Tags Posts tagged with "Maarten van Stek"

Maarten van Stek

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland

Mijn jaarlijkse weekje Nederland viel dit jaar samen met de KWPN hengstenkeuring in Den Bosch. Bij mijn aankomst op Schiphol stond Maarten van Stek al in aankomsthal 2 te zwaaien.

Zo heel fijn om opgehaald te worden! En dan ook nog door een man die op twee benen rondloopt, alsof er niets gebeurd is. Maarten brak vorig jaar bij een val met zijn paard zijn been op twee plaatsen, maar gelukkig zit hij sinds een aantal maanden weer in het zadel.

Er viel die avond veel bij te praten en dat gebeurde bij een heerlijk bord boerenkool met worst. En natuurlijk, het ging bijna de hele tijd over paarden. Maarten is altijd heel geduldig met me en beantwoordde ook dit keer uitgebreid de vragen die ik voor hem had opgespaard.

Samen naar de Dijckhoeve

De volgende ochtend scheen de zon prachtig over het vlakke land met zo hier en daar een vleugje wit van een onverwachts hagelbuitje. Maarten wees naar de nieuwe binnenbak op het prachtige complex van Sportstal Dijckhoeve. Een bak die haast Amerikaans aandoet met z’n doorzichtige wanden. Luchtig en toch beschermd rijden is een luxe die wij hier nog weinig zien.

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland

En toen kwam dat moment dat ik Maarten weer op zijn William zag stappen. Ik had me zo voorgenomen om geen traantje te laten. Mislukt. Een heel jaar weggevaagd alsof er niets gebeurd is. William zag er zelfs beter uit dan ooit tevoren. Wissels klinkklaar en passage en piaffe zoveel zuiverder en reglmatiger, hoe kan dat toch?

Team William

Iedereen noemt zich een team tegenwoordig. In dit geval noemt niemand zich iets. Ze doen het gewoon en dat is dat. Marc, Miriam en Feline. Marc, Maarten’s man en allertrouwste toeverlaat, onvermoeibaar en de stabiele lijn op de momenten dat dat nodig is. Mirjam, de trouwe vriendin en leerling, die Maarten na zijn val overal mee naar toe gesleept heeft gedurende zijn revalidatie nadat knie, voet en onderbeen weer aan en in elkaar gezet waren.

Blog Liz BarclayNederland Paardenland

Feline, nog zo’n trouwe vriendin en leerling, die de zorg en het rijden van William op zich had genomen, en hoe!

Dit prachtige proces van geven en nemen op een zo natuurlijke manier was zo voelbaar, daar in de binnenbak op de Dijckhoeve. Maarten was aan het uitstappen toen Miriam binnenkwam op haar merrie. De gedrevenheid en enthousiasme van Maarten maakten van Miriam en Diamond Girl (v.Negro) binnen de kortste keren in een zelfverzekerd paar. Daardoor begon de merrie zoveel soepeler te lopen, dat het een genot was om te zien.

Wat een zit!

Feline had ook nog een les voor ik naar de Achterhoek zou vertrekken. Vorig jaar had ik Maarten haar paard zien rijden. Feline Wiltenburg-Ginsel heeft zich gespecialiseerd in het geven van zitlessen. Als ik hier zou wonen, stond ik bij haar in de rij.

Feline zit werkelijk mooi en stil met benen die zoveel langer lijken dan ze zijn, zo knap en om jaloers op te worden. Daarbij heeft zij een warme persoonlijkheid waardoor je je onmiddellijk op je gemak voelt en ik kan me zo voorstellen dat haar zitlessen alleen daardoor al bij de ruiter een ontspanning creëren waardoor alle ledematen veel makkelijker op hun plek kunnen vallen.

Door naar de Achterhoek

De vader mijn vriendin Elze was voorzitter van ponyclub de Viersprong in Toldijk. De mijne werd er penningmeester. Later zaten we samen op Landelijke Rijvereniging de Zevensteen in Steenderen. Haar schoonvader, Hans Vleemingh, was er instructeur. We hadden zoveel lol en we leerden er doorzetten. Geen binnenbak en alle wedstrijden nog op gras, dus vaak baggerden we regelmatig stijlvol door de modder.
Als ik bij Elze aankom, dan voelt het als thuis. Samen gaan deze twee vriendinnen voor het leven al jaren een paar dagen naar de hengstenkeuring in Den Bosch.

We waren nog niet binnen, of we hadden de twee grote armen van Roeland Elshuis om ons heen. Elshuis is een goede vriend van Elze en paardenman in hart en nieren. Ik vroeg natuurlijk onmiddellijk naar zijn hengst King Schufro die vorig jaar voor het verrichtingsonderzoek was aangewezen.

Roeland vertelde dat hij toch besloten had een andere weg te bewandelen en dat de hengst nu bij Remy Bastings stond.

Elkaar vertrouwen met een handdruk

Een telefoontje later zaten Roeland, Remy en ik samen aan een tafeltje bij de KWPN-stand. Roeland had me al verteld dat Remy in Deurne instructeur was geweest en, echt, ik kijk tegen dat soort mensen op.

Er was nog iets waar ik gedurende dat gesprek tegenop keek. Roeland heeft Remy mede-eigenaar van King Schufro gemaakt zonder geld uit te wisselen. “Ik heb misschien een goed paard gefokt, maar ik heb wel een ruiter nodig die hem kan maken.”Ik keek naar twee mannen die alle twee eerlijkheid uitstraalden en beiden bereid waren om elkaar met een handdruk te vertrouwen.

“Tja, dat moeten we dan nog gaan bewijzen als het een keer niet zo goed gaat tussen ons,” zei Remy met een knipoog.

Blog Liz Barclay Nederland Paardenland remy bastings

Hoe klein is de paardenwereld!

Toen ik Remy naar zijn verleden in de paardensport vroeg, vertelde hij dat hij een jaar bij Johann Hinnemann had gezeten. Laat ik nou in een van mijn vorige blogs over de toevallige ontmoeting met de Olympische amazone Leonie Bramall hebben geschreven, in diezelfde tijd ook werkzaam bij Hinnemann. Remy glunderde nog toen hij over de Olympische Spelen in Atlanta vertelde, waar hij haar en haar paard had bijgestaan als groom en oog op de grond.

Ouderwetse zelfdiscipline

Ik nam de vrijheid om nog even naar de mening van Remy te vragen over een aantal ontwikkelingen in de paardensport die ik, of niet zo goed begrijp, of zelf misschien niet zo geslaagd vind. Over het wig dat tussen klassiek en ‘modern’ rijden was hij heel duidelijk. “Je doet wat bij het paard past en wat dat is maakt mij niet uit, zolang het paardvriendelijk is.”

Over de verkorte Grand Prix proef: “Heb ik nog niet gereden, dus kan ik niets over zeggen. Hoeft niet verkeerd te zijn.” En over het weghalen van de laatste drie cijfers op het protocol: “Als het goed is, zit dat er bij ieder cijfer van de jury in.”

Wel vond hij dat aan de discipline van de jonge generatie paardenmensen nog wel eens wat mankeert en dat werd er nou juist in Deurne met de paplepel ingegoten.

Hier sprak een paardenman die nog een beetje van ‘de ouwe stempel’ is, maar wel met een moderne kijk en niet bang voor veranderingen, als ze de sport ten goede komen.

Nog even over de keuring

Remy is ook niet bang om de verantwoording te nemen voor zijn mening. “Ja, dat mag je van mij schrijven. Er zullen betere ruiters en ook betere ruiterbegeleiders moeten komen om de hengsten een eerlijker kans te geven gedurende het verrichtingsonderzoek, zodat de hengsteneigenaren hun hengst niet met ingehouden adem hoeven achter te laten.”

Ook is Remy duidelijk over de manier waarop sommige hengsten in Den Bosch getrixt voorgesteld worden en hoe regelmatig de grootste stap en meest spectaculaire draf gewaardeerd worden, terwijl dat helemaal niet hoeft te zeggen dat dit op lange termijn de beste sportpaarden of best verervende hengsten zijn.

Nog een leuke ontmoeting

Terug op de tribune herkende ik zomaar Linda Leeflang van een foto die ik van haar mocht gebruiken voor een eerdere blog. Het vak van paarden klaarmaken voor de hengstenshow en het voorbrengen zijn onderdelen van de paardenwereld waar in de paardenjournalistiek naar verhouding weinig aandacht aan besteed worden, terwijl het vakmansschap bijzonder is.

Ook met haar mocht ik een gesprekje hebben. Een leuke ontmoeting met een spontane jonge vrouw, maar daar schreef ik de vorige keer over in mijn blog ‘Nederland Paardenland – deel 1’.

Liz Barclay

Maarten van Stek
Maarten van Stek - William Nederlands Kampioenschap Lichte Tour 2015 © DigiShots

Het was weer zover in mei. Het derde bezoek van Maarten van Stek aan Cornwall. De clinic, dit keer drie dagen in plaats van twee, zat lekker vol met niet alleen inmiddels bekende, maar ook een hoop nieuwe gezichten.

Hoofd gestoten

Ik moet zeggen dat ik me wel een beetje zorgen maakte na Maarten’s spectaculaire vertrek van vorig jaar, waarbij hij letterlijk nog geen uur voor zijn vertrek zijn hoofd zodanig tegen het kozijn van de slaapkamerdeur stootte, dat ik werkelijk dacht dat het huis instortte. Enkele weken later las ik in zijn blog dat hij in een ‘leuke cottage ergens in Engeland’ zijn hoofd had gestoten, met als gevolg tijdelijk evenwichtsstoornissen, waardoor mij alsnog het schaamrood naar de kaken steeg.

Net als de eerste keer kwam dit jaar echtgenoot Marc weer mee en werden er een paar extra dagen aangeknoopt voor een klein beetje vakantiegevoel. Marc stond erop om Maarten en mij iedere dag op en neer te gechauferen en bij thuiskomst had ik ook zomaar een keurig schoon aanrecht. Heerlijk, drie dagen niet afwassen!

Blije gezichten

Maarten gaf zich zoals altijd weer voor de volle 100% en de blije gezichten na iedere les spraken boekdelen.

De eerste clinic stond vooral in het teken van voorwaarts, line zero en focus. Vorig jaar werd de salsa gedanst, ook door Maarten zelf. Een typisch voorbeeld trouwens hoe Maarten de aandacht vasthoudt door alles met een gevoel voor humor lekker levendig te houden. (Zie vorige bloggen.)

Dit keer werd een ordinaire stalbezem gebruikt om de balans van een paard uit te leggen, geniaal.

Schijnovergangen en ‘het ritsje’

Gedurende de drie dagen werden er veel schijnovergangen gereden waarbij de nadruk vooral lag op de stille hand en ook het ‘ritsje’, zoals hij de spoorwerking om de buik, en daarmee de rug naar boven te krijgen, zo plastisch uitlegde. Een beweging waarbij je je tenen naarbuiten draait met de kuit zo dicht mogelijk bij de singel en dan een opwaardse beweging maakt met je spoor.

Ik dacht dat ik die techniek al jaren onder de knie had, totdat Maarten me gedurende m’n eigen les liet voelen hoe ver mijn paard z’n rug naar boven kon brengen. Heel veel verder dan ik dacht en daar was ik wel even stil van, dus ‘back to the drawing-board’, zoals de Engelsen zo mooi zeggen. (En nooit te oud om te leren, haha!)

Buik en rug omhoog

Als er iets is, wat me gedurende deze clinic heel duidelijk werd, is wel dat als die buik en rug niet omhoog gaan maar je je paard wel vooruit blijft schoppen, om het even heel plat te zeggen, je het je paard wel bijzonder moeilijk maakt om z’n achterbeen goed te gebruiken.

Het is dus heel belangrijk om, vooral bij een van nature lui paard, het moment te onderkennen wanneer je paard het been en het voorwaarts gaan heeft geaccepteerd. Dat heeft niet automatisch tot gevolg dat de rug omhoog is. Als je daar dan niet mee aan het werk gaat druk je je paard alleen nog maar meer op de voorhand.

Engelengeduld

Door de bouw van de meeste paarden in de clinic, en daar hebben veel Engels gefokte paarden last van, is dat lastiger dan het voor het gemiddelde Nederlands gefokte paard is. Met als gevolg dat ook de ruiters nog wel eens in een vacuum terecht komen. Dan heb je aan Maarten een goeie. Hij geeft nooit op, blijft met engelengeduld uitleggen en vooral als het even niet lukt dan hoor je ‘it doesn’t matter’, waardoor weer een stukje onzekerheid wegvalt.

Het is wel lastig, soms, dat de scores op wedstrijden de ruiters laten denken dat ze het hartstikke goed doen, vooral in Cornwall. ‘Up country’ wordt zwaarder gejureerd dan hier, zegt men, en ook daar ligt de lat niet zo hoog als in Nederland.

‘Mijn paard vindt dressuur niet leuk’

‘Mijn paard vindt dressuur niet leuk’, is iets wat ik ook regelmatig hoor als ik voor het eerst naar een nieuwe klant toe ga. Ik snap het nog steeds niet omdat de dressuur waar deze ruiters het over hebben niet anders is dan het grondwerk dat ook nodig is om een gezond en sterk spring- of eventpaard te produceren.

Dit wordt heel vaak domweg over het hoofd gezien of niet begrepen. Lastig ook als er springles gegeven wordt waar dit stuk basisontwikkeling geheel of gedeeltelijk genegeerd wordt.

Het is een cultuurverschil. Het begint iets minder te worden, maar de Engelse ruiters groeien meestal op in de natuur achter de vos aan, terwijl wij in Nederland leren rijden in een bakje met zand.

‘You can’t be a little bit pregnant’

Dit gebrek aan basis kwam heel duidelijk naar voren bij een jong paard waar de ruiter onmogelijk een voorwaardse galopovergang uit kon krijgen zonder de nageeflijkheid te verliezen, wat soms ontaardde in een obstinate bok. Toen de amazone vertelde dat haar merrie bij de springles altijd zo makkelijk in galop aansprong, vroeg Maarten beleefd, ‘en blijft ze dan ook mooi zacht in de hand?’ Tja, toen was het antwoord, ‘sometimes’, waarop Maarten gortdroog zei: ‘You can’t be a little bit pregnant.’ Ik moest zo lachen en gelukkig de amazone ook. Het legde wel heel duidelijk uit waar ‘m de kneep zat. Er moet in de springles ook meer aan dat stuk basis gewerkt worden.

 Maarten, we staan achter je!

En nu ligt Maarten, na een ongelukkige val, thuis in bed met een gecompliceerde beenbreuk.

Degenen die Maarten goed kennen weten dat hij een soort oerkracht bezit die hem ook nu weer goed van pas zal komen. Wij, de groupies, zullen dus met z’n allen heel veel positieve energie richting Hoofddorp moeten sturen om die oerkracht te blijven stimuleren.

En natuurlijk hoort daar inmiddels ook een heel groepje ruiters uit Cornwall bij. Maarten, we staan achter je, denken aan je en wachten geduldig op je terugkomst!

Foto’s: DigiShots en Liz Barclay

Het begon met een leuk dansje. De eerste ruiter was nog niet binnen op donderdag of Maarten van Stek sprong al vrolijk door de baan met losse heupen. We konden zien dat hij de salsa vaker gedaan had.

Na een kort nachtje -zijn vliegtuig kwam pas laat aan in Exeter, dus we reden pas om één uur ’s nachts bij mij het erf op- was Maarten onmiddellijk ‘in the swing of things’, om het zo maar eens te zeggen.

Het was een superoefening; na het rustig in stap gereden en begrepen te hebben, werd in draf vier passen met de achterhand met heel iets buiging naar binnen, daarna vier passen recht, waarna vier passen naar buiten gereden. In galop werd dat om de drie passen.

Spagaat

Niemand wilde gelijk teveel laten zien, of had niet de controle om de juiste hoeveelheid aan het paard aan te geven. En daar zat ‘m nou juist de kneep. Maarten legde dat uit door zelf in een pijnlijk uitziende soort spagaat in de bak te gaan staan, waardoor de betreffende ruiter en wij, de kijkers, beter konden begrijpen wat wij ons paard op die manier aandeden.

Door te veel te willen of te accepteren van een handig paard, werd vergeten dat de impuls op het rechte stukje nou juist zo belangrijk is. En dat het paard goed voorwaarts in een mooie rechte balans uit de kleine buiging gereden wordt.

Door het met de salsa te vergelijken, begreep iedere ruiter vrij snel wat de bedoeling was en reageerden de paarden vaak letterlijk met een zucht van verlichting. Aan de kant zagen wij de paarden losser in de lendenen en rug worden en de ruiters voelden het ook meteen.

Eenvoudiger

‘Stick to the program!’ Dat was voor mijzelf als trainer de meest belangrijke uitspraak van de dag. Het maakte alles waar wij als ruiters mee bezig zijn zoveel eenvoudiger voor het brein. Het is heel erg makkelijk om te verdrinken in het almaar alles willen oplossen.

Maar wat nu gebeurt is al geweest, dus daar is niks meer aan te doen. Logisch, maar onze armen en benen moeten dan echt leren zich te beheersen waardoor het voelen zoveel makkelijker wordt. Zo’n goeie en duidelijke slogan haalt de ruiter weer razendsnel bij de les zonder eindeloos veel woorden te hoeven verspillen.

Verzameling

Dit is echt Maartens sterke kant: die prachtige, tot de verbeelding sprekende, vergelijkingen. Zo ook de briljante uitleg van de term ‘verzameling’. Bijvoorbeeld een verzameling postzegels. Als je er een mist, is de verzameling niet compleet.

Zo werd het ons in één keer duidelijk dat de verzameling niet iets is dat op zichzelf staat. Integendeel, het kan alleen maar ontwikkeld worden als alle andere onderdelen ook aanwezig zijn.

Het woord regelmaat viel regelmatig (grapje), omdat regelmaat de zo broodnodige ontspanning geeft, die vervolgens weer de mogelijkheid voor een betere aanleuning en nageeflijkheid creëert. Regelmaat is iets dat er veelal bij de Nederlandse dressuurpaarden van nature inzit, maar helaas vaak niet bij het Engels gefokte paard, dus het moet echt van de ruiter komen. Niet makkelijk, maar Maarten liet het nooit en te nimmer merken als zijn geduld op de proef werd gesteld.

Vlot stappen

Maarten is snel. Heel snel kan hij iets uitleggen terwijl hij ruiter en paard geen moment uit het oog verliest. Ook de uitleg van hoe de stap in de baan zo gauw te sloom is, omdat een paard in de natuur altijd de draf of galop kiest als het ergens heen wil. De stap gebruikt het alleen als het graast. Dus moet de ruiter altijd superattent zijn om juist in de stap het paard bij de les te houden.

Maarten ging dus eerst ‘window shopping’ en daarna ‘for a brisk walk in the park’. Van het winkelen kom je doodmoe thuis en van die lekkere vlotte wandeling zit je hele lijf vol verse zuurstof en voel je je fris en energiek. Zo dus ook het vlot stappende paard.

Ik was Maarten ook hier erg dankbaar voor. De evolutie van de Cornische dressuurruiter is nog maar zo’n jaar of dertig geleden begonnen en dus voelt niet alleen het paard zich wat stuurloos in een bak. Ook de ruiter mist de paden en lanen, waardoor de impuls over het algemeen nogal te wensen overlaat.

Woordkeuze

‘Keep it funny!’, was een van de leuke uitspraken die Maarten regelmatig hanteerde. Dit vond iedereen ook heel erg ‘funny’. Maarten beheerst de Engelse taal geweldig en gaat op een avontuurlijke manier met zijn woordkeuze om. Zo nu dan schiet er iets grappigs uit waarvan hij zelf nauwelijks in de gaten heeft hoe grappig die Engelsen dat wel niet vinden. Dan had hij ook meteen de ingang om weer een stapje verder te komen.

Omdat de dressuur nog zo jong is in Engeland en vooral Cornwall als uithoek niet veel ‘ouwe rotten in het vak’ kent, wordt dressuur vaak veel te streng en gedisciplineerd onderwezen. Zonder voldoende impuls ziet het er allemaal wel aardig gehoorzaam uit, maar de echte connectie door het hele paardenlichaam is er doodgewoon niet. Daardoor is er dus ook niet voldoende spierontwikkeling.

Het gaf daarom ook juist niet als het even wat slordiger was, als er maar wat gebeurde. ‘Als je het niet probeert, is het pas echt mislukt.’ Maarten wist vooral daardoor veel ruiters die met wat faalangst binnenkwamen te laten ontspannen, waardoor ze zoveel meer uit hun les haalden dan ze hadden durven dromen.

Pararuiter

Door een uitvaller kwam er op de derde en laatste dag een plekje vrij die door een pararuiter werd opgevuld. Deze jonge vrouw heeft een spieraandoening waardoor zij in één arm verstijfd is en met krukken loopt.

Eerlijk gezegd reed zij het beste van de hele bups. Ook was er meteen een klik. Dat kwam vooral tot uiting aan het eind van de les toen zij vertelde hoe ongelofelijk vaak ze moet slikken omdat al die gezonde mensen maar telkens alles over haar dressuurcarrière willen beslissen.

Daar was ik me totaal niet van bewust. Ik dacht altijd dat het juist geweldig was dat we eindelijk in een wereld leven waar iedereen telt. Maar dit was helaas dit jaar de tweede keer dat ik een gehandicapte ruiter hoorde zeggen dat haar doodgemoedereerd verteld werd dat de trainer het paard tot een week voor de wedstrijd zou rijden en de ruiter pas daarna weer op haar eigen paard gezet werd. In het eerste geval heeft dit zelfs geleid tot depressie en is dit meisje er helemaal mee opgehouden.

Dit gaf mij een beetje de indruk dat het ego van de trainer wel erg zwaar woog. Ook de sponsors waren, in mindere mate maar toch, bij dit spelletje betrokken.

Wie helpt nou wie?

blog_liz2

Doorbraak

Zaterdag, kwart over vier. De laatste amazone stapt de baan binnen. Het is de tweede les voor deze combinatie, die er donderdag ook was.

Vorig jaar hadden dit grote bonte Nederlands gefokte paard en zijn vrij kleine berijdster het best moeilijk gehad. Ze waren beiden een tijdje uit de running geweest en de ruiter had altijd al een probleem om goed te kunnen focussen. Maarten had er zijn handen vol aan terwijl de ruiter er duidelijk niet altijd helemaal bij was, fysiek en mentaal.

Ik moet zeggen, ik was beretrots. Wij drieën, ruiter, paard en trainer hebben dit jaar keihard gewerkt en hierdoor kon Maarten dit keer zoveel verder met hen doorpakken. Ook deze combinatie mocht de salsa doen en toen de sessie afgesloten werd met een galopwissel, zag ik de traantjes van geluk, ook al probeerde de gelukzalige amazone het goed verborgen te houden.

blog_liz

Ongekende luxe

Het ging te vlug. We hadden er met z’n allen zo naar uitgekeken. Voor mij persoonlijk is het een ongekende luxe om mijn pupillen deze kans te bieden waardoor wij weer met frisse moed verder kunnen groeien. Als Maarten en ik later aan tafel zitten met een lekker hapje voor onze neus, is hij nooit te beroerd om met engelengeduld nog weer van alles uit te leggen.

Het is gewoon een verjongingskuur! Ik ben weer helemaal fris en klaar om nieuwe stappen te zetten, een beetje meer lef te hebben, op z’n tijd ietsje minder lief te zijn en vooral inventief te denken.

Fijn dat Maarten op het vliegveld al een berichtje op Facebook had gezet om zijn ‘Cornische vrienden’ te bedanken. En gelukkig stond daar ook: ‘Tot volgend jaar!’

Maarten van Stek
Maarten van Stek - William Nederlands Kampioenschap Lichte Tour 2015 © DigiShots

‘Marc komt je ophalen, geef ff een adres’, dat was de Facebook message van dressuurtrainer Maarten van Stek nadat ik me wat laat realiseerde dat ik naar de stal in Lisserbroek moest in plaats van naar Hoofddorp. En dat er naar Lisserbloek geen trein ging was even niet bij me opgekomen.

Maarten en Marc waren mijn laatste ‘uitje’ voordat ik weer terug naar Cornwall zou vliegen. Een middag en een ochtend mocht ik van de kant Maarten’s bijna Grand Prix paard William en zijn nieuwe aanwinst Harry in training zien en ook nog een leuke, voor mij zeer interessante, les meemaken.

Boerenkool met worst

Typisch Marc, altijd behulpzaam en geduldig, tot en met m’n lievelingsmaaltijd boerenkool met worst toe; die had ik namelijk nog niet gehad, dit keer, en ik kon me niet voorstellen dat ik helemaal zonder terug moest!

Marc kookte terwijl Maarten en ik een verwoed gesprek voerden over zweepgebruik. Het feit alleen al dat hij dat gesprek met me wilde aangaan en weer eens geduldig uitlegde waar ik mijzelf als trainer en instructeur kon verbeteren gaf me een gevoel van wederzijds respect; hij de autoriteit, ik de leerling.

Bedankje aan Maarten na 35 jaar

Dit was mijn tweede bezoekje. Vorig jaar was de eerste keer nadat ik Maarten ’out of the blue’ een email had gestuurd. Even in het kort: ‘Beste Maarten, jij kent mij niet, maar toen ik net voor Horses International een stukje vertaalde over een eenarmige dressuurruiter op weg naar de Grand Prix, wist ik meteen dat ik zo’n 35 jaar geleden bij een clinic van jou heb gezeten. Ik liep toen nog op krukken na een verkeersongeval waarin ik op een haar na mijn linkerbeen ben kwijtgeraakt…’ enz.

Maarten tijdens zijn eerste clinic in Cornwall met pupil van Liz, Claire Daniels, op haar zelf gefokte paard Euro.

Ik weet nog goed hoe ik die avond toen ik thuis kwam heb zitten brullen. Maarten gaf toen al geweldig les en nadat hij die avond met z’n ene arm moeiteloos op een paard van een klant geklommen was creëerde hij in alle rust een complete metamorfose. Ik voelde me verschrikkelijk, waarom hij wel en ik niet? Met mijn scheve zere lijf bleek Deurne onmogelijk te zijn en ik had al een paar jaar niet meer gereden.

Scheef

Scheef op een paard, daar kun je geen dressuur mee rijden en de dokter had gezegd dat ik blij moest zijn dat ik liep… en toen werd ik boos… op mezelf. En 35 jaar later kon ik Maarten vertellen wat er van me terechtgekomen was. Prix St. George gereden, actief aan het les geven, twee mensen vanaf jong en beginnend naar de Prix St. George geholpen en nog meer.

Ik wilde en kon hem, door puur toeval, nu eindelijk bedanken, want die avond hem aan het werk te zien was voor mij het doorslaggevende moment om met hernieuwde moed m’n tanden er weer in zetten. Zonder dat hij er zelf erg in had haalde hij bij mij die zo broodnodige energie weer naar boven om door te knokken, net zo als Maarten zelf had gedaan, en, als ik hem afgelopen dagen zo bezig zag, nog steeds met volledige overgave aan het doen is.

‘Ik spreek aardig Engels’

Hij mailde snel terug met warme woorden en door het p.s.-je met de vermelding dat hij aardig Engels sprak werd het idee voor een clinic aan mijn klantjes geboren. Daar werd ik even knap zenuwachtig van! Zo’n hartelijk antwoord had ik absoluut niet verwacht en al helemaal niet dat hij de moeite wilde nemen om helemaal in Cornwall een aantal mensen les te geven die heel veel aan hem zouden hebben (en ik ook) maar ver beneden het niveau zaten waar hij in Nederland aan gewend is. Het is een feit, als je in Engeland bij de competitie dressuurwereld wilt horen ga je niet in Cornwall wonen.

Maarten met zijn paard William met op de achtergrond zijn trouwe vriendin Miriam Voorwinde op haar paard ValegrA.
Maarten met William met op de achtergrond trouwe vriendin Miriam Voorwinde op haar ValegrA.

In mei was het zover. Gekke vertoning; Maarten en ik hadden tot dan toe precies een dag met elkaar doorgebracht, zijn man Marc kende ik al helemaal niet, ik moest hen in hun huurauto ’s avonds laat in het pikkedonker gaan zoeken. Ze waren al vlakbij maar mijn boerderijtje lag te afgelegen voor de GPS.

Er werd mij bij aankomst onmiddelijk een prachtig rozenstruikje met, hoe bestaat het, de naam ‘William’ in de handen gedrukt en na een drankje en een praatje waren we allemaal klaar voor’t bed om de volgende dag fris aan ons avontuur te beginnen.

Rondje Cornwall

Omdat het in Cornwall niet of nauwelijks vriest zijn er weinig binnenbakken en dus alles speelde zich buiten af. Ik heb er wat peentjes om gezweet, maar gelukkig, de weergoden waren met ons. De zon was zo voorjaarsvers dat we binnen de kortste keren rode verbrande neuzen hadden.

Ik had het gelukkig zodanig kunnen organiseren dat we per dag naar een andere hoek van Cornwall gingen, maar Cornwall is best groot en dus we maakten nogal wat kilometers, maar ook…Cornwall is mooi en dus kon Marc zich ondertussen ook goed vermaken met wat sightsee-en, terwijl Maarten zich onvermoeibaar en met engelengeduld op mijn pupillen stortte.

Vertrouwen en vriendschap

Het was een enorm succes. Iedereen werd blij van Maarten. Het gaf mij zoveel richting om na zijn vertrek op door te bouwen, maar bovenal, de menselijke kant van dit hele verhaal. Het feit dat je je in deze best keiharde wereld nog een keer helemaal vol vertrouwen open kunt stellen en een risico nemen, om er dan met een dikke vriendschap uit te komen…dat vond ik eerlijk gezegd nog het allermooiste.

Eerst kwam William… dan Harry!

De eerste keer dat ik Maarten zag had hij alleen William als competitiepaard, maar inmiddels was ook Harry gearriveerd, net de Engelse koninklijke familie, zelfs de haarkleur klopt! Op mijn bezoekje van vorige week zag ik eerst William lopen.

De onverwachte voorjaarszon maakte de middag extra mooi. Onmiddellijk zag ik hoeveel William en Maarten in een jaar gegroeid waren; William zoveel compacter, zoveel gespierder, al het werk zoveel punctueler.

It takes two to tango

De eners en de tweeërs vlogen me om de oren. Maarten niet bang om wat door te drukken, wetende dat hij daar de volgende dag de vruchten van kon plukken, wat de ochtend erna vooral duidelijk te zien was in het piaffe werk.

Wat ook duidelijk te zien was, was de elasticiteit van Harry. Dan pas kun je echt zien hoeveel moois die dappere William puur op karakter geeft, iets wat Maarten zo enorm in hem waardeert. Maar, ‘it takes two to tango’ en het is de enorme band tussen William en Maarten die William motiveert om voor zijn baas het onderste uit de kan te halen.

En als Maarten en Harry diezelfde passie kunnen vinden dan ligt er nog heel wat in ‘t verschiet. Dat is mijn bescheiden observatie en de toekomst zal dat leren. Spannend allemaal, hoor!

Toen Maarten me wegbracht naar Amsterdam en vertelde dat hij soms wel wilde dat Alex van Silfhout wat kritischer was op zijn houding, moest ik zo ontzettend lachen! Alleen die compleet stille perfecte beenligging al…

Onderbeen op de plek

Maarten heeft er dus nu, met twee paarden en een bups lessen, zijn handen vol aan en toch…hij maakt weer tijd voor Cornwall en ik ben al druk aan het organiseren. Dit keer wel een binnenbak die inmiddels vrij dichtbij net keurig gepimpt is en te huur.

De eerste aanmeldingen zijn al binnen. Mijn eerste lessen na mijn terugkomst zijn al weer gegeven en ik heb al heel handig gebruik kunnen maken van het feit dat Maarten weer komt: ‘Jongens, als we eens allemaal zorgen dat die onderbenen van jullie nou eens nooit meer te ver naar achteren liggen, je bedachte stippellijntje altijd past met het lijf van je paard en je je verder niet te zenuwachtig maakt door te veel in een keer aan Maarten te willen laten zien, dan halen we er wel drie, vier keer zoveel uit als vorig jaar!’

Het lijkt te werken, en dus met volle moed vooruit. Maarten, kom maar op, we zijn er klaar voor!

Foto boven: DigiShots
Foto’s midden: privébezit

HOEFSLAG ACADEMY

Volg ons!

100,414FansLike
0VolgersVolg
6,923VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer