Tags Posts tagged with "kruising"

kruising

0 1564
Victoria Vaandrager en Samedi tijdens hun Z1-debuut. Foto: Judimage

Toen Victoria Vaandrager, haar moeder en haar broertje Samedi kochten, zochten ze eigenlijk vooral een braaf familiepaard. Toch reed Vaandrager haar ‘vuilnisbakje’ naar het Z, waarin ze nog eens een winstpunt hoopt te rijden. “Ik weet echt niet wat voor kruising hij is, maar ik vermoed een warmbloed x koudbloed”, vertelt ze.

Manege gestopt

“Mijn broertje en ik zijn allebei op de manege begonnen met paardrijden en mijn moeder heeft vroeger altijd paard gereden”, vertelt ze amazone. “Toen we al zes jaar op de manege reden besloot de eigenaar te stoppen met de manege en verder te gaan als pensionstal. Dat was voor ons wel even schrikken, want het was de enige manege op fietsafstand van ons huis. Mijn broertje en ik waren beide een beetje van slag, we vonden paardrijden zó leuk. Op een gegeven moment zei mijn moeder dat ze er even over had nagedacht, en dat ze wel op zoek wilde naar een paard voor ons drieën. Toen zijn we op zoek gegaan.”

Op slag verliefd

“We waren op zoek naar een gezinspaard en het enige dat dan telt is dat hij lief is. Het maakt niet uit wat voor vader hij heeft of wat hij kan. Hij moest lief zijn en we wilden er op kunnen rijden. We zijn bij twee paarden gaan kijken die het allebei helaas net niet waren. Toen zagen we het berichtje van Samedi, een 4-jarige E-pony die bij ons in de buurt stond. Onze wens was niet zozeer een 4-jarige, maar hij stond nou eenmaal dichtbij en zijn foto’s spraken ons aan. Toen we eenmaal daar waren, waren we op slag verliefd. Samedi was heel nieuwsgierig en had zo’n mooi en zachtaardig hoofd. Ook het proefrijden ging goed, dus hij is mee naar huis gegaan.”

Bijzondere geboorte

Toevallig was er al over de naam van Samedi besloten, voordat ze hem überhaupt hadden gezien. “Omdat ik op de manege altijd op zaterdag reed, zei ik eens tegen mijn moeder dat het leuk zou zijn als hij Samedi zou heten, omdat dat Frans is voor zaterdag. Alsof het zo moest zijn heet Samedi dus ook echt Samedi. Wij hebben hem niet zo genoemd, het staat zo in zijn paspoort. De naam kreeg hij omdat hij onverwachts op een zaterdag werd geboren. Hij is nogal een BN’er in de dorpen hier. De vorige eigenaren hadden een ponymerrie gekocht, maar ze wisten niet dat ze drachtig was. En ineens was Samedi daar. Ze hebben hem gehouden en ingereden, maar omdat de eigenaresse andere ambities had hebben ze hem uiteindelijk toch te koop gezet.”

Aan het werk

Samedi is voor de familie het gezinspaard dat ze graag wilden. Foto: Fenna Wondergem

Toen Samedi eenmaal bij de familie op stal stond, is Vaandrager met hem aan de slag gegaan. Dat viel in eerste instantie nog niet mee. “De eerste dag ben ik er al gelijk afgevallen. Niet gek natuurlijk, in een nieuwe bak met nieuwe dingen. Je zag mensen wel denken: ‘Wat hebben ze nou gekocht?’. Samedi zag er toen echt nog wel een beetje uit als een ezel. Hij had weinig bespiering, grote oren en een lang hoofd. Maar ja, wat verwacht je van een 4-jarige? We zijn gewoon gaan rijden, al kwamen we er snel achter dat hij wel een beetje een ADHD’er is. Je moest Samedi echt aan het werk zetten om zijn aandacht vast te houden, anders ging hij rennen. Dat vond ik wel lastig in het begin. We namen heel veel lessen bij mijn instructrice Clementine Bezemer en leerden elkaar steeds beter kennen, waardoor het steeds beter ging.”

Tussen de paarden

Na een jaar besloot de amazone eens op wedstrijd te gaan. “Er was in de buurt een onderling wedstrijdje en ik wilde graag weten of hij dat een beetje kon. Hij liep gewoon lekker en de basis zat er in. Hij was toen nog een pony, dus ik kon nog met hem bij de pony’s starten. De B en het L1 waren wel heftig. Hij was best wel bang in de ring, dus elke proef haalde hij wel een ‘Samedi-streek’ uit. Of hij ging rennen, of hij gaf een bok bij het aanspringen. Tot we bij het L2 terecht kwamen. Hij was toen 6 en begon wat volwassener te worden. Maar we moesten ineens bij de paarden starten omdat hij een groeispurt had gehad. Ik was nog geen 18, maar Samedi was inmiddels 1.60m geworden. Bij de pony’s reden we niet vaak in de prijzen, maar in de L2 reden we gelijk 206 punten en kwam de winst keihard binnen. Het was heel bijzonder om te merken dat hij tussen de paarden zoveel beter liep.”

Blijven gaan

De combinatie vloog dan ook zo door de L2 heen. “Toen begon het echte werk”, lacht Vaandrager. “Eerst ging ik altijd te paard met rugzak om naar de wedstrijden in het dorp naast ons toe, maar nu wilde ik toch graag op pad met de trailer. Een vriend van mijn moeder kon met ons meerijden. Toen we eenmaal meer op wedstrijd gingen, ook buiten het terrein, ging het sneller. In het M2 reden we uiteindelijk ook de punten voor het Z bij elkaar. Het was voor ons wel een pittige klasse. Daardoor waren we de harmonie met elkaar een beetje kwijtgeraakt, wat je ook aan de punten zag. De laatste wedstrijd in het M2 waren de punten wel echt super. Toen hebben we heerlijk gereden en ik wist ook dat we die punten dik verdiend hadden.”

“Samedi liep het toch allemaal maar wel”, klinkt het trots. “Hij heeft misschien niet de benen of de lengtebuitging van een dressuurpaard, maar hij bleef maar gaan. Wat ik het leukst vind is dat hij alles wat hij weet van mij weet. En ik heb het ook maar van mijn mijn instructrice, want ik was gewoon een manegeruiter. Doordat we het samen hebben gedaan voelen we elkaar heel goed aan.”

Een punt in het Z

In augustus 2019 wilde Vaandrager nog heel graag een punt in het Z behalen voor ze ging studeren. “Ik ben met Samedi naar een tweedaagse wedstrijd in Werkendam gegaan zodat ik vier proeven kon rijden. Ik kende de proef wel, maar omdat we thuis geen 20×60 bak hebben had ik hem nog nooit gereden. Zet die 65m uitgestrekte draf dan maar eens neer met je vuilnisbakje. Samedi was onwijs in zijn element, hij gooide het er zo uit. Ik weet nog dat ik mijn moeder aankeek toen ik afgroette en dat we allebei heel hard moesten lachen. We hadden het gewoon gedaan! Met 202 behaalden we helaas net geen winstpunt, maar ik was super trots. Daarna ben ik niet meer op wedstrijd gegaan omdat ik ging studeren en vanwege corona.”

Puntjes op de ‘i’

“Ik zou heel graag nog verder willen gaan met Samedi”, geeft de amazone toe. “Ik ben hem in de training nu vooral sterker aan het maken. De vliegende wissel probeer ik er nu in te krijgen, we zijn met de werkpirouettes bezig en we hebben een begin gemaakt aan het appuyement in galop. Wel doen we dat echt spelenderwijs en niet met het doel om wedstrijden te rijden. Ik heb nog wel ambities, maar er zit wel een top aan. Je weet op een gegeven moment dat je de puntjes op de ‘i’ aan het zetten bent. Als ik veel met hem train gaat hij steeds meer dansen. Het zou leuk zijn om nog wat punten te rijden in het Z1, maar ik probeer de focus vooral op zijn kracht en spieren te leggen in plaats van op de wedstrijden.”

Grapjas

“Wat ik het leukste aan Samedi vind, is dat hij echt een clown is”, stelt Vaandrager. “Hij vindt alles leuk: springen, dressuren, buitenrijden. Maar hij zal ook altijd grapjes uithalen. Ik heb altijd lol met hem. Ookal rijd je een proef en ben je heel serieus bezig, dan nog zal hij proberen een grapje uit te halen. Ik vind het leuk dat hij wel zijn streken houdt. Buiten die punten in het Z1 om is het vooral mijn doel om ook veel ontspannende dingen met hem te doen. Ik ben nu mijn BE-rijbewijs aan het halen zodat we lekker naar het bos en naar het strand kunnen. Ik weet dat hij dat leuk vindt, dus daar ligt op dit moment het doel. Lekker met hem doortrainen, maar ook heerlijk een dagje door het bos kunnen hobbelen”, sluit ze af.

Tekst: Femke Verbeek

Bon: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding en schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto boven: Judimage

Foto in tekst: Fenna Wondergem

Natasja Geel en Pretzel. Foto: Alina Nieman photography

Door de aankoop van Pretzel kwam voor Natasja Geel een meisjesdroom uit. Toch ging het niet gelijk van een leien dakje: Geel had zelf jarenlang weinig gereden en Pretzel was een lompe en groene 2,5-jarige. Ze zijn samen aan de slag gegaan en hebben hun eigen manier van samenwerken gevonden.

Redelijk onervaren

“Toen ik richting de dertig ging, vond ik het wel tijd om mijn meisjesdroom te verwezenlijken”, begint de amazone te vertellen. “Ik dacht als ik het nu niet doe, wanneer dan wel? Ik oriënteerde me op de markt: wat wil ik? En wat past er bij mij? Dat was wel interessant, want ik ben een redelijk onervaren ruiter. Toen ik jong was heb ik mangelessen gereden en daarna heb ik alleen nog maar op vakantie paard gereden. Ik was eigenlijk op zoek naar een ‘normaal’ paardje dat al wat ouder was, waarmee ik op mijn gemak kon rommelen en tuttelen en bosritjes kon maken.”

Gelijk een klik

Foto: Alina Nieman photography

“Op Marktplaats zag ik Pretzel voorbij komen. Hij was alles wat ik niet zocht. Pretzel was 2,5 jaar, gigantisch en een koudbloed. Hij kon nog niet eens aan een touwtje meelopen. Ik dacht: dit wordt een gevalletje de dove die de blinde gaat leiden. Maar zijn snoetje kon ik niet uit mijn gedachten zetten. Een vriendin zei dat ik altijd kon gaan kijken, en dat als het niks was, ik het dan ook weer uit mijn hoofd kon zetten. Eenmaal daar was er gelijk een klik. Pretzel en ik trokken gelijk heel erg naar elkaar toe, hij stond zichzelf echt te verkopen. Ik dacht ik weet niet wat je hoort te voelen als je een paard koopt, maar ik denk dat dit het is. Alleen de oude eigenaar wilde hem niet laten keuren.”

Maand niet slapen

Dat zag Geel eigenlijk niet zitten. Ze had flink gespaard voor de aanchaf van een paard, en wilde daarom wel graag weten of het goed zat. “De klik met Pretzel was duidelijk, maar ik wilde verstandig blijven dus besloot het niet te doen. Toen kwam er een maand van niet slapen. Ik was ervan overtuigd dat ik de verkeerde beslissing had gemaakt. Een maand later had ik nog eens contact met de verkoper. Pretzel was nog steeds niet verkocht en er mocht toch een dierenarts komen om hem te keuren. Pretzel kwam door de keuring heen en toen heb ik hem opgehaald. Ik was zó ontzettend blij!”, vertelt ze uitgelaten.

Geen haast

“De eerste dag dat hij hier in de paddock stond, stonden we er allebei een beetje verwilderd bij. Waarom dacht ik ook alweer dat dit een goed idee was? Toch had ik een bepaald gevoel dat het wel goed zat. Tuurlijk zou het niet een hele makkelijke weg worden, maar ik had geen haast. We zijn elkaar spelenderwijs leren kennen. De eerste jaren zijn we gewoon aan elkaar gaan wennen. Oefenen met het halster omdoen, meelopen aan een touwtje, stoppen en niet door mij heen banjeren. Ik moet zeggen dat ik ondertussen goed kan snowboarden, want ik heb vaak genoeg achter hem aan gehangen”, lacht ze. “We zijn veel gegroeid en hebben elkaar goed leren kennen. Inmiddels kunnen we lezen en schrijven met elkaar.”

Mengelmoes

“Ik denk niet dat Pretzel 100% trekpaard is. Hij is ooit door iemand uit Roemenië gehaald en toen doorverkocht naar de persoon waar ik hem van heb gekocht. Hij heeft wat langere en slankere benen dan de meeste trekpaarden, is wat flexibeler en heeft minder behang aan zijn benen dan de Nederlandse of Belgische trekpaarden. In Roemenië nemen ze het niet zo nauw met fokken, dus ik ben wel benieuwd wat voor ander ras er door zit. Het lijkt me ergens wel leuk om het te weten te komen, maar Pretzel is Pretzel en ik vind hem gewoon de leukste en de knapste. Hij is echt uniek.”

Natasja Geel op Pretzel.

Zelf begonnen

Geel heeft ze ruin zelf ruitermak en zadelmak gemaakt. Ook installeerde ze zonder hulp de gashendel, het stuur en de rem. “Dat heeft Pretzel super braaf gedaan. Hij is heel enthousiast en wil het werk ook graag goed doen. Inmiddels hebben we ook een instructrice die ons helpt om verder te komen. De afgelopen maanden hebben we veel grondwerk lessen gehad en binnenkort hebben we onze eerste rijles. Pretzel is nu 5, dus het is een mooie tijd om het rijden echt op te gaan pakken. Toch is het niet altijd even makkelijk gegaan, we hebben echt wel ups en downs gehad. We begonnen met enorm veel plezier en opeens ging het toch een beetje mis.”

Dubbele stress

Er kwam een periode waarin Pretzel compleet bevroor of enorm vluchtgedrag vertoonde. “Pretzel stond op een Paddock Paradise waar hij alle vrijheid had om te doen en te laten wat hij wilde. Hij bleef altijd naar me toe komen als ik hem riep, maar hij durfde vervolgens de poetsplaats niet meer af. Of hij bevoor, of hij ging als een tank over het terrein heen. Eerst snapte ik niet wat er was gebeurd. Ik ben een tijdje ziek geweest, toen heeft hij nooit een stap verkeerd gezet. Die tijd kon ik slecht lopen door spieruitval. Op zijn tenen liep hij naast mij mee. Omdat ik niet zo mobiel was maar wel bij Pret wilde zijn, werd ik op zijn rug getild en viel ik daar soms letterlijk in slaap. Hij was echt heel erg lief en voorzichtig. Toen ik beter werd begon hij dat gedrag te vertonen. Op een avond vielen de puzzelstukjes in elkaar: hij had stress. En ik ook. En doordat we elkaars stress voelden, raakten we alleen maar meer gestresst.”

Geen seconde spijt

Het bleek dat de combinatie en de stalling niet zo goed meer bij elkaar pasten. Toen ze naar een andere plek verhuisden, veranderde het gedrag van de grote ruin compleet. “Ik had mijn eigen paard weer terug!”, vertelt ze opgelucht. “We waren gelijk weer vrienden en alles was goed. Achteraf denk ik wel dat het heel onverstandig was om als onervaren amazone een paard aan te schaffen dat ook niets weet. Nu ik er wat meer verstand van heb, geloof ik niet dat ik het aan zou raden. Soms had ik het wat anders moeten aanpakken, maar ik heb er geen seconde spijt van gehad. Pretzel is geen makkelijk paard. Hij heeft er een flinke kop op zitten en heeft een duidelijke eigen mening. Je moet echt in zijn ‘sweet spot’ zitten, en door onze langzame en voorzichtige start, zit ik dat nu zeker.”

Eigen manier

“Omdat we allebei niets kenden hebben we samen een manier gevonden die werkt. Dat is zo gaaf en ontzettend belonend, ik haal er enorm veel energie uit. Daarbij zijn we allebei gek op truucjes doen. Pretzel kent heel veel vrijheidsdressuur-oefeningen en leert ontzettend snel. Het is heel leuk om te zien dat hij vol enthousiasme met zijn geconcentreerde hoofd aan de slag gaat. En als hij dan ‘Ja’ hoort, dan weet hij dat het goed is, en geeft hij een voldaan hinnikje. Dat geeft me zoveel plezier en het is zo grappig. Daarnaast vindt hij het heel leuk om te laten zien wat hij heeft geleerd. Wie weet gaan we ooit wel een show geven, ik denk dat hij het echt fantastisch zou vinden. Hij denkt hier namelijk altijd al dat iedereen voor hem op stal komt”, grinnikt de amazone.

De bossen in

“We zijn nu veel bezig met grondwerk en rechtrichten. Ook gaan we dus rijlessen nemen. De training blijven we afwisselen zoals we nu doen. Dan vrijheidsdressuur, een andere keer grondwerk of even een stukje rijden. Ik zorg dat hij geïnteresseerd blijft en dat hij zin heeft om mee te werken. Wat ik het allerliefste zou willen is samen de bossen afstruinen. Ik wil dat hij zo goed mogelijk in zijn lijf zit zodat hij zich gezond en gelukkig voelt en daarom pakken we het ‘serieuze’ rijden ook wat meer op. Maar ik heb geen dressuurambities en een springcarrière zit er uiteraard ook niet in. We gaan gewoon lekker samen de natuur in en blijven heerlijk genieten van elkaar.”

De avonturen van Natasja Geel en Pretzel volg je via het Instagram-account @pretzel.and.natasja.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Alina Niemand photography / Privébezit Natasja Geel

Fabiënne en Bo tijdens een springles. Foto: Jessica Kooijman

Negen jaar geleden kwam de Haflinger x Tinkermerrie Bo in het leven van Wendy Groet. De merrie had net een veulen gehad en was vermagerd, maar met liefde en geduld kwam ze er weer bovenop. Nu is Bo een eigenzinnige familiepony die zowel Groet als haar dochter Fabiënne blij maakt.

Te klein

Voordat Bo op haar pad kwam, had Groet eerst een andere pony gekocht. “We kochten haar toen ze anderhalf jaar was. Ze was toen nog klein, maar haar ouders waren 1.43m en 1.48m. Nu ben ik zelf niet zo groot, dus als ze rond die hoogte was ze voor mij groot zat. Toen ze eenmaal 3,5 was, was ze echter nog steeds maar 1.28m, en dus te klein voor mij. Daarom hadden we haar te koop gezet. Er kwamen mensen kijken die haar graag wilden hebben, maar zij moesten eigenlijk hun eigen pony verkopen voordat ze haar meenamen. Dat was Bo. Met haar 1.42m was ze een stuk groter dan onze pony. Bo is uiteindelijk zelfs uitgegroeid tot 1.50m.”

Ruiling

“De pony van de kopers was door hun aangekocht om mee te mennen, maar vonden haar eigenlijk te groot. Daarom waren ze op zoek naar een kleinere pony. Ze nodigden ons uit om eens te komen kijken en eenmaal daar stelden ze ons voor om te ruilen. Dat vonden wij prima, al was het nog geen liefde op het eerste gezicht. Ze was broodmager en had net een veulen gehad. Dat veulen had haar dus helemaal leeggetrokken. Daarnaast stond ze altijd buiten zonder deken en had ze dus een mega wintervacht. Desondanks kon je haar ribben voelen. Ik kan dus wel zeggen dat ze uiteindelijk goed is opgedroogd”, lacht ze. “Daarnaast moest Bo echt veel vertrouwen krijgen, ze liet niet snel mensen toe. Ze is niet alleen qua looks maar ook qua karakter met sprongen vooruit gegaan. Bo is echt een open boek, haar blik zegt genoeg.”

Nooit raar gedaan

De eerste periode bij Groet en haar familie mocht Bo lekker aansterken. Toen ze eenmaal weer op gewicht was gekomen, is Groet begonnen aan de dubbele lijnen. Vanuit daar zijn ze haar verder op gaan pakken onder het zadel. “Ze was al wel beleerd voor de kar, dus al wel wat gewend. Toen we begonnen met beleren moesten we natuurlijk een zadel hebben. Tijdens het passen zei mijn man: ‘Ga er maar eens even op zitten’. Dat heb ik gedaan. Ze was heel braaf en heeft een rondje door de bak gelopen. De derde keer dat ik op Bo zat gingen we naar het bos. Ze heeft nooit raar gedaan. Ja, natuurlijk heeft ze wel eens geprobeerd te klieren, maar verder deed ze niets geks.”

Niet bont

Wat bijzonder is aan Bo, is dat ze niet bont is. “De meeste Haflinger x Tinkers die je voorbij ziet komen in de koudbloedgroepen op Facebook zijn bont. Dat komt doordat veel hengsten homozygoot bont zijn. De vader van Bo is wel bont, maar dus niet homozygoot. Behalve dat ze sokken heeft en wat steviger is gebouwd, heeft Bo dus niet veel van een Tinker weg. In de omgang is ze een heel eerlijk paard, al heeft ze wel een hele duidelijke mening. Of dat merrie-achtig is of dat dat een versterking van de kruising is, dat weet ik niet. Als Bo er geen zin in heeft, moet je wel echt met een hele goede reden komen om haar te overtuigen. Maar als ze eenmaal bezig is, dan gaat ze lekker door.”

Super springer

Groet rijdt de merrie zelf veel buiten en traint haar aan de dubbele longe. Dochter Fabienne heeft echter wel wat meer ambities met de merrie. “Zowel Fabiënne als Bo vinden springen heel erg leuk. Eens per twee weken gaan ze naar springles. Daar rijden ze tussen de volwassenen en de paarden mee, heel stoer. In het begin was ik bang dat Bo misschien te zwaar zou zijn voor het springen, maar gelukkig heeft de dierenarts me ervan verzekerd dat het niet zo is. Dit jaar hebben ze ook twee keer een crossles gedaan. Dat vindt Bo fantastisch, daar maak je haar echt blij mee. Het enthousiasme van Bo en Fabiënne is echt super om te zien, je ziet ze beide genieten. Die lol zie je wat minder bij de dressuur. Bo doet het braaf, maar vindt het eigenlijk wel saai. Er is niet zo snel iets te gek voor Bo, ze is echt wel te porren voor ‘lol met je knol’.”

Wendy Groet en Bo tijdens een WE-clinic. Foto: Brig’s Fotografie

Ambities

“We wonen in de buurt van een groot bos waar ook de SGW gehouden wordt. Een deel van de hindernissen ligt daar standaard. We gaan regelmatig even naar het bos. Meestal rijd ik dan het eerste rondje, en rijdt mijn dochter het tweede rondje. Dan pakt ze gelijk wat hindernissen mee en is Bo weer helemaal blij. Zelf ben ik twee keer aan mijn rug geopereerd, dus hoewel ik het heel leuk vind spring ik eigenlijk al jaren niet meer. Fabiënne heeft echt de ambitie om Bo uit te brengen in de dressuur- en springsport, maar daarbij staat lol bij haar altijd voorop. Net als bij mij, trouwens. Het is geen moeten, maar zo lang het kan wil ze lekker door met springen en crossen. Het is voor mij ook gewoon leuk om te zien hoe ze daar allebei van genieten.”

Opvolger fokken

De familie fokte zelf ook een veulentje met Bo. “Eerder zei ik altijd dat ze een beetje slecht op haar gepast hadden omdat ze zo mager was toen ze bij ons kwam, maar tijdens haar tweede dracht ben ik erachter gekomen dat er echt niet tegenaan te voeren is. Nadat ze bevallen was moest het zadel vier boommaten kleiner. Dat geeft wel aan hoeveel ze aan haar veulen geeft. De dochter van Bo is nu 4,5 en 1.65m groot. We hebben op de één of andere manier uit twee pony’s een paard gefokt”, lacht ze. “Helaas ging het niet meer met twee paarden dus hebben we de dochter van Bo vorig jaar verkocht. Het zou misschien nog wel leuk zijn om later nog een veulentje te fokken, dat wordt dan haar opvolger. Je weet natuurlijk nooit hoe het loopt, maar als het niet hoeft gaat Bo nooit meer weg.”

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Jessica Kooijman/Brig’s Fotografie

0 3296
Maaike den Besten met Obsession SL. Foto: Tyrza van Maanen

Acht jaar geleden kruiste Maaike den Besten haar Gelderse merrie met de Groninger hengst van een vriendin. Daaruit kwam haar Obsession SL (v. Orbaldo II). Met haar ruin werkt ze hard richting haar droom: in het Z rijden. Den Besten: “Snob is echt fantastisch, ik heb nog nooit zulke hoge punten gereden als met hem.”

Goede combinatie

De amazone kwam op het idee om een veulentje te fokken toen ze met haar merrie niet verder kwam in de sport. “De vader van Snob stond was van een vriendin van mij en stond op de stal waar ik ook mijn merrie had staan. Met haar was ik gestrand in het M1. Ze had ook echt haar bouw niet mee. Samen met die vriendin bedachten we dat Orbaldo II (v. Onno S) en mijn merrie wel een hele goede combinatie konden zijn. In 2011 hebben we haar laten dekken en in 2012 was Snob er. Ik moest helaas wel kiezen of ik mijn merrie of het veulentje wilde houden. Uiteindelijk heb ik een heel goed huisje voor de moeder gevonden en is kleine Snobbie bij mij gebleven.”

Niet zadelmak geboren

Na een paar jaar in de opfok is Den Besten zelf begonnen met het opleiden van haar ruin. “Ze zeggen altijd dat Groningers zadelmak geboren zijn, maar dat was bij Snob zeker niet. Hij dacht echt dat hij vermoord werd als hij een zadel en een singel om kreeg. Ik heb hem nooit weggebracht omdat ik ergens wel wist dat het goed zou komen. Wel hebben we een meisje gehad die ons thuis verder heeft geholpen. Zo hebben we vanaf daar lekker rustig doorgewerkt. Inmiddels zijn we vier keer L1 gestart en daar hebben we 13 winstpunten uit gehaald. Het is echt fantastisch, zulke punten heb ik nog nooit gereden!”

Leuk maar onverwacht

De laatste wedstrijd die de combinatie reed was op 2 oktober. “Dat was natuurlijk een binnenwedstrijd en dat ligt ons niet heel erg. Ik dacht huppakkee, gas erop en gaan. Toen reden we 205 en 209 punten bij elkaar! Snob is natuurlijk niet het standaard dressuurpaard. Daarom is het heel erg leuk, maar zó onverwacht. Hij is helemaal geen voorbeenzwaaier, hij is niet groot en hij heeft toch echte korte, dikke Groninger-beentjes. Het is dan ook wel heel erg tof dat we zulke punten reden, en daarmee alle dressuurpaarden eruit reden. Wat het natuurlijk nog meer bijzonder maakt is dat ik hem zelf gefokt heb”, klinkt ze trots.

Dikke winst

Toch ging het niet het hele jaar van een leien dakje. Begin dit jaar brak de amazone haar pols bij een val van Snob. Daarna heeft ze lange tijd moeten herstellen. “Daar heb ik echt nog wel lang last van gehad”, geeft ze toe. Gelukkig kon ik Snob nog wel blijven longeren. Na 12 weken was er een mooie, warme dag en ben ik er weer eens op gaan zitten. Hij was nog keurig zadelmak dus vanaf daar zijn we het heel rustig gaan opbouwen. Eind juni zijn we verhuisd naar een nieuwe stal. Het rijden ging nog steeds heel lekker, dus mijn instructrice zei dat ze het wel weer tijd vond om op wedstrijd te gaan. Het liefst was ik nog B gestart, maar dat mocht niet meer. We moesten gelijk L1 starten maar het maakte Snobbie niet uit, we liepen meteen naar dikke winst. Echt heel erg tof.”

Dolgelukkig

Over haar zwarte parel vertelt Den Besten: “Snob is altijd blij. Hij is echt een heel grappig paard. Als ik hem in de wei zie staan, dan is hij een heel ander paard dan wanneer hij aan het werk is. Als hij aan het werk is zet hij zijn geconcentreerde hoofd op en is hij heel erg bezig met wat hij doet. Soms kan hij dan wel ineens schrikken van iemand die al 15 minuten aan de kant stond te kijken”, lacht ze. “Maar hij wil altijd werken en is altijd gezellig. Ik ben echt dolgelukkig met hem. We zijn natuurlijk wel eigenwijs geweest door een Groninger op een Gelderse te knallen. Daarom is het nu wel heel leuk om te horen dat andere mensen Snob ook een gaaf paard vinden”, is ze enthousiast.

Keuringen

Ook als veulen viel Snob al erg in de smaak. “Op de eerste keuring kreeg hij een tweede premie, hij was toen net niet Gronings genoeg voor een eerste premie. Op zijn derde zijn we met hem naar de stamboekopname gegaan. Hij kreeg een eerste premie en werd ster met een 8 voor het Groninger type. Op de kampioenskeuring werd hij zelfs tweede, we lieten met genoegen een hele knappe merrie voorgaan. In 2016 herhaalde hij dit nog eens, met nog hogere punten dan het jaar daarvoor. Het was echt heel erg tof en leuk om hem te laten zien op de keuring. Er zijn niet veel Groningers, dus het publiek dat er komt vindt het ook leuk om meer paarden te zien dan alleen de nieuwkomers.”

Minstens 35

Het eerstvolgende doel van de combinatie is om de online zadelrubriek van het Groninger stamboek te winnen. “Echt heel gaaf dat dit opgezet is. We hebben een proef ingestuurd en staan nu met 69% nog op de eerste plaats. De competitie loopt tot maandag dus ik heb goede hoop. Het is in ieder geval een hele mooie promotie voor het Groninger paard. Hun karakter is echt goud en ik vind het heel erg gaaf dat het wat zwaardere paarden zijn. Daarnaast zijn de ook gewoon ontzettend veelzijdig.” Ook heeft ze nog een ander doel gesteld: “In het Z rijden echt mijn mega grote droom met hem. Verder wil ik vooral heel veel plezier hebben samen. Ik heb met hem afgesproken dat hij minstens 35 wordt, dus we hebben nog alle tijd. Plezier staat bij ons altijd voorop”, besluit ze.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Tyrza van Maanen

Simba (links) en Noah - © Valencia Cazeau photography

Bo van Emden was op zoek naar een wedstrijdpaard toen ze de 1,36m-hoge pony Noah tegenkwam. Ondanks dat ze pony in de eerste instantie een beetje uit medelijden kocht, heeft ze geen moment spijt gehad van haar keuze.

“Ruim drie jaar geleden verkocht ik mijn shetlander en besloot ik op zoek te gaan naar een sportpony om de wedstrijden mee in te gaan. Zo kwam ik terecht bij een mevrouw met ontzettend veel pony’s in haar achtertuin. Officieel waren ze van haar dochter, maar die had besloten dat ze toch de motorcross in wilde”, grapt Bo. “Mijn oog viel op een hoogdrachtige Haflinger x New Forest pony. Mijn vader, die ook in de paardensport heeft gezeten, keek mij aan en zei: ‘Deze gaat met ons mee!”.

Spannend

Noah en Simba

De kleine, bruine pony bleek Noah te heten. “Ik was dus opzoek naar een E-pony of een paard, maar ik kwam thuis met een pony van 1,36. Eigelijk totaal niet wat ik wilde”, gaat de amazone lachend verder. “Ze kon ook nog eens helemaal niks, ze was kort ingereden en na de dekking gewoon weggezet. Zelfs een gebouw zoals een stal inlopen was ze niet gewend. Als ik een vliegendeken bij haar op probeerde te doen probeerde ze me zo ongeveer te vermoorden, dat was in het begin best wel spannend. Uiteindelijk ging het steeds beter en begon ze steeds meer vertrouwen te krijgen in mensen”.

Veel geduld

Nadat de merrie beviel van veulen Simba, ging Van Emden verder met beleren. “Ik ben begonnen met iemand die heel goed kon rijden. Ik had manege-ervaring en ik had op een aantal stallen gewerkt, maar dat vond ik niet genoeg. Daarna ben ik als een gek gaan lezen, onder andere in De Hoefslag, over hoe andere mensen dit aangepakt hebben. Pas daarna ben ik het zelf gaan proberen. In het begin was het echt verschrikkelijk. Ze was schots en scheef en het enige wat ze kon was galopperen met haar hoofd in de lucht”.

Ze vervolgt: “Maar eindelijk, na veel geduld en mensen langs de zijlijn met allemaal een eigen expertise, gaat het echt de goede kant op. Natuurlijk kwamen we steeds nieuwe problemen tegen, maar ik los alles op gericht op paardvriendelijkheid. Als ze iets niet kan ga ik haar niet forceren om het wel te doen, ze mag zelf aangeven wat ze wel en niet wil”.

Kennis

© AVD Photography

De amazone had niet verwacht dat het zo goed zou uitpakken voor haar en haar pony. “Het gaat nu echt super goed. We zijn nu bezig met het aanleren van het schouderbinnenwaarts. Dat is voor mij ook nieuw, aangezien ik uit de western kom. Ik moest mezelf helemaal omscholen, maar Noah geeft mij zoveel terug dat ze me daar heel erg bij helpt. Ik heb het mezelf wel knap lastig gemaakt”, geeft ze lachend toe. “Als ik een sportpony met alle knopjes er al op had gekocht, had ik daar heel veel plezier van gehad. Maar ik weet zeker dat ik dan lang niet zoveel kennis had gehad  als dat ik nu heb”.

Simba

Ondanks dat het niet helemaal de bedoeling was, is het veulen van Noah ook nog steeds bij Van Emden. “Simba is net drie geworden. Mijn vader heeft altijd gezegd dat ze maximaal zes maanden mocht blijven, maar ze is er nog steeds”, grinnikt ze. “Ik hoop haar met een jaar of vier in te kunnen rijden op dezelfde manier als ik met Noah heb gedaan. Ze is nu nog helemaal blanco, er heeft nog niemand aan gerommeld behalve ik. Dus ik verwacht dat dit niet heel moeilijk gaat worden. Ik denk dat deze kruising per ongeluk een echt sportpony gaat worden”.

YouTube

Bo heeft geen moment spijt gehad van de keuze die ze gemaakt heeft. Sterker nog, ze raadt iedereen aan om verder te kijken dan alleen de sportpaarden. “Mijn doel is om te laten zien dat je met een kleinere pony ook kan bereiken wat je met een groot paard ook kan. Je moet je niet slecht voelen omdat je een tinker of een haflinger hebt, dat is zonde”. Mede hierom heeft Bo een YouTube-kanaal opgericht. Ze wil laten zien wat je allemaal kan bereiken met een pony. “Ik wil mensen meegeven dat ze moeten genieten van hun paard, naast de prestaties. Dat is gewoon het allerbelangrijkst!”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit/ Valencia Cazeau photography

0 18167
De trotse zoon van Angelique Kuiper met 'zijn' veulen.

Op koningsdag werd er een heel bijzonder veulentje geboren. Angelique Kuiper was namelijk al een tijdje op zoek naar een geschikte Fjord voor haar zoon Denzel. Toen ze deze echter maar niet vond, besloot ze samen met een vriendin diens Friese merrie te laten dekken door de Fjordenhengst Solar. “Het is natuurlijk een verrassing wat het gaat worden, maar daar houden we wel van”, lacht ze.

Op zoek

“Denzel is op dit moment 11 en hij wilde al een tijd lang heel graag een Fjord”, begint Kuiper haar verhaal. “Daar begon het eigenlijk mee. We gingen op zoek naar een geschikte Fjord, maar konden deze niet vinden. Een vriendin van mij, Ingrid Bos-Zweepe, stelde voor dat we altijd nog een hengst bij haar Friese merrie konden zetten. Toen zijn we eigenlijk op zoek gegaan. We kwamen bij Stal Haas terecht. Zij hadden daar drie mooie hengsten staan, maar ons oog viel op Solar. Hij is mooi aan de maat en heeft wat meer lengte in de hals. We dachten dat dat wel zou passen bij de merrie, zij is namelijk een mooie, compacte Fries.”

Complete verrassing

Het hengstveulen kreeg de naam Toronto. Deze naam werd bedacht omdat de familie van Kuiper uit Canada komt. Over het veulen vertelt ze: “Op dit moment heeft hij nog helemaal het uiterlijk van een Fjord. Toronto heeft zelfs een aalstreep! Wel heeft hij donkere manen, in plaats van lichte manen met een aalstreep. Ook zien we onder zijn veulenvacht een wat donkerdere kleur verschijnen. We verwachten dat hij wat meer naar de grijze kant gaat. Wat er onder dit babyvachtje vandaan komt weten we natuurlijk nog niet, daar zijn we wel heel benieuwd naar. Het is compleet een verassing wat er uit komt, maar daar houden we wel van. Anders waren we hier natuurlijk nooit aan begonnen!”, vertelt de amazone vrolijk.

Helemaal fantastisch

De 11-jarige Denzel is ontzettend blij met de komst van het veulen. “Hij vindt het echt helemaal fantastisch. Ze kunnen nu mooi samen gaan opgroeien. Net voordat Toronto werd geboren, hebben we een Fjord verkocht die toch net te pittig voor hem was. Het ene paardje was weg, maar de volgende stond er alweer voor hem.” De jonge ruiter had al een voorgevoel dat het veulen gauw geboren zou worden. “Denzel zei de avond voor de geboorte dat de merrie wat onrustiger werd, we konden haar zien via een camera. Ik dacht dat het wel meeviel en zette de wekker om 4 uur ’s ochtends. Ik wilde nog wel een béétje slapen … Maar toen ik wakker werd en op de camera keek, stond Toronto al in de stal!”

Koel karakter

Kuiper maakte haar zoon en dochter gelijk wakker. Ze zijn gauw gaan kijken bij het veulen. “Het was natuurlijk helemaal een verrassing voor ze. En er is natuurlijk ook niets schattigers dan een pasgeboren veulen. De merrie laat het allemaal toe, dat geknuffel. Ze is wel beschermend, maar vindt het prima. Ik hoop dat Toronto haar karakter meekrijgt, zij is wel heel koel. Zo heeft ze wel eens voor de kar gelopen en zowel mijn dochter Gwen en ik hebben met haar gereden. Ze is zo braaf en doet het heel goed. Solar heeft ook wel een heel goed karakter, dus het moet haast goed zijn. Maar ja, de opvoeding speelt natuurlijk ook mee: het is nu al wel een brutale.”

Nieuwsgierig

“Toronto lijkt nu heel erg op zijn vader, maar ik hoop wel dat hij ook de maat van zijn moeder mee gaat krijgen”, stelt Kuiper. “Dan hebben we echt een mega stoere ‘Fjord’ wanneer hij straks drie is. Eigenlijk wil je even snel in de toekomst kijken, ik ben echt heel nieuwsgierig. Maar we zijn hier natuurlijk al heel erg blij mee. Het is een heel leuk veulen en heel mensgericht. Als je hem roept terwijl hij in de wei staat, hinnikt hij al naar je.”

Familiepaard

Hoewel het veulen nog best een tijdje moet groeien, heeft Kuiper al wel een toekomst voor ogen met de hengst. “We gaan er een fijn en leuk familiepaard van maken. Wie weet pakt hij het goed op en kan hij de sport in, dat ligt er een beetje aan hoe mijn zoon er in staat. Hij rijdt nu wel, maar ik weet niet wat hij straks wil. Kinderen zijn natuurlijk zo veranderlijk als het weer. Maar ja, ik ben zelf ook wel van de sport. Als hij groot wordt en mooi uitpakt, ga ik er zelf misschien nog wel mee op wedstrijd”, klinkt het enthousiast.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Privébezit Angelique Kuiper

Tien jaar geleden besloot de vader van Iris de Wit een gokje te wagen en zijn Friese merrie te laten dekken door een Appaloosa hengst. Iris was niet gelijk weg van het donkere veulen, maar besloot hem toch een kans te geven.

Bijzondere Kruising

Tien jaar geleden heeft mijn vader een veulen gefokt”, begint De Wit haar verhaal. “Vrienden van ons hadden een Appaloosa hengst en hij dacht dat die wel bij onze Friese merrie zou passen. Roy is dus bij ons in het land geboren. Persoonlijk zag ik in het begin vrij weinig in dat paard, ik vond hem niet bij me passen”.

Ze vervolgt: “In de periode dat ik de overstap van de pony’s naar de paarden wilde maken, hebben mijn instructrice en mijn vader mij er van overtuigd om Roy toch een kans te geven. In het begin lachte ik dat een beetje weg en wilde ik gaan kijken voor een ander paard, maar uiteindelijk hebben we hem toch zadelmak laten maken. Ondanks dat ik er in het begin van overtuigd was dat het niks zou worden, is het toch heel goed uitgepakt”.

Uitdaging

Het inrijden en opleiden van de ruin ging goed, toch lopen ze tegen wat dingen aan. “In de omgang is Roy een heel nerveus paard, ik ben ook de enige die wat met hem kan”, vertelt de amazone. “Onder het zadel is hij super braaf en loopt hij top, maar zodra je er naast staat, gaat er een knopje om. Hij is een paar keer kreupel geweest. Toen moesten er mensen bij om hem te onderzoeken, dat was wel echt een uitdaging. Maar het gaat steeds beter en we zijn hard bezig om hem te laten wennen aan andere mensen.”

Hoefslag@Home

Omdat het paard ook gespannen is op vreemd terrein, is de combinatie nog niet op wedstrijd geweest. “Als je op wedstrijd wil, moet je een startpas hebben en lid zijn van een vereniging, dat is best wel een duur grapje als later blijkt dat er niks te beginnen valt met Roy”, legt De Wit uit. “Daarom is zo’n online wedstrijd echt een uitkomst. Ik kan gewoon relaxt een proefje filmen en verder trainen met de tips en adviezen”.

Wedstrijden

De afgelopen vier jaar heeft de amazone gestudeerd, dus ze is de gespikkelde ruin nu weer aan het oppakken. “Ik vind rijden in het algemeen gewoon heel leuk, ik hoef niet perse wedstrijden te rijden om lol te hebben. Toch lijkt het me wel leuk om een keer te starten. De komende tijd gaan we nog een paar keer meedoen met Hoefslag@Home, en als de wedstrijden straks weer beginnen, wil ik hem zeker een keer meenemen naar ander terrein. Al is het maar om te oefenen”, sluit ze af.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Privébezit

Jessica van den Berg - Boy © Denise Zalm

Nadat Jessica van den Berg vanuit Brabant verhuisde naar Zuid-Holland wilde ze haar oude hobby paardrijden weer oppakken. Ze vond haar Boy (v. A-Willem) via Facebook en het was meteen liefde of het eerste gezicht. Ondanks dat Boy met zijn bijzondere afstamming (Haflinger x Fries) geen standaard dressuurpaard is, komen ze toch mooi uit in het M2.

Werken, eten, slapen

Het verhaal van Boy en Van den Berg begon zo’n vier jaar geleden. “Ik heb vroeger altijd pony’s gehad, maar toch had ik op dat moment al een hele lange tijd niet gereden. Ik ben vanuit Brabant verhuisd naar Zuid-Holland en ik wilde niet alleen maar werken, eten en slapen. Dus toen besloot ik het paardrijden weer op te pakken. Daarnaast wilde ik ook gewoon nieuwe mensen leren kennen, dus het ging weer kriebelen.”

Gewoon Boy

“Ik kwam Boy op Facebook tegen, hij stond te koop en sprak mij meteen heel erg aan. Hij stond gelukkig ook niet heel ver weg, dus we zijn eigenlijk meteen gaan kijken. Meteen erop en het voelde gelukkig ook direct goed. Een paar dagen later zijn we weer gaan kijken en toen besloten we dit wordt hem! Hij heette toen nog Secret Mooiboy, maar wij noemen hem gewoon Boy”, vertelt de amazone lachend. Ze vervolgt: “Zijn vader is een Haflinger en zijn moeder is een Fries, het was geloof ik meer een ongelukje in de wei ergens in Friesland. Hij heeft dus geen bekende afstamming of iets dergelijks.”

Bewegingen

“Op 11 januari kwam hij bij mij en een maand later op Valentijnsdag was onze eerste wedstrijd. Dat is al vrij snel, maar met zijn vorige eigenaresse reed hij ook al wedstrijden. Dus dat ging lekker door en dat kon ook omdat de klik er meteen was. Ik heb zelf helaas niet de beschikking over een trailer, dus we zijn een beetje afhankelijk van het aantal wedstrijden dat door de manege in de buurt wordt georganiseerd. Mijn paard staat op loopafstand van de manege en daar is ongeveer 1x in de maand een KNHS-wedstrijd. In het begin kwamen we er goed door, maar ik merk wel dat het nu we hoger komen, lastiger wordt. Hij is wel beperkt door zijn bouw en omdat we tussen de KWPN’ers starten vallen zijn bewegingen extra op. Ik haal bijvoorbeeld geen hoge punten voor een uitgestrekte draf”, geeft de amazone toe. 

Wedstrijd-rijden

De combinatie reed in de M2 bijna een jaar winstpunt-loos. “Ik had elke keer 179, 179,5 of 178,5, dus echt er tegenaan. Daar moet ik wel bij zeggen dat juryleden regelmatig uit hun hokjes komen en zeggen; oh wat is hij knap! Wat is het voor ras? Of; ja ik vind het echt super knap hoe je hem rijdt. Bij de prijsuitreiking zie ik dan die punten en dan blijkt het gewoon nog niet goed genoeg voor een winstpunt. Dat begrijp ik ook, want dat was het ook nog niet. Thuis ging ging het wel hartstikke goed, maar ik kreeg het op wedstrijd nog niet voor elkaar. De laatste tijd gaan we wel heel lekker, dus dat is erg fijn. Ik vind het wedstrijd-rijden sowieso heel erg leuk en ik vind het ook fijn om ergens naartoe te trainen. Ik heb er gewoon plezier in en het is altijd handig om te weten waar je staat.”

Complimenten

“De laatste tijd krijg ik van de jury vaak te horen dat ik vooral heel netjes rijd. Dus we rijden heel strak op de letter en maken de oefeningen allemaal mooi af. Desondanks bestaan mijn protocollen wel vrijwel altijd uit vijfjes en zesjes. Het is net wel, of net geen voldoende, dus het is belangrijk dat ik geen fouten maak. Dat is natuurlijk bij iedereen, maar ik heb niks om die fout mee te compenseren”, lacht Van den Berg. “We krijgen ook vaak te horen dat we heel hard werken. Boy gaat echt voor mij door het vuur!  Als we dan op wedstrijd zijn krijg ik ontzettend veel complimenten over zijn staart. Hij heeft een hele mooie en dikke staart. Bij het losrijden hoor ik langs de kant veel mensen zeggen; wow kijk die staart en jeetje moet je die staart zien. Dat is natuurlijk ontzettend leuk om te horen.”

Zo hoog mogelijk

Van den Berg zou heel graag met haar paard nog in het Z starten. “We hebben nog 6 winstpunten nodig en dan heb ik mijn eerste doel bereikt. Maar we gaan zeker niet stoppen hoor! Ik wil gewoon zo hoog mogelijk komen. Ik krijg les van Els Schotman en in de les zijn we al een beginnetje aan het maken met de wissels en een beetje Z dingetjes aan het trainen.” Ze vervolgt vastberaden: “Ik wil zo hoog mogelijk komen, maar wel zonder druk. Het is geen paard voor de subtop, dat besef ik ook. Maar voor mij is het belangrijkste om samen heel veel plezier te hebben.”

Genieten

“Ik heb hem nu twee keer meegenomen naar de  Veluwe om lekker buiten te rijden en daar geniet ik ontzettend van. Ook is hij braaf op het strand en op buitenrit. Dat zijn dingen die ik zelf allemaal best wel spannend vind, maar ondanks mijn spanning helpt hij mij er doorheen en gaat hij voor mij door het vuur. Mijn neefje van twee jaar is ook helemaal gek op hem. Als ik hem meeneem naar stal zet ik hem zo op de rug van Boy. Hij wandelt aan alle kanten om hem heen, maar dit paard zal nooit een vlieg kwaad doen”, vertelt Van den Berg vol trots.

“Daarnaast geniet ik ook als ik van verschillende jury’s zulke positieve reacties krijg. Dat doet mij nog wel meer dan zo’n winstpunt. In de dressuur zijn we lekker onderweg en daarnaast genieten we enorm van elkaar: Boy is zijn gewicht driedubbel in goud waard”, besluit de amazone

Tekst: Elaine Duurham

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Denise Zalm

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer