijden. Anders kunnen de jagers je aanzien voor wild. Verder kunnen ook struisvogels dodelijk zijn. Ik leerde er veel over slangen (black mamba’s). Want ja, soms wordt een paard gebeten en dan moet het worden afgemaakt. Het leven is daar geweldig, maar wel een stuk harder. ‘Shit happens’ en ‘Hakuna Matata’ zijn termen die we dagelijks gebruikten.

Zebra’s

Daarnaast maakten we het tijdens de ritten altijd veel lol. Toen ik net in Namibie zat (eind maart) was ik erg onder de indruk van alles. Ik zat op een soort zevende wolk. Ik leerde er van alles en was erg nieuwsgierig. Toen mijn bazin en ik op buitenrit gingen (op 1 April!!) zagen we een groep zebra’s. Ze vroeg aan mij: “Weet je hoe je het verschil ziet tussen een mannetje en een vrouwtje?“ Ik was te goedgelovig en naïef (vriendinnen vinden het heerlijk). Vroeger bijvoorbeeld kon je me alles wijsmaken. Ik schudde nee. Mijn bazin vertelde: “De mannetjes zijn wit en hebben zwarte strepen, de vrouwtjes zijn zwart en hebben witte strepen.” Ik keek goed en dacht dat ik het verschil kon zien. De hele middag vroeg ze wat de mannetjes en vrouwtjes waren als we zebra’s zagen. Ik was er met mijn enthousiasme vol van overtuigd dat het klopte.

3 dagen lang heb ik het geloofd en als ik zebra’s zag, keek ik of ze wit waren met zwarte strepen of andersom. Mijn bazin rolde uiteindelijk letterlijk van haar paard af van het lachen en biechtte op dat het een 1 april grap was. Meeste gênante fout die ik, als paardenliefhebber, ooit heb gemaakt geloof ik.

Maar ach, ik kon er ook wel om lachen. Ik hou ook wel van een beetje dollen en ik heb de maanden erna dezelfde grap uitgehaald met gasten. En het grappige was, de meesten (ook gevorderde paardenruiters!) trapten er allemaal in!

 

Noor Gierveld is ondanks haar klassieke opvoeding altijd wel een beetje ondeugend geweest. Naast dat ze haar studie bedrijfskunde/ICT heeft afgerond, ORUN gediplomeerd en KNHS jurylid is. Is ze op haar 18e gaan vliegen als flying horse groom, inmiddels heeft ze al 85 landen bezocht.Twee keer per maand schrijft Noor over bijzondere verhalen over het reizen met paarden, het werken in het buitenland en over grappige jureer en lesgeef momenten.

Twee keer per maand schrijft Noor over bijzondere verhalen over het reizen met paarden, het werken in het buitenland en over grappige jureer en lesgeef momenten.

column noor gierveld
Foto: Felicia Fama

Vroeger was ik een bloedfanatieke wedstrijdruiter. Inmiddels ben ik zelf gestopt met wedstrijden rijden. Omdat ik de sport ging missen ben ik begonnen met jureren.

Op deze manier ben ik toch een beetje betrokken met de wedstrijdsport.

Positief beginnen

Regelmatig jureer ik dan ook op KNHS-dressuurwedstrijden en probeer ik altijd volgens het sandwich model feedback te geven. (Positief beginnen, verbeter/kritisch/puntje en dan positief afsluiten)
Afgelopen jaar was ik op weg naar een wedstrijd om te gaan jureren. Onderweg werd ik, op de A27, afgesneden door een (geladen) paardenwagen waardoor ik vol op de rem moest.

Toen ik haar enkele minuten later weer inhaalde, haalde ik mijn schouders op waar dat gedrag op sloeg.

Geen zin in ongelukken

De vrouw, gekleed in een paars wedstrijdjasje, stak haar middelvinger naar mij op en schreeuwde wat. Daar ben ik niet meer op ingegaan, ik had geen zin in ongelukken en vond het kinderachtig. Op de afrit, naar de wedstrijd toe, sneed mevrouw mij nog een keer af. Zij haalde daardoor nog net het stoplicht. Zelf besloot ik te remmen op het oranje licht.

Eenmaal aangekomen op de wedstrijd, trok ik mijn jas aan en deed mijn bril op. Terwijl ik de auto uit stapte zie ik daar voor mijn neus de desbetreffende (opvallende) paardenwagen. Stomverbaasd liep ik naar het secretariaat om mij te melden. Voor mij stond de mevrouw in het typische paarse rijjasje zich aan te melden voor mijn rubriek. Ze herkende mij niet met mijn bril en jas. Ook had ik niks gezegd, wil toch altijd zaken gescheiden blijven houden.

Geweldige proef

Mevrouw reedt een geweldige proef met een goed paard! Graag geef ik verdiende hoge cijfers, maar er zaten ook drieën tussen. Het paard was, gok ik, lichte tour afgericht. Als de figuren netter en zonder foutjes gereden zouden worden dan zou ze zo rond de 75-80% zitten.column noor gierveld

Ik vroeg mij echt af wat ze in deze klasse deed, maar ik werd er blij van om naar te kijken. Dat heb ik natuurlijk ook beloond met goede punten en een verdiende eerste plaats.

Toch kon ik het niet laten om iets onder het protocol te zetten. Wanneer ze 160 of 179 punten had gereden of een punt verschil met plaatsing had ik dat waarschijnlijk niet gedaan.

Netjes autorijden

Na afloop van de wedstrijd, kwam ze met schaamrood op de kaken persoonlijk sorry zeggen. Ik had zin om te zeggen dat ik hoopte dat ze net zo goed en netjes ging autorijden, als paardrijden. Dat commentaar heb ik maar voor mij gehouden.

Ach, ook het secretariaat kon de humor ervan inzien. Die lagen jankend op de grond van het lachen tijdens het invoeren van de punten.

Noor Gierveld is ondanks haar klassieke opvoeding altijd wel een beetje ondeugend geweest. Naast dat ze haar studie bedrijfskunde/ICT heeft afgerond, ORUN gediplomeerd en KNHS jurylid is. Is ze op haar 18e gaan vliegen als flying horse groom, inmiddels heeft ze al 85 landen bezocht.
Twee keer per maand schrijft Noor over bijzondere verhalen over het reizen met paarden, het werken in het buitenland en over grappige jureer en lesgeef momenten.

blog noor gierveld

Hallo iedereen! Ik ben een paardenmeisje. Van wie ik de interesse heb weet ik niet. Mijn hele familie heeft niks met paarden, zo ben ik de dochter van twee rechters (eigenlijk heet ik Leonora, maar dat vond ik tuttig. Mensen kennen mij dan ook niet beter als Noor of Noortje).

Paarden zijn een hobby. Ik begon als manegeruiter, had later mijn eigen paard, heb de ORUN papieren gehaald en ben KNHS jurylid geworden. Ondanks mijn klassieke opvoeding, ben ik altijd een klein beetje ondeugend (lees rebels) geweest.noor gierveld column hoefslag

De wereld zien

Na mijn middelbare school besloot ik dan ook om niet gelijk te gaan studeren, maar mijn kans te pakken en eerst de wereld te zien. Ik ben gaan vliegen als Flying Horse Groom (begeleiden van paarden op vliegtuigen) en dat doe ik al jaren. Inmiddels ben ik al in 85 landen geweest. Soms bleef ik dan ook een paar maanden om te gaan werken met paarden in het buitenland onder andere in Amerika, Zuid Amerika, Azië en Afrika.

Ondertussen heb ik mijn studie bedrijfskunde afgerond met een minor in de ICT, en start ik dit jaar met een master. Hoe ik dat deed? Veel aan boord studeren of in het hotel. Zodat ik thuis de tijd had om leuke dingen te doen.

Buitenmens & humor

Ook al ben ik geboren en opgegroeid in een grote stad, ik ben het liefste buiten. Zo ga ik graag zweefvliegen, zeilen, paardrijden, wandelen en dit jaar wil ik mijn zweefvlieg en duikbrevet gaan halen.
Ik klus thuis mee, onderneem dingen met vrienden, hou van lekker eten en wijn, reis graag en vind het leuk om les te geven en te jureren. Door corona heb ik weer een oude hobby opgepakt, namelijk piano spelen. Ik kan uren klassiek en jazz muziek spelen op de piano of naar muziek luisteren.

“Vroeger vond ik het woord paardenmeisje vervelend, maar tegenwoordig als mensen mij weer een vragen wat die stomme knollen mij nou gebracht hebben, antwoord ik trots met: ‘De hele wereld’.”

Als mensen mij een beetje kennen, weten ze dat ik een nerd en een levensgenieter tegelijkertijd ben, ik niet op woorden let maar op daden, alles knuffel wat zacht of schattig is, en een dagdromer ben maar ondertussen vlijmscherp. Ik houd van een babbel, een goede grap en wat zelfspot. Humor vind ik het belangrijkste. Vriendelijk, open en enthousiast maar met een praktische non-nonsense instelling ga ik door het leven.

Met een randje humor

Ik hoop jullie komende maanden te kunnen vermaken met mooie/grappige en of ontroerende paardenverhalen over het lesgeven, jureren en alle mooie reizen met paarden. Zoals de avonturen tijdens mijn safari te paard, de verschillende culturen met het lesgeven, mijn gênante blunders tijdens het lesgeven, en de uitspraken met het jureren.

Herkenbaar, bijzonder en met een randje humor.

Noor

Noor Gierveld is ondanks haar klassieke opvoeding altijd wel een beetje ondeugend geweest. Naast dat ze haar studie bedrijfskunde/ICT heeft afgerond, ORUN gediplomeerd en KNHS jurylid is. Is ze op haar 18e gaan vliegen als flying horse groom, inmiddels heeft ze al 85 landen bezocht.

Twee keer per maand schrijft Noor over bijzondere verhalen over het reizen met paarden, het werken in het buitenland en over grappige jureer en lesgeef momenten.

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer