Tags Posts tagged with "Koudbloed"

Koudbloed

Ilse Fassotte met Nariel van de Feroramore. Foto: Privébezit

Amazone Ilse Fassotte is op dit moment Z2 startgerechtigd met de twee Haflingers Nymo van de Feoramore (vader) en Nariel van de Feoramore (dochter). Nymo was haar leermeester, met Nariel werkt ze nu richting de subtop. “Ik wil graag helpen het taboe dat Haflingers niet in de subtop horen te doorbreken, want ze kunnen veel meer dan alleen voor de kar lopen!”

Nooit meer weggegaan

Als kind zag Fassotte de stadsweides in haar wijk vanuit haar slaapkamerraam. Ze liep er vaak langs om paarden te aaien. Op een gegeven moment bood Martine van der Maas, de eigenaresse van één van die stadsweides, Fassotte lessen aan. “Ik kwam thuis en zei tegen mijn moeder dat ik op paardrijles mocht”, vertelt ze. “Maar mijn ouders waren allebei super bang voor paarden. Na een gesprek met Martine mocht ik er gelukkig gaan paardrijden. Ik ben nooit meer bij haar weggegaan en ik ben Martine dan ook heel dankbaar voor alle kansen die ze me gegeven heeft. Dat is dan ook gelijk hoe ik bij Nymo en later ook Nariel ben gekomen.”

Beste cadeau

De eerste jaren reed Fassotte een Welsh-pony. “Martine had Nymo eigenlijk voor zichzelf gekocht. Op een geven moment zei ze dat ik hem maar eens een dagje moest rijden. Dat ging echt heel erg leuk. Toen ben ik met hem aan de slag gegaan en heb ik Nymo voor mijn 16e verjaardag cadeau gekregen van haar. Een beter cadeau dan dat heb ik nooit gekregen”, lacht de amazone. “Onder begeleiding van Martine ben ik met Nymo tot het Z gekomen. Op een gegeven moment is ze ook Haflingers gaan fokken. In totaal hebben we vier veulens gehad. Nariel was daar één van. Ze is verkocht geweest, maar altijd hier op stal gebleven. Uiteindelijk werd ze teruggekocht.”

Binnen twee jaar

“Toen haar eigenaresse met zwangerschapsverlof ging heb ik Nariel een tijdje overgenomen. Dat ging heel leuk, dus kreeg ik groen licht om maar te gaan kijken hoe ver ik met haar kan komen in de sport. Nu rijd ik haar sinds twee jaar samen met haar eigenaresse. Binnen die twee jaar hebben we ons opgewerkt van de B naar nu bijna het Z2! Nariel is heel erg rustig en lief, ze is echt een schat. Ze heeft nog geen veulens gehad, maar ze zou denk ik een hele goede moeder zijn. Nariel is echt een dotje, heel lief en eerlijk. Nymo daarentegen heeft twee zijdes. Hij kan een hele lieve kinderpony zijn, maar hij kan ook heel stoïcijns zijn.”

Bijdehandje

Nymo (links) en Nariel van de Feroramore. Foto: Noa Louana

“Nymo is echt een bijdehandje met een hart van goud”, gaat Fassotte vrolijk verder. “Hij is ontzettend slim en je kan precies aan hem aflezen wat voor dag hij heeft. De ene dag heeft hij zin om te gaan rijden, de andere dag staat zijn blik op onweer. Dan weet ik: ik kan nu gaan doen wat ik wil, maar hij trekt toch wel zijn eigen plan. Hij is zeker niet gemeen maar hij heeft gewoon echt zijn eigen willetje. Ik moet dan ook altijd om hem lachen. Soms is het ook echt een kinderpony, ik kan er de kleinste kinderen op zetten. Het is heel leuk om zowel vader en dochter te rijden. We hebben zelfs het hele gezin nog op stal gehad: Nymo, de moeder van Nariel en Nariel zelf. Haar moeder is inmiddels verkocht.”

Goed presteren

Het was niet per sé de bedoeling van Fassotte om zich op de Haflingers te storten. Eigenlijk is ze er vooral een beetje in gerold. “De eigenaresse van de stal heeft toen zij 16 was ook eens Z gereden met een Haflinger. Dat is 20 jaar geleden, in de tijd dat een Haflinger op een dressuurwedstrijd heel uniek was, en al helemaal in het Z. Zij had de motivatie om nog meer Haflingers naar het Z te rijden. Toen ik op haar pad kwam ben ik daar eigenlijk in meegegaan. Ik vind het zelf ook heel gaaf om aan de wereld te laten zien dat Haflingers niet alleen karrepaarden zijn, maar dat ze ook echt goed kunnen presteren. Het is dus toevallig dat ik er in gerold ben, maar daardoor heb ik wel een voorliefde voor ze ontwikkeld.”

Simpele robuustheid

Het leukste aan Haflingers? “Het simpele dat ze hebben. Ze zijn niet zo schrikkerig en heet als warmbloeden. Haflingers en sowieso koudbloeden in het algemeen houden het hoofd wat koeler en bekijken eerst de situatie voordat ze oordelen of het eng is. Het spreekt me aan hoe ‘chill’ ze zijn. Ook vind ik het fijn dat ze best wel tegen een stootje kunnen. Ze zijn niet zo blessuregevoelig. Ik wil niet zeggen dat ik lomp met mijn paarden om ga, maar soms ben ik wel een beetje onhandig. Dan scheelt het dat ze wel wat kunnen hebben. Bovendien zijn ze heel veelzijdig. Zo loopt Nymo Z1 dressuur, vindt hij het leuk om te springen en is hij ook voor de kar beleerd. Wie weet ga ik ook nog wel eens een eventing les met hem doen.”

Nuchter genoeg

Ondanks dat er al steeds meer koudbloeden in de sport lopen, loopt Fassotte soms nog wel tegen wat dingen aan. “Ik heb letterlijk een keer gehad dat ik kwam voor het Z en dat iemand aan me vroeg of ik wist dat er vandaag het Z verreden werd. Ofwel: je hoort hier niet thuis met je Haflinger, want het niveau is te hoog. Ik vind dat echt een cliché. Gelukkig ben ik wel nuchter genoeg om het vervolgens met een grapje af te handelen. Ergens is het natuurlijk wel stom dat mensen nog steeds zulke opmerkingen maken. Ondertussen moeten ze toch een keer doorhebben dat Haflingers goed meedraaien in de sport. Ik probeer me zelf maar een beetje af te sluiten van het negatieve. Wanneer we aan het losrijden zijn, dan zijn vaak vele ogen op ons gericht. Dat geeft me wel een boost van: Kijk maar eens, ik loop hier gewoon tussen!”

Vrolijk doortrainen

Wat zijn de doelen vanaf hier? Fassotte: “Nymo is nu wel een beetje aan zijn top gekomen. Heel misschien rijden we nog naar het Z2, maar veel hoger gaat het in verband met zijn leeftijd en souplesse niet komen. Hij is wel een super leerpony voor mij. Nariel zie ik wel echt tot de Lichte Tour komen. Mijn droom is Grand Prix, en als ik echt mag dromen de Olympische Spelen, maar of dat met een Haf gaat lukken durf ik niet te zeggen”, lacht ze. “Met Nariel ben ik nu bezig met de piaffe en passage en ook de wissels pakt ze super op. Ik denk dat het alleen nog maar een kwestie van wedstrijden rijden is. We trainen vrolijk door om straks hopelijk de wedstrijden door te vliegen en de droom uit te laten komen”, besluit ze.

Je kunt Ilse Fassotte, Nymo en Nariel volgen via het Instagram-account @ilse_dressage.

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto: Privébezit / Noa Louana

0 111
Weser-ems
Siegerhengste_Vechta_19_GGR1406.NEF Weser-Ems Hengstkörung 2019 Foto: Gesina Grömping/Equitaris www.equitaris.de

De langverwachte keuring van het paardenstamboek Weser-Ems vindt plaats op 14 november in het Oldenburger Horse Center Vechta. Dankzij de strikte coronamaatregelen worden de 42 pony- en kleine paardenhengsten in groepen gepresenteerd, daarnaast mag er geen publiek bij aanwezig zijn. Voor de liefhebbers zendt Clipmyhorse.de een livestream uit.

“We zijn natuurlijk opgelucht dat we ons evenement hoogtepunt kunnen houden”, legt Weser-Ems teeltmanager en algemeen directeur Mareile Oellrich-Overesch uit.

Eerste groep

De eerste groep van in totaal 25 rijponyhengsten start om 13.15 uur met de keuring. Daarna volgt om 16.15 uur de tweede groep. De hengsten die uit beide groepen zijn geselecteerd voor de premiering zullen uiteindelijk strijden om de titel van winnaar en reservewinnaar.

Bron: Persbericht Weser-Ems

Foto: Equitaris.de/Gesina Grömping): Weser-Ems-Siegerhengste 2019

Jantine van Genderen en Bill. Foto: Antoinette Verschoor

Nadat de verzorgpony van Jantine van Genderen werd verkocht, kreeg ze een paar Shires bij te rijden. Uiteindelijk mocht ze van haar vader één van de twee uitkiezen voor haarzelf. Dat werd Bill. Jantine en Bill zijn nu ontzettend veelzijdig aan het trainen en hopen deze winter de klasse B uit te rijden.

Onderbuikgevoel

“De Welsh pony die ik eerst had werd helaas door vervelende omstandigheden verkocht”, begint de vrolijke amazone te vertellen. “In de tussentijd reed ik bij een man die drie Shires en een Belgisch trekpaard had staan. Die ben ik na de verkoop van mijn pony blijven verzorgen. Op mijn verjaardag zei mijn vader dat ik één van de twee Shires die ik reed mocht uitzoeken. Ik heb er wel een tijdje over na moeten denken, want het was een lastige keuze. Uiteindelijk werd het Bill. Iedereen had eigenlijk gedacht dat ik voor zijn halfzus zou gaan, maar ik had een onderbuikgevoel dat Bill beter bij me paste. Toen ben ik anderhalf jaar geleden dus voor hem gegaan.”

Rennerig en schrikkerig

Voordat ze echt goed aan de slag konden heeft de combinatie nog wel enkele obstakels moeten overwinnen. “Shires staan erom bekend dat ze brede platvoeten hebben. Dat zorgde er bij Bill voor dat hij enorme scheuren in zijn hoeven had. Ook was hij aan het begin heel erg rennerig en schrikkerig, hij pakte altijd het bit vast. We kwamen erachter dat hij diastase had en dat dit was gaan ontsteken. Het was dus heel logisch dat hij door die pijn zo schrikkerig en rennerig was. Uiteindelijk zijn we bij een gespecialiseerde paardentandarts terechtgekomen die het heel goed heeft opgelost. Sindsdien laat Bill veel meer los in zijn lijf en is hij veel soepeler gaan lopen.”

Moeilijke gangen

Foto: Antoinette Verschoor

Voordat ze Bill te rijden kreeg had Jantine nooit gedacht dat ze een Shire zou kopen. “Ik heb altijd gezegd: ik neem geen koudbloed, geen trekpaard en geen paard met sokken. En hij moest liever niet hoger zijn dan 1.50m. Dat is echt grandioos mislukt”, lacht ze. “Maar Bill is super werkwillig en niet eens echt een trekpaard. Het is net alsof je op een KWPN’er zit, maar dan met hele moeilijke gangen. Bill is super heet, je moet hem daar echt doorheen rijden in plaats van dat je hem als het ware vooruit moet duwen. Vanwege de zorg die Shires nodig hebben vind ik het niet een paard voor iedereen, maar het is wel een goed leerpaard. Je leert er goed van rijden en krijgt een hele goede onafhankelijke zit”, licht de amazone enthousiast toe.

Terug naar de basis

Ze vertelt verder over haar grote kanjer: “Zoals ik al zei was het in het begin absoluut niet makkelijk. Bill was super schrikkerig, dus ik durfde bijna niet buiten te rijden met hem. Als hij schrok dan sprong hij ook gelijk met vier benen de lucht in en twee meter opzij. Toen ben ik terug naar de basis gegaan en deed ik de meest idiote dingen. Ik legde zeiltjes op de grond en over hem heen, ging achterstevoren op hem zitten en ging met heb springen. Iedere keer dat ik vastliep in de training, bekeek ik YouTube-video’s. Ik was namelijk een jaar of 15 en had toen nog een geld om ergens te lessen. Door die video’s leerde ik hem meer van achter naar voren rijden om een zo soepel en flexibel mogelijk paard te krijgen. Dat is Bill zeker op dit moment.”

Betrouwbaar

Foto: Antoinette Verschoor

“Ik ben echt van 4 kilo in mijn handen naar 10 gram in mijn handen gegaan. Dat verschil merk ik ook zeker op wedstrijd nu. Je ziet veel paarden zie heet worden wat hangen in de hand. Bill blijft daarin nu soepel en makkelijk, zelfs op wedstrijd heb ik niets in handen terwijl hij zich wel heet kan maken. Dat geeft een stukje betrouwbaarheid bij hem. Hij zou echt letterlijk voor je door het vuur gaan. Het is natuurlijk harder werken en trainen met een Shire om hetzelfde doel te behalen dan met een KWPN’er. Zo is doorzitten echt ontiegelijk moeilijk”, geeft ze lachend aan. “Zelfs na anderhalf jaar heb ik er nog veel moeite mee. Bill heeft gewoon hele aparte gangen, het gevoel is nergens mee te vergelijken.”

Wedstrijdgericht trainen

Op dit moment is de combinatie actief in de B dressuur. “Deze hopen we in de winter uitgereden te hebben”, stelt Jantine. “Doorzitten op wedstrijd is echt nog lastig, mijn buikspieren gaan dan echt branden. Maar ambities hebben we zeker. In het begin trouwens absoluut niet, maar toen de training van Bill gaandeweg steeds beter ging kreeg ik ook steeds meer ambities. Nu trainen we thuis steeds meer wedstrijdgericht en lessen we ook bij Grand Prix-amazone Myrna van Wijk. Ik ben echt een voorstander van zo goed mogelijk les krijgen, en niet zo veel mogelijk les krijgen voor minder geld. De kwaliteit van de les is voor mij heel belangrijk en dat zie ik ook terugkomen in onze verbeteringen.”

Meer dan recreatie

“We zijn heel hard aan het trainen om naar het Z toe te rijden”, gaat Jantine gedreven verder. “Dat we dan echt de basis hebben afgesloten is het doel, al denk ik wel dat hij echt verder kan komen. Mijn stalgenootjes en ik denken dat Bill echt wel richting het ZZ-Licht kan gaan. Zijn halfzus loopt momenteel op M1-niveau en verder ken ik één andere Shire die op dit moment ZZ-zwaar loopt. Het zijn er absoluut niet veel in de sport en dat vind ik jammer. Ik vind dat Shires nog echt te veel onderschat worden. Veel mensen zien er alleen een recreatiepaard of menpaard in, maar ze hebben echt de mentaliteit van een wedstrijdpaard. Ze zijn goed heet te krijgen maar op zijn tijd ook rustig en kalm. Je kan het aan en uit zetten, dat vind ik heel belangrijk.”

Combineren

Buiten de wedstrijdambities om hopen Jantine en Bill gewoon heel veel lol te hebben. Jantine: “Ik vind het leuk om zo veel mogelijk te doen. We gaan regelmatig zwemmen bij een rivier in de buurt. Eerst vond Bill dat heel eng, maar hij doet echt alles voor me. Hij springt ook over de raarste hindernissen. Dit paard zou letterlijk voor me door het vuur gaan. Ook rijd ik hem op neckrope, cross ik met hem en pak ik elementen uit de klassieke dressuur mee. Working Equitation doen we ook graag. Dit allemaal probeer ik te combineren en daarin onze eigen manier vinden waarin we verder kunnen trainen”, besluit ze gedreven.

De avonturen van Jantine en Bill zijn te volgen via hun Instagram-account.

View this post on Instagram

⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣ I don’t have to go to the gym anymore after riding Bill. It always looks easy, but his gaits are just impossible.. 😆🤯⁣ ⁣ ———————⁣ ⁣ At the moment I’m preparing everything for my competition this friday. It will be our first official competition, so I’m a bit nervous about it. This week I need to wash his feathers a lot and I also need to clean all of our tack/clothes. 🙃 ⁣ ⁣ ———————⁣ ⁣ Stay updated and keep an eye on my stories. 😇⁣ ⁣⁣⁣ ⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣ ⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣⁣ ⁣⁣ #shire #shirehorse #swimming #summer #winter #roadtosuccess #training #horseriding #horsebackriding #merrie #paardrijden #dressage #dressageshire #dressuur #springen #passion #loveofmylife #arena #littleme #bighorse #kleineik #passie #grootpaard #goingonahack #lookatthisview #beautiful #gelding #bill #snow⁣

A post shared by Jantine Van Genderen (@blackwhiteshire) on

Tekst: Femke Verbeek

Bron: Hoefslag / Overname zonder bronvermelding én schriftelijke toestemming via webredactie@mediaprimair.nl is niet toegestaan.

Foto’s: Antoinette Verschoor

Marjolein Scheffers-Steinmann Met Astor © Sabine Timman

Marjolein Scheffers-Steinmann heeft haar bedrijf De GroeiFabriek opgericht om zich in te zetten als pedagoog en docent Pedagogiek. In de eerste instantie was het niet de bedoeling om haar paarden in deze wereld te betrekken, maar de ervaring leerde dat het inzetten van paarden voor grote doorbraken kan zorgen.

“Als mensen aan paardencoaching denken gaan ze er vaak vanuit dat het paard zelf een helende reactie op problemen geeft. Daar ben ik het niet mee eens”, begint ze haar verhaal. “Het kan dat paarden op sommige mensen een fijne en prettige uitwerking hebben, maar dat is niet wat therapie is. Natuurlijk kan het therapeutisch helpen tot op zeker hoogte, maar dingen zoals in bad gaan kunnen dat ook. Ik zet paarden in om echt actief met iemand aan de gang te gaan. Om de persoon weer in ontwikkeling te brengen. Het is totaal niet zweverig, we zijn heel concreet aan de gang”.

Masker

Scheffers-Steinmann vond geen opleiding tot paardencoach die bij haar visie past, dus heeft ze haar eigen methode ontwikkeld. “Ik ben paarden gaan inzetten op de momenten dat ik het zelf niet meer wist. Als ik er zelf niet meer doorheen kwam. Wat ik door de jaren heen heb geleerd is dat mensen vaak ander gedrag laten zien dan wat past bij hun gevoel. Op het moment dat mensen dat heel lang doen, gaan ze soms onbewust geloven dat dit daadwerkelijk is wie ze zijn. Dan is er geen scheiding meer tussen of ze hun masker wel of niet ophebben. En als ze dat gewend zijn, is het heel moeilijk om daar als therapeut doorheen te prikken. Op het moment dat dit onbewust gebeurt, wat vaak het geval is na een trauma of nare gebeurtenissen, zet ik vaak paarden in bij de sessies. Een paard ziet geen nuance bij iemand wie zich depressief of somber voelt, een paard ziet wat echt is en reageert daarop”, legt ze uit.

“Sommige coaches zetten de cliënten in de wei en gaan wachten totdat een bepaald paard naar ze toe komt, dat is niet mijn ding. Ik creëer situaties en uitdagingen, zoals over een balk stappen of ergens parkeren. Met of zonder halster, of zelf zonder touw. Het is allemaal afhankelijk waar ik achter probeer te komen”.

Astor © Sabine Timman

Doorbraak

Voordat ze besloot paarden in te zetten bij sessies, had ze een crisisopvang voor kinderen. “Omdat de kinderen altijd bij mij thuis waren, moesten ze af en toe ook mee naar mijn paarden. Toen ben ik er achter gekomen dat paarden heel erg kunnen ondersteunen in bepaalde gevallen. Sommige kinderen durfden niet alleen naar buiten, maar mijn paarden naar het land brengen vonden ze super leuk. Toch was het toen nog niet de bedoeling om paardencoaching als dienst aan te bieden, totdat ik een hele lange tijd met dezelfde cliënt bezig was. Ik kwam er maar niet achter wat het probleem was, totdat we bij toeval bij de paarden terecht kwamen. We hadden opeens een doorbraak en zo is het balletje gaan rollen”.

Astor

Ze vervolgt: “Toen ik net begon had ik alleen een KWPN-er, helaas was die niet helemaal geschikt voor dit soort werk. Hij had vroeger een trauma opgelopen en was heel nerveus van zichzelf. Wel was hij heel gevoelig, wat ook voordelig kan zijn met zulke sessies, maar het leek me toch niet handig om hem in te zetten. Daarom ben ik opzoek gegaan naar een nieuw paard”.

Scheffers-Steinmann reed toen ze jong was op een manege waar veel trekpaarden stonden, daar is de liefde voor de ‘grote vriendelijke reuzen’ begonnen. “Vanaf dat ik acht was roep ik al dat ik een trekpaard wilde, en toen ik een foto van Astor tegenkwam werd ik opslag verliefd. Ik heb met zijn toenmalige eigenaren gemaild en toen ik er ook nog achter kwam dat zijn naam met een A begint, net zoals de namen van de rest van mijn paarden, was ik gelijk om”, lacht ze. “Hij was toen twee jaar en ik kocht hem niet met de intentie om hem in te zetten tijdens de sessies, maar dat ging vanaf het eerste moment super goed. De zogenaamde kracht van de therapie zit er super in, het is echt geen saaie of slome koudbloed. Hij is heel gevoelig en reactief, als je hem iets niet netjes vraagt doet hij het ook echt niet. Je moet hem goed behandelen, dan doet hij super wat er van hem gevraagd wordt. Ik kan aan kleine signalen van hem zien als iemand zijn gedrag en gevoel niet op één lijn zitten, dat is echt bijzonder”.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Sabine Timman

 

0 5939
Foto: Rosaly Sluiter

Julia van Bruchem start met haar tinker B-Star in het Z. Dat blijft vaak niet onopgemerkt, want iedereen wel een mening over haar koudbloed.

“Mijn paard kan natuurlijk nooit tippen aan het beenwerk van een warmbloed, maar toch voert hij de oefeningen prima uit”, vertelt ze.

B-Star

“Ik heb B-Star eerst een paar jaar verzorgd voordat ik hem kocht”, begint de amazone haar verhaal. “Hij was van een meisje dat er niet heel veel meer mee deed, dus ik nam de hele verzorging op me. Toen ik langzamerhand helemaal gek op hem werd, kwam het moment dat ze hem wilde verkopen. In eerste instantie was het helemaal niet de bedoeling dat ik hem zou overnemen, maar ik had het gevoel dat ik hem niet kon laten gaan. Na lang zeuren bij mijn vader mocht het eindelijk. Vanaf dat moment had ik opeens een eigen paard”.

Wedstrijden

Van Bruchem verplaatste het paard naar een stal in de buurt, waar bijna iedereen wedstrijden reed. “Iedereen in mijn omgeving had een startkaart, en toen begon het bij mij ook te kriebelen. Toen ook mijn instructeur zei dat we het prima konden, heb ik toch besloten om een wedstrijd te gaan proberen. Dat ging zo goed dat ik niet meer gestopt ben”.

Vooroordelen

De amazone merkt dat er veel vooroordelen zijn over starten met een koudbloed. “Ik heb er heel lang over gedaan om door de B heen te komen, zeker een dik jaar. Het M ging veel sneller, ik denk omdat ze me daar wat serieuzer namen. Er zijn veel vooroordelen over ons. Mijn paard kan natuurlijk nooit tippen aan het beenwerk wat een standaard dressuurpaard heeft, maar hij doet de oefeningen gewoon keurig. Ik word ook regelmatig benadeel; ik heb wel eens een jury gehad die zei dat ik beter kon stoppen met wedstrijden rijden. Of dat mensen me een beetje belachelijk maakten tijdens het losrijden. Dat maakt het extra leuk als ik vervolgens hogere punten rijd”, lacht ze.

Stimuleren

Van Bruchem benadrukt dat je wel stevig in je schoenen moet staan om dressuur te rijden met een koudbloed. “Ik krijg regelmatig berichten op Instagram van mensen die willen starten met hun koudbloed, maar het gewoonweg niet durven. Mijn doel is om juist te stimuleren om het wel te doen. Natuurlijk ben ik wel eens verdrietig geweest door de reacties die ik heb gekregen. Of wanneer ik weer eens onderaan eindig, terwijl een warmbloed die bokkend de baan doorgaat, eerst wordt. Dit soort dingen horen er bij, maar je moet je er gewoon niks van aantrekken.

Tekst: Isa Wessels

Bron: Hoefslag (overname zonder bronvermelding en toestemming via webredactie@mediaprimair.nl niet toegestaan)

Foto: Rosaly Sluiter

eventing amazone skeleton

Een kijkerige, aan één oog blinde koudbloed-kruising met een stokmaat van bijna 1.80m… het ideale eventingpaard? Nou nee. Standing Ovation is echter het levende bewijs dat het wel kan. De 12-jarige ruin, die komt uit een Clydesdale-merrie, finishte met zijn amazone Rachael Wood op een 36e plek in een open intermediate (ongeveer Z-niveau) in het Amerikaanse Mill Spring, na een langzame, maar foutloze cross.

Zes jaar geleden kocht Wood de toen zesjarige riun. Hij was lastig en het duurde een jaar voordat het duo een klik kreeg. Wood stapte van western rijden over naar het springen voordat ze bedacht dat eventing wel wat zou zijn. ‘Hennessey’, zoals ze Standing Ovation noemt, bleek een goede en dappere springer. ‘Mijn moeder dacht dat dit niveau te hoog gegrepen zou zijn voor hem, maar als hij de kans kreeg, zou hij denk ik zo een viersterren kunnen springen! Hij heeft echt super veel lef’, aldus een trotse amazone. ‘Dressuur is niet zijn sterkste punt; hij wil nogal eens moeilijk zijn aan de kant waar hij blind is. Maar afgelopen weekend reden we onze beste proef ooit, dus er zit nog rek in.’ In de cross is Hennessey in zijn element. ‘Hoe hoger en dikker de hindernissen, hoe liever. Met de tijd heeft hij problemen, maar hij houdt van het publiek’, laat Wood weten.

De ruin kan best saggerijnig zijn, maar als Wood met een wortel aan komt, is hij haar beste vriend. Hennessey heeft nogal wat bijnamen: Eeyore (Iejoor, op z’n Nederlands), naar de ezel van Winnie de Poeh, en Prius, omdat hij als een speer door de cross gaat. ‘Ik rijd hem op een gewone trens; hij is erg gevoelig’, vertelt Wood. ‘Hij aarzelt wel eens bij een hindernis, maar als ik hem geruststel, gaat hij gewoon door.’

Hoewel ze inziet dat Hennessey op een bepaald moment zijn maximum bereikt heeft, hoopt Wood met hem een CCI1* te rijden. Een driejarige volbloed zal uiteindelijk zijn plek innemen.

Foto’s van Standing Ovation tijdens de cross.

Chronofhorse/Hoefslag

Foto: Remco Veurink

0 306

De zwaargewichten nemen het tegen elkaar op zaterdag op de renbaan in Lingfield Park. Eerder liepen al Shires (foto) op de baan en ook Clydesdales deden de baan schudden in een wedstrijd om wie het eerst over de finish kwam. Op 6 juni is het echter de eerste keer dat deze koudbloeden samen de strijd aangaan. De race is bedoeld om de veelzijdigheid van deze ‘reuzen’ te laten zien en de aandacht te vestigen op het feit dat deze rassen zeldzaam zijn. ‘We willen tonen dat deze fantastische paarden ook in deze tijd passen. In “Shire vs Clyde” wordt het verschil tussen de twee rassen duidelijk’, aldus de organisator van de race. De rassen zijn iets verschillend van bouw, geschikt om te werken op de grond waar ze oorspronkelijk vandaan komen. Ten tijde van de Eerste Wereldoorlog werden de paarden geconfisceerd door het leger. Dat, en de landbouwmechanisatie, is er debet aan dat de rassen in de jaren zeventig de status ‘kritiek’ kregen. Door een fokprogramma en een aantal vastberaden boeren en fokkers trok hun aantal weer aan, maar Shires en Clydesdales blijven in gevaar.

Tijdens de race worden de paarden gereden door professionele jockeys. Nadat ze de grond hebben doen schudden, is er volop gelegenheid voor het publiek om kennis te maken met de grote vriendelijke reuzen.

Bekijk de race van 2013:

Horse&Hound/Hoefslag

Foto: Horse-Jalu-Shire

0 270

Heb jij je weleens afgevraagd of een paard graag een deken draagt of juist niet?
Noors onderzoek wijst uit dat paarden een bepaalde voorkeur hebben. Sommige paarden wilden juist wel een deken op, anderen helemaal niet. Tijdens de tiende editie van het International Equitation Science forum in Denemarken werden de resultaten uitvoerig besproken.

Middels een beloningssysteem hanteerden professionele dierentrainers een tien stappen trainingsprogramma voor 23 paarden, dertien koudbloeden en tien warmbloeden in de leeftijd van 3 tot 16 jaar. De paarden leerden op commando een bord aan te raken waar diverse symbolen opstonden. Één symbool betekende ‘deken op’, de tweede ‘deken af’ en de derde ‘geen verandering’. Een paard zou de betekenissen van de symbolen onder de knie hebben wanneer ze diverse keren hetzelfde symbool aanwezen tijdens warme en koude weersomstandigheden. Tussen de elfde en dertiende dag mochten de paarden zelf een voorkeur aangeven.

Het leek erop dat de paarden hun vrije keus begrepen. De voorkeur van de dieren werd getest onder verschillende weeromstandigheden, waaronder zon, wind, regen, sneeuw en temperaturen tussen de -15 en +20 graden. De paarden mochten eerst twee uur naar buiten, waarna ze de keus voorgeschoteld kregen of ze wel of geen deken op wilden. De meeste dieren waren consistent in hun voorkeur. De meeste koudbloeden kozen ervoor om zonder deken buiten te lopen, terwijl de warmbloeds vaker voor de deken kozen.

Volgens de onderzoekers blijkt uit deze studie dat het gebruik van visuele hulpmiddelen een uitstekende manier is om de voorkeur van een paard te ontdekken.

Hoefslag/Horsetalk

Volg ons!

0FansLike
0VolgersVolg
0VolgersVolg
1,451Youtube abonneesAbonneer